Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1958 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1958 жылы 25 мамырда Италияда өтті. Соңғы рет сайлауға сайланатын депутаттар саны халықтың саны бойынша есептелді.
The 1958 Italian general election was held in Italy on 25 May 1958. The number of MPs to be elected was calculated upon the population's size for the last time.
Сайлау жүйесі
1958 жылы сайлау заңына кішігірім өзгерістер енгізілді, 1993 жылы оның жойылуына дейін өзгеріссіз қалатын жүйе құрылды. Депутаттар палатасында партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды сайлау жүйесі нақты қабылданды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер жиналыста 9 мүше болса да, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлауға қатысу үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды: үміткер сенаторлардың тек 5-і бұл мақсатқа жетті. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.
Minor changes were made to the electoral law in 1958, creating a system which would remain unchanged until its abrogation in 1993. The pure party list proportional representation was definitely adopted for the Chamber of Deputies. Italian provinces were united in 32 constituencies, each electing a group of candidates. At constituency level, seats were divided between open lists using the largest remainder method with Imperiali quota. Remaining votes and seats were transferred at national level, where they were divided using the Hare quota, and automatically distributed to best losers into the local lists. For the Senate, 237 single seat constituencies were established, even if the assembly had 9 more members. The candidates needed a landslide victory of two thirds of votes to be elected: only 5 hoping senators reached this goal. All remained votes and seats were grouped in party lists and regional constituencies, where a D'Hondt method was used: inside the lists, candidates with the best percentages were elected.
Тарихи негіздер
1953 жылы Де Гаспери зейнетке шыққаннан кейін Фанфани оның күтілетін мұрагері ретінде пайда болды, бұл рөлді 1954 жылдан 1959 жылға дейін партия хатшысы болып тағайындалуымен растады. Ол Де Гаспери кезеңін сипаттайтын шіркеу мен үкіметке тәуелділіктен кейін христиан-демократтардың ұлттық партия ұйымын қайта ұйымдастырды және қайта жаңғыртты. Фанфанидің белсенді, кейде авторитарлық стилі, сондай-ақ экономикалық реформатор ретінде танылуы, мемлекеттің ел экономикасына араласуына қарсы шыққан DC ішіндегі орташа дәрежелілердің оған сенімсіздікпен қарауын қамтамасыз етті. Оның қажырлы энергиясы мен тиімділікке деген құштарлығы оны саясатта алысқа алып барды, бірақ ол өзі жасаған мүмкіндіктерді толықтай пайдалана алмады. Бір саясаткер бірде былай деп айтқан: "Фанфанидің әріптестері, серіктестері, таныстары және бағыныстылары бар. Бірақ оның достары туралы еш естімедім".
After De Gasperi's retirement in 1953, Fanfani emerged as the anticipated successor, a role confirmed by his appointment as party secretary from 1954 to 1959. He reorganized and rejuvenated the national party organization of the Christian Democrats after the dependence on the church and the government which had typified the De Gasperi period. Fanfani's activist and sometimes authoritarian style, as well as his reputation as an economic reformer, ensured that the moderates within the DC, who opposed the state's intrusion into the country's economic life, regarded him with distrust. His indefatigable energy and his passion for efficiency carried him far in politics, but he was rarely able to exploit fully the opportunities that he created. One politician once remarked: "Fanfani has colleagues, associates, acquaintances and subordinates. But I have never heard much about his friends."
Нәтижелер
Сайлаудың нәтижесі бес жыл бұрынғыдай болды, сондықтан да орталықтық формуланың саяси тұрақсыздығы туралы проблемалар болды. Христиан демократиясы солшыл саясатты ұнататын фракциямен және оңшыл бағытты ұстанатын басқа фракциямен екіге бөлінді. Партия хатшысы Аминторе Фанфани бірінші орында болды және Венгрия революциясынан кейін Италия Коммунистік партиясымен қарым-қатынасын тоқтатқан Италия Социалистік партиясымен диалогқа шақырды. Фанфани бір жылдық мерзімге үкіметке басшылық етті, бірақ консервативті фракцияның реакциясы билікті Антонио Сегниге берді, содан кейін Фернандо Тамброни оның артынан неофашистік Италия әлеуметтік қозғалысының сенімділік дауысын алды. МИИ-ге Конституциялық арка теориясы бойынша туғаннан бері кез келген саяси билік тыйым салған болатын, онда Италия Конституциясына дауыс берген кез келген үкімет немесе оппозициялық партия конституцияға қарсы топтар ретінде қаралатын фашистік және монархистік күштермен кез келген қарым-қатынастан бас тартуы керек деп айтылған. Ел ішінде бірнеше адам қаза тапқан ереуілдер мен көтерілістер болды, ал Тамброни отставкаға кетуге мәжбүр болды. Фанфани премьерлікке оралды, бұл жолы социалистік бас тартуды қолдаған ашық солшыл орталық бағдарламасымен. Үкімет жұмысшылардың ұлдарына арналған орта мектепті және электр энергиясын мемлекет меншігіне алғаннан кейін ENEL-ті құрды.
The election gave similar results of five years before and, consequently, the same problems of political instability of the centrist formula. Christian Democracy was polarized by a fraction which liked more leftist politics, and another one which urged for a rightist route. Party's secretary Amintore Fanfani was in the first field, and called for a dialogue with the Italian Socialist Party, which had frozen its relationships with the Italian Communist Party after the Hungarian Revolution. Fanfani led a year term government, but the reaction of the conservative fraction gave the power to Antonio Segni, followed by Fernando Tambroni who received a decisive vote of confidence by the neo fascist Italian Social Movement. The MSI had been banned by any type of political power since its birth under the theory of the Constitutional Arch, which stated that any government or opposition party which had voted the Italian Constitution, had to refuse any relationship with fascist and monarchist forces, seen as anti constitutional groups. Strikes and revolts causing some casualties erupted through the country, and Tambroni had to resign. Fanfani returned to the premiership, this time with an openly centre left programme supported by the socialist abstention. The government created the middle school for workers' sons, and the ENEL after the electric energy nationalisation.