Кіріспе
Генерал-майор Джон Уинслоу (10 мамыр 1703 17 сәуір 1774), Эдвард Уинслоудың ұрпағы, француз және үнді соғысы кезінде офицер болды. Джон Уинслоу Жаңа Англияның ең көрнекті отбасыларының біріне тиесілі; оның арғы атасы Эдвард және бабасы Жосия Уинслоу екеуі де Плимут колониясының губернаторы болған. Ол 1703 жылы Массачусетс штатының Маршфилд қаласында Сара мен Исаак Уинслоудың ұлы болып дүниеге келді. (Әке Раль соғысы кезінде Винслоудың аға ағасы Жосияға Форт-Сент-Джордж (Томастон, Мэн) командасы берілді және оны Солтүстік-шығыс жағалау науқанында (1724 ж.) Уабанаки конфедерациясының тумалары өлтірді. Келесі жылы Уинслоу өзінің тұңғышына қайтыс болған ағасының есімін берді.) 1725 жылы ол Ричард Уорреннің ұрпағы Мэри Литтлге үйленді. Олардың үш баласы болды: Жосия, Пелхам және Исаак Винслоу. Оның құлдарының бірі Бритон Хаммон болды, ол 1760 жылы "Бритон Хаммонның, қара нәсілді адамның, сирек кездесетін азаптары мен таңғажайып құтқарылуы туралы баяндама" атты еңбегін жариялады. Плимутта бірнеше кішігірім лауазымдарды атқарғаннан кейін, ол 1740 жылы Кубаға британдық экспедицияның сәтсіз аяқталуына байланысты провинциялық ротаның капитаны болды. Осыдан кейін ол Британ армиясына ауысты және Новая Шотландиядағы Аннаполис Роялдағы 40-шы аяқ әскерінің капитаны және Ньюфаундлендтегі Сент-Джонс болып қызмет етті.
Жеті жылдық соғыс
1754 жылы Массачусетс губернаторы Уильям Ширли оны милицияның генерал-майорына көтерді және 800 адамнан тұратын күштердің қолбасшысы болды, олар британдықтардың позициясын нығайту және француздардың басып кіруін болдырмау үшін Мэндегі Кеннебек өзеніне жіберілді. Ол сол жерде екі бекініс салған: Галифакс (Мэйн штаты) және Уэстерн бекінісі. 1755 жылы ол Ширлидің провинциялық полкінің подполковнигі болып тағайындалды, ол Новая Шотландияның губернаторы Чарльз Лоуренске провинциядан француздық акадиялық ықпалды жоюға көмектесу үшін көмектесті және 1755 жылы маусымда Форт-Бозжежурды басып алуда маңызды рөл атқарды. Фанди шығанағындағы науқан (1755) кезінде Уинслоуға, атақты Ұлы толқудың бір бөлігі ретінде, акадиялық халықты алып тастау үшін, Новая Шотландияның Гранд-Пре қаласына баруды бұйырды. Депортацияны жүзеге асыру үшін жалғыз жауапты деп саналғанмен, Уинслоу әлдеқайда үлкен операцияның бір ғана сегментін басқаратын. 1755 жылы 5 қыркүйекте ол жиналған акад еркектеріне өздері мен отбасыларын провинциядан шығаратындығын хабарлады. Уинслоу бұл істі "Менің табиғи күйім мен мінезімге өте жағымсыз" деп атады, ол "Акадеялық тұрғындарды Гранд-Преден алып тастаумен айналысқан кезде провинциялық әскерлер полковнигі Джон Уинслоудың журналында". Көліктік тасымалдауды ұйымдастырудағы көптеген кешіктірулер депортацияны күткеннен әлдеқайда ұзаққа созылуына әкелді, бірақ қарашаға дейін ол 1510 акадты Пенсильванияға, Мэрилендке және оңтүстікке қарай басқа да британдық колонияларға жіберді. Ол депортацияланған акад еркектерінің тізімін жасады, оны https://www. түпнұсқалары жоқ. QC. биографиялық мәлімет. 1755 жылы қарашада Уинслоу Массачусетске оралды, бірақ бірнеше айдан кейін оны Ширли (содан кейін уақытша бас қолбасшы) провинциялық әскерлерге Нью-Йорк штатындағы Сент-Фредерик фортына қарсы экспедицияға басшылық етуге тағайындады. Алайда 1756 жылдың наурыз айында Ұлыбританиядан жаңа бас қолбасшы лорд Лудун келді, ал Уинслоу провинциялық әскерлерді тұрақты әскерлермен біріктіру туралы ұсынысымен қатты күресті. Облыстық сарбаздар тек өздерінің офицерлерімен қызмет етуге шақырылды және тұрақты әскердің бір бөлігі болған қамшылау мен асырумен қатаң тәртіптен қорқыды. Олардың офицерлері интеграция нәтижесінде олардың атағын жоғалтуы мүмкін деп қорықты, өйткені олар оны тек отарлы комиссия арқылы ұстады. Бұл мәселе провинциялық әскерлердің бүлігіне және олардың офицерлерінің көтерілісіне айналды, бірақ Уинслоу ақырында Лудунның қатерлері астында интеграцияға келісті. 1757 жылы Уинслоу Массачусетске және азаматтық өмірге оралды. Ол 1757 жылдан 1758 жылға дейін және 1761 жылдан 1765 жылға дейін Маршфилдтің атынан Бас сотта болды. 1762 жылы ол Сент-Кройс өзенінің шекаралық комиссиясының мүшесі болды, ал шамамен 1766 жылы Массачусетс штатының Хингхэм қаласына көшіп барды, ол 1774 жылы қайтыс болды.
Winslow returned to Massachusetts in November 1755, but only a couple of months later he was appointed by Shirley (then temporary commander in chief), to command the provincial troops in an expedition against Fort St. Frédéric, New York. However, in March 1756 the new commander in chief, Lord Loudoun, arrived from Britain, and Winslow fought bitterly with him over his proposed integration of the provincial troops with the regulars. The provincial soldiers had enlisted to serve only under their own officers, and feared the hard discipline, with floggings and hangings, that was part of the regular army. And their officers feared that the integration could result in them losing their rank, as they held it only by colonial commission. The issue nearly developed into a mutiny of the provincial troops and a revolt of their officers, but Winslow eventually agreed to the integration under threats from Loudoun. In 1757 Winslow returned to Massachusetts and civilian life. He represented Marshfield in the General Court from 1757 to 1758 and from 1761 to 1765. In 1762 he served as a member of the St Croix River boundary commission, and in about 1766 he moved to Hingham, Massachusetts, where he died in 1774.
Мұра
Мэн штатындағы Уинслоу қаласы генерал Уинслоудың есімімен аталған.