Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Америкалық граффити суретшісі
American graffiti artist
Ерте өмір және білім
Каледония Карри Нью-Лондон қаласында, Коннектикут штатында дүниеге келді және Флорида штатының Дейтона-Бич қаласында өсті. Оның ата-анасы опиоидқа тәуелді болып қалған. 10 жасында анасы зейнеткерлерге арналған сурет сабағына жаздырады. Кэрри: "80 жастағы зейнеткер суретшілер мені асырап алды, олар маған сурет салуды үйретті. Мен олардың арқасында өз басымды ойлап, сенімді суретші болдым". Праттта жүргенде ол белсенді топтарға қосылды және Нью-Йорктегі жасырын іс-шаралармен танымал әйелдер көше театрын басқаратын TOYSHOP Collective құрылтайшы мүшесі ретінде феминисттік адвокацияға қатысты.
Caledonia Curry was born in New London, Connecticut, and raised in Daytona Beach, Florida. Both of her parents struggled with opioid addiction. At the age of 10, her mother enrolled her in art classes for retirees. Curry said, "the 80 year old retired painters adopted me, they taught me how to paint. I’ve [become] a focused, confident artist because of them." While at Pratt she joined activist groups and involved in feminist advocacy as a founding member of the TOYSHOP Collective, a women run street theater group known for clandestine events in New York City.
Көше өнері
Суон көше суретшісі ретінде кең ауқымды танылуды қол жеткізген алғашқы әйелдердің бірі ретінде кеңінен танымал. Hecho en Oaxaca (2013) және Музео де Артэ Контемпоранео Оахака ұйымдастырған көше өнерінің жабық және ашық көрмесін; және Open Source (2015) Филадельфиялық Мюралдық Өнерлер ұйымдастырған 5 оқиғалар фрескасы бар, Мюралдық Өнерлер қалпына келтіру әділдік бағдарламасының қатысушыларымен бірге өнер терапиясы семинарларымен бірге құрылған. Хуареске барған кезінде Кэрри қыздарынан айырылған аналар мен қоғамның санасын көтеру және әділдікке ұмтылу үшін жұмыс істейтін белсенділермен кездесті. Бұл шығарма 2012 жылы Сильвия Еленаның жоғалған жері - Бенито Хуарес Плазаға орнатылған болатын. Кэрри ескерткіштің артында "Біз Сильвия Еленаның бет-әлпетін көріп, жоғалып кеткен мыңдаған әйелдердің әрқайсысымен, ең жарқын жарығын жоғалтып, қайғырып жүрген отбасы мүшелерімен, түсініксіз зорлық-зомбылықтың тұтқынына түскен АҚШ шекарасының көлеңкесіндегі қаламен байланысымызды мойындай аламыз" деген ниетпен отырды. Галереяның ішкі және қасбеті күрделі кесу фигуралары мен блок-принттермен орналасқан қала көрінісіне айналдырылды. Коулунның қабырғалы қаласына сүйене отырып, Керри Гонконгтың автономды ауданында орын алған стихиялы, реттелмеген және өзін-өзі құрастырған дамуды еске түсіруге үміттенді. Ол Деич, Роджер Гастман және Аарон Роузпен бірге ұйымдастырылған граффити мен көше өнерінің алғашқы ірі мұражайлық зерттеуіне "Көшелердегі өнер" (2011) кірді. 2019 жылы Кэрри өзінің үшінші жеке көрмесі болды Deitch Projects, Cicada. Шоуда оның алғашқы stop motion анимациясы болды. Қысқа фильмде мифологиялық кейіпкерлер мен аллегориялар, соның ішінде "Тарантула ана" бейнесі пайдаланылады.
Swoon is widely known as one of the first women to achieve large scale recognition as a street artist. Hecho en Oaxaca (2013), and indoor and outdoor exhibition of Street Art organized by Museo de Arte Contemporáneo Oaxaca; and Open Source (2015) a city wide public art exhibition organized by Philadelphia Mural Arts, featuring the mural 5 Stories, created in tandem with arts therapy workshops with participants in the Mural Arts Restorative Justice Program. In a visit to Juarez, Curry met with mothers who had lost their daughters, and with activists who were working to increase public awareness and to push for justice. The piece was installed in 2012 at Benito Juarez Plaza, the place where Sylvia Elena is thought to have disappeared, four years after it was created because of delays caused by escalating violence. Curry’s intention behind the memorial was “that we can see the face of Sylvia Elena, and recognize our connectedness with each of the thousands of women who have gone missing, with each of the family members who mourn the loss of their brightest light, and with a town in the shadow of the U. S. border, caught in a strangle hold of incomprehensible violence. The interior and the facade of the gallery was transformed into a cityscape populated by intricate cut out figures and block prints set within sculptural elements referencing truss work, power lines and elevated trains. Drawing on Kowloon Walled City was the creative point of departure, Curry hoped to evoke the spontaneous, unregulated, and self built development that took place in the autonomous Hong Kong neighborhood
She was included in Art in the Streets (2011), the first major museum survey of graffiti and street art, curated with Deitch, Roger Gastman and Aaron Rose. In 2019, Curry had her third solo exhibition at Deitch Projects, Cicada. The show featured her first stop motion animation. The short film uses mythological figures and allegory, including a “Tarantula Mother.”
Басқа көрмелер
2005 жылы оның жұмысы Нью-Йорктегі P. S.1 Contemporary Art Center-де көрсетілді, ал 2006 жылы ол 2000 жылдан бері: Printmaking Now, MoMA коллекциясының баспа суреттерін көрсететін топтық көрмеге енгізілді. 2005 жылдан бері Свун әлемнің көптеген музейлері мен сауда галереяларында 20-дан астам жеке көрмелерін өткізді. Оның негізгі көрмелеріне "Албрайт Нокс" қорындағы "Жеті шолу" (2020), "Скиссернас" мұражайындағы "Хейвен" (2017), "Кітапханалық көшедегі ұжымдық" жарық (2016), "Бруклин" мұражайындағы "Су астындағы аналар" (2014) кіреді. Бұл олардың тірі көше суретшісіне арналған алғашқы көрмесі болды. Ол сонымен қатар маңызды топтық көрмелерге енгізілді, соның ішінде Радикалды теңізшілік Парриш өнер мұражайында (2016 ж.), Суда қазіргі заманғы суретшілер жасаған жұмыс 1960 және 70-жылдардағы Жер өнерінің қозғалысының сыни массасына жақындап келе жатқанын дәлелдейтін зерттеу; және Мори өнер мұражайындағы апат және өнердің күші (2018 ж.), Бұл өнердің қоғамға соққы беретін ірі апаттардан, сондай-ақ жеке трагедиялардан қалпына келуде атқара алатын рөлін қарастырады. Свуоның алғашқы музей ретроспективасы, Каньон: 1999 2017, 2017 жылдың 22 қыркүйегінде Цинциннатидегі Қазіргі заманғы өнер орталығында ашылды. Көрмеде Кэрридің тәжірибелерінің бірнеше аспектілері, оның ішінде жаңа сайтқа арналған Медея инсталляциясы, ол бөлініп жатқан үйдің портреті, өткен ескерткіш жобаларының қайта қойылуы және оның Брэддок, Пенсильвания және Кормиерс, Гаитидегі әлеуметтік жұмысының шолуы. Карри 2018 жылы Филадельфияға қайтып келді, Филадельфиялық қабырғалы өнер, Джессика Радович, Хизер Бокс және Джулиан Мосин Маккуинмен зиянды азайтуды жалғастыру үшін. Карри "Аштық арбалар әлемі" кітабының авторы доктор Габор Матеге сілтеме жасап, оның көзқарасын өзгерткен адам ретінде, оған тәуелділік - бұл басқаруға келмейтін ауырсынуды жеңілдетудің үмітсіз әрекеті екенін түсінуге көмектесті. Road Home үйсіз және нашақорлықтан зардап шеккендерге қызмет көрсететін орталықтың көше маңында орналасқан Кенсингтон дүкенінің алдында күн сайын жұмыс орнын өткізді. Жобаның басында Пенсильвания университетінде доктор Габор Мате баяндамашы ретінде қоғамдық конференция өткізді, Филадельфияның мінез-құлық денсаулығы және интеллектуалдық кемшіліктер қызметі бөлімінің мүшелерімен жеке семинар өтті, және қоғамдық қабырғалық сурет, Емдеу байланыспен басталады, Кенсингтондағы алдын алу нүктесінен көшедің қарсы жағында.
In 2005 her work was featured in Greater New York at P. S.1 Contemporary Art Center, and in 2006, she was included in Since 2000: Printmaking Now, a group exhibition showcasing prints from MoMA’s collection. Since 2005, Swoon has created over 20 solo exhibitions, most of which are immersive, site specific installations, in museums and commercial galleries around the world. Her major exhibitions include Seven Contemplations at the Albright Knox Foundation (2020), Haven at the Skissernas Museum (2017), The Light After at Library Street Collective (2016), Submerged Motherlands at the Brooklyn Museum (2014) which was their first exhibition dedicated to a living street artist, Honeycomb at SNOW Contemporary (2012), Anthropocene Extinction at The Institute of Contemporary Art: Boston (2011), Swimming Cities of Switchback Sea at Deitch Projects (2008), Drown Your Boats at New Image Art Gallery (2008), and Swoon at Deitch Projects (2005). She has also been included in significant group exhibitions including Radical Seafaring at The Parrish Museum of Art (2016), a survey that argues that the work created on the water by contemporary artists is approaching the critical mass of the Land Art movement of the 1960s and 70s; and Catastrophe and the Power of Art at the Mori Art Museum (2018), which considers the role art can play in recovery from major catastrophes that strike communities, as well as personal tragedies. Swoon’s first museum retrospective, The Canyon: 1999 2017, opened on September 22, 2017, at the Contemporary Arts Center Cincinnati. The exhibition showcased multiple dimensions of Curry’s practice, including the new site specific installation Medea, that visually centers around the portrait of a home that is splitting apart, re stagings of past landmark projects, and a survey of her socially driven work in Braddock, Pennsylvania and Cormiers, Haiti. Curry returned to Philadelphia in 2018 to continue her harm reduction advocacy with Philadelphia Mural Arts, Jessica Radovich, Heather Box, and Julian Mocine Mcqueen. Curry cites Dr. Gabor Mate, author of In the Realm of Hungry Ghosts, as someone who changed her perspective by helping her understand that addictions are a desperate attempt to soothe unmanageable pain. The Road Home hosted daily drop in workshops at the Kensington Storefront, located across the street from Prevention Point, a center that provides services to people experiencing homelessness and addiction. The project culminated in a public conference at the University of Pennsylvania with Dr. Gabor Mate as the keynote speaker, a private workshop with members of Philadelphia’s Department of Behavioral Health and Intellectual disAbility Services, and a public mural, Healing Begins with Connection, across the street from Prevention Point in Kensington.
Музыкалық қорап
Музыкалық қорап - Нью-Орлеандағы музыкалық ортаны қамтитын, эксперименталды, толық ойналатын Музыкалық қорап ауылының алғашқы нұсқасы. 2010 жылы Суон, музыкалық архитектура тұжырымдамасын негізін қалаушы суретшілер Тейлор Ли Шепард және Делани Мартинмен бірге әзірледі. 2011 жылы олар 25 суретшіні музыкалық үйлердің арнайы инсталляциясын жасауға шақырды. Бұл музыкалық сәулет қалай көрінетінін және қалай естілетінін көрсететін алғашқы прототип. Бұл алғашқы қондырғы құлаған креолдық коттедждің құтқарылған материалдарынан жасалды. Жоба Катрина даулымынан бес жыл өткен соң, қала тұрғындарының тіршілігі мен жергілікті музыкалық мәдениетке әсерін тигізген қаланың ұзақ мерзімді қалпына келуіне жауап ретінде басталды. Керридің мақсаты - апаттан кейін қалпына келу процесін қолдау үшін ұжымдық ойын алаңын дамыту. Ол былай дейді: "Мен бұл фильм адамдардың қайта құру кезінде қуанышпен және қиялмен қайта құру қажеттілігін білдіреді деп үміттенемін". 2011 жылдың 22 қазанында Музыкалық қорап музыка үйлерін ойнаған алғашқы қойылымын өткізді. 9 айлық алғашқы жарыста Музыкалық қорап жергілікті және ұлттық деңгейде назар аударды. Жобаға 15000-нан астам қонақ келді және 70 астам Нью-Орлеанста тұратын және халықаралық музыканттар қатысты. Брэддок плиткасы шіркеудің төбесін толықтай шіркеудің жертөлесінде керамика шеберханасында жасалатын қолөнермен жасалған плиткалардан қалпына келтіру ниетімен басталды. Бұл жергілікті деңгейде жақсы жалақы алатын жұмыс орындарын құрудың, Braddock-те өндіріс секторының жабылуынан туындаған экономикалық апатқа қарсы әрекет ететін қоғамдастық қайта инвестицияларын ынталандырудың жолы ретінде қарастырылды. 2015 жылы жобаның ауқымы шіркеуді қалпына келтіру үшін қажетті жөндеу жұмыстарын жүргізу үшін қажетті үлкен ресурстарға жауап ретінде ауысты. Жобаның қоғамдастық құру аспектісіне назар аударуды таңдап, Брэддок Тайлс жұмыс істейтін ұйыммен, Брэддок Жастар бағдарламасымен, жастар бағдарламасынан шыққан 18-26 жас аралығындағы жастарға арналған жұмысқа дайындық және жұмсақ дағдылар бағдарламасын құру үшін жұмыс істей бастады. Бұл бағдарлама тарихи Брэддок Карнеги кітапханасының ішінде орналасқан Bathhouse Ceramics студиясында өтті. Брэддок плиткалары 2015 жылдан 2018 жылға дейін жұмыс істеді және оны Керри, КТ Тирни және Кэти Джонсон бірлесіп жасады. Бағдарлама жергілікті жастарға ақылы тәжірибелік оқу орындарына қаражат жинады, сонымен қатар іссапарлар, семинарлар және жастардың бастаған жобалары болды, олар өздерінің қауымдастығы үшін сәндік қабырғалық суреттер жасауды қамтыды.
The Music Box was the first iteration of Music Box Village, an immersive, experimental, fully playable musical environment in New Orleans founded by Swoon and artist led organization New Orleans Airlift. In 2010, Swoon, with co founding artists Taylor Lee Shepherd and Delaney Martin, developed the concept of musical architecture. In 2011, they invited 25 artists to create a site specific installation of musical houses as an initial prototype for what musical architecture could look and sound like. This original installation was built out of salvaged materials from a collapsed Creole Cottage. The project began five years after Hurricane Katrina, in response to the long term recovery of the city that continued to impact the livelihood of residents and the local musical culture. Curry’s intention was to cultivate a space for collective play to support the process of healing from disaster. She says "I hope it represents this very basic need in people while rebuilding to rebuild joyfully and with imagination." On October 22, 2011, The Music Box hosted its debut performance playing the musical houses. Over the 9 month initial run, the Music Box received local and national attention. The project served over 15,000 guests and hosted over 70 New Orleans based and international musicians. Braddock Tiles began with the intention of restoring the roof of the church entirely from handmade artisanal tiles that would be created in a ceramics workshop in the basement of the church. This was conceived as a way to create well paid jobs locally, fostering community reinvestment that would address the economic devastation caused by the closure of the manufacturing sector in Braddock. In 2015, the scope of the project shifted in response to the large scale of resources needed to carry out the renovations needed to restore the church. Choosing to focus on the community building aspect of the project, Braddock Tiles began to work with an existing organization, the Braddock Youth Program, to create a job readiness and soft skills program for youth ages 18 to 26 years old, who had aged out of the youth program. The program was held in the Bathhouse Ceramics Studio, located within the historic Braddock Carnegie Library. The Braddock Tiles ran from 2015 to 2018, and was developed collaboratively by Curry, KT Tierny and Katie Johnson. The program raised funds for paid apprenticeships for local youth, as well as host field trips, workshops and youth led projects that included creating decorative murals for their community.
Серенасиманың жүзу қалалары, 2009
"Serenissima Swimming Cities" - 2009 жылы Венеция биенналесінде апатқа ұшыраған мүсіндік қоқыс салдар флоты. Бұл жоба Суон бастаған немесе жетектеген өзен жобаларының соңғысы болды, оның ішінде Гудзон өзеніндегі Switchback Sea (2008) және Миссис Рокквей Армада (2006 2007) суға батып жүретін қалалары болды. Керри Serenissima үшін көптеген илхам көздерін келтіреді, соның ішінде Нидерландыда желкенді қайықта қысқа уақыт өмір сүрген, викинг қайықтары және Венецияға алғашқы сапарының әсері, онда ол су мен сәулет арасындағы әңгімеге таң қалды. Ол сондай-ақ Мисс Роккауэй Армадасының тәжірибесін өмір сүру және саяхаттау тәсілі ретінде жүзетін мүсіндердің мүмкіндіктерін зерттеуге, сонымен қатар Венеция лагунасы арқылы салдарды жүзудің күрделі логистикасын жасауға қажетті білім мен қауымдастық құруға жеткізді. Свунды биенналеге ресми түрде шақырмаса да, Серенисманы сыншы Джерри Солтц сол жылғы фестивалдің ең қозғаушы сәті деп мақтады. Ол: "Бұл жердегі ең жақсы жұмыс сияқты, Суонның жұмысы академиялық сыннан шықпайды; ол қажеттілік пен көріністен шығады. Бұл - ескірген нәрселерді қайтадан жаңалаудың тамаша құралы, соның ішінде өнер әлемі де қауіпті түрде өзіне айналды.
Swimming Cities of Serenissima was a fleet of sculptural junk rafts that crashed the 2009 Venice Biennale. The project was the last in a series of river based projects founded or led by Swoon, which included Swimming Cities of Switchback Sea (2008) on the Hudson River, and The Miss Rockaway Armada (2006–2007) on the Mississippi River. Curry cites multiple sources of inspiration for Serenissima, including a brief time living on a sailboat in the Netherlands, Viking boats, and the impact of her first visit to Venice, where she was struck by the conversation between the water and architecture. She also credits the experience of the Miss Rockaway Armada for leading her to explore the possibilities of floating sculptures as a way to live and travel, while also building the knowledge and community necessary to attempt the complicated logistics of navigating rafts through the Venetian lagoon. Although Swoon was not officially invited to the Biennale, Serenissma was lauded by the critic Jerry Saltz as the most moving moment of that years’ festival. He said, “Like the best work here, Swoon’s work doesn’t come out of academic critique; it comes from necessity and vision. These are the perfect tools for making things as old as time new again including an art world turned dangerously into itself.”
Конбит баспанасы
Конбит Shelter 2010 жылы Гаитидегі жер сілкінісі салдарынан құрылды, жер сілкінісі 100,000-нан астам адамды өлтіріп, 250,000-нан астам үйді қиратты. Карри шағын суретшілер, инженерлер және құрылысшылар тобының жетекшісі болды, олар жер сілкінісінің ошағынан 15 шақырым қашықтықта орналасқан Комье (французша Кормиер) ауылымен байланысқа түсті. Жобаның мақсаты - осы дағдарыс кезінде шығармашылық процесс көмектеседі деген сенімге негізделген. Конбит Shelter жергілікті тұрғындар үшін мағыналы жұмыс және жақсы жалақы алатын жұмыс орындарын құруға назар аударды, сонымен бірге шектеулі ресурстармен жаңа стратегияларды қолдана отырып, апаттан кейін қалпына келтіру проблемасына әдемі тұрақты сәулеттік жауаптар жасады. 2010 жылдан бері Конбит баспанасы қоғамдастық орталығын және үш отбасылық үйді аяқтады, олардың әрқайсысы қоғамдастықтан алынған пікірлермен жобаланған және бейімделген. Құрылыс процесінің көркемдік және дизайн элементтеріне жергілікті ынталандыру клубты құруға әкелді Obzevatwa, мектептен кейінгі бағдарлама, жергілікті мұғалімдермен серіктестікке негізделген. Әр апта сайын Klub Obzevatwa мұғалімдері 30-40 жергілікті балаларды сурет салу, қолөнер және құрылыс дизайны тұжырымдамаларымен таныстырады, олар сурет салу, тамақ дайындау, плитка орнату, жер сілкінісіне дайындық, Гаити мәдениеті мен тарихы, ойындар, ән мен биден тұрады. Қазіргі уақытта Конбит-Шелтер және Клуб-Обзеватва - Суонның Гелиотроп қоры қолдаған негізгі жобалар.
Konbit Shelter was founded in 2010, in response to the earthquake in Haiti killed more than 100,000 people and destroyed more than 250,000 homes. Curry led a small group of artists, engineers, and builders who connected with the village of Komye (Cormiers in French), 15 miles from the epicenter of the quake. The project’s mission centered on the belief that the creative process can help in this time of crisis. Konbit Shelter has focused on creating meaningful work and well paid jobs for local residents while collectively creating beautiful permanent architectural answers to the problem of rebuilding from disaster using new strategies with limited resources. Since 2010, Konbit Shelter has completed a community center and three single family homes, each designed and adapted with feedback from the community. Local enthusiasm around the art and design elements of the construction process led to the creation of a Klub Obzevatwa, an ongoing after school program founded in partnership with local teachers in Cormiers. Each week, Klub Obzevatwa teachers introduce 30 40 local kids to arts, crafts, and building design concepts that range from drawing, cooking, tile setting, earthquake preparedness, Haitian culture and history, and games, song and dance. Konbit Shelter and Klub Obzevatwa are currently the flagship projects supported by Swoon’s Heliotrope Foundation.
Мисс Роккэй армадасы
Мисс Роквей Армадасы - 2006 және 2007 жылдары екі жазда Миссисипи өзенінен Миннеаполис пен Сент-Луиске дейін жүзіп өткен, үйде жасалған сал мен қоғамдық өмірде жарым-жартылай утопиялық тәжірибе. Свун бастапқы тұжырымдамаға негіз салған және оны орындау үшін қаражат және басқа да ресурстар жинауда маңызды рөл атқарған бірнеше Нью-Йорк қаласындағы суретшілердің бірі болды. Алайда жоба екі жыл ішінде 70 адамнан тұратын кооперативтік модельді қолдана отырып, Свунның басшылығымен жүргізілген жоқ. Свун өзінің суға ортақ өмір сүрген және 1998 жылы қолмен жасалған қоқыс салмен трансатлантикалық саяхатты сәтті аяқтаған Поппа Нейтрино бастаған суретшілер тобы - "Суға жүзетін нейтринолар" атты Мисс Рокквей Армадасының илхамгерлігін келтіреді; сондай-ақ Миннеаполис қаласында панк қайығы мәдениетінің ұзақ дәстүрі. Мисс Роквей Армадасы Миннеаполиске жеткізілгенге дейін Челсидегі Emergency Arts кооперативінде ішінара жасалды. Олар екі VW дизельді қоян машинасының қозғалтқыштарын пайдаланып, қайықтардың ұзын қолды винттерін іске қосу үшін модификацияланған. Алғашқы нұсқасында үш қабатты, бір-бірімен байланысқан, бірнеше буксирлерді тартқан, олардың ұзындығы 100 метрге жуық болатын. 2006 жылы ақ құмға шығатын салдар өзен бойындағы қалаларда музыкалық шоулар мен өнер шеберханаларын өткізді. Жоба Quad Cities-тегі Ducky's Lagoon деп аталатын мейрамхана мен байкерлік барда құрғақ кемеге тоқтады, ауа райы жалғастыруға тым суық болғанда. 2007 жылы жағажайлар кіші кемелерге қайта құрылды және жаңа жағажайлар құрған жаңа мүшелер қосылды. Флотилья оңтүстікке қарай Сент-Луиске қарай сапар шекті, онда олар өзен жағдайы өте қауіпті болғаннан кейін Сент-Луис қалалық мұражайының негізін қалаушы Боб Кассиллидің жеріне шұғыл түрде қонуға мәжбүр болды. Қалған ұжым мүшелері Кассиллидің жерінде қоныстанған кезде, салдар ақырында өртеліп, немесе жағалаудан босатылып, жоғалып кетті. Жаңа Орлеанға жетпей жатып жобаның аяқталуына қалай қарағанын сұрағанда, Суон: "Бұл мәселенің терең, терең шындықтары мен мұны өкінбеймін. Мен тек қана [кемелерді] жауапкершіліксіз түрде жоюға өкінемін. Ешкімнің өлмегені - керемет, егер біз Сент-Луистен өтіп кетсек, онда бөгеттер жоқ, біздің қайықтарымыз, біздің экипажымыз, және біз құрып жатқан мәдениет, өте қауіпті болар еді.
The Miss Rockaway Armada, was a collectively realized semi utopian experiment in communal living and home made raft navigation that travelled down the Mississippi River from Minneapolis to St. Louis during two summers in 2006 and 2007. Swoon was one of several New York City based artists that founded the initial concept, and who was instrumental in raising funds and other resources for its execution; however the project was led using a co operative model that had as many as 70 rolling members over two years, and was not directed by Swoon. Swoon cites her inspiration for the Miss Rockaway Armada on the Floating Neutrinos, a group of artists led by Poppa Neutrino, who lived communally on the water and successfully completed a trans atlantic crossing on a hand made junk raft in 1998; as well as a long tradition of punk boat culture in the city of Minneapolis. The Miss Rockaway Armada was partially constructed in the Emergency Arts cooperative in Chelsea, before being transported to Minneapolis. They were designed using two VW diesel rabbit car engines that were modified to run long arm boat propellers. The first version of the rafts included three twenty foot long interconnected structures, pulling several tows, which made it nearly 100 feet long. The rafts pushed off at White Sands in 2006, and performed musical variety shows and arts workshops in the towns along the river. The project dry docked at a restaurant and biker bar called Ducky’s Lagoon in the Quad Cities when the weather became too cold to continue. In 2007, the rafts were reconfigured into smaller vessels, and new members joined who built new rafts. The flotilla travelled south to St. Louis, where they made an emergency landing on Bob Cassilly’s land, the founder of the City Museum of St. Louis, after river conditions became too dangerous to navigate. While the remaining collective members camped on Cassilly’s land, the rafts were eventually all burned, or cut loose from shore and disappeared. When asked about how she felt about the project ending before reaching their New Orleans destination, Swoon said “The deep, deep truth of the matter is that I don’t regret it. I only regret that [the boats] were disposed of in an irresponsible way. The fact that no one died is basically a miracle, and if we had gone past Saint Louis where there are no locking dams with our boats, and our crew, and the culture we were building, it would’ve gotten really dangerous.