Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1968 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1968 жылы 19 мамырда Италияда өтті. Христиан демократиясы (ДК) сайлаушылардың 38% -ын алып отырды. Олар коммунистік партияның (PCI) жеңісімен белгіленді, ол Сенатта 1963 жылдың 25% -ынан 30% -ға дейін өтті, онда ол жаңа итальяндық Социалистік пролетар бірлігі партиясымен (PSIUP) бірлесіп ұсынды, оған Социалистік партияның (PSI) мүшелері кірді, олар соңғысының DC-мен одақтасуына келіспеді. PSIUP палатада шамамен 4,5%-ға өсті. Социалистік партия мен Демократиялық социалистік партия (PSDI) біріктірілген PSIPSDI ретінде ұсынылды, бірақ шамамен 15% -ды алды, бұл екі партияның 1963 жылы жеке алған сомасынан әлдеқайда аз.
The 1968 Italian general election was held in Italy on 19 May 1968. The Christian Democracy (DC) remained stable around 38% of the votes. They were marked by a victory of the Communist Party (PCI) passing from 25% of 1963 to c. 30% at the Senate, where it presented jointly with the new Italian Socialist Party of Proletarian Unity (PSIUP), which included members of Socialist Party (PSI) which disagreed the latter's alliance with DC. PSIUP gained c. 4.5% at the Chamber. The Socialist Party and the Democratic Socialist Party (PSDI) presented together as the Unified PSI–PSDI, but gained c. 15%, far less than the sum of what the two parties had obtained separately in 1963.
Сайлау жүйесі
Партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды өкілдік ету дәстүрлі түрде Депутаттар Палатасының сайлау жүйесіне айналды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер ассамблея 315 мүшеге дейін көтерілсе де, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлау үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды, бұл мақсатқа тек Оңтүстік Тирольдегі неміс азшылықтары ғана қол жеткізе алды. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.
The pure party list proportional representation had traditionally become the electoral system for the Chamber of Deputies. Italian provinces were united in 32 constituencies, each electing a group of candidates. At constituency level, seats were divided between open lists using the largest remainder method with Imperiali quota. Remaining votes and seats were transferred at national level, where they was divided using the Hare quota, and automatically distributed to best losers into the local lists. For the Senate, 237 single seat constituencies were established, even if the assembly had risen to 315 members. The candidates needed a landslide victory of two thirds of votes to be elected, a goal which could be reached only by the German minorities in South Tyrol. All remained votes and seats were grouped in party lists and regional constituencies, where a D'Hondt method was used: inside the lists, candidates with the best percentages were elected.
Тарихи негіздер
1964 жылы 21 тамызда Италия Коммунистік партиясының тарихи жетекшісі Палмиро Тольятти өзінің серігі Нильде Иотттимен бірге сол кездегі Кеңес Одағындағы Ялтада демалып жатқанда ми қан кетуінен қайтыс болды. Кейбір әріптестерінің айтуынша, Тольятти Леонид Брежневтің Никита Хрущевтің коммунистік партиясының басшысы болып сайлануын қолдау үшін Кеңес Одағына барады. Тольяттидің орнына ұзақ уақыт бойы ПКИ-нің көрнекті мүшесі болған Луиджи Лонго тағайындалды; Лонго Тольяттидің "Италияның социализмге апаратын жолы" деп аталатын желісін жалғастырды, ол Италия Коммунистік партиясы мен КСРО арасындағы одақты төмендетеді. Ол 1968 жылы пайда болған жаңа солшыл қозғалыстарға жауыздықсыз жауап берді және ПКИ басшыларының арасында жаңа белсенділермен қарым-қатынас жасауға ең дайын болғандардың бірі болды, бірақ олардың шектен шығуларына жол бермеді. Сонымен қатар, Франческо Де Мартино, Пьетро Неннидің жасына байланысты отставкаға кеткенінен кейін Италия социалистік партиясының жаңа хатшысы болды. 1965 жылы SIFAR барлау агенттігі Пьяно Солоның мемлекеттік төңкерісінен кейін SID болып өзгертілді, ол билікті сол кезде генерал Де Лоренцо басқарған карабинерилерге беруі керек еді. Италия қоғамының қиын тепе-теңдігі 1968 жылғы студенттік тәртіпсіздіктер ("Sessantotto") салдарынан өркендеген солшыл қозғалысқа қарсы шықты. Бұл қозғалысқа жұмыссыз шаруалардың көтерілісі (Авола, Баттипаглия 1969), студенттердің университеттерді басып алуы, Солтүстік ірі зауыттардағы әлеуметтік тәртіпсіздіктер (1969 autunno caldo, ыстық күз) сияқты әртүрлі оқиғалар тән болды. Консервативті күштер 1960 жылдардағы кейбір әлеуметтік өзгерістерді кері қайтаруға тырысқан кезде, және әскерилердің бір бөлігі прогрессивті саяси күштерді қорқыту үшін "сабырды шағылыстыруға" кіріскен кезде, көптеген солшыл белсенділер әлеуметтік теңсіздіктерден толғанды, ал партизандар (Че Гевара, Уругвайдың Тупамаролары) және қытайлық маоистік "мәдени революция" мифы солшыл экстремистік зорлық-зомбылық қозғалыстарына көбірек шабыт берді. Студенттік қозғалыстың белсенділігімен әлеуметтік наразылық Италияны 1969 жылы autunno caldo (Жылы күз) кезінде сілкіндірді, бұл Туриндағы Fiat зауытын басып алуға әкелді. 1968 жылдың наурыз айында Римдегі "Валле-Джулия шайқасы" кезінде Ла Сапиенца университетінде қақтығыстар болды. Жаңа солшылдыққа байланысты Марио Капанна Potere Operaio және Autonomia Operaia мүшелерімен бірге студенттік қозғалыстың қайраткерлерінің бірі болды (Антонио Негри, Оресте Скальзоне, Франко Пиперно және Адриано Софри сияқты Lotta Continua.
On 21 August 1964, the historic leader of the Italian Communist Party, Palmiro Togliatti, died of cerebral haemorrhage while vacationing with his companion Nilde Iotti in Yalta, then in the Soviet Union. According to some of his collaborators, Togliatti was travelling to the Soviet Union in order to give his support to Leonid Brezhnev's election as Nikita Khrushchev's successor at the head of Communist Party of the Soviet Union. Togliatti was replaced by Luigi Longo, a long time prominent PCI member; Longo continued Togliatti's line, known as the "Italian road to Socialism", playing down the alliance between the Italian Communist Party and the USSR. He reacted without hostility to the new left movements that sprung up in 1968 and, among the leaders of the PCI, was one of those most disposed to engage with the new activists, although he did not condone their excesses. Moreover, Francesco De Martino, became the new Secretary of the Italian Socialist Party, after the resignation of Pietro Nenni, due to age. In 1965, the SIFAR intelligence agency was transformed into the SID following an aborted coup d'état, Piano Solo, which was to give power to the Carabinieri, then headed by general De Lorenzo. The difficult equilibrium of Italian society was challenged by a rising left wing movement, in the wake of 1968 student unrest ("Sessantotto"). This movement was characterized by such heterogeneous events as revolts by jobless farm workers (Avola, Battipaglia 1969), occupations of Universities by students, social unrest in the large Northern factories (1969 autunno caldo, hot autumn). While conservative forces tried to roll back some of the social changes of the 1960s, and part of the military indulged in "sabre rattling" in order to intimidate progressive political forces, numerous left wing activists became increasingly frustrated at social inequalities, while the myth of guerrilla (Che Guevara, the Uruguayan Tupamaros) and of the Chinese Maoist "cultural revolution" increasingly inspired extreme left wing violent movements. Social protests, in which the student movement was particularly active, shook Italy during the 1969 autunno caldo (Hot Autumn), leading to the occupation of the Fiat factory in Turin. In March 1968, clashes occurred at La Sapienza university in Rome, during the "Battle of Valle Giulia." Mario Capanna, associated with the New Left, was one of the figures of the student movement, along with the members of Potere Operaio and Autonomia Operaia such as (Antonio Negri, Oreste Scalzone, Franco Piperno and of Lotta Continua such as Adriano Sofri.
Нәтижелер
Сайлау социалистік аймақтың жаңа ұйымы үшін сынақ болды, ол жаңа революциялық және коммунистік одақтас итальяндық Социалистік пролетариандық бірлік партиясы мен PSI мен PSDI арасындағы үкіметтік социал-демократиялық федерация арасында бөлінді. Сауалнамалар 1964 жылы PSIUP-тің бөлінуі таза парламенттік операция емес, солшыл сайлаушылар арасындағы бөлінудің рефлексі болды деп көрсетті. Нәтижесінде PSI басшылығы шокқа ұшырап, социал-демократиялық федерацияның кенеттен құлдырауына және үкімет тарапынан уақытша зейнеткерлікке шығудың кезекті кезеңіне әкелді, алдымен өмір бойы сенатор Джованни Леоне, содан кейін екі саяси дағдарыс кезінде DC хатшысы Мариано Румор. Жоғалған солшыл сайлаушыларды қалпына келтіруге тырысқанда, PSI 1970 жылғы аймақтық сайлауда PCI-мен одаққа оралды, осылайша тағы бір дағдарысты және премьер-министрдің жаңа өзгеруін тудырды, содан кейін Эмилио Коломбо бастады, бірақ үкіметтік коалиция тұрақты емес проблемаларға тап болды. 1972 жылы ықпалды Джулио Андреотти орталықтық формуланы қайта тірілтуге тырысты, бірақ ол сәтсіз аяқталды, бұл республикалық тарихындағы алғашқы ерте сайлауға жол ашты.
The election was a test for the new organization of the socialist area, which was divided between the new revolutionary and Communist allied Italian Socialist Party of Proletarian Unity and the governmental social democratic federation between PSI and PSDI. The polls said that the split of the PSIUP in 1964 had not been a purely parliamentary operation, but the reflex of divisions into the leftist electorate. The result shocked the PSI's leadership, causing the sudden sinking of the social democratic federation, and an alternance of provisional retirements by the government, firstly led by lifetime senator Giovanni Leone and then, through two political crisis, by DC's secretary Mariano Rumor. Unsuccessfully trying to recover its lost leftist electors, the PSI returned to the alliance with the PCI for the regional elections of 1970, so causing another crisis and a new change of premiership, then led by Emilio Colombo, but the government coalition had continuous problems of instability. Influent Giulio Andreotti tried to resurrect the centrist formula in 1972, but he failed, opening the way to the first early election of the republican history.