Кіріспе
жоқ 1992 жылғы Италиядағы жалпы сайлау 1992 жылдың 5 және 6 сәуірінде өтті. Олар 1991 жылы таратылған Италия Коммунистік партиясы (ИКП) итальян саясатындағы дәстүрлі екінші маңызды саяси күшсіз алғашқы болды. Оның мүшелерінің көпшілігі демократиялық социалистік бағыттағы Democratic Party of the Left (PDS) партиясына бөлінді, ал коммунистік дәстүрден бас тартқысы келмеген азшылық Коммунистік қайта құру партиясына (ККП) айналды; дегенмен, олардың арасында олар 1987 жылғы Италиядағы жалпы сайлауда қазірдің өзінде құлдырап келе жатқан ПКИ-ге қарағанда 4% -ға аз табыс тапты, ККП-ның таратылған Пролетариандық демократияны (ДП) сіңіргеніне қарамастан. Тағы бір маңызды ерекшелік - федералистік Солтүстік Лиганың кенеттен көтерілуі, ол өзінің дауысын 0,5% -дан 8% -ға дейін арттырды, палатада да, сенатта да бір мүшеден 55 және 25 адамға дейін көтерілді. Беттино Краксидің қазіргі орталықшыл бағыттағы Италия социалистік партиясының "ұзын толқыны" (onda lunga) тоқтағандай болды. Христиан демократиясы және басқа дәстүрлі үкімет партиялары, республикашылар мен либералдыларды қоспағанда, да дауыс берудің аздап төмендеуін бастан кешірді.
The 1992 Italian general election was held on 5 and 6 April 1992. They were the first without the traditionally second most important political force in Italian politics, the Italian Communist Party (PCI), which had been disbanded in 1991. Most of its members split between the more democratic socialist oriented Democratic Party of the Left (PDS), while a minority who did not want to renounce the communist tradition became the Communist Refoundation Party (PRC); however, between them they gained around 4% less than what the already declining PCI had obtained in the 1987 Italian general election, despite PRC absorbing the disbanded Proletarian Democracy (DP). The other major feature was the sudden rise of the federalist Northern League, which increased its vote from 0.5% of the preceding elections to more than 8%, increasing from a single member both in the Chamber and the Senate to 55 and 25, respectively. The "long wave" (onda lunga) of Bettino Craxi's now centrist oriented Italian Socialist Party, which in the past elections had been forecast next to overcome PCI, seemed to stop. Christian Democracy and the other traditional government parties, with the exception of the Republicans and the Liberals, also experienced a slight decrease in their vote.
Сайлау жүйесі
Партиялық тізімдер бойынша таза пропорционалды өкілдік ету дәстүрлі түрде Депутаттар Палатасының сайлау жүйесіне айналды. Италия провинциялары 32 сайлау округіне біріктірілді, әрқайсысы үміткерлер тобын сайлады. Сайлау округтері деңгейінде орындар ашық тізімдер арасында Imperiali квотасы бар ең үлкен қалдық әдісін қолдана отырып бөлінді. Қалған дауыс пен орын ұлттық деңгейде өткізілді, онда олар Hare квотасын пайдалана отырып, автоматты түрде ең жақсы жеңілгендерге жергілікті тізімдерге бөлінді. Сенат үшін, егер ассамблея 315 мүшеге дейін көтерілсе де, 237 бір орындық сайлау округтері құрылды. Кандидаттарға сайлау үшін дауыс берудің үштен екі бөлігін алу қажет болды, бұл мақсатқа тек Оңтүстік Тиролдегі неміс азшылықтары ғана қол жеткізе алды. Барлық қалған дауыс пен орын партиялық тізімдерге және аймақтық сайлау округтеріне топтастырылды, онда Д'Хондт әдісі қолданылды: тізімдер ішінде ең жақсы пайыздық көрсеткішті кандидаттар сайланды.
Өмірбаян
1991 жылдың ақпан айында Италия Коммунистік партиясы (PCI) Ахилл Очетто бастаған Солтүстіктің Демократиялық партиясына (PDS) және Армандо Коссутта бастаған Коммунистік қайта құру партиясына (PRC) бөлінді. 1988 жылдан бері ПКИ-нің жетекшісі Оччетто Болоньяның жұмысшы класының бір бөлімінде жиналған партияны коммунизмнің аяқталғанын жариялаған сөзімен таң қалдырды, бұл қадам қазір итальян саясатында svolta della Bolognina (Болоньяның бұрылыс нүктесі) деп аталады. Кеңес Одағы мен Шығыс Еуропадағы коммунистік үкіметтердің құлдырауы Оччеттоны Еурокоммунизм дәуірі аяқталғанына сендірді және ол ПКИ-ді прогрессивті солшыл партияға, PDS-ке айналдырды. ПХИ-нің бұрынғы мүшелерінің үштен бірі, Коссутта бастаған, ПДС-ге кіруден бас тартты және Коммунистік қайта құру партиясын құрды. Коалиция 1991 жылы Италияның Республикалық партиясы (PRI) байланыс министрлігіне берілмегені үшін коалициядан қолдауын алып тастаған кезде аяқталды. 1991 жылы 29 наурызда 5 партиялы Андреотти VI кабинетінің орнына 4 партиялы (quadripartito) Андреотти VII кабинет құрылды. 1992 жылдың 17 ақпанында судья Антонио Ди Пьетро Италия социалистік партиясының мүшесі Марио Чиезаны Миланның тазалау фирмасынан пара алған үшін тұтқындады. Социалистер Чиезадан алыстап кетті. Беттино Кракси Чиеза Мариуолоны немесе "жамандықты" ПСИ-нің "жабайы ошағы" деп атады. Бұрынғы әріптестерінің осылай қарауына ренжіген Чиеза әріптестерінің сыбайлас жемқорлығы туралы ақпарат бере бастады. Бұл Манипулит ісі бойынша тергеудің басталуы болды; баспасөзде саяси сыбайлас жемқорлық туралы хабарлар тарала бастады. 1991 жылдың ақпан айында алғаш рет 1989 жылдың желтоқсанында Солтүстік Альянстың жаңартуы ретінде басталған Солтүстік Лига, Умберто Боссидің басшылығымен әртүрлі аймақтық партиялардың бірігуі арқылы ресми түрде партияға айналды. Олар федеративтік партияның "ұлттық" бөлімдері ретінде өмір сүруді жалғастыруда. Солтүстік Лига Римнің орталықтануына (танымал ұранымен Рома ладрона, бұл "Рим үлкен ұры" дегенді білдіреді) және Италия үкіметінің Италияның солтүстігінде кең тараған наразылығын пайдаланды, өйткені көптеген солтүстіктер үкімет негізінен солтүстіктердің салықтарынан жиналған ресурстарды ысырап етті деп ойлады. Сонымен қатар, солтүстікке жақын елдердің мәдени ықпалы мен заңсыз көшіп келгендерге деген наразылық та пайдаланды. Партияның сайлаудағы табыстары халықтың қалыптасқан саяси партияларға деген көңілі толмаған кезден басталды. 1992 жылдан бастап қалыптасқан партиялардың көпшілігін инвестициялаған Тангентополи жемқорлық жанжалдары ашылды. Ол Италия парламенті мен елдің төртінші ірі партиясына айналды.
Нәтижелер
Христиан демократиясы (ДК) оған қарсы айтарлықтай ауытқушылыққа ұшырады, бірақ сайлау алдындағы коалиция кішігірім көпшілікті сақтай алды. Оппозициялық партиялар едәуір қолдау тапты; алайда, ең үлкен оппозициялық партия, Италия Коммунистік партиясы (PCI), Кеңес Одағы құлағаннан кейін ішкі дағдарысқа ұшырады, партияның басым бөлігі Демократиялық солшыл партияға (PDS) және азшылық Коммунистік қайта құру партиясына (КХР) айналды. Жалпы алғанда, олар 4% -ға қарсы болды, PDS 1987 жылмен салыстырғанда орынның үштен бір бөлігін жоғалтты, ал оппозиция екіге бөлінді. Сайлаудың ең үлкен жеңімпазы сол кезде сепаратистік бейімділіктеріне байланысты одақтарға бейім болмаған Солтүстік Лига болды. Нәтижесінде парламенттің әлсіздігі және келісуге қиындық туғызды, ол 1994 жылы жаңа сайлау өткізілгенге дейін екі жыл ғана өмір сүрді. Бұл жағдайды сайлаудан аз уақыт бұрын басталған және 1992 және 1993 жылдар бойы ауқымы кеңейген манипуляциялық жанжал тездетті. Бұл жанжал Италиядағы барлық ірі саяси партиялардың үлкен бөлігін жемқорлыққа ұшыратты. Бұл саяси ландшафтқа апатты әсер етті, өйткені билік басындағы партиялар өте танымал болмады. 1992-1994 жылдар аралығындағы парламенттік мерзімде Италияның сайлау жүйесіне 1940 жылдардың соңынан бері бірінші рет үлкен өзгеріс енгізілді. 1993 жылғы референдумда Сенат округтерінде сайлаушылар сайлаушылардың үштен екісі дауыс жинауы керек деген сайлау заңын жойды. Бұл Сенаттың сайлау заңын нақты таза пропорционалды өкілдіктен көпшілікке қосымша мүшелік жүйеге айналдырды. Парламент кейіннен Депутаттар Палатасына ұқсас жүйе орнату туралы жаңа сайлау заңы қабылдады.