Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Миллстоун шайқасы, Ван Нестдің диірменінің шайқасы деп те аталады, бұл 1777 жылы 20 қаңтарда Нью-Джерси штатының Уэстон қаласында (қазіргі Нью-Джерси штатының Манвилл қаласының маңында) Абрахам Ван Нест диірменінің жанында болған шайқас. Британдық азық іздеуші топты көбінесе Нью-Джерсидің отаршылдарынан тұратын күштер қоршап, қуып жіберді, британдықтарды арбалары мен заттарынан айырды. Бұл іс-қимыл 1777 жылдың алғашқы бірнеше айы ішінде Нью-Джерсидің солтүстігінде жалғасқан және милиция компанияларының маңызды күреске қабілетті екенін көрсеткен "Форейдж соғысы" деп аталатын майдан соғыстарының бірі болды.
Skirmish in the American Revolutionary War
The Battle of Millstone, also known as the Battle of Van Nest's Mill, was a skirmish that occurred near the mill of Abraham Van Nest in Weston, New Jersey (near present day Manville, New Jersey) on January 20, 1777, during the American Revolutionary War. A British foraging party was flanked and driven off by forces composed mostly of New Jersey militia, depriving the British of their wagons and supplies. This action was one of a series of skirmishes known as the Forage War that persisted in northern New Jersey through the first few months of 1777, and it demonstrated that militia companies were capable of putting up a significant fight.
Өмірбаян
Джордж Вашингтонның Чарльз Корнуоллис армиясының айналасындағы сәтті қозғалыстары 1777 жылы 3 қаңтарда Принстон шайқасында аяқталып, Вашингтон Трентондағы Корнуоллис пен Нью-Джерсидегі Нью-Брансуиктегі британ армиясының арасында тұтқындалу дилеммасына тап болды. Вашингтон өзінің шаршаған әскерлерімен Нью-Брансуиктегі британдық аванпостына шабуыл жасамай, өз әскерін Миллстон өзенінің аңғарына қарай Нью-Джерсидегі Мористаунга қарай жылжытты. Корнуоллис пен Трентон мен Принстонның ішінде және айналасында қалған британдық және Гессен әскерлері Принстон шайқасынан кейін қайта топтасу үшін Нью-Брансуикке кері шегінді. 13 қаңтарда британдық әскердің едәуір бөлігі Нью-Брансуиктен батысқа қарай Сомерсет Корт Хаусқа (қазіргі Миллстоун, Нью-Джерси) қарай алға жылды. Олар Нью-Брансуикке қайтып оралғанға дейін бір аптадай сол жерде қалып, үйлерді қиратып, заттарды тонады. Осы уақыт ішінде Континенттік армияға көмек көрсету үшін милиция топтары жиналды. Бұл қозғалыстар Нью-Брансуиктің батысындағы Миллстон және Раритан өзендеріне дейінгі аумақты екі күштердің арасында ешкімнің жері ретінде бекітті. Британдықтардың кері қайтқаннан кейін, Сомерсет Корт Хаус Континенттік армияның қолдауымен Патриот ополчение компаниялары гарнизондаған бірнеше форпостардың бірі болды.
After George Washington's successful movements around the army of Charles Cornwallis that culminated in the Battle of Princeton on January 3, 1777, Washington faced the dilemma of being caught between Cornwallis in Trenton, New Jersey and the rest of the British Army at New Brunswick, New Jersey. Rather than make an attempt on the British outpost at New Brunswick with his exhausted troops, Washington moved his army up the Millstone River valley toward Morristown, New Jersey, a place he knew could be strongly fortified and used as winter quarters. Cornwallis and the remaining British and Hessian troops in and around Trenton and Princeton withdrew to New Brunswick to regroup after the battle at Princeton. On January 13, a significant portion of the British army advanced from New Brunswick west to Somerset Court House (present day Millstone, New Jersey), and remained there for about a week before retreating back to New Brunswick, destroying houses and plundering supplies. During this time, militia companies mustered to assist the Continental Army. These movements established the area west of New Brunswick up to the Millstone and Raritan rivers as a no man's land between the two forces. Following the British retreat, Somerset Court House became one of several outposts garrisoned by Patriot militia companies, with support from the Continental Army.
Шайқас
Британдықтардың 37-ші аяқ полкінің подполковник Роберт Аберкромби бастаған 500 адамнан тұратын азық іздеу тобы 20 қаңтарда Нью-Брансуиктен шығып, Миллстон өзеніне қарай батысқа қарай бет алды. Олар өзеннен өтіп (қалай көпір қолданғаны белгісіз), көпірді жабу үшін бірнеше далалық артиллериямен Гессендердің артқы күзетшілерін қалдырып, ақырында Уэстондағы Ван Несттің диірменіне жетті, Нью-Джерси (қазіргі Манвиллге жақын, Нью-Джерси), Сомерсет сотының солтүстігіне бірнеше шақырым жерде және Миллстон Рэританға құятын нүктеге жақын. Онда олар барлық түрлерін қамтамасыз етуді қолға түсірді және Нью-Брансуикке қайтуға дайындалды. Солтүстіктегі милиция топтары британдықтардың қозғалысы туралы күні ерте ескертілді, ал кейбіреулері Нью-Джерсидің Боунд-Брук қаласына қарай жүріп кетті. Ван Несттің диірменіндегі іс-әрекет туралы хабарлар келіп түскенде, олар сол жерге қарай жүріп кетті. Барлығы бригадалық генерал Филемон Дикинсонның қол астында британдықтардың әрекетіне қарсы тұру үшін Нью-Джерсидің 400-ге жуық және Пенсильванияның 50 әскери құрамасы құрылды. Олардың қозғалысы туралы егжей-тегжейлі мәліметтер біртіндеп айтылса да, Дикинсон өз әскерін бөліп, бір күшті британдық вагон пойызының алдына жіберді, ал екіншісі оларды жантарапқа қарай қозғалды. Екі жауынгер де өзеннің бірінен өтіп, белден төмен мұздай суға толы сумен жүзіп өтті. Бірде британдық вагон пойызы басты жолға және Нью-Брансуикке қарай көпірге жетуден бұрын, диірменге жақын жолақта сәтті таң қалды; олардың оттары бірінші вагоннан аттарды ұрды. Бұл пойызды тоқтатып, вагондардағы жүргізушілерді шашыратады және ағылшындықтарды олжаларын қалдырып, көпірге қарай қашып кетуге мәжбүр етеді. Милиционерлер көпірге жеткенде, Гессен арткы күзетшілері артиллериядан артқа шегінуді жабу үшін жүзімге оқ атқан. Өзеннің арғы жағында атыс болғаннан кейін, британдықтар кері шегінді.
A British foraging party of 500 men, led by Lieutenant Colonel Robert Abercromby of the 37th Foot, left New Brunswick on January 20, and headed west toward the Millstone River. They crossed over the river (it is unclear exactly which bridge they used), leaving a rear guard of Hessians with some field artillery to cover the bridge, and eventually reached Van Nest's mill at Weston, New Jersey (near present day Manville, New Jersey), a few miles north of Somerset Court House, and near the point where the Millstone empties into the Raritan. There they seized supplies of all varieties, and prepared to return to New Brunswick. Militia companies to the north were alerted to the British movement early in the day, and some marched for Bound Brook, New Jersey. When reports arrived of the activity at Van Nest's mill, they marched for that place. In all about 400 New Jersey militia and 50 Pennsylvania militia formed under Brigadier General Philemon Dickinson to dispute the British action. While detailed accounts of their movements are sketchy, Dickinson apparently divided his forces, sending one force to meet the front of the British wagon train, while a second moved to flank them. Both of these forces forded one of the rivers, wading in icy water that was waist deep. One successfully surprised the British wagon train in the lane near the mill, before it reached the main road and the bridge toward New Brunswick; their fire struck horses from the first wagon. This stopped the train, scattered the wagon drivers and drove the British to retreat precipitously toward the bridge, leaving their booty behind. When the militiamen reached the bridge, the Hessian rear guard fired grape shot from its artillery to cover the retreat. After an exchange of fire across the river without apparent consequence, the British withdrew.
Салдары
Дикинсон 23 қаңтарда полковник Джон Нильсонға жазған хатында: "Мен сізге хабарлауға қуаныштымын, өткен дүйсенбіде шамамен 450 адаммен, негізінен біздің отаршылдармен, мен V. Nest Mills-тің жанында азық-түлік іздеген топқа шабуыл жасадым, олар 500 адамнан тұратын 2 далалық ұшақпен, біз 20 минутқа созылған ұрыстан кейін 107 жылқы, 49 арба, 115 ірі қара, 70 қой, 40 баррель ұн 106 қапшық және басқа да көптеген заттар, 49 тұтқын алып шықтық ". Генерал Вашингтон, ол әрқашан милицияның жұмысына қуанышты емес еді, "Генерал Дикинсонның мінез-құлқы оған ең жоғары құрмет көрсетеді, өйткені оның әскерлері барлық шикі, ол оларды өзенге, терең ортаға алып барды және жауды соншалықты ауыр айыпты, ол үш далалық бөлшектің қолдауымен жол берді және олардың конвойын қалдырды" деп жазды және тек тоғыз тұтқынның тұтқынға алынуы туралы хабарлады. Экспедицияға қатыспаған британдық офицер Арчибальд Робертсон "Полковник-лейтенант Аберкромби 500 адаммен Хиллсбороға қарай азық іздеуге барды. Бұл корпустың бір бөлігі көтерілісшілер шабуылға ұшырады, бұл арба жүргізушілерінің арасында 42 арба қалдырылған тәртіпсіздікке әкелді. Бір британдық куәгер "шабуылдаушылар милиция емес екеніне толық сенімді болды, олар ешқандай милиция мұндай жолмен соғыспайтынына сенімді болды". Қаза тапқандар саны өте өзгерген, бірақ британиялық құрбандар (өлді, жараланды немесе тұтқындалды) баспасөз есептеріне сәйкес 30 -шы жылдардағы төменгі деңгейде болған көрінеді (Дикинсонның 49 тұтқынға алынғандығымен қарама-қайшы), ал отаршылдардың құрбандары салыстырмалы түрде аз болды. Американдықтар мен британдықтар арасындағы шайқастар қыста жалғасты, бұл кезеңді тарихшы Дэвид Хакетт Фишер "Ашарлық соғыс" деп атады, өйткені ол британдықтардың жылқыларына жем-шөп қажет болуына байланысты болды. Негізінен Нью-Джерсидің отаршыл қолбасшылары қолдаған, бірақ Вашингтон мен континентальдықтар қолдаған американдық тактика өте сәтті болды, тіпті 2000 адамнан тұратын британдық азық-түлік топтары 8 ақпанда Куибблтаундағы шайқаста (қазіргі Нью-Маркет, Нью-Джерси) шабуылға ұшырады.
Dickinson wrote in a letter to Colonel John Nielson on January 23, "I have the pleasure to inform you that on Monday last with about 450 men chiefly our militia I attacked a foraging party near V. Nest Mills consisting of 500 men with 2 field pieces, which we routed after an engagement of 20 minutes and brought off 107 horses, 49 wagons, 115 cattle, 70 sheep, 40 barrels of flour 106 bags and many other things, 49 prisoners." General Washington, who was not always happy with the performance of the militias, wrote, "Genl Dickinsons behaviour reflects the highest honour upon him, for tho' his Troops were all raw, he lead them thro' the River, middle deep, and gave the Enemy so severe a charge, that, altho' supported by three field pieces, they gave way and left their Convoy", and only reported the taking of nine prisoners. Archibald Robertson, a British officer who was not part of the expedition, reported that "Lieutenant Colonel Abercromby with 500 men went on a foraging party towards Hillsborough. Part of this Corps was attacked by the Rebels, which occasion'd such disorder Amongst the Waggon Drivers that 42 Waggons were left behind." One British witness was "absolutely certain the attackers were not militia, they were sure that no militia would fight in that way." Casualty figures were extremely variable, but British casualties (killed, wounded, or captured) appear to have been in the low 30s according to press accounts (contrary to Dickinson's claim of 49 prisoners taken), while militia casualties were relatively small in number. Skirmishing continued between American and British forces throughout the winter in a period that historian David Hackett Fischer dubbed the Forage War, since it revolved around the British need for forage for its horses. The American tactics, primarily driven by New Jersey militia commanders but supported by Washington and the Continentals, were so successful that even British foraging parties of 2,000 men came under attack at the Battle of Quibbletown (present day New Market, New Jersey) on February 8.