Кіріспе

Кантреф су қоймасы - Уэльстегі Тафф-Фор аңғарындағы үш су қоймасының ортасы. Оны 1886-1892 жылдар аралығында Кардифф корпорациясы су қоймалары салған, бірақ 1973 жылдан бастап Уэльс су компаниясына тиесілі. Ол Брекон-Биконс ұлттық паркіне, негізінен Поуис бірлік билігі аймағына және Бреконширдің тарихи округ шекарасына орналасқан. Оңтүстік-батыс бұрышының бір бөлігі Ронда-Кинон-Тэфф билігі аумағында орналасқан. Жаяу жүргіншілер жолы бөгет арқылы өтіп, Тафф жолы мен Навиес желісімен байланыстырады.

Тарих

Кардифф корпорациясы 1879 жылы Кардифф су құбыры компаниясын сатып алды және 1881 жылы наурыз айында олардың Боро инженері Джон Эйвери Брэндон Уильямстан Кардифф үшін судың барлық ықтимал көздері туралы есеп беруді сұрады, осылайша олар болашаққа жоспар жасай алды. Уильямс 1881 жылдың мамыр және тамыз айларында өз баяндамаларын ұсынды, бұл ең жақсы схема - жоғарғы Тафф Фвар суларын тұтқындау. Корпорация сәл күмәнмен қарады, бірақ су инженері Джон Фредерик Бейтменмен кеңес алды, ол 1882 жылы маусымда Тафф Фаур схемасын ең төменгі бағамен су қажеттілігін қанағаттандыруға болатын деп ұсынды. Олар 1883 жылдың қарашасында Парламентке заң жобасын ұсынды, оны 1884 жылдың 1 мамыры мен 20 мамыры аралығында Қоғамдық палатаның комитеті қарады. Оған қарсы 16 өтініш және жағалаудағы жер иелерінің қатаң қарсылығы болды, бірақ бірнеше ықпалды инженерлер куәлік беру үшін шақырылды, атап айтқанда Бейтман, Томас Хоксли Джеймс Мансерг және Джордж Хилл. Ж. А. Б. Уильямс, олардың өз инженері және метеоролог Джордж Джеймс Саймондс де дәлелдеме берді, және корпорацияға іс жүргізу үшін £ 3,652 шығынға ұшыраса да, 7 тамызда 1884 жылғы Кардифф корпорациясы туралы заңға корольдік келісім берілді. Жоғары Таф Фаврдың су жинауы аймағы болды, бірақ ол жоғары және төменгі бір бөлікке бөлінді. Кез-келген жұмыс Таф Фаврдағы ағысты сақтау үшін өтемақы суын беруі керек еді, ал жоғарғы аймақта жұмыс істеу дегеніміз төменгі аймақта жұмыс басталғанға дейін тек қана өтемақы ағысын жеткізу керек дегенді білдірді. Кантреф су қоймасы, сол кезде Кантреф деп аталатын, бірінші болып салынған, сонымен бірге Лисване су қоймасы мен Ллашен су қоймасына 32 миль (51 км) құбыр желісі және Блэкбрук, Сефн және Рубинадағы аралық теңгерімдеу су қоймалары. Құбыр желісі 1888 жылдың қыркүйегінде, ал теңгерімдеу резервуарлары 1888 жылдың қарашасында аяқталды. Құрылыс немесе су қоймасы да оңай болған жоқ. Бастапқыда жер бөгетін салу келісімшарты Неаттың Уильям Джонсқа берілді, оның ұзындығы шамамен 600 фут (183 м) болды. Сайтқа кіру үшін Cefn Coed-тен су қоймасына дейін 6 миль (10 км) ұзындықтағы стандартты темір жол салынды. 1886 жылы 4 мамырда қала әкімі су қоймасына алғашқы топырақ кескен кезде, темір жолдың 2 милі (3 км) аяқталды. Джонс көлденең орды кесіп, түбін бетон кілтпен толтыруға қол жеткізді, бірақ оған қаражат жетіспеді және жұмыс істеуді құрғақ ұстауға жеткілікті сорғы қондырғысы болмады. Көптеген жұмысшылар жұмыстан шығып, жұмыс өте баяу жүріп кетті. Қалалық клерк 1888 жылы 29 қазанда Джонстың зауытын, құрал-саймандарын және құрал-саймандарын қамтитын жұмыстарға ие болды. Содан кейін Джонс корпорацияға қарсы сотқа шағым түсірді, ал келісімге 1889 жылдың маусым айына дейін қол жеткізілмеді, ал корпорация шілде айында сотқа 10 000 фунт төледі. Бұл арада 1889 жылы наурыз айында Ньюпорттан Джон Маккейге жаңа келісімшарт берілді, ол бұрын корпорация үшін Ллашен су қоймасында және Блэкбрук, Кефн және Рубинадағы теңгерімдеу су қоймаларында жұмыс аяқтаған болатын. Келісім-шарт 89 619 фунтқа тең болды, ал жұмысты аяқтау үшін екі жыл болды, бірақ қайтадан ілгерілеу баяу болды, 1890 жылғы өте ылғалды ауа райы маңызды фактор болды. Ол өз жұмысшыларын ұстап қалу үшін күресті және қиындықтарды түсіндіріп, J A B Williams-ке жазды. 1891 жылдың ақпан айына қарай ол жұмыстың жартысын аяқтады, ал 1891 жылдың 18 наурызында Су комитеті оны келісімшартынан босатты, жасалған жұмыстарға ақы төледі және оның зауытын, темір жолдарын, карьерін және саз балшығы шығарылған саз танапты иеленді. Маккейдің жобаға қатысуы 1891 жылдың 13 маусымында тоқтады. Су қоймасын салу тікелей жұмыс күшін пайдалану арқылы жүзеге асырылды. Ж.Т.Джонс алғашқы сайт менеджері болды, бірақ науқастанып, бұл рөлді 1881 жылдың қарашасында Ф.Ортон атқарды. Су қоймасын ресми түрде 14 қыркүйекте 1892 жылы су шаруашылығы комитетінің төрағасы болған Элдерман Дэвид Джонс ашты. Бұл оқиғаға арналған тақтада су инженері Джей А Б Уильямс есімін атап өтті, бірақ мердігерлердің ешқайсысын атаған жоқ. Плотинаның батыс жағындағы су ағып кету арнасының бөгеті мен сатылары Корнуоллдан алынған граниттен жасалды, бірақ қалған тас Cefn Coed маңында теміржолдың жағалықтарымен қызмет көрсететін карьерден алынды, онда Джонс келісімшартты орындаған кезде өндіру басталды. Құрылысы кезінде бөгеттің жоғарғы бөлігі іргетастан 120 фут (37 м), ал өзен деңгейінен 90 фут (27 м) жоғары болды. Судың ең терең жері 22 метр, ал бөгеттің ұзындығы 1 км. Су қоймасы Орданс Датумнан 1073 метр биіктікте орналасқ...

Темір жолдар

Кантреф су қоймасының шалғай орналасқан жері және бөгетті салу үшін қажетті материалдың үлкен мөлшері стандартты кеңістіктегі темір жол салу жоспарларын тудырды. Бұл Лондон және Солтүстік-Батыс темір жолынан / Брекон және Мертир Тидфил Жаңғақ темір жолының Cefn coed y cymmer станциясына жақын орналасқан бірлескен желісін тастап, Таф Фаврдан өту үшін көпір салынған жартасты ойыстан өтті. Көпірдің ұзындығы 46 метр, ал өзеннен 15 метр биіктікте орналасқан. Содан кейін ол өзеннің батысына қарай бір қабырғаға қарай жүгірді, ал Ллвин резервуардағы Ллвинге жеткен кезде, ол 1911 жылға дейін жұмыс басталмаған, ал өзен аңғардың бойымен жүгірді. Бастапқыда ол Нант Дду ложасының маңында өзеннен өтіп, оның шығыс жағалауымен бөгеттің табанына дейін жүгірген болуы мүмкін, бірақ кейін бөгеттің басына жету үшін батыс жағалауда қалды. Жолды су қоймасының алғашқы мердігері Уильям Джонс салдырды, ол корпорацияға беріледі. 1886 жылы сәуір айында жұмыс басталды, ал қазан айында оның көп бөлігі аяқталды, бірақ дауылдан зақымдалғандықтан, кейбір балласттар кешіктірілді. Джонстың су қоймасы туралы келісімшарты күшін жойғаннан кейін, темір жол 1888 жылдың желтоқсан айында келісім-шарт бойынша сот ісі аясында £3,395 бағаланды. 1889 жылы маусымда бөгеттің солтүстігінде уақытша еңіс салынды, бірақ оның төменгі деңгейде басталып, материалдарды көтеру үшін қолданылғаны немесе жоғары деңгейде басталып, оларды жұмыс орнына түсіру үшін қолданылғаны белгісіз. Темір жол сэр Уильям Льюистің иелігіндегі жерлерге Кантрефтің оңтүстігіне салынған, ал кейіннен Лорд Тредегарға тиесілі жерлерге қарай солтүстікке қарай кеңейтіліп, Биконстағы су қоймасын салуға мүмкіндік берді. 1891 жылы корпорация Льюиспен темір жолдың тағы алты жылға жалғасуына рұқсат беру туралы келісті, ал ол жол дұрыс қоршалған, қажет болған жағдайда деңгейлі өткелдерде қақпалар орнатылған және жергілікті шаруашылықтар үшін тауарлар Cefn-ден тегін тасымалдануы мүмкін. Темір жолдың қажеті болмаған кезде жер қайтадан қалпына келтірілетін немесе жер иесі оны сатып ала алатын. Алайда, 1892 жылы наурыз айында келіспеушілік туындағаннан кейін, 2 км жолды көтеру керек болды. Бұл, мүмкін, солтүстік кеңейтудің бөлігі болған жаңа бөлім болған, бірақ қиындықтар ақырында шешіліп, жол 1893 жылдың сәуірінде қайта қалпына келтірілді. Сауда кеңесі кеңейту жоспарларын 1893 жылы 27 сәуірде мақұлдады және маусымға қарай темір жолды су қоймасының батыс жағалауындағы ойыстар арқылы алып өту үшін екі ағаш виадукт салынды және Биконс учаскесіне жетіп, ұзындығы 12,5 шақырым болатын темір жол құрылды. Пудл балшығы бөгеттің өзегін салу үшін Мертир Тидфилдің маңында орналасқан Кроушей ағайындыларының темір зауытының бір бөлігіне тиесілі жерлерден алынды. Ол Pen yr Heolgerrig-дегі Six Bells қонақ үйінің жанында орналасқан және саланы негізгі темір жолға тасымалдау үшін 3 фут темір жол пайдаланылды. Содан кейін оны Cefn Coed корпорациясының сайдингтеріне көшірді, одан жеке локомотивтер оны аңғарға дейін Cantref-ке дейін тартты. Бір тар телімді локомотивтің балшық орнында жұмыс істегені белгілі, ол 0 4 0 седелкалы танк Darrell деп аталады, ол 1885 жылы шамамен Fochriw Bargoed Coal Company компаниясынан екінші қолдан алынған. Ол, бәлкім, Маккейдің қолынан шыққан, бірақ келісімшарты бұзылған кезде корпорацияның меншігіне өтті және 1897 жылдың басында Кроушей бауырларына 150 фунтқа сатылып, олардың Cyfarthfa 14 болды. Құрылыс жобасында қолданылатын стандартты тетік локомотивтерінің тарихын іздеу сәл қиын. Бірінші мердігер Джонс бір локомотивке ие болған, мүмкін екіншісі де болған. Макей келісімшартты қабылдаған кезде, ол өзімен бірге тағы төртеуін сатып алды, сондықтан осы кезеңде бес немесе алты жұмыс істеді. Корпорация 1891 жылы екінші реттік локомотивті және 1891 және 1894 жылдары екі жаңа локомотив сатып алды. 4 0 6 0 және 2 0 4 0 атқыштардың анықталуы, сондай-ақ Swansea деген локомотивтің бар екендігі анықталды. 1897 және 1898 жылдары үш рет қондырғылар мен жабдықтар сатылды, онда сегіз локомотивтер тіркелген, сондықтан кейбіреулері бірнеше рет сатылуға ұсынылған болуы мүмкін. Cantreff деп аталатын бір локомотив 1898 жылы 2 қыркүйекте соңғы сатылымда аукционға шығарылды және содан кейін 1962 жылға дейін Нортгемптонширдің темір тас өнеркәсібінде жұмыс істеді.