Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
IMB, Ирвин Мичиган Брукхейвен детекторы, ядролық ыдырау эксперименті және нейтрино обсерваториясы, АҚШ-тағы Эри көлінің жағалауындағы Мортон тұз компаниясының Фэрпорт шахтасында орналасқан. Бұл Калифорния университеті, Ирвин, Мичиган университеті және Брукхейвен ұлттық зертханасының бірлескен кәсіпорны болды. Басқа бірнеше бөлшектік детекторлар сияқты (Камяоканде II қараңыз), ол негізінен протонның ыдырауын бақылау мақсатымен салынған, бірақ ол нейтриноларды, әсіресе SN 1987A суперновасынан алынғандарды бақылау арқылы үлкен атаққа ие болды.
IMB, the Irvine Michigan Brookhaven detector, was a nucleon decay experiment and neutrino observatory located in a Morton Salt company's Fairport mine on the shore of Lake Erie in the United States 600 meters underground. It was a joint venture of the University of California, Irvine, the University of Michigan, and the Brookhaven National Laboratory. Like several other particle detectors (see Kamiokande II), it was built primarily with the goal of observing proton decay, but it achieved greater fame through neutrino observation, particularly those from Supernova SN 1987A.
Дизайн
IMB шамамен 17 × 17,5 × 23 метрлік текшеден тұрады, ол 2,5 миллион галлон өте таза сумен толтырылған, оны 2,048 фотокөбейтуші түтікшелер қоршап алған. IMB протондардың ыдырауынан немесе нейтриноның өзара әрекеттесуінен пайда болған жылдам қозғалатын бөлшектерді судағы жарық жылдамдығынан жылдам қозғалған кезде пайда болатын Черенков сәулесін алу арқылы анықтады. Фототүтіктерден бағыттылық ақпарат болғандықтан, IMB нейтринолардың бастапқы бағытын бағалай алды.
IMB consisted of a roughly cubical tank about 17 × 17.5 × 23 meters, filled with 2.5 million gallons of ultrapure water which was surrounded by 2,048 photomultiplier tubes. IMB detected fast moving particles such as those produced by proton decay or neutrino interactions by picking up the Cherenkov radiation generated when such a particle moves faster than light's speed in water. Since directional information was available from the phototubes, IMB was able to estimate the initial direction of neutrinos.
Тарих
1979 жылы тұз кенішінде жер қазылды; детектордың су резервуары 1981 жылы аяқталды. Жоба қаржыландыру проблемалары мен су резервуардағы төгілулер салдарынан кейінге қалдырылды, бірақ 1982 жылдың жазының соңында детектор толық қуатымен жұмыс істеді. Алғашқы нәтижелер 1982 жылы жарияланды. 1987 жылы ол 1987А суперновасы шығарып жіберген 1058 нейтриноның 8-ін анықтағаны үшін атақ алды. Бұл жаңалық мүлдем күтпеген еді. 1987a-ға жақын суперновалар өте сирек кездеседі және болжауға болмайды. Детектор 1991 жылға дейін деректерді жинады. Судың бұл көлемінде 1031 протон бар. Бір жыл бойы бақылау кезінде протонның ыдырауы тіркелмеген. Бұл протонның жартылай жойылу ұзақтығын 1031 жыл немесе одан жоғары деп көрсетеді.
Ground was broken at the salt mine in 1979; the water tank for the detector itself was finished in 1981. The project was delayed by funding problems and leaks in the water tank, but by the end of summer 1982 the detector was operating at full capacity. The first results were published in 1982. In 1987, it gained fame for detecting 8 of the roughly 1058 neutrinos emitted by Supernova 1987A. This discovery was completely unexpected; supernovas as near as 1987a are extremely rare and virtually unpredictable. The detector collected data until 1991. This volume of water contains on the order of 1031 protons. In one year of observation no proton decay event was recorded. This put the half life of a proton at or above 1031 years.