Солтүстік Каролина Эвгеникалық Кеңесі және Стерилизацияның Тарихы
Eugenics Board of North Carolina
Солтүстік Каролина штатындағы евгеникалық кеңес қара нәсілді әйелдерге қатысты зорлық-зомбылық жағдайларын ашты. 5000 қара нәсілді адам стерилизацияланды. Тарих, нәсілшілдік.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Солтүстік Каролина штатының кеңесі, АҚШ
State Board of North Carolina, U. S.
Солтүстік Каролина евгеникалық кеңесі (EBNC) – 1933 жылдың шілдесінде Солтүстік Каролина штатының заң шығарушы органы «Солтүстік Каролинаның 1929 жылғы қоғамдық заңдарының 34-тарауына, психикалық кемістігі бар адамдарды стерильдеуге қатысты түзетулер енгізу туралы акт» деп аталатын 1013-ші заң жобасын қабылдау арқылы құрылған штаттық кеңес. 1933 жылдан кейін Солтүстік Каролинада 7 686 адам стерильденген, олардың 5 000-ы – афроамерикалықтар. Америкалық азаматтық бостандықтар одағының адвокаты Бренда Фейн Фасто бұл жағдай туралы былай деді: «Менің білуімше, статистика 1964 жылдан бері Солтүстік Каролинада стерильденген әйелдердің шамамен 65 пайызы афроамерикалық, ал шамамен 35 пайызы – еуропалық нәсілді болған». АҚШ-тағы басқа евгеникалық бағдарламалардан өзгеше, Солтүстік Каролина кеңесі округтік әлеуметтік қамтамасыздандыру департаменттеріне өз клиенттерін стерильдеуге өтініш беруге мүмкіндік берді.
The Eugenics Board of North Carolina (EBNC) was a State Board of the U. S. state of North Carolina formed in July 1933 by the North Carolina State Legislature by the passage of House Bill 1013, entitled "An Act to Amend Chapter 34 of the Public Laws of 1929 of North Carolina Relating to the Sterilization of Persons Mentally Defective". Of the 7,686 people who were sterilized in North Carolina after 1933, 5,000 were Black. American Civil Liberties Union attorney Brenda Feign Fasteau said of the situation, "As far as I can determine, the statistics reveal that since 1964, approximately 65 percent of the women sterilized in North Carolina were Black and approximately 35 percent were White." In contrast to other eugenics programs across the United States, the North Carolina Board enabled county departments of public welfare to petition for the sterilization of their clients.
Құрылымы
Кеңес бес мүшеден тұрды: Шарп, Әйелдер институтының ғылым, теңдік және нәсіл мәселелері жөніндегі өкілі, мұның қара әйелдердің тәжірибесін назардан тыс қалдыруы мүмкін деректерді бөліп қарау қажеттігінің мысалы екенін айтады.
The board was made up of five members: Sharpe, of the Women's Institute for Science, Equity, and Race, argues that this is an example of the need to disaggregate data that might otherwise overlook the experiences of Black women.
1971-1977 жылдар
1970 жылдары евгеникалық кеңес штаттағы стерилизациялау операцияларының азаюына байланысты түрлі департаменттер арасында ауыстырылды. 1971 жылы заң шығарушы орган EBNC-ні сол кезде жаңадан құрылған Адам ресурстары департаментіне (DHR) қарастырды, ал осы департамент хатшысына кеңесті басқару және оның жұмысын атқару құқығы берілді.
In the 1970s the Eugenics Board was moved around from department to department, as sterilization operations declined in the state. In 1971, an act of the legislature transferred the EBNC to the then newly created Department of Human Resources (DHR), and the secretary of that department was given managerial and executive authority over the board.
Заңдық
Басқарма құрылған кезде евгеника практикасын қоғамдық мүдде үшін де, жеке азамат үшін де қажет деп санайтын пікірлер болды. "Бак против Белл" ісі бойынша Жоғарғы Сот евгеникалық саясаттың негізі ретінде ішкі және халықаралық деңгейде жиі сілтеме жасалды. "Бак против Белл" ісіне қатысты Оливер Венделл Холмс евгеника саясатын қолдап былай деп жазды:
At the time of the Board's formation there was a body of thought that viewed the practice of eugenics as both necessary for the public good and for the private citizen. Following Buck v. Bell, the Supreme Court was often cited both domestically and internationally as a foundation for eugenics policies. In Buck v. Bell Oliver Wendell Holmes wrote, in support of eugenics policy, that
"Біз бұрын бірнеше рет қоғамдық игілік үшін ең жақсы азаматтардың өмірін құрбан етуге болатынын көрдік. Егер ол мемлекеттің күшін әлсірететін адамдарды осы аз құрбандықтарға тартуға мүмкіндік бермесе, бұл таңғаларлық болар еді, көбінесе осы мәселеге қатысқандар мұны сезінбейді, бізді қабілетсіздікке ұшыратудан сақтау үшін. Қоғамның кемтар ұрпақтарды қылмыстары үшін жазалауды күтудің орнына немесе олардың ақымақтығынан аштан өлтіруге рұқсат берудің орнына, олардың өз нәсілдерін жалғастыруға жарамсыз екені анық болғанда олардың жолын кесудің бәрі үшін жақсы. Міндетті вакцинацияның қағидасы аналық құбырларды кесуді де қамтитын жеткілікті кеңдікке ие. Оның тарихы Солтүстік Каролина штатының "Стерильдеу құрбандарына әділдік" қорының тыңдауында ғана қайтадан кеңінен танылды."
blockquote|We have seen more than once that the public welfare may call upon the best citizens for their lives. It would be strange if it could not call upon those who already sap the strength of the State for these lesser sacrifices, often not felt to be such by those concerned, to prevent our being swamped with incompetence. It is better for all the world, if instead of waiting to execute degenerate offspring for crime, or to let them starve for their imbecility, society can prevent those who are manifestly unfit from continuing their kind. The principle that sustains compulsory vaccination is broad enough to cover cutting the Fallopian tubes. It would not be until the hearings of the NC Justice for Sterilization Victims Foundation that her story was to be widely heard once more.