Альфред Эмануэль Смит: Американ саяхатшысы және губернаторы

Кіріспе

Америкалық мемлекет қайраткері және губернаторы (1873–1944)

Альфред Эммануэль Смит (30 желтоқсан 1873 – 4 қазан 1944) – Нью-Йорк штатының 42-ші губернаторы қызметін төрт мәрте атқарған және 1928 жылы Демократиялық партияның президенттікке үміткері болған американдық саясаткер. Ирланд-американдық анасы мен Азамат соғысының қатысушысы, итальян-американдық әкесінің ұлы Смит Манхэттеннің төменгі шығыс бөлігінде, Бруклин көпіріне жақын жерде өсті. Ол өмірінің соңына дейін сол ауданда тұрды. Смит жемқорлыққа қатыспағанмен, көптеген Нью-Йорк демократтары сияқты, оның дәуірінде Нью-Йорк қаласының саясатын бақылаған әйгілі Тамани Холл саяси машинасымен байланысты болды. Көптеген протестанттар (неміс лютерандары мен оңтүстік баптистері де бар) оның кандидатурасынан қорқып, Рим папасы оның саясатын анықтайды деп сенді. Смит сонымен қатар "ылғалды" (wet) деп аталатын, тыйым салуға қарсы болғандардың қатарынан шықты; Нью-Йорк губернаторы ретінде штаттың тыйым салу заңын жойды. "Ылғалды" болғандықтан, Смит сыра, шарап және спирттік ішімдіктерді қалаған, сондай-ақ қылмыстық контрабандистермен іс салмаған сайлаушыларды, әрі көптеген ірі және орта қалаларда жаңа қылмыстық топтар көшелерді басып алғанына наразы болғандарды өз таянышына білдірді. Қолданыстағы Республикалық партиядан шыққан коммерция министрі Герберт Гуверге ұлттық өркендеу, американдықтардың соғысқа қатыспауы және католиктерге қарсы көзқарас көмектесті, ол 1928 жылы Смитті үлкен айырмамен жеңді. Смит кейін Нью-Йоркте бизнеспен айналысып, Эмпайр Стейт Билдингтің құрылысы мен насиаталуына қатысты. Ол 1932 жылы Демократиялық партияның президенттікке үміткерлігіне түсті, бірақ бұрынғы одақтасы және Нью-Йорк губернаторының ізбасары Франклин Д. Рузвельт жеңіске жетті. Рузвельт президент болған кезде Смит Рузвельттің «Жаңа саясат» (New Deal) бағдарламасына қарсы күрестің белсенді жақтасы болды.

Ерте өмір

Смит 174 Оңтүстік көшесінде дүниеге келді және Манхэттеннің төменгі шығыс жағындағы Төртінші округте өсті; ол өмірінің соңына дейін сол жерде тұрды. Оның анасы Кэтрин (құрметті аты Мулвихилл) Мария Марш пен Томас Мулвихиллдің қызы, олар Ирландияның Вестмит графтығынан көшіп келген болатын. Оның әкесі, 1839 жылы Иосиф Альфред Смит деп крещение алған, итальяндық маринар Эммануэль Смиттің ұлы еді. Ересек Альфред Смит (Альфредо Эмануэле Феррароның ағылшыншаланған аты) итальяндық және неміс иммигранттарының ұлы болды. Ол Азамат соғысының басында 11-ші Нью-Йорк өрт сөндірушілерінің полкінде қызмет етті. Смит алтын ғасырда отбасымен бірге қаржылық қиындықтармен күресіп өсті; Нью-Йорк қаласы дамып, маңызды инфрақұрылымдық жобаларды аяқтады. Жанында Бруклин көпірі салынып жатты. "Бруклин көпірі мен бірге өстім", - деп кейін еске алады Смит. Оның төртеу ата-бабасы ирланд, неміс, итальян және англо-ирландтық болған, бірақ Смит ирланд-американдық қауымдастығымен байланыс орнатып, 1920 жылдары оның жетекші өкіліне айналды. Оның әкесі Альфред кішкентай жүк тасымалдау фирмасының иесі болды, бірақ Смит 13 жасқа келгенде қайтыс болды. 14 жасында Смит отбасын қаржылық тұрғыдан қолдау үшін Сент-Джеймс шіркеу мектебін тастап, жеті жыл балық базарында жұмыс істеді. Оқуын тастамас бұрын ол алтарь қызметін атқарды және олмен жұмыс істеген католик дін қызметкерлерінің үлкен ықпалында болды. Ол ешқашан орта мектепке немесе колледжге бармады және ол адамдарды Фултон балық базарында зерттеу арқылы танығанын айтты, онда ол аптасына 12 доллар табады. Оның актерлік дағдысы оған әуесқой театрларда сәттілік әкелді. Ол кеңінен танылып, саяси мансабында ерекшеленетін шебер сөйлеу өнерін дамытты. 1900 жылдың 6 мамырында Аль Смит Кэтрин Энн Даннға үйленді, олардың бес баласы болды.

Саяси мансап

Смит өзінің саяси мансабында жұмысшы табының өсіп-өнген ортасынан бастау алды, өзін иммигранттармен жақын сезіндіріп, халықтың адамы ретінде үгіт жүргізді. Тамани Холл саяси машинасына (әсіресе оның басшысы, "Үнсіз" Чарли Мерфиге) міндетті болғанымен, ол жемқорлыққа бой алдырмады және прогрессивті заңдарды қабылдау үшін жұмыс істеді. Смиттің саяси мансабындағы алғашқы қызметі 1895 жылы, Тамани Холл тағайындаған қазылар алқасы комиссары кеңсесінде тергеуші болып бастау алды.

Мемлекеттік заң шығарушы орган

Смит алғаш рет 1904 жылы Нью-Йорк штатының Ассамблеясына (Нью-Йорк округі, 2-ші сайлау округі) сайланды және 1915 жылға дейін бірнеше рет қайта сайланды. Комиссия төрағасы – штат сенаторы Роберт Ф. Вагнер. Комиссия штатының әртүрлі аймақтарында 222 куәгермен сұхбаттасып, 3500 беттік жазбаларды жинады. Олар зауыттарды тексеру үшін жергілікті агенттерді жұмысқа алды. Алдымен өрт қауіпсіздігі мәселесін қарастырып, олар зауыт ортасындағы жарақат алу қаупінің кең ауқымды мәселелерін зерттеді. Олардың тұжырымдары Нью-Йорк штатында еңбекті реттеуге қатысты отыз сегіз жаңа заңға әкеліп соқты және олардың әрқайсысы жұмысшы табының мүддесін қорғайтын прогрессивті реформаторлардың жетекшілері ретінде танылды. Осы арқылы олар Тамманидің беделін тек сыбайлас жемқорлықтан жұмысшыларға көмектесуге бағытталған прогрессивті бастамаларға дейін өзгертті. Нью-Йорк қаласының өрт басшысы Джон Кенлон тергеушілерге өз бөлімінің 200-ден астам зауытта қауіпті жағдайды анықтағанын айтты, ондағы жағдай Триангл зауытындағы сияқты өртке әкелуі мүмкін еді. Штат комиссиясының есептері штаттың еңбек заңдарын жаңғыртуға ықпал етті, соның нәтижесінде Нью-Йорк штаты "еңбек реформасы тұрғысынан ең прогрессивті штаттардың бірі" атанды. Жаңа заңдар ғимараттарға кіру-шығудың жақсаруын, өртке қарсы талаптарды, өрт сөндіру құралдарының болуын, дабыл жүйелері мен автоматты су шашыратқыштардың орнатылуын, жұмысшылар үшін тамақтану және санитарлық тораптардың жақсаруын және әйелдер мен балалардың жұмыс істеу уақытын шектеуді талап етті. 1911 жылдан 1913 жылға дейін Комиссия ұсынған алпыс төрт жаңа заңның алпысы губернатор Уильям Сулзердің қолдауымен қабылданып, заңға айналдырылды. 1911 жылы демократтар Штат Ассамблеясында көпшілік орындарды иеленді, ал Смит көпшілік көшбасшысы және Жолдар мен қаражат комитетінің төрағасы болды. Келесі жылы көпшілікті жоғалтқаннан кейін ол азшылық көшбасшысы болды. Демократтар келесі сайлауда көпшілікті қайта иеленгеннен кейін ол 1913 жылғы сессияның спикері болып сайланды. 1914 және 1915 жылдары ол қайтадан азшылық көшбасшысы болды. 1915 жылдың қараша айында ол Нью-Йорк округінің шерифі болып сайланды. Ол Нью-Йорк қаласы мен штатындағы прогрессивті қозғалыстың жетекшісіне айналды. Оның сайлауалды кампаниясын ұйымдастырған және жақын көмекшісі болған Белл Московиц – еврей иммигранттарының қызы еді. 1919 жылы Смит "Мен елестете алатын ең төменгі және жаман адам" деген танымал сөздермен сөйлеген сөзінде баспагер Уильям Рэндольф Херстпен қарым-қатынасын үзді. Херст штаттың демократиялық партиясының солшыл қанатының жетекшісі болды және өте сенсациялық және көбінесе солшыл көзқарастарымен белгілі болды. Ол жергілікті билікті сайлауда Таммани Холлмен бірігіп, Смитті сүттің бағасын төмендетпегені үшін балаларды аштыққа ұшыратты деп айыптады. Смит 1920 жылы Нью-Йорк губернаторы сайлауында қайта сайлануға үміткерлігін жоғалтты, бірақ 1922, 1924 және 1926 жылдары қайтадан губернатор болып сайланды, ал оның науқанын Фарли басқарды. 1922 жылы қайта сайланған кезде ол спирттік ішімдіктерге қарсы тұрушы ретіндегі ұстанымын жариялады. Смит Албанидегі резиденциясында қонақтарға алкоголь ұсынды және штаттың тыйым салу заңын, Муллан Гейдж заңын жойды. Губернатор ретінде Смит үкіметті тиімдірек және әлеуметтік қажеттіліктерді қанағаттандыруда жақсырақ етуге ұмтылған прогрессивті саясаткер ретінде бүкіл елде танылды. Смиттің жас көмекшісі Роберт Мозес елдегі алғашқы штаттық саябақ жүйесін құрып, мемлекеттік қызметті реформалады, кейін Нью-Йорк штатының мемлекеттік хатшысы болып тағайындалды. Смит билікте болған кезеңде Нью-Йорк Франсис Перкинстің көмегімен жұмысшылардың өтемақысын, әйелдердің зейнетақысын және әйелдер мен балалардың еңбегін реттейтін заңдарды күшейтті, ол кейін президент Франклин Д. Рузвельттің еңбек министрі болды.

Smith was first elected to the New York State Assembly (New York Co., 2nd D.) in 1904, and was repeatedly elected to office, serving through 1915. The Commission, chaired by State Senator Robert F. Wagner, held a series of widely publicized investigations around the state, interviewing 222 witnesses and taking 3,500 pages of testimony. They hired field agents to do on site inspections of factories. Starting with the issue of fire safety, they studied broader issues of the risks of injury in the factory environment. Their findings led to thirty eight new laws regulating labor in New York State, and gave each of them a reputation as leading progressive reformers working on behalf of the working class. In the process, they changed Tammany's reputation from mere corruption to progressive endeavors to help the workers. New York City's Fire Chief John Kenlon told the investigators that his department had identified more than 200 factories where conditions resulted in risk of a fire like that at the Triangle Factory. The State Commission's reports led to the modernization of the state's labor laws, making New York State "one of the most progressive states in terms of labor reform." New laws mandated better building access and egress, fireproofing requirements, the availability of fire extinguishers, the installation of alarm systems and automatic sprinklers, better eating and toilet facilities for workers, and limited the number of hours that women and children could work. In the years from 1911 to 1913, sixty of the sixty four new laws recommended by the Commission were legislated with the support of Governor William Sulzer. In 1911, the Democrats obtained a majority of seats in the State Assembly, and Smith became Majority Leader and Chairman of the Committee on Ways and Means. The following year, following the loss of the majority, he became the Minority Leader. When the Democrats reclaimed the majority after the next election, he was elected Speaker for the 1913 session. He became Minority Leader again in 1914 and 1915. In November 1915, he was elected Sheriff of New York County, New York. By now he was a leader of the Progressive movement in New York City and state. His campaign manager and top aide was Belle Moskowitz, a daughter of Jewish immigrants. In 1919, Smith gave the famous speech "A man as low and mean as I can picture", making a drastic break with publisher William Randolph Hearst. Hearst, known for his notoriously sensationalist and largely left wing position in the state Democratic Party, was the leader of its populist wing in the city. He had combined with Tammany Hall in electing the local administration, and had attacked Smith for starving children by not reducing the cost of milk. Smith lost his bid for re election in the 1920 New York gubernatorial election, but was again elected governor in 1922, 1924 and 1926, with Farley managing his campaign. In his 1922 re election, he embraced his position as an anti prohibitionist. Smith offered alcohol to guests at the Executive Mansion in Albany, and repealed the state's Prohibition enforcement statute, the Mullan Gage law. As governor, Smith became known nationally as a progressive who sought to make government more efficient and more effective in meeting social needs. Smith's young assistant Robert Moses built the nation's first state park system and reformed the civil service, later gaining appointment as Secretary of State of New York. During Smith's time in office, New York strengthened laws governing workers' compensation, women's pensions and children and women's labor with the help of Frances Perkins, soon to be President Franklin D. Roosevelt's Labor Secretary.

1924 жылғы президенттік сайлау

1924 жылы Смит демократиялық партияның президенттікке үміткерлігін іздеді, бірақ сәттілікке жете алмады. Ол линч және нәсілдік зорлық-зомбылықты айыптап, азаматтық бостандықтарды қорғау ісіне үлкен үлес қосты. Рузвельт 1924 жылғы Демократиялық ұлттық конвенцияда Смит үшін үміткерлік тілегін білдірерлік сөз сөйледі, онда ол Смитті "саяси аренаның бақытты жауынгері" деп атады. Партия екіге жарылды. Конвенциядағы шатақшылық күшейіп, екі үміткер де қажетті дауыстардың үштен екісін жинай алмайтындарын түсініп, 100 рет дауыс бергеннен кейін, екеуі де үміткерліктен бас тартты. 103-ші дауыс беруде шаршаған партия, бұрынғы конгрессмен және Ұлыбританиядағы АҚШ елшісі, 1920 жылы күтпеген үміткер болған Джон В. Дэвисті (Батыс Вирджиниядан) кандидат ретінде ұсынды. Дэвис сайлауда республикашыл Кальвин Кулиджге үлкен айырмамен жеңіліске ұшырады, ол елдегі жақсы экономикалық жағдайдың арқасында жеңіске жетті. Смит 1928 жылы партияның үміткерлігі үшін қайтадан белсенді науқан жүргізді. Оған 1924 жылы Прогрессивтік партиядан президенттікке кандидат болған Роберт М. Ла Фоллетттің ұлы Филипп Ла Фоллетттің қолдауы көмектесті. Роберт М. Ла Фоллетт 1925 жылы, халықтың 16,62 пайызын құраған дауысқа ие болғаннан кейін жеті айдан кейін қайтыс болды – бұл үшінші партиядан кандидаттардың ең жоғары көрсеткіштерінің бірі.

1928 жылғы президенттік сайлау

Журналист Фредерик Уильям Уайл Смиттің «үш П: тыйым салу, предубеждение және өркендеу» арқасында жеңілгенін жиі айтты. Республикалық партия экономикалық өсімнен әлі де пайда көріп отырды, сондай-ақ 1920 жылғы халық санауынан кейін Конгресс пен сайлау алқасын қайта бөлуге қабілетсіз болды, ол қала халқының 15 пайызға өскенін көрсетті. Партия шағын қалалар мен ауылдық аймақтарға бейімділік танытты. Оның президенттік үміткері Герберт Гувер, 1920 жылғы халық санауын басқарған, осы жағдайды өзгертуге көп көмектеспеді. Тарихшылардың пікірінше, өркендеумен қатар Смитқа қарсы кең таралған католиктерге қарсы сезім Гувердің жеңісіне мүмкіндік берді. Ол 1928 жылғы АҚШ президенттік сайлауында Смиттен үлкен артықшылықпен жеңіске жетті, консервативті ақ демократтардың дауысы арқасында оңтүстік штаттарының бесеуінде жеңіске жетті. Смит католик болғаны және католик иммигранттарының ұрпағы болғаны 1928 жылғы сайлаудағы жеңілісіне ықпал етті. Грузиядағы методист газеті католицизмді «христиандықтың бұзылған түрі» деп сипаттады, ал Оңтүстік баптист шіркеулері өз жамағаттарына Смитқа қарсы дауыс беруге бұйрық берді, оның протестант шіркеулерін жабатынын, дін бостандығын жоятынын және Библиені оқуға тыйым салатынын мәлімдеді. Протестант жазушысы Чарльз Хиллман Фонтейн католиктердің кез келген лауазымды атқаруына тыйым салу керек деп талап етті. Фаррис «Қауіпті және абсурдты нәрселерден гөрі, құрметті католиктерге қарсылық алаңдатарлық болды» деді, өйткені сол кездегі газеттер мен протестант шіркеулері католиктерге қарсы сезімдерін шынайы алаңдаушылық ретінде жасыруға тырысты. Протестант белсенділері католицизм американдық демократия мен институттарымен үйлеспейтінін айтып, оны шетелдік мәдениет және ортағасырлық ойлау деп сипаттады. Католиктер сол кездегі бағытты американдық протестанттық қауымдардан көбінесе солшыл болғанына қарамастан, консервативті деп есептелді. Смит жақсы басқару мен тиімділіктің жақтаушысы болды, Гувер де солай болды. Смит 1920 және 1924 жылдары партиялар арасында бөлінген барлық католик дауыстарын жинады; ол миллиондаған католиктерді, көбінесе ақ нәсілділерді, әсіресе 1920 жылы дауыс беруге рұқсат алған әйелдерді, алғаш рет сайлауға шақырды. Ол Солтүстіктің ауылдық аймақтарында, сондай-ақ Оңтүстіктің қалалары мен қала маңындағы маңызды демократиялық сайлау округтерінен қолдауын жоғалтты. Смит Арканзас штатынан сенатор Джозеф Робинсонның қолдауының арқасында Оңтүстіктің терең бөлігіндегі адалдығын сақтап қалды, бірақ Гуверге Оңтүстіктің бес штатын жоғалтты. Смит Американың ең көп халқы бар он қаласының әрқайсысында көпшілік дауыспен жеңіске жетті, бұл қалалық аймақтардың күшейіп келе жатқан күшінің және олардың жаңа демографиялық ерекшеліктерінің көрсеткіші болды. Смит жақсы науқан жүргізуші болған жоқ. Оның «Нью-Йорк тротуарлары» атты сайлау әні ауылдық американдықтарға ұнамады, сондай-ақ радиодан естігенде оның «қалалық» акценті оларға беймәлім болып көрінді. Смит өзінің туған штатында шамалы айырмамен жеңіліске ұшырады; Нью-Йорк сайлаушылары ауылдық солтүстік және негізінен протестанттық округтерге бейімді болды. Алайда, 1928 жылы оның демократиялық әріптесі Франклин Д. Рузвельт (голландиялық протестант) Нью-Йорк штатының губернаторы болып сайланды. Фарли Смит лагерін тастап, 1928 жылы Рузвельттің губернаторлық науқанына, содан кейін 1932 және 1936 жылдары президенттік науқандарына жетекшілік етті.

Reporter Frederick William Wile made the oft repeated observation that Smith was defeated by "the three P's: Prohibition, Prejudice and Prosperity". The Republican Party was still benefiting from an economic boom, as well as a failure to reapportion Congress and the electoral college following the 1920 census, which had registered a 15 percent increase in the urban population. The party was biased toward small town and rural areas. Its presidential candidate Herbert Hoover, who headed the Census of 1920, did little to alter this state of affairs. Historians agree that prosperity, along with widespread anti Catholic sentiment against Smith, made Hoover's election inevitable. He defeated Smith by a landslide in the 1928 United States presidential election, carrying five Southern states via crossover voting by conservative white Democrats. The fact that Smith was Catholic and the descendant of Catholic immigrants was instrumental in his loss of the election of 1928. A Methodist newspaper in Georgia called Catholicism "a degenerate type of Christianity," while Southern Baptist churches ordered their followers to vote against Smith, claiming that he would close down Protestant churches, end freedom of worship and prohibit reading the Bible. Charles Hillman Fountain, a Protestant writer, insisted that Catholics should be barred from holding any office. Farris states that "More disturbing than the ridiculous and the dangerous was the respectable anti Catholicism", as contemporary newspapers and Protestant churches tried to mask their anti Catholicism as genuine concern. Protestant activists insisted that Catholicism represents an alien culture and medieval mentality, claiming that Catholicism is incompatible with American democracy and institutions. Catholics were portrayed as reactionary despite being more left wing than mainstream American Protestant congregations at the time. Smith was an articulate proponent of good government and efficiency, as was Hoover. Smith swept the entire Catholic vote, which in 1920 and 1924 had been split between the parties; he attracted millions of Catholics, generally ethnic whites, to the polls for the first time, especially women, who were first allowed to vote in 1920. He lost important Democratic constituencies in the rural North as well as in Southern cities and suburbs. Smith did retain the loyalty of the Deep South, thanks in part to the appeal of his running mate, Senator Joseph Robinson from Arkansas, but lost five states of the Rim South to Hoover. Smith carried the popular vote in each of America's ten most populous cities, an indication of the rising power of the urban areas and their new demographics. Smith was not a very good campaigner. His campaign theme song, "The Sidewalks of New York", had little appeal among rural Americans, who also found his 'city' accent slightly foreign when heard on radio. Smith narrowly lost his home state; New York's electors were biased in favor of rural upstate and largely Protestant districts. However, in 1928 his fellow Democrat Franklin D. Roosevelt (a Protestant of Dutch old line stock) was elected to replace him as governor of New York. Farley left Smith's camp to run Roosevelt's successful campaign for governor in 1928, and then Roosevelt's successful campaigns for the Presidency in 1932 and 1936.

Сайлаушылардың қайта құрылуы

Кейбір саясаттанушылар 1928 жылғы сайлау сайлаушылардың жаңаша топтасуын бастады деп санайды, бұл Рузвельттің «Жаңа мәміле» коалициясын құруға көмектесті. Бір саясаттанушы былай деді: «1928 жылы солтүстік-шығыстағы реформатор Ал Смиттің кандидат болуымен ғана демократтар қала тұрғындары, жұмысшы табы және католик сайлаушылары арасында қол жеткізді, олар кейіннен «Жаңа мәміле» коалициясының негізгі бөлігіне айналды және төртінші партиялық жүйенің ерекшеленген минималды сыныптық поляризация үлгісін бұзды». Дегенмен, тарихшы Аллан Лихтманның сандық талдауы 1928 жылғы нәтижелер көбінесе дінге негізделгенін және «Жаңа мәміле» дәуіріндегі дауыс беру үлгілерінің сенімді көрсеткіші емес екенін көрсетеді. Лихтманның пікірінше, сайлаудың басты мәселесі – католицизмге қарсылық, ол штаттардың дауыс беру үлгілерін түбірімен өзгертті. Реконструкциядан кейін ешқашан республикашылдарға дауыс бермеген Техас, Флорида, Солтүстік Каролина және Вирджиния сияқты штаттар Гуверге дауыс берді, ал Смит 1912 жылдан басқа барлық уақытта демократтарға дауыс бермеген Массачусетс және Род-Айленд штаттарын жеңіп алды. Лихтман бұл тұжырымын Смит пен Гувердің дін және тыйым салу мәселелерінен басқа саяси көзқарастарының ұқсас болғанын көрсете отырып, дәлелдейді. Бірақ 1928 жылғы сайлауға қатысушылардың саны 57% құрады, ал 1920 жылдардағы американдық сайлауларда бұл көрсеткіш 50% төмен болған. Гувер сайлауда «Оңтүстік стратегиясын» қолданып, азаматтық құқықтарды жақтаған афроамерикандықтардың есебінен сегрегациялық саясатты ұстанып, «ақ республикашылдардың» жағына шықты. Республикалық партияның жетекші лауазымдарынан көрнекті афроамерикандықтар алынып, сегрегациялық Оңтүстіктің ықпалына ие болу үшін «ақ республикашылдармен» алмастырылды, ал Оңтүстіктегі Гувердің өкілдері оның ақ үстемдікке берілгендігін айтты. Аллан Лихтманның жазуынша, Гувер «ақ расистердің басшылығымен оңтүстік республикашылдығын қайта ұйымдастыруға тырысты». Смит Рузвельттің «Жаңа мәміле» саясатын қатты сынады, оны жақсы үкіметтің прогрессивті идеалдарына сатқындық деп санады және бизнеспен тығыз ынтымақтастыққа қанағаттанбады. Смит Рузвельттің «Жаңа мәміле» шараларын мақұлдамаған консервативті демократтар құрған «Американдық еркіндік лигасына» қосылды және «Жаңа мәмілеге» қарсы қоғамдық пікірді қозғауға тырысты. Лига памфлеттер шығарды және радио бағдарламаларын демеушілік етті, «Жаңа мәміле» жеке бостандықты жояды деп мәлімдеді. Алайда, 1934 немесе 1936 жылғы сайлауларда Лига қолдау таппады және тез арада ықпалы төмендеді. 1940 жылы ресми түрде таратылды. Смиттің Рузвельтке және оның саясатына деген қарсылығы соншалықты зор болғандықтан, ол 1936 жылғы сайлауда республикашыл кандидат Альф Лэндонды және 1940 жылғы сайлауда Венделл Уилкиді қолдады. 1944 жылдың мамырында Смиттің әйелі Кэти қайтыс болғаннан кейін, FDR Смитке жеке көңіл айту хаты жіберді. Смиттің немерелері кейіннен ол бұл хатқа қатты риза болғанын еске алды.

Some political scientists believe that the 1928 election started a voter realignment that helped develop Roosevelt's New Deal coalition. One political scientist said, " not until 1928, with the nomination of Al Smith, a northeastern reformer, did Democrats make gains among the urban, blue collar and Catholic voters who were later to become core components of the New Deal coalition and break the pattern of minimal class polarization that had characterized the Fourth Party System." However, historian Allan Lichtman's quantitative analysis suggests that the 1928 results were based largely on religion and are not a useful barometer of the voting patterns of the New Deal era. Lichtman notes that the sole defining issue of the election was anti Catholicism, which radically realigned states' voting patterns. States that had never voted Republican after Reconstruction such as Texas, Florida, North Carolina, and Virginia voted for Hoover, while Smith carried Massachusetts and Rhode Island—states that had never voted Democratic before save for 1912. Lichtman further proves this by pointing out that Smith and Hoover had very similar political views save for religion and Prohibition, and yet the 1928 election had a turnout of 57%, despite previous 1920s American elections having their turnouts below 50%. Hoover sought "Southern Strategy" for the election, and sided with the segregationist lily white Republicans at the expense of the pro civil rights black and tans. Prominent African Americans were removed from positions of leadership in the Republican Party and replaced with lily white Republicans in order to appeal to the segregationist South, and Hoover's spokesmen in the South spoke of his commitment to white supremacy. Allan Lichtman wrote that Hoover "sought a permanent reorganization of southern Republicanism under the leadership of white racists." Smith became highly critical of Roosevelt's New Deal policies, which he deemed a betrayal of good government progressive ideals and ran counter to the goal of close cooperation with business. Smith joined the American Liberty League, an organization founded by conservative Democrats who disapproved of Roosevelt's New Deal measures and tried to rally public opinion against the New Deal. The League published pamphlets and sponsored radio programs, arguing that the New Deal was destroying personal liberty. However, the League failed to gain support in the 1934 or 1936 elections and rapidly declined in influence. It was officially dissolved in 1940. Smith's antipathy to Roosevelt and his policies was so great that he supported Republican presidential nominees Alf Landon in the 1936 election and Wendell Willkie in the 1940 election. Upon the death of Smith's wife Katie in May 1944, FDR sent Smith a note of personal condolence. Smith's grandchildren later recalled that he was greatly touched by it.

Кәсіпкерлік өмірі және кейінгі жылдары

1928 жылғы сайлаудан кейін Смит Empire State, Inc. компаниясының президенті болды, бұл компания Empire State Building ғимаратын салып, басқаратын. Ғимараттың құрылысы символдық түрде Смиттің нұсқауларымен 1930 жылдың 17 наурызында, Сент-Патрик күні басталды. Смиттің немерелері 1931 жылдың 1 мамырында әлемдегі ең биік көк үйдің ашылуына қатысты. Бұл күні Халықаралық еңбекшілер күні – 1 мамыр мерекесі тойланды. Оның құрылысы бар болғаны 13 айда аяқталды, мұндай ірі жоба үшін бұл рекордтық көрсеткіш еді. Смит өзінің балалық шағындағы үйінен Бруклин көпірінің салынуын бақылағандай, Empire State Building-ті де баршаның мүддесін біріктіре отырып салынған көрініс және жетістік деп есептеді, ол бірнеше адамның мүддесіне бағынбады. Салынысынан кейінгі жылдары жалға алушылардың жетіспеуіне байланысты «Бос мемлекеттік ғимарат» деп қысымға ұшыраған Empire State Building-ті Смит үздіксіз жарнамалап отырды. 1929 жылы Смит Нотр-Дам университетінің Лаетар медалімен марапатталды, бұл американдық католиктер үшін ең беделді сыйлық саналады. 1929 жылы Смит Сиракуз университетінің Нью-Йорк штатының Орман шаруашылығы колледжінің қамқорлар кеңесінің төрағасы болып сайланды. Жануарларды жақсы көретінін білген Роберт Мозес 1934 жылы Аль Смитті жаңадан жөнделген Централь Парк зообағының құрметті түнгі күзетшісі етіп тағайындады. Смитке зообақтың кілті берілді және ол жиі қонақтарын сағат түнгі уақытта жануарларды көруге алып шығатын. Смит Германиядағы нацистік режимді ерте кезден бастап қатты сынады. Ол 1933 жылғы нацистерге қарсы бойкотты қолдады және наурыз айында Мэдисон Сквер Гарденде нацизмге қарсы өткен үлкен митингте сөз сөйледі. Оның сөзі 1934 жылғы «Нацизм: өркениетке шабуыл» антологиясына енгізілді. 1938 жылы Смит Кристалл түнінен кейін нацистердің қатыгездігін айыптау үшін радио эфиріне шықты. Оның сөздері 1938 жылдың 17 қарашасындағы «Нью-Йорк Таймс» газетінде «Католик наразылығының мәтіні» деген мақаласында жарияланды. Нью-Йорк қаласының көптеген кәсіпкерлері сияқты Смит те Американың Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысуын ынтамен қолдады. Рузвельт оны соғысқа қатысуға шақырмаса да, Смит Рузвельттің британдықтарға әскери жабдықты «ақшаға және алып кетуге» сатуға рұқсат беру үшін Бейтараптық заңына түзетулер енгізуге жасаған тырысыстарын белсенді түрде қолдады. Смит 1939 жылдың қазан айында осы саясаттың атынан сөз сөйледі, ал Рузвельт тікелей: «Рақмет көп. Сен керемет болдың» деп жауап берді. 1939 жылы Смит Папаның қылыш пен плащы Паптық палатасы болып тағайындалды, бұл Папаның лайықты санаған ең жоғары наградалардың бірі еді. Смит 1944 жылдың 4 қазанында Рокфеллер институтының ауруханасында 70 жасында жүрек талмасынан қайтыс болды. Бес ай бұрын, 1944 жылдың 4 мамырында әйелінің қатерлі ісіктен қайтыс болуы оны қатты күйзеліске түсірді. Ол Кальварий зиратында жерленген.

After the 1928 election, Smith became the president of Empire State, Inc., the corporation that built and operated the Empire State Building. Construction for the building symbolically began on March 17, 1930, St. Patrick's Day, per Smith's instructions. Smith's grandchildren cut the ribbon when the world's tallest skyscraper opened on May 1, 1931, which was May Day, an international labor celebration. Its construction had been completed in only 13 months, a record for such a large project. As with the Brooklyn Bridge, which Smith had seen being built from his Lower East Side boyhood home, the Empire State Building was both a vision and an achievement that had been constructed by combining the interests of all, rather than being divided by the interests of a few. Smith continued to promote the Empire State Building, which was derided as the "Empty State Building" due to a lack of tenants, in the years following its construction. In 1929, Smith was awarded the Laetare Medal by the University of Notre Dame, considered the most prestigious award for American Catholics. In 1929 Smith was elected President of the Board of Trustees of the New York State College of Forestry at Syracuse University. Knowing his fondness for animals, in 1934 Robert Moses made Al Smith the Honorary Night Zookeeper of the newly renovated Central Park Zoo. Though a ceremonial title, Smith was given keys to the zoo and often took guests to see the animals after hours. Smith was an early and vocal critic of the Nazi regime in Germany. He supported the Anti Nazi boycott of 1933 and addressed a mass meeting at Madison Square Garden against Nazism that March. His speech was included in the 1934 anthology Nazism: An Assault on Civilization. In 1938, Smith took to the airwaves to denounce Nazi brutality in the wake of Kristallnacht. His words were published in The New York Times article "Text of the Catholic Protest Broadcast" of November 17, 1938. Like most New York City businessmen, Smith enthusiastically supported American military involvement in World War II. Although he was not asked by Roosevelt to play any role in the war effort, Smith was an active and vocal proponent of FDR's attempts to amend the Neutrality Act in order to allow "Cash and Carry" sales of war equipment to be made to the British. Smith spoke on behalf of the policy in October 1939, to which FDR responded directly: "Very many thanks. You were grand." In 1939 Smith was appointed a Papal Chamberlain of the Sword and Cape, one of the highest honors which the Papacy bestowed on a layman. Smith died at the Rockefeller Institute Hospital on October 4, 1944, of a heart attack, at the age of 70. He had been broken hearted over the death of his wife from cancer five months earlier, on May 4, 1944. He is interred at Calvary Cemetery.

Нью-Йорк губернаторының сайлауы, 19181926

+ 1918 жылғы жалпы сайлау нәтижесі Губернаторға кандидат Үміткер Партия Жалпы дауыс Алфред Э. Смит Гарри С. Уокер Демократиялық 1,009,936 (47.37%) Чарльз С. Уитман Эдвард Шонек (Республикалық), Мами В. Колвин (Тиым салу) Республикалық, Тиым салу 995,094 (46.68%) Чарльз Уэсли Эрвин Элла Рив Блур Социалистік 121,705 (5.71%) Олив М. Джонсон Август Гиллхаус Социалистік Еңбек 5,183 (0.24%)

+ 1920 жылғы жалпы сайлау нәтижесі Губернаторға кандидат Үміткер Партия Жалпы дауыс Натан Л. Миллер Еремия Вуд Республикалық 1,335,878 (46.58%) Альфред Э. Смит Джордж Р. Фиттс Демократиялық 1,261,812 (44.00%) Жозеф Д. Каннон Джесси Уоллес Хьюан Социалистік 159,804 (5.57%) Дудли Филд Малон Фермерлік Еңбек 69,908 (2.44%) Джордж Ф. Томпсон Эдвард Г. Делтрих Тиым салу 35,509 (1.24%) Джон П. Квинн Социалистік Еңбек 5,015 (0.17%) Кандидаттар тізімі, (.pdf) The New York Times газеті, 1920 жылғы 13 қыркүйек

+ 1922 жылғы жалпы сайлау нәтижесі Губернаторға кандидат Үміткер Партия Жалпы дауыс Алфред Э. Смит Джордж Р. Ланн Демократиялық 1,397,670 (55.21%) Натан Л. Миллер Уильям Дж. Донован Республикалық 1,011,725 (39.97%) Эдвард Ф. Кэссиди Тереза Б. Уайли Социалистік, Фермерлік Еңбек 109,119 (4.31%) Джордж К. Хиндс Уильям С. Рамсделл Тиым салу 9,499 (0.38%) Еремия Д. Кроули Джон Э. Дели Социалистік Еңбек 9,499 (0.38%)

+ 1924 жылғы жалпы сайлау нәтижесі Губернаторға кандидат Үміткер Партия Жалпы дауыс Алфред Э. Смит Джордж Р. Ланн Демократиялық 1,627,111 (49.96%) Теодор Рузвельт кіші Сеймур Лоуман Республикалық 1,518,552 (46.63%) Норман Маттун Томас Чарльз Соломон Социалистік 99,854 (3.07%) Джеймс П. Каннон Франклин П. Брилл Жұмысшы 6,395 (0.20%) Фрэнк Э. Пассонно Милтон Вайнбергер Социалистік Еңбек 4,931 (0.15%)

+ 1926 жылғы жалпы сайлау нәтижесі Губернаторға кандидат Үміткер Партия Жалпы дауыс Алфред Э. Смит Эдвин Корнинг Демократиялық 1,523,813 (52.13%) Огден Л. Миллс Сеймур Лоуман Республикалық 1,276,137 (43.80%) Якоб Пэнкен Август Клаэссенс Социалистік 83,481 (2.87%) Чарльз Э. Маньерре Элла Маккарти Тиым салу 21,285 (0.73%) Бенджамин Гитлоу Франклин П. Брилл Жұмысшы 5,507 (0.19%) Еремия Д. Кроули Джон Э. Дели Социалистік Еңбек 3,553 (0.12%)