Жартылай жоғары киімдер тарихы және түрлері

Кіріспе

Аяқ пен аяқтарды тізеге дейін немесе одан жоғары жабатын, көбінесе әйелдер киетін киім.

Шұлық (тарихи контексте "жолбау" деп те аталады) – аяқтың табанынан тізеге дейін, немесе мүмкін жамбастың бір бөлігіне, тіпті толығымен жабатын, денеге жақын, серпімді киім. Шұлықтардың түсі, дизайны және мөлдірлігі әртүрлі болуы мүмкін. Қазіргі кезде шұлықтар көбінесе сән үшін және эстетикалық көрініс үшін таңдалады, әдетте орташа немесе қысқа көйлектің (юбканың) бірге киіледі.

Тарих

Тарихи тұрғыдан алғанда, шұлық сөзінің шығу тегі кем дегенде ежелгі болса да, орта ғасырларда ерлер әдетте киетін киімдерді шланг деп атаған. Бұл сөз дененің төменгі "бұта" бөлігін білдіретін, ал аналогия бойынша 15-шы ғасырдағы төменгі сүйек пен аяқ-қолдарды жабатын бір бөлік киімді білдірді – негізінен жоғарғы қорлар (кейіннен тізе шұлық ретінде бөлек киіледі) және төменгі қорлар (кейіннен бөлек киіледі). (Қараңыз: Шланг.) 1590 жылдарға дейін шұлықтар қолмен тоқылған немесе тоқылған матадан жасалған. Иілгіштігі үшін тоқылған шұлықтар артықшылыққа ие болды. Алғашқы тоқу машиналары шұлық жасау үшін ойлап табылды. Шұлықтардың өзі мақтадан, зығырдан, жүннен немесе жібектен жасалған. Шипалы мақта, сондай-ақ Балбригган қаласында жасалған мақта да кең таралған. 1920 жылдарға дейін, егер киілген болса, шұлықтар көбінесе жылылық үшін киілген. 1920 жылдары, көйлектердің белдемшесі көтеріліп, орталық жылыту кеңінен таралмағандықтан, әйелдер ашық қалған аяқтарын жабу үшін дене түсіне жақын шұлық кие бастады. Бұл шұлықтар жұқа, алдымен жібек немесе rayon (сол кезде "жасанды жібек" деп аталған), ал 1940 жылдан кейін нейлоннан жасалған. 1939 жылы DuPont химиялық компаниясы нейлонды енгізгеннен кейін АҚШ-та шұлықтарға сұраныс күрт өсті, бір күні 4 миллионға дейін жұп сатылды. Нейлон шұлықтар мақта мен жібекке қарағанда арзан, берік және жұқа болды. Америка Екінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанда, DuPont нейлон шұлықтарды өндіруді тоқтатты және зауыттарын парашют, ұшақтарға арналған сепкілдер мен арқандар жасауға қайта жарақтандырды. Бұл жетіспеушілікке және шұлықтардың қара нарығының пайда болуына әкелді. Соғыс аяқталғаннан кейін DuPont компаниясы шұлықтарды қайта өндіруге кірісетінін мәлімдеді, бірақ сұранысты қанағаттандыра алмады. Бұл АҚШ дүкендерінде "нейлон төңкерісі" деп аталған бірқатар тәртіпсіздіктерге әкелді, содан кейін DuPont өндірісті арттыра алды. 1940-1950 жылдары актриса, әнші және биші Ann Miller мен "Daddy Long Legs" сияқты танымал фильмдерде көрсетілгендей, кино және театр өндірісінде актрисалар мен бишілердің шұлықтарына тігілген шұлықтар пайда болды. Бүгінде шұлықтар көбінесе жүннен, жібектен, мақтадан немесе нейлоннан жасалады. 1959 жылы коммерциялық колготкилердің енгізілуі шұлықтарға балама ұсынды, нәтижесінде шұлықтарды қолдану күрт төмендеді. Мұның басты себебі көйлектердің белдемшесінің жоғарылауы болды (мини-көйлектер). 1970 жылы АҚШ-та колготкилер сатылымы алғаш рет шұлықтар сатылымын басып өтті және содан бері осылай болып келеді. 1987 жылдан бастап, жаңадан ойлап табылған ұстап тұратын шұлықтардың пайда болуына байланысты колготкилер сатылымы сәл төмендеді, бірақ олар әлі де ең көп сатылатын шұлық түрі болып табылады.

Historically, even though the word sock is at least as ancient in origin, what men normally wore in the medieval period were referred to as hose. The word stock used to refer to the bottom "stump" part of the body, and by analogy the word was used to refer to the one piece covering of the lower trunk and limbs of the 15th century—essentially tights consisting of the upper stocks (later to be worn separately as knee breeches) and nether stocks (later to be worn separately as stockings). (See Hose.) Before the 1590s, stockings were knitted by hand or constructed from woven cloth. Knitted stockings were preferred because of their flexibility. The first knitting machines were for making stockings. The stockings themselves were made of cotton, linen, wool or silk. A polished cotton called lisle was common, as were those made in the town of Balbriggan. Before the 1920s, stockings, if worn, were worn for warmth. In the 1920s, as hemlines of dresses rose and central heating was not widespread, women began to wear flesh colored stockings to cover their exposed legs. Those stockings were sheer, first made of silk or rayon (then known as "artificial silk") and after 1940 of nylon. The introduction of nylon in 1939 by chemical company DuPont began a high demand for stockings in the United States with up to 4 million pairs being purchased in one day. Nylon stockings were cheap, durable, and sheer compared to their cotton and silk counterparts. When America entered World War II, DuPont ceased production of nylon stockings and retooled their factories to produce parachutes, airplane cords, and rope. This led to a shortage and the creation of a black market for stockings. At the end of the war DuPont announced that the company would return to producing stockings, but could not meet demand. This led to a series of disturbances in American stores known as the nylon riots until DuPont was able to increase production. A precursor of pantyhose made an appearance in the 1940s and 1950s, when film and theater productions had stockings sewn to the briefs of actresses and dancers, according to actress singer dancer Ann Miller and seen in popular films such as Daddy Long Legs. Today, stockings are commonly made using knitted wool, silk, cotton or nylon (see hosiery). The introduction of commercial pantyhose in 1959 gave an alternative to stockings, and the use of stockings declined dramatically. A main reason for this was the trend towards higher hemlines on dresses (see minidress). In 1970, U. S. sales of pantyhose exceeded stockings for the first time, and has remained this way ever since. Beginning in 1987, sales of pantyhose started a slight decline due to the newly invented hold ups, but still remain the most sold kind of hosiery.

Пайдасы мен кемшіліктері

Солтүстік Америка ағылшын тілінде кейде шұлықтарға қарағанда геттерге көбірек әуес болады, себебі бірнеше себеп бар. Олардың арасында шұлықтардың, сондай-ақ жартиерлерді, кружевоны, жоғары сәнді киімдерді, аппликацияны және санның ашық болуын қолданудың эстетикалық тұрғыдан әдемі немесе сексуалдық тартымды әрі сүйкімді болып көрінуі мүмкін. Найлон геттер де, геттер де жіңішке болғандықтан, шалбарға қарағанда тез кебеді. Егер зақымданса, қосалқы жұптарын алып жүру оңай. Егер тігісі кесілсе, оларды "бір-бірлеп" ауыстыруға болады, бұл толық шалбарға қарағанда арзанға түседі. Дегенмен, суық ауа райында геттердің бір кемшілігі бар – геттерге қарағанда тері көбірек суыққа ұшырайды. Сонымен қатар, геттерге жартиер немесе жартиер белдігі қажет емес.