Жұмысшы жастарының субмәдениеті: Скинхед қозғалысы

Кіріспе

Жұмысшы табының жастар субмәдениеті

Скинхед немесе skin – 1960 жылдары Лондондағы жұмысшы табының жастары арасында пайда болған субмәдениеттің мүшесі. Бұл субмәдениет тез арада Ұлыбританияның басқа аймақтарына тарады, ал 1970 жылдардың соңында бүкіл әлемде жұмысшы табының екінші скинхед қозғалысы құрылды. Әлеуметтік оқшалану мен жұмысшы табының бірлігіне ұмтылыспен жетекшілік етілген скинхедтердің ерекше белгісі – қысқа немесе қырқылған шаштары және жұмысшы табының киімдері, мысалы, Dr. Martens және металл қапталғы (steel toe) жұмысшы аяқ киімдері, тізгіштер, жоғары белді және әртүрлі ұзындықтағы түзу шалбарлар, әдетте тар кесілген, клеткалы немесе бір түсті жеңіл көйлектер. Қозғалыстың өркендеуі 1960 жылдардың соңына келді, 1980 жылдары қайта жанданды және содан бері әлемнің көптеген аймақтарында сақталды. Скинхедтердің танымалдылығы екі толқынмен өсті, алғашқы толқын 1960 жылдардың соңында Ұлыбританияда болды. Алғашқы скинхедтер – жұмысшы табының жастары, олардың қозғаушы күші – баламалы құндылықтарды білдіру және жұмысшы табының мақтанышы болды. Олар 1950-1960 жылдардың қатаңдығы мен консерватизмін, сондай-ақ 1960 жылдардың ортасы мен соңындағы орта таптың немесе буржуазиялық хиппи қозғалысын және «бейбітшілік пен махаббат» идеологиясын қабылдамады. Скинхедтер оның орнына жұмысшы табының маргиналды субмәдениеттеріне тартылды, ерте жұмысшы табының модалық стилінің элементтерін және ямайкалық музыка мен сәнді, әсіресе ямайкалық «әдепсіз жігіттерден» (rude boys) алды. Қозғалыстың бастапқы кезеңдерінде ертедегі скинхед субмәдениеті, мод субмәдениеті және ямайкалық британдықтар мен ямайкалық иммигранттар арасындағы «әдепсіз жігіттер» субмәдениеті арасында айтарлықтай байланыс болды, өйткені бұл үш топ Ұлыбританиядағы бірдей жұмысшы табы мен кедей аудандарда өзара әрекеттесіп, дос болып жатты. Скинхедтер мод субмәдениетінің элементтерін және ямайкалық британдықтар мен ямайкалық иммигранттардың «әдепсіз жігіттер» субмәдениетін қабылдағандықтан, бірінші және екінші буынның скинхедтеріне ска, рокстеди және регги сияқты ямайкалық музыка жанрларының ырғақтары әсер етті, сондай-ақ кейде афроамерикандық соул және ритм-энд-блюз музыкасы да әсер етті. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басында скинхед субмәдениетінің қайта жаңғыруы немесе екінші толқыны болды, оның жақтастары мен жаңадан пайда болған панк қозғалысы арасындағы өзара әрекет күшейді. Пунк-роктың жұмысшы табына бағытталған тармағы – Oi! көп ұзамай скинхед мәдениетінің маңызды бөлігіне айналды, ал бірінші буын скинхедтер сүйген ямайкалық жанрлар панк пен жаңа толқын арқылы 2 Tone деп аталатын стильде өңделді. Бұл жаңа музыкалық қозғалыстарда скинхед субмәдениеті әртараптанды, ал қазіргі скинхедтер модасы бастапқы таза кесілген 1960 жылдардағы мод және «әдепсіз жігіттер» стилінен панк әсеріне бағынған стильдерге дейін өзгерді. 1980 жылдардың басында саяси көзқарастар маңыздылығы артып, субмәдениеттің екіге бөлінуіне әкелді, оң және сол жақ бағыттарын анықтады, бірақ көптеген скинхедтер өздерін саяси бейтарап деп есептеді. Ұлыбританияда скинхед субмәдениеті қоғамдық пікірде ұлттық фронт және британдық қозғалыс сияқты ұлтықшыл топтармен байланысты болды. 1990 жылдары Еуропа мен Солтүстік Америкада неонацистік скинхед қозғалысы пайда болды, бірақ оған қарсы «Нәсілшілдікке қарсы скинхедтер» (Skinheads Against Racial Prejudice) сияқты топтар құрылды. Бүгінгі күнге дейін скинхед субмәдениеті саяси көзқарастардың кең спектрін көрсетеді, тіпті көптеген адамдар оны негізінен саяси емес жұмысшы табының қозғалысы ретінде қабылдап отыр.

A skinhead or skin is a member of a subculture that originated among working class youths in London, England, in the 1960s. It soon spread to other parts of the United Kingdom, with a second working class skinhead movement emerging worldwide in the late 1970s. Motivated by social alienation and working class solidarity, skinheads are defined by their close cropped or shaven heads and working class clothing such as Dr. Martens and steel toe work boots, braces, high rise and varying length straight leg jeans, and button down collar shirts, usually slim fitting in check or plain. The movement reached a peak at the end of the 1960s, experienced a revival in the 1980s, and, since then, has endured in multiple contexts worldwide. The rise to prominence of skinheads came in two waves, with the first wave taking place in the late 1960s in the UK. The first skinheads were working class youths motivated by an expression of alternative values and working class pride, rejecting both the austerity and conservatism of the 1950s–early 1960s and the more middle class or bourgeois hippie movement and peace and love ethos of the mid to late 1960s. Skinheads were instead drawn towards more working class outsider subcultures, incorporating elements of early working class mod fashion and Jamaican music and fashion, especially from Jamaican rude boys. In the earlier stages of the movement, a considerable overlap existed between early skinhead subculture, mod subculture, and the rude boy subculture found among Jamaican British and Jamaican immigrant youth, as these three groups interacted and fraternized with each other within the same working class and poor neighbourhoods in Britain. As skinheads adopted elements of mod subculture and Jamaican British and Jamaican immigrant rude boy subculture, both first and second generation skins were influenced by the rhythms of Jamaican music genres such as ska, rocksteady, and reggae, as well as sometimes African American soul and rhythm and blues. The late 1970s and early 1980s saw a revival or second wave of the skinhead subculture, with increasing interaction between its adherents and the emerging punk movement. Oi!, a working class offshoot of punk rock, soon became a vital component of skinhead culture, while the Jamaican genres beloved by first generation skinheads were filtered through punk and new wave in a style known as 2 Tone. Within these new musical movements, the skinhead subculture diversified, and contemporary skinhead fashions ranged from the original clean cut 1960s mod and rude boy influenced styles to less strict punk influenced styles. During the early 1980s, political affiliations grew in significance and split the subculture, demarcating the far right and far left strands, although many skins described themselves as apolitical. In Great Britain, the skinhead subculture became associated in the public eye with membership of groups such as the far right National Front and British Movement. By the 1990s, neo Nazi skinhead movements existed across all of Europe and North America, but were counterbalanced by the presence of groups such as Skinheads Against Racial Prejudice which sprung up in response. To this day, the skinhead subculture reflects a broad spectrum of political beliefs, even as many continue to embrace it as a largely apolitical working class movement.

Шығуы және алғашқы толқын

1950 жылдардың соңында соғыстан кейінгі экономикалық өркендеу көптеген жастардың қолжетімді кірісінің артуына алып келді. Олардың кейбіреулері осы кірісті жаңа модаға жұмсады; жыртылған киім киді және американдық соул топтары, британдық R&B топтары, белгілі бір киноактерлер және Карнаби көшесіндегі киім сатушылар таныстырғандай, оларды жамау үшін матадан пайдаланды. Бұл жастар модтар деп белгілі болды – тұтынушылдығымен, модаға, музыкаға және скутерлерге құштарлығымен ерекшеленетін жастар субмәдениеті. Жұмысшы табының модтары өмір салтына және жұмыс жағдайларына сәйкес келетін практикалық киімдерді таңдады: жұмыс немесе әскери аяқ киім, түзу етік джинсы немесе Sta Prest шалбар, түймелі көйлектер мен ілгектер. Мүмкіндігі болғанда, бұл жұмысшы классының модтары ақшаларын костюмдер мен басқа да әдемі киімдерге жұмсады, оларды соул, ска және рокстеди музыкасы ойналатын би залдарында киеді. 1966 жыл шамасында, тауыс модтары (тегіс модтар деп те аталады), олар аз зорлық-зомбылық көрсетіп, әрқашан соңғы қымбат киімдерді киеді, және қатал модтар (бандиттер, лимондықтар немесе жержаңғақтар деп те аталады), олардың қысқа шаштары мен жұмысшы классының бейнесінен танылды арасында жік туды. 1968 жылға қарай қатал модтар скинхедтер деп белгілі болды. Олардың қысқа шаштары практикалық себептерге байланысты болуы мүмкін, себебі ұзын шаштар өнеркәсіптік жұмыстар мен көшедегі төбелес кезінде қиындық тудыруы мүмкін. Скинхедтер орта таптың хиппи мәдениетіне наразылық ретінде шаштарын қысқа қырып алған болуы мүмкін. Көптеген модтардың ықпалын сақтап қалумен қатар, ертедегі скинхедтер ямайкалық «рұди бой» стилі мен мәдениетіне, әсіресе музыкаға – ска, рокстеди және ерте реггиге (темпосы баяулап, өлеңдері қара ұлтшылдығы және растафари қозғалысы сияқты тақырыптарға бағытталғанға дейін) қызығушылық танытты. 1969 жылға қарай скинхед мәдениеті соншалықты танымал болды, тіпті Slade рок-тобы да уақытша маркетингтік стратегия ретінде осы стильді қабылдады. Субкультура Ричард Алленнің, әсіресе «Скинхед» және «Скинхедтен қашу» сияқты зорлық-зомбылық пен жыныстық сипаттамалары бар романдарының арқасында кеңінен танылды. Батыс Австралиядағы Перт қаласына британдықтардың көптеп көшіп келуіне байланысты, сол қаладағы көптеген британдық жастар 1960 жылдардың соңында скинхед/шарпилер топтарына қосылып, өздерінің австралиялық стилін дамытты. 1970 жылдардың басында скинхед субмәдениеті танымал мәдениеттен жоғалып, кейбір бастапқы скинхедтер «сұдырлар» (шаштарын тарақпен түзетуге қабілетті), «тегіс» (көбінесе иыққа дейін жететін шаштармен) және «бутбойлар» (мод ұзындығындағы шаштармен; топтармен және футбол хулигандығымен байланысты) сияқты жаңа категорияларға өтті. Кейбір мода трендтері мод тамырларына оралды, брогтар, лоферлер, костюмдер және шалбар-свитер комбинациясы қайтадан танымал болды.

In the late 1950s the post war economic boom led to an increase in disposable income among many young people. Some of those youths spent that income on new fashions; they wore ripped clothes and would use pieces of material to patch them up as popularised by American soul groups, British R&B bands, certain film actors, and Carnaby Street clothing merchants. These youths became known as mods, a youth subculture noted for its consumerism and devotion to fashion, music, and scooters. Working class mods chose practical clothing styles that suited their lifestyle and employment circumstances: work boots or army boots, straight leg jeans or Sta Prest trousers, button down shirts and braces. When possible, these working class mods spent their money on suits and other sharp outfits to wear at dancehalls, where they enjoyed soul, ska, and rocksteady music. Around 1966, a schism developed between the peacock mods (also known as smooth mods), who were less violent and always wore the latest expensive clothes, and the hard mods (also known as gang mods, lemonheads or peanuts), who were identified by their shorter hair and more working class image. Hard mods became commonly known as skinheads by about 1968. Their short hair may have come about for practical reasons, since long hair could be a liability in industrial jobs and streetfights. Skinheads may also have cut their hair short in defiance of the more middle class hippie culture. In addition to retaining many mod influences, early skinheads were very interested in Jamaican rude boy styles and culture, especially the music: ska, rocksteady, and early reggae (before the tempo slowed down and lyrics became focused on topics like black nationalism and the Rastafari movement). Skinhead culture became so popular by 1969 that even the rock band Slade temporarily adopted the look as a marketing strategy. The subculture gained wider notice because of a series of violent and sexually explicit novels by Richard Allen, notably Skinhead and Skinhead Escapes. Due to largescale British migration to Perth, Western Australia, many British youths in that city joined skinhead/sharpies gangs in the late 1960s and developed their own Australian style. By the early 1970s, the skinhead subculture started to fade from popular culture, and some of the original skins dropped into new categories, such as the suedeheads (defined by the ability to manipulate one's hair with a comb), smoothies (often with shoulder length hairstyles), and bootboys (with mod length hair; associated with gangs and football hooliganism). Some fashion trends returned to the mod roots, with brogues, loafers, suits, and the slacks and sweater look making a comeback.

Екінші толқын

1970 жылдардың аяғында панк-роктың пайда болуынан кейін скинхед субмәдениеті айтарлықтай жанданды. Осы қайта жаңғыруға ұшыраған скинхедтердің көпшілігі панктың коммерциялықтануына қарсылық танытып, 1969 жылғы түпкі скинхед стиліне сай келген сыртқы түрін қабылдады. Бұл қайта жаңғыруға Гари Ходжес пен Хокстон Том Маккорт (екісі де кейіннен 4 Skins тобының мүшелері) және Саггс, кейіннен Madness тобының мүшесі болды. Осы кезеңде кейбір скинхедтер Ұлттық фронт және Британдық қозғалыс сияқты ашық оңшыл топтармен байланыс жасады. 1979 жылдан бастап панктың ықпалымен шаштары қысқарақ, етіктері биік, дәстүрлі стильге көңіл бөлмейтін скинхедтердің саны артып, көбінесе футбол хулигандығына байланысты бұқаралық ақпарат құралдарының назарына ілікті. Дегенмен, түпкі мод стилінен шыққан скинхедтер де сақталып қалды. Соңында, скинхед субмәдениетінің әртүрлі түсіндірмелері Ұлыбритания мен Еуропа континентінен тысқары жерлерге тарады. АҚШ-та хардкор панк сахнасының бір бөлігі скинхед стилін қабылдап, осы субмәдениеттің өзіндік нұсқасын жасады. Билл Осгерби скинхед мәдениетінің нақты экономикалық жағдайларға байланысты күшейе түсетінін айтты. BBC-ге берген сұхбатында ол: "1970-ші жылдардың аяғы мен 1980-ші жылдардың басында жұмысшы табының мәдениеті жұмыссыздық пен қала ішіндегі құлдырау салдарынан жойылды және әлеуметтік өзгерістерге қарсы тұрып, жұмысшы табының бірлігі мен өзіндік ерекшелігін қайта жаңғыртуға тытылды" деді.

Германия

1980 жылдары Батыс Германияда скинхедтер мен антифашистік және солшыл жастар қозғалысының мүшелері арасында көшедегі төбелес жиі болып тұрды. Неміс неонацистері, Михаэль Кюхнен сияқты басқалармен бірге, өсіп келе жатқан скинхед ортасынан жаңа, жас мүшелерді тарту арқылы қатарын кеңейтуге тырысты. Берлин қабырғасының ар жағында, Шығыс Германияда, скинхед жастар қозғалысы екі түрлі бағытқа дамыды: бірі көбінесе жастардың наразылық сән стиліне баса назар берсе, екінші жағы жиі қарапайым киім киіп, саяси қызметке көбірек ден қойды. Бұл топтар Штази агенттерімен сіңіріліп, Шығыс Германияда ұзаққа соқпады. 1987 жылы Сион шіркеуінде (Шығыс Берлин) өткен панк концертіне скинхедтер тобы шабуыл жасағаннан кейін көптеген скинхед көшбасшылары тұтқындалудан қашу үшін Батыс Германияға қашты.

Шаш

Бірінші толқын скинхедтері көбінесе 2 немесе 3 нөмірлі қысқа кесу гарнитурасын қолданды (қысқа, бірақ толық жалаңаш емес). 1970 жылдардың соңынан бастап, ерлер скинхедтері әдетте 2 нөмірлі гарнитурамен немесе одан да қысқа шаштарын қырқып тастады. Осы кезеңде шашқа бүйірден бөлігіш жасап қырқу да кездесетін. 1980 жылдан бері кейбір скинхедтер гарнитурасыз шаштарын қырқып, тіпті қырықпашпен шаштарын толықтай қырып тастады. Кейбір скинхедтер әртүрлі стильдегі, әдетте ұқыпты кесілген шашақтарымен ерекшеленеді. 1970 жылдары көптеген әйел скинхедтер мод стилінде шаштарын кестірді. 1980 жылдардағы скинхедтердің қайта жандануы кезінде көптеген әйел скинхедтер қауырсын шаш стилін таңдады (Челси – алдынан маңдайшасы бар боб, ал арт жағынан шашы қырқылып, қысқа болады). Қауырсын шаш стилі басынан қысқа, ал алды, артқы және бүйір жақтарында маңдайшалары бар.

Киім-кешек

Скинхедтер ұзын немесе қысқа жеңді түймелі көйлектерді немесе Бен Шерман, Muses Cuya, Fred Perry, Brutus, Warrior немесе Jaytex сияқты брендтердің пололарын; Lonsdale немесе Everlast көйлектері немесе свитерлерін; «әкелер» көйлектерін; V-мойынды свитерлерді; жеңсіз свитерлерді (Ұлыбританияда танк топ деп атайды); кардиган свитерлерін немесе футболкаларды (жай немесе скинхед субмәдениетіне қатысты мәтіндері немесе суреттері бар) киеді. Олар бейімделген блейзерлерді, Харрингтон жакеттерін, бомбер жакеттерін, джинс жакеттерін (көбінесе көк, кейде ағартқышпен себілген), есек жакеттерін, Кромби стиліндегі пальтоларды, қой терісінен жасалған үштен бір бөлігі ұзындықтағы пальтоларды, қысқа мактарды, маймыл жакеттерін немесе паркаларды кие алады. Дәстүрлі («қатты мод») скинхедтер кейде костюм киетін, көбінесе екі түсті «Тоник» матадан (жарық пен бұрыштарға қарай түсі өзгеретін жылтыр мохерге ұқсас материал) немесе «Уэльс принці» немесе «қасқыр тісі» суретімен. Көптеген скинхедтер Sta Prest жалпақ алдыңғы шалбарды немесе басқа киімді шалбарды; джинсыны (әдетте Levi's, Lee немесе Wrangler); немесе жауынгерлік шалбарды (жай немесе камуфляжды) киеді. Джинс пен шалбарды қасақана қысқа (жетілдірілген, оралған немесе тығылған) киіп, буттарды көрсету үшін немесе лоферлер немесе брогтармен кигенде жарқын шұлықтарды көрсету үшін киеді. Джинс көбінесе көк түсті, параллель аяқ дизайнымен, жиектелген немесе таза және жұқа оралған манжеттерімен (turn ups) және кейде камуфляждық шалбарға ұқсату үшін ағартқышпен себілген (Oi! скинхедтері арасында танымал стиль). Көптеген дәстүрлі скинхедтер әртүрлі түстердегі, әдетте 1 дюймнан аспайтын, белдікке бекітілген тіреулерді (сәндеушілерді) киеді. Кейбір аймақтарда одан да кеңірек тіреулер скинхедті сәнсіз немесе «ақ күш» скинхеді ретінде анықтауы мүмкін. Дәстүр бойынша, тіреулер артқы жағында Х пішінде киіледі, бірақ кейбір Oi! бағытталған скинхедтер тіреулерін төмен іліп тастайды. Суретті тіреулер – көбінесе қара және ақ клеткалы немесе тік жолақты – кейде дәстүрлі скинхедтер киеді. Кейбір жағдайларда, тіреулердің немесе ұшқыштар жакеттерінің түсі ұжымдық байланысты білдіру үшін қолданылған. Таңдалған түстер аймақтық жағынан әр түрлі болды және әртүрлі аймақтар мен кезеңдерде мүлдем басқа мағынаға ие болды. Тек сол аймақта және сол кезеңдегі скинхедтер ғана түстердің мағынасын дұрыс түсіндіре алады. Түсті киімдерді қолдану практикасы, әсіресе дәстүрлі скинхедтер арасында, олар өз түстерін әдетте сән үшін таңдайды, азайды. Скинхедтер арасында таралған бас киімдерге мыналар жатады: Трилби шляпасы; шошқа пішіні шляпасы; жалпақ бас киімдер (Scally бас киімдері немесе жүргізуші бас киімдері), қысқы жүн бас киімдері (боббсыз). Бұрынғылары (көбінесе сутест және «Апельсин механизмі» фильмінің әсерінен) сирек кездеседі. Дәстүрлі скинхедтер кейде Кромби стиліндегі пальтоның немесе тоник костюмының кеуде қалтасында жібек орамалды киеді, кейде әсем шұлықпен бекітіледі. Кейбіреулері қалтадағы флеш-карталарды киеді. Бұл - контрастты түстердегі жібек бұйымдар, картонға орнатылған және күрделі бүктелген орамалға ұқсайды. Түстерді таңдау әдетте сүйікті футбол клубының негізінде жасалады. Кейбір скинхедтер түйме белгілерін немесе мата жапсырмаларын киеді, олармен байланысты, қызығушылықтары немесе сенімдері бар. Сондай-ақ, футбол клубтарының түстерінде жүн немесе баспалы расон шарфтары кең таралған, олар мойында, білегінде түйіліп немесе белдікте белбеу орамасынан ілінеді. Паисли үлгісі бар жібек немесе жасанды жібек шарфтары да кейде киіледі. Кейбір сутесттер өткір ұштары бар жабық қолшатырларды немесе ұстауы бар қолшатырларды алып жүрді. Осыдан кейін оларды «Бролли-бойз» деп атады. Әйелдер скинхедтер әдетте ерлер сияқты киім-кешек киеді, оған аяқ киім, шұлық немесе үштен бір бөлігі ұзындықтағы жакеттен тұратын костюм-кешектер және оған сәйкес келетін қысқа юбка киеді. Кейбір қыздар балық аулайтын шұлықтар мен шағын юбка киеді, бұл стиль панк әсерімен скинхедтер қайта жаңғыру кезінде енгізілді.

Skinheads wore long sleeve or short sleeve button down shirts or polo shirts by brands such as Ben Sherman, Muses Cuya, Fred Perry, Brutus, Warrior or Jaytex; Lonsdale or Everlast shirts or sweatshirts; Grandfather shirts; V neck sweaters; sleeveless sweaters (known in the UK as a tank top); cardigan sweaters or T shirts (plain or with text or designs related to the skinhead subculture). They might wear fitted blazers, Harrington jackets, bomber jackets, denim jackets (usually blue, sometimes spattered with bleach), donkey jackets, Crombie style overcoats, sheepskin ¾ length coats, short macs, monkey jackets or parkas. Traditional ("hard mod") skinheads sometimes wore suits, often of two tone ‘Tonik’ fabric (shiny mohair like material that changes colour in different light and angles), or in a Prince of Wales or houndstooth check pattern. Many skinheads wore Sta Prest flat fronted slacks or other dress trousers; jeans (normally Levi's, Lee or Wrangler); or combat trousers (plain or camouflage). Jeans and slacks were worn deliberately short (either hemmed, rolled or tucked) to show off boots, or to show off bright coloured socks when wearing loafers or brogues. Jeans were often blue, with a parallel leg design, hemmed or with clean and thin rolled cuffs (turn ups), and were sometimes splattered with bleach to resemble camouflage trousers (a style popular among Oi! skinheads). Many traditionalist skinheads wore braces (suspenders), in various colours, usually no more than 1" in width, clipped to the trouser waistband. In some areas, braces much wider than that may identify a skinhead as either unfashionable or as a white power skinhead. Traditionally, braces were worn up in an X shape at the back, but some Oi! oriented skinheads wore their braces hanging down. Patterned braces – often black and white check, or vertical stripes – were sometimes worn by traditional skinheads. In a few cases, the colour of braces or flight jackets were used to signify affiliations. The particular colours chosen have varied regionally, and had totally different meanings in different areas and time periods. Only skinheads from the same area and time period are likely to interpret the colour significations accurately. The practice of using the colour clothing items to indicate affiliations became less common, particularly among traditionalist skinheads, who were more likely to choose their colours simply for fashion. Hats common among skinheads include: Trilby hats; pork pie hats; flat caps (Scally caps or driver caps), winter woollen hats (without a bobble). Less common have been bowler hats (mostly among suedeheads and those influenced by the film A Clockwork Orange). Traditionalist skinheads sometimes wore a silk handkerchief in the breast pocket of a Crombie style overcoat or tonic suit jacket, in some cases fastened with an ornate stud. Some wore pocket flashes instead. These are pieces of silk in contrasting colours, mounted on a piece of cardboard and designed to look like an elaborately folded handkerchief. It was common to choose the colours based on one's favourite football club. Some skinheads wore button badges or sewn on fabric patches with designs related to affiliations, interests or beliefs. Also popular were woollen or printed rayon scarves in football club colours, worn knotted at the neck, wrist, or hanging from a belt loop at the waist. Silk or faux silk scarves (especially Tootal brand) with paisley patterns were also sometimes worn. Some suedeheads carried closed umbrellas with sharpened tips, or a handle with a pull out blade. This led to the nickname brollie boys. Female skinheads generally wore the same clothing items as men, with addition of skirts, stockings, or dress suits composed of a three quarter length jacket and matching short skirt. Some skingirls wore fishnet stockings and mini skirts, a style introduced during the punk influenced skinhead revival.

Аяқ киім

Көптеген скинхедтер ботинка киеді; 1960 жылдары әскери артық немесе қарапайым жұмыс ботинкалары, кейін доктор Мартенс ботинкалары мен аяқ киімдері. 1960 жылдары Ұлыбританияда скинхедтер мен хулигандар киетін ботинкалар бовер ботинкалары деп аталды; сол себепті скинхедтерді кейде бовер жігіттері деп атайды. Скинхедтер сондай-ақ брогтер, лоферлер немесе доктор Мартенс (немесе осыған ұқсас стильдегі) төмен аяқ киім киеді. Соңғы жылдары Solovair, Tredair Grinders және Gripfast сияқты басқа брендтердің ботинкалары скинхедтер арасында танымал болды, өйткені көптеген доктор Мартенс енді Англияда жасалмайды. Adidas немесе Gola сияқты брендтердің футбол стиліндегі спорттық аяқ киімдері көптеген скинхедтер арасында танымал болды. Әйелдер немесе балалар скинхедтер әдетте ерлер сияқты аяқ киім киеді, оған маймыл ботинкалары қосылады. Маймыл ботинкаларының дәстүрлі бренді Grafters болды, бірақ қазір оларды Dr. Martens және Solovair да жасайды. Скинхед субмәдениетінің алғашқы күндері кейбір скинхедтер қолдайтын футбол командасының түсіне қарай ботудың шнурларын таңдайтын. Кейіннен кейбір скинхедтер (әсіресе саяси белсенділері) өздерінің сенімдерін немесе байланыстарын көрсету үшін шнурдың түсін пайдалана бастады. Таңдалған түстер аймақтық жағынан әр түрлі болды және әр түрлі аймақтар мен кезеңдерде мүлдем басқа мағынаға ие болды. Тек сол аймақта және сол кезеңдегі скинхедтер ғана түстердің мағынасын дұрыс түсіндіре алады. Бұл практика, әсіресе дәстүрлі скинхедтер арасында сирек кездеседі, олар өз түстерін көбінесе сән үшін таңдайды. Сүйттер кейде түсті шұлық киетін (мысалы, қара немесе ақ емес, қызыл немесе көк). Скинхед субмәдениеті бастапқыда соул, ска, R&B, рокстеди және ерте регги сияқты қара музыка жанрларымен байланысты болды. 1970 жылдардың соңындағы скинхедтер үшін ең танымал музыка стилі 2 Tone болды, ол ска, рокстеди, регги, поп және панк-роктың қосындысы. 2 Tone жанры 2 Tone Records, Coventry рекордтық лейблімен байланысты аталды, онда The Specials, Madness және The Selecter сияқты топтар болды. Кейбір 1970 жылдардың соңындағы скинхедтер Sham 69 және Menace сияқты белгілі бір панк-рок топтарын да ұнатты. 1970 жылдардың соңында панк-роктың алғашқы толқынынан кейін көптеген скинхедтер Oi! жанрын қабылдады. Музыкалық жағынан алғанда, Oi! стандартты панк пен футбол әндерінің, паб-роктың және британдық глэм-роктың элементтерін біріктіреді. Oi! терминінің музыкалық жанр ретінде Cockney Rejects тобы мен Sounds журналында жанрды жақтаған журналист Гарри Бушелден шыққан деп айтылады. Бұл тек скинхедтерге тән жанр емес, Oi! топтарына скиндер, панктар және осы екі топқа да жатпайтын адамдар кірді. 1970 жылдардың соңы мен 1980 жылдардың басындағы ең танымал Oi! топтары Angelic Upstarts, Blitz, the Business, Last Resort, The Burial, Combat 84 және 4 Skins болды. Американдық скинхедтер Warzone, Agnostic Front және Cro Mags сияқты топтармен субмәдениет пен хардкор панк музыкасының арасында байланыс жасады. Oi! стилі әлемнің басқа бөліктеріне де тарады және көптеген скинхедтер арасында танымал болып қала береді. Көптеген кейінірек Oi! топтары американдық хардкордың және 1970 жылдардағы британдық стритпанктың әсерлерін біріктірді. Кейбір скинхедтер арасында хэви-металл танымал. Мысалы, канадалық Blasphemy тобының гитаристісі қара нәсілді болса да, "қара металл скинхедтері" деген сөз тіркесін танымал етуге және тауарлауға көмектесті. Ұлттық-социалистік блэк-метал ақ үстемдік скинхедтерінің арасында танымал. "Satanic Skinhead Propaganda" деп аталатын лейбл неонацистік блэк-метал және дэт-метал топтарына маманданған. Блэк-метал пионері және оңшыл экстремист Варг Викернес бірнеше шіркеулерді өртеп жібергені және Ойстейн Арсетті өлтіргені үшін түрмеде отырған кезінде скинхедтік көріністі қабылдап, СС белгісі бар белбеу кигені белгілі болды. Көптеген ақ скинхедтер Oi! музыкасын тыңдаса да, олар өз саясатына сәйкес жеке жанрды дамытты: Коммунизмге қарсы рок (RAC). Ең танымал RAC тобы - Skrewdriver, ол бастапқыда саяси емес панк-топ ретінде басталды, бірақ алғашқы құрамы тарап, жаңа құрам құрылғаннан кейін неонацистік топқа айналды. RAC музыкалық жағынан алғанда Oi! және панкқа ұқсас болды, бірақ содан бері басқа жанрлардың элементтерін қабылдады. Хардкор панктен шабыт алған ақ күшті музыка кейде хеткор деп аталады.

Most skinheads wear boots; in the 1960s army surplus or generic workboots, later Dr. Martens boots and shoes. In 1960s Britain, steel toe boots worn by skinheads and hooligans were called bovver boots; whence skinheads have themselves sometimes been called bovver boys. Skinheads have also been known to wear brogues, loafers or Dr. Martens (or similarly styled) low shoes. In recent years, other brands of boots, such as Solovair, Tredair Grinders, and gripfast have become popular among skinheads, partly because most Dr. Martens are no longer made in England. Football style athletic shoes, by brands such as Adidas or Gola, have become popular with many skinheads. Female or child skinheads generally wear the same footwear as men, with the addition of monkey boots. The traditional brand for monkey boots was Grafters, but nowadays they are also made by Dr. Martens and Solovair. In the early days of the skinhead subculture, some skinheads chose boot lace colours based on the football team they supported. Later, some skinheads (particularly highly political ones) began to use lace colour to indicate beliefs or affiliations. The particular colours chosen have varied regionally, and have had totally different meanings in different areas and time periods. Only skinheads from the same area and time period are likely to interpret the colour significations accurately. This practice has become less common, particularly among traditionalist skinheads, who are more likely to choose their colours simply for fashion purposes. Suedeheads sometimes wore coloured socks (for example, red or blue rather than black or white).]] The skinhead subculture was originally associated with black music genres such as soul, ska, R&B, rocksteady, and early reggae. The most popular music style for late 1970s skinheads was 2 Tone, a fusion of ska, rocksteady, reggae, pop and punk rock. The 2 Tone genre was named after 2 Tone Records, a Coventry record label that featured bands such as The Specials, Madness and The Selecter. Some late 1970s skinheads also liked certain punk rock bands, such as Sham 69 and Menace. In the late 1970s, after the first wave of punk rock, many skinheads embraced Oi!, a working class punk subgenre. Musically, Oi! combines standard punk with elements of football chants, pub rock and British glam rock. The Oi! scene was partly a response to a sense that many participants in the early punk scene were, in the words of The Business guitarist Steve Kent, "trendy university people using long words, trying to be artistic and losing touch". The term Oi! as a musical genre is said to come from the band Cockney Rejects and journalist Garry Bushell, who championed the genre in Sounds magazine. Not exclusively a skinhead genre, many Oi! bands included skins, punks and people who fit into neither category. Notable Oi! bands of the late 1970s and early 1980s include Angelic Upstarts, Blitz, the Business, Last Resort, The Burial, Combat 84 and the 4 Skins. American skinheads created a link between their subculture and hardcore punk music, with bands such as Warzone, Agnostic Front, and Cro Mags. The Oi! style has also spread to other parts of the world, and remains popular with many skinheads. Many later Oi! bands have combined influences from early American hardcore and 1970s British streetpunk. Among some skinheads, heavy metal is popular. Bands such as the Canadian act Blasphemy, whose guitarist is black, has been known to popularise and merchandise the phrase "black metal skinheads". National Socialist black metal has an audience among white power skinheads. There was a record label called "Satanic Skinhead Propaganda" that was known to specialize in neo Nazi black metal and death metal bands. Black metal pioneer and right wing extremist Varg Vikernes was known to adopt a skinhead look and wear a belt with the SS insignia while serving time in prison for the arson of several stave churches and the murder of Øystein Aarseth. Although many white power skinheads listened to Oi! music, they developed a separate genre more in line with their politics: Rock Against Communism (RAC). The most notable RAC band was Skrewdriver, which started out as a non political punk band but evolved into a neo Nazi band after the first lineup broke up and a new lineup was formed. RAC started out musically similar to Oi! and punk, but has since adopted elements from other genres. White power music that draws inspiration from hardcore punk is sometimes called hatecore.

Расизм, расизмге қарсылық және саясат

Алғашқы скинхедтер міндетті түрде кез келген саяси қозғалыстың бөлігі болған жоқ, бірақ 1970-жылдар өте барысында көптеген скинхедтер саяси белсенділікке көшті және Ұлыбританияда нәсілдік жеккөруге негізделген скинхедтердің зорлық-зомбылық әрекеттері бастау алды. Скинхедтер арасындағы осы өзгерістердің нәтижесінде Ұлттық фронт және Британдық қозғалыс сияқты ашық оңшыл топтар өздерінің қатарында «ақ үстемдік» скинхедтерінің санының артуын байқады. «Ақ үстемдік» және неонацистік скинхед субмәдениеті ақырында Солтүстік Америкаға, Еуропаға және әлемнің басқа да аймақтарына тарады. 1980-жылдары құрылған және кейін «ақ үстемдік» скинхедтерімен байланысты болған үш белгілі топ – Ақ Арийлік Кедергі, Қан мен Ұрпақ және Хаммерскинс. Алайда, 1970-жылдардың соңы мен 1980-жылдардың басында Ұлыбританиядағы көптеген скинхедтер мен суэдерлер ашық солшыл және оңшыл идеологияларды теріске шығарды. Бұл көзқарас музыкалық тұрғыдан алғанда Oi! стиліндегі Cockney Rejects, The 4 Skins, Toy Dolls және The Business сияқты топтармен бейнеленді. Неонацизм мен саяси экстремизмге қарсы сөйлеген және оның орнына дәстүрлі скинхед мәдениетін қолдаған екі белгілі скинхед тобы – Шотландиядағы Глазго шпиондық балалары (олар «69-шы жылдың рухы» фразасын ойлап тапты) және Англиядағы Hard As Nails журналының баспагерлері. 1960-жылдардың соңында Ұлыбританиядағы кейбір скинхедтер (соның ішінде қара скинхедтер) Оңтүстік Азиядан келген иммигранттарға қарсы зорлық-зомбылық көрсетті (бұл әрекет жалпы сленгте «паки сауаты» деп белгілі). Дегенмен, субмәдениеттің басынан бері, әсіресе Шотландия мен Солтүстік Англияда нәсілшілдікке қарсы скинхедтер де болды. Скинхед субмәдениетінің сол жағындағы «қызыл терілілер» мен анархист-скинхедтер әскериленген түрде фашизмге қарсы және жұмысшы табына жақтас позицияны ұстанады. «Барлық полицейлер – жауыз» деген фраза The 4 Skins тобының 1982 жылғы «A.C.A.B.» әні арқылы кейбір скинхедтер арасында кеңінен танымал болды. Ұлыбританияда солшыл скинхед мүшелерінің көп санына ие екі топ – 1981 жылы құрылған «Қызыл әрекет» және 1985 жылы құрылған «Фашизмге қарсы әрекет». Халықаралық деңгейде ең танымал скинхед ұйымы – 1987 жылы Нью-Йорк қаласында құрылған және кейін басқа елдерге тараған «Нәсілдік жеккөруге қарсы скинхедтер».

The early skinheads were not necessarily part of any political movement, but as the 1970s progressed, many skinheads became more politically active and acts of racially motivated skinhead violence began to occur in the United Kingdom. As a result of this change within the skinheads, far right groups such as the National Front and the British Movement saw a rise in the number of white power skinheads among their ranks. The white power and neo Nazi skinhead subculture eventually spread to North America, Europe and other areas of the world. Three notable groups that formed in the 1980s and which later became associated with white power skinheads are White Aryan Resistance, Blood and Honour and Hammerskins.]] During the late 1970s and early 1980s, however, many skinheads and suedeheads in the United Kingdom rejected both the far left and the far right. This attitude was musically typified by Oi! bands such as Cockney Rejects, The 4 Skins, Toy Dolls, and The Business. Two notable groups of skinheads that spoke out against neo Nazism and political extremism—and instead spoke out in support of traditional skinhead culture—were the Glasgow Spy Kids in Scotland (who coined the phrase Spirit of '69), and the publishers of the Hard As Nails zine in England. In the late 1960s, some skinheads in the United Kingdom (including black skinheads) engaged in violence against South Asian immigrants (an act known as Paki bashing in common slang). There had, however, also been anti racist skinheads since the beginning of the subculture, especially in Scotland and Northern England. On the far left of the skinhead subculture, redskins and anarchist skinheads take a militant anti fascist and pro working class stance. The phrase "all cops are bastards" was popularized among some skinheads by The 4 Skins's 1982 song "A. C. A. B." In the United Kingdom, two groups with significant numbers of leftist skinhead members were Red Action, which started in 1981, and Anti Fascist Action, which started in 1985. Internationally, the most notable skinhead organization is Skinheads Against Racial Prejudice, which formed in the New York City area in 1987 and then spread to other countries.

Ресейдегі скинхедтер

Виктор Шнирельманн, «Мәскеу көшелерінің тазалаушылары»: скинхедтер, БАҚ және қоғамдық пікір. М.: Академия, 2007. 116 б.