Кіріспе

Жартылай өткізгіштерді өндіруде плазмалық күлдіру – фоторезист (жарыққа сезімтал қабық) ойылған пластинкадан алынып тастау процесі. Плазма көзін пайдалану арқылы реактивті түр деп аталатын моноатомдық (бір атомды) зат құралады. Көбінесе оттегі немесе фтор реактивті түрлер ретінде қолданылады. Тағы бір қолданылатын газ – N2/H2, онда H2 үлесі 2% құрайды. Реактивті түр фоторезистпен бірігіп, күлге айналады, ол вакуумдық сорғы арқылы алынады. Әдетте, моноатомдық оттегі плазмасы төмен қысымдағы оттегі газын (O2) жоғары қуатты радиотолқындарға ұшырату арқылы жасалады, бұл оны иондайды. Плазма жасау үшін бұл процесс вакуумда жүргізіледі. Плазма пайда болатын кезде көптеген бос радикалдар және оттегі иондары пайда болады. Бұл иондар плазма мен пластинка беті арасындағы электр өрісінің күшеюіне байланысты пластинкаға зақым келтіруі мүмкін. Жаңа, кішігірім тізбектер осы зарядталған бөлшектерге одан да осал, олар бетке еніп кетуі мүмкін. Алғашқыда плазма процестік камерада жасалған, бірақ иондардан құтылу қажеттілігі артқан сайын, көптеген машиналар қазір плазманың ағын бағытталған конфигурациясын қолданады, онда плазма қашықтықта жасалады және қажетті бөлшектер пластинкаға бағытталады. Бұл электр заряды бар бөлшектердің пластинка бетіне жетер алдында қайта бірігуіне мүмкіндік береді және пластинка бетіне зақым келтірудің алдын алады.

Түрлері

Плазмалық күлдірудің екі түрі пластиналарда әдетте қолданылады. Жоғары температуралық күлдіру немесе тазарту, фоторезисттің мүмкіндігінше көп бөлігін жою үшін жасалады, ал "дескам" процесі траншеялардағы қалдық фоторезистті жоюға арналған. Екі процестің басты айырмашылығы – күлдіру камерасында пластинаның қандай температураға ұшырайтыны. Әдетте, мәселелер туындайды, егер бұл фоторезист бұрын имплантациядан өткен болса және фоторезистке ауыр металл енген болса, сондай-ақ жоғары температураға ұшырағандықтан тотығуға төзімді болады. Моноатомдық оттегі электрлік жағынан бейтарап, және ол арналар арқылы өтетін кезінде қайта біріксе де, оң немесе теріс зарядталған еркін радикалдарға қарағанда бұл процесі баяу жүреді, себебі олар бір-бірін тартады. Яғни, барлық еркін радикалдар қайта біріккеннен кейін де, белсенді түрлердің бір бөлігі процеске қолжетімді болады. Белсенді түрлердің көп бөлігі қайта бірігуге кеткендіктен, процесс уақыты ұзаруы мүмкін. Реакция аймағының температурасын арттыру арқылы осы ұзақ уақытты біршама қысқартуға болады. Бұл сонымен қатар спектрлік оптикалық іздерді байқауға да себеп болады – эмиссия төмендегенде, процесс аяқталғаны күтіледі, бірақ қолда бар реагенттердің жұтылуына байланысты спектрлік сызықтардың жарықтандыруы артуы мүмкін, бұл қолжетімді иондық түрлерді көрсететін белгілі бір спектрлік сызықтардың өсуіне әкеледі.