Гамильтон Фиш III: Американ саяхаты және өмірі

Кіріспе

Hamilton Fish III (туған Hamilton Stuyvesant Fish, сондай-ақ Hamilton Fish Jr. деп белгілі; 7 желтоқсан 1888 – 18 қаңтар 1991) – Нью-Йорк штатынан шыққан американдық әскери қызметкер, жазушы және саясаткер. Ол 1920 жылдан 1945 жылға дейін АҚШ Өкілдер палатасында Нью-Йорктің Хадсон аңғары аймағындағы 26-шы сайлау округін өкілдік етті. Палатадағы мансабының екінші жартысында Фиш президент Франклин Д. Рузвельттің басты сыншысы және қарсыласы болды, әсіресе халықаралық істер және Перл-Харборға шабуылға дейінгі Екінші дүниежүзілік соғысқа АҚШ-тың қатысуы мәселелерінде. Голландтың Нью-Амстердам қонысына тамырлары бар саяси отбасында туған Фиш Санкт-Марк мектебінде және Гарвард колледжінде білім алды, 20 жасында бітіріп, кейін Гарвард құқық мектебіне түсті. 1913 жылы ол Прогрессивтік партия мүшесі ретінде Путнам округінен Нью-Йорк штатының Ассамблеясына сайланды. Бірінші дүниежүзілік соғысқа қатысқанға дейін үш мерзім қызмет етті, онда ол "Харлемдік тозаңдаушылар" деп аталған афроамерикандық сарбаздар құрамындағы 369-шы жаяу әскер полкінің ротасына басшылық етті. Соғыстан кейін Фиш Республикалық партиядан АҚШ Өкілдер палатасына сайланды. Палатада ол ардагерлерді қолдады және линчтерге қарсы қозғалысқа демеушілік етті. 1930 жылы құрылған және АҚШ-тағы кеңестік және коммунистік ықпалды зерттеуге арналған Балық комитетінің төрағасы ретінде ол елдегі басты антикоммунистке айналды. Ол сондай-ақ Палестинада еврей мемлекетін құруға АҚШ қолдауын білдіретін Лодж-Фиш резолюциясын ұсынды. 1932 жылы Фиш Хадсон аңғарының тумасы Франклин Д. Рузвельттің президенттікке үміткерлігін жеке түрде қолдады, бірақ көп ұзамай Рузвельттің "Жаңа саясат" заңнамасы мен атлантикалық сыртқы саясатының басты сыншысына айналды. 1930 жылдары Фиш бірнеше шетелдік ықпал ету кампанияларына ұшырады, себебі нацистік партияның шенеуніктері оны халықаралық амбицияларына табиғи одақтас деп таныды (ол Германиядағы еврейлерге қатысты жағдайды сынға алғанына қарамастан) және британдық қауіпсіздік ұйымдары Ұлыбританияға американдық көмекке кедергі деп санады. Оның бас штабы Джордж Хилл Джордж Сильвестр Виерекпен байланысы үшін жалған куәлік бергені үшін сотталды, ал британдық қауіпсіздік координация кеңсесінің агенттері Фиштің қарсыластарына ақша жинап, оның округінде Фишке қарсы жарнамалық парақтар таратты. 1941 жылы Фиш "Америка бірінші" комитетінің франкинг дау-дамасына қатысты, нәтижесінде Уильям Пауэр Малонидің бас жюриі АҚШ-қа нацистердің енуін тергеді. 1941 жылы Жапонияның Перл-Харборға шабуылынан және Германияның соғыс жариялауынан кейін Фиш Рузвельтті соғыс уақытындағы президент ретінде біріктірілген қолдау көрсетуге шақырды. Ол Жапонияға қарсы соғыс жариялауға шақыратын алғашқы сөз сөйледі және қайтадан әскерге қайта оралуға тырысты, бірақ Рузвельт оған комиссия беруден бас тартты; кейін ол өзінің сын-пікірлерін қайта жаңартып, Рузвельт жапондық шабуылдың алдын алуы керек еді деп мәлімдеді. Көптеген оқшауланған саясаткерлер сияқты, Фиштің де соғыс кезінде танымалдылығы төмендеді және ол 1944 жылы қайта сайлануда жеңіліске ұшырады. Онжылдықтың соңында АҚШ Әділет министрлігінің бұрынғы прокуроры О. Джон Рогг Фиштің нацистік симпатиялары бар деп айыптады. Ол соғыс кезінде де, соғыстан кейін де АҚШ дипломатиясы және әскери стратегиясы туралы белсенді түрде пікір білдіре берді, Біріккен Ұлттар Ұйымын, Джон Фостер Даллесті және Вьетнам соғысын сынға алып, НАТО-ны, Гренада мен Панамаға жасалған американдық шабуылдарды және Персид шығанағындағы соғысты қолдады.

American politician

Hamilton Fish III (born Hamilton Stuyvesant Fish and also known as Hamilton Fish Jr.; December 7, 1888 – January 18, 1991) was an American soldier, author, and politician from New York. He represented New York's 26th congressional district in the Hudson Valley region in the United States House of Representatives from 1920 to 1945. In the second half of his House career, Fish was a chief critic and opponent of President Franklin D. Roosevelt, especially on matters of international affairs and American entry into World War II prior to the attack on Pearl Harbor. Born into a political family whose legacy dated to the Dutch settlement of New Amsterdam, Fish was educated at St. Mark's School and Harvard College, where he graduated at the age of 20 before enrolling at Harvard Law School. He was elected to the New York State Assembly from Putnam County in 1913 as a member of the Progressive Party. He served three terms before enlisting in World War I, in which he commanded a company of the 369th Infantry Regiment, a unit of African American soldiers known as the "Harlem Hellfighters." After the war, Fish was elected to the United States House as a Republican. In the House, he advocated for veterans and the anti lynching movement. He became the body's leading anti communist as chair of the Fish Committee, a special body established in 1930 to investigate Soviet and communist influence in the United States. He also sponsored the Lodge–Fish Resolution, expressing American support for the British establishment of a Jewish state in Palestine. In 1932, Fish crossed party lines to privately support Hudson Valley native Franklin D. Roosevelt for president, but he soon became a leading critic of Roosevelt's New Deal legislation and Atlanticist foreign policy. Throughout the 1930s, Fish was the subject of multiple foreign influence campaigns, since he was identified by Nazi Party officials as a natural ally to their international ambitions (though he was on the record criticizing the treatment of Jews in Germany) and by British security organizations as an obstacle to American aid for Great Britain. His chief of staff, George Hill, was convicted of perjury in relation to his involvement with George Sylvester Viereck, and agents of the British Security Co ordination office repeatedly raised money for Fish's opponents and published anti Fish leaflets in his district. In 1941, Fish was
implicated in an America First Committee franking controversy leading to William Power Maloney's grand jury investigating Nazi penetration in the United States. After the 1941 Japanese attack on Pearl Harbor and German declaration of war, Fish called for unified support for Roosevelt as a wartime president. He delivered the first speech calling for a declaration of war against Japan and sought to re enlist but was denied a commission by Roosevelt; he later returned to his criticism, arguing that Roosevelt should have prevented the Japanese strike. Like many leading isolationists, Fish's popularity waned during wartime, and he was defeated for re election in 1944. Late in the decade, former United States Department of Justice prosecutor O. John Rogge accused Fish of Nazi sympathies. He continued to actively comment on American diplomacy and military strategy during and after the Cold War, criticizing the United Nations, John Foster Dulles, and the Vietnam War while supporting NATO, the American invasions of Grenada and Panama, and the Gulf War.

Отбасы және ерте өмірі

Гамильтон Стьювесант Фиш 1888 жылдың 7 желтоқсанында Нью-Йорк штатының Гаррисон қаласында Гамильтон Фиш II және оның әйелі, бұрынғы Эмили Манн отбасында дүниеге келді. Гамильтон Фиш II Нью-Йорк штатының Ассамблеясының республикалық мүшесі болды, кейін Ассамблея спикері және АҚШ өкілі қызметін атқарды. Осы мақаланың тақырыбының әкесінің әкесі Гамильтон Фиш, президент Улисс С. Гранттың кезінде АҚШ Мемлекеттік хатшысы болды. 1898 жылы жас Фиштің туысы, сондай-ақ Гамильтон Фиш, Теодор Рузвельттің «Жорғалаушылар» ерікті жасағының мүшесі, испан-американ соғысында қаза тапқан алғашқы американдық әскер болды. Оның құрметіне Фиштің әкесі он жасар ұлының атын Гамильтон Стьювесант Фиштен Гамильтон Фишке өзгертті. Бала кезінде Фиш әкесі де оқыған Женева маңындағы Шато-де-Ланси білім ордасына қатысты. Кіші Фиш француз тілін үйренді, футбол ойнады және жаздарын отбасымен Баварияда өткізді. Ол Америка Құрама Штаттарына оқуға Саутборо қаласындағы Фэй мектебіне және де Саутбородағы Сент-Марк мектебіне түсті. Әдебиеттерінде Фиш Сент-Марк мектебінде өзін «B оқушысы» деп сипаттады, бірақ бірнеше спорт түрінде жетістікке жетті. 1906 жылы Сент-Марк мектебін бітірген Фиш Гарвард колледжіне түсіп, 1910 жылы бітірді. Ол «Порцелиан» клубының мүшесі болды және Гарвардтың футбол командасында қорғаушы (tackle) ретінде ойнады. 2 метр бойы мен салмағы бар «Хэм» Фиш футболшы ретінде үлкен жетістіктерге жетті; ол екі рет «Американың үздік футболшысы» атанды және 1954 жылы Колледж футболының Даңқ залына енгізілді. Ол Йель университетінің түлегі Уолтер Кэмптің құрама командасындағы жалғыз Гарвард өкілі болды. Бітіргеннен кейін Фиш футболмен айналысуын жалғастырды. Ол Гарвард футболшыларына арналған бірнеше сыйлықтарға 5000 доллар қаржы жұмсады және елдің әртүрлі колледждерімен көрсету матчтарын өткізген Гарвард құқық мектебінің футбол командасын ұйымдастырды. Гарвардта оқыған кезінде Фиш президент Теодор Рузвельттің ұлы Теодор Рузвельт кішісімен достық қарым-қатынас орнатты. 1909 жылы, 20 жасында Фиш тарих және мемлекеттік басқару мамандығы бойынша «құрметті дипломмен» Гарвардты ерте бітірді. Ол Гарвардта тарихтан сабақ беру ұсынысынан бас тартып, орнына Гарвард құқық мектебіне түсті. Ол құқық мектебін бітірмей, Нью-Йорк қаласындағы сақтандыру кеңсесінде жұмыс істеді.

Hamilton Stuyvesant Fish was born on December 7, 1888, in Garrison, New York to Hamilton Fish II and the former Emily Mann. Hamilton Fish II had been a Republican member of the New York Assembly and would later serve as Speaker of the Assembly and a United States Representative. Hamilton Fish, the paternal grandfather of this article's subject, was United States Secretary of State under President Ulysses S. Grant. In 1898, the young Fish's cousin, also named Hamilton Fish and a volunteer in Theodore Roosevelt's Rough Riders, was the first American soldier killed in action in the Spanish–American War. In his honor, Fish's father legally changed his ten year old son's name to from Hamilton Stuyvesant Fish to just Hamilton Fish. During his childhood, Fish attended Chateau de Lancy near Geneva, which his father had also attended. The younger Fish learned French, played soccer, and spent summers with his family in Bavaria. He returned to the United States to attend the Fay School in Southborough, Massachusetts and St. Mark's School, a preparatory school also in Southborough. In his memoirs, Fish described himself as a "B student" at St. Mark's but successful in several different sports. Fish graduated from St. Mark's in 1906 and attended Harvard College, where he graduated in the class of 1910. He was a member of the Porcellian Club and played tackle for Harvard's football team. Standing 6 feet (2 m) and weighing , "Ham" Fish was highly successful as a football player; he was twice an All America and was inducted into the College Football Hall of Fame in 1954. He was the only Harvard man on Yale graduate Walter Camp's all time All American team. After graduating, Fish continued his involvement in football. He donated $5,000.00 for several awards to Harvard football players and organized the Harvard Law School football team, which played exhibition games with other colleges around the country. During his time at Harvard, Fish became friends with Theodore Roosevelt Jr., the son of President Theodore Roosevelt. In 1909, at 20, Fish graduated early from Harvard with a cum laude degree in history and government. He declined an offer to teach history at Harvard and instead attended Harvard Law School. He left law school before graduating, and took a job in a New York City insurance office.

Нью-Йорк штатының Ассамблеясы (1914-1916 жж.)

Фиштің әкесі Теодор Рузвельт әкімшілігінде АҚШ қазынашысының көмекшісі болғандықтан, ал Фиш өзі Рузвельттің ұлымен Гарвардта дос болғандықтан, 1912 жылы президент Уильям Говард Тафтқа қарсы өткен праймеризде Рузвельтті белсенді түрде қолдады. Фиш 1912 жылғы Республикалық Ұлттық Конвенцияға әкесімен бірге қатысты және Рузвельтқа халықтың көпшілігі қолдау көрсеткеніне қарамастан Тафттың тағайындалуына қатты наразы болды. Фиш Рузвельтпен бірге Республикалық партиядан шығып, әкесінің көмегімен Путнам округінің «Бұл Моос» партиясының төрағасы болып тағайындалды. Олар жалпы сайлауда Рузвельт үшін үгіт жүргізді, бірақ Рузвельт жеңіліске ұшырағанына қарамастан Фиш адал прогрессист болып қалды. 1913 жылы Фиш Ассамблеяға республикалық округтің саяси көшбасшысы Джон Йельге қарсы сайланды, оны кейін Фиш «толыққанды сыбайлас жемқор» деп еске алды. Индустрияландыру мен жаңаруға байланысты қиындықтарға тап болған, көбінесе ауылдық жерлерде Фиштің жеке бостандықтарды шектемей, үкіметтегі жеке ықпалды шектеу туралы ұстанымы қолдау тапты. Йель сайлаудан бас тартып, саяси одақтасына жол берді, оны Фиш жемқорлыққа қарсы бағдарламамен оңай жеңді. Прогрессист ретінде Фиш бұрынғы президент Рузвельттен қолдау алды және Рузвельттің алыс туысы, көршілес Датчесс округіндегі Хайд-парк тұрғыны, штат сенаторы Франклин Делано Рузвельтпен достық қарым-қатынаста болды. Фиш сайлауға түспей тұрып, сенатор Рузвельтпен бірлесіп 1912 жылы тікелей алғашқы сайлау жүйесін құру жоспарын жасады. Екеуі келесі екі онжылдық бойы жақсы қарым-қатынаста болды; Франклин Албаниден Теңіз күштерінің көмекші хатшысы болып кеткеннен кейін, ол Фишке жәрдем көрсетуді, оның сақтандыру компаниясы «Джон Пейдж Сақтандыру Компаниясы» үшін федералдық келісімшарттар алуға көмектесуді жалғастырды. Үш мерзімге Ассамблея депутаты болған Фиш прогрессивті әлеуметтік және саяси реформаларды, соның ішінде Нью-Йорк штатының алғашқы сайлау жүйесін реформалауды, әйелдерге зейнетақы тағайындауды, сот реформаларын және жұмысшылардың өтемақысын жақтады. Теодор Рузвельттің қолдауымен Фиш сақтандыру компанияларына жұмысшылардың өтемақы схемасын айналып өтіп, талаптарды өтеуге рұқсат беретін заң жобасына қарсы шықты және Ассамблея спикері Таддеус Свитті мемлекеттік қаражатты дұрыс пайдаланбағаны және жұмыс істемейтін лауазымдарға саяси одақтастарын тағайындағаны үшін сынады. Фиш айыптамаларын дәлелдемегенімен, ол халықтың қолдауын жеңіп алды.

Since Fish's father had served as Assistant Treasurer of the United States in Theodore Roosevelt's administration, and Fish himself had befriended Roosevelt's son at Harvard, he actively supported Roosevelt in the 1912 primaries against President William Howard Taft. Fish attended the 1912 Republican National Convention with his father and was dismayed when Taft was nominated despite popular support for Roosevelt. Fish joined Roosevelt in bolting the Republican Party and, with assistance from his father, he was appointed chair of the Putnam County Bull Moose Party. They campaigned for Roosevelt in the general election but, despite Roosevelt's defeat, Fish remained a committed Progressive. In 1913, Fish ran for Assembly against Republican county political boss John Yale, whom Fish later remembered as "thoroughly corrupt." In a largely rural county facing challenges from industrialization and modernization, Fish's message of limiting private influence in government without limiting the exercise of private liberties was popular. Yale ultimately withdrew from the Assembly race in favor of a political ally, whom Fish easily defeated running on an anti corruption platform. As a progressive, Fish enjoyed the support of former President Roosevelt and a friendly relationship with Roosevelt's distant cousin Franklin Delano Roosevelt, a State Senator and resident of Hyde Park in neighboring Dutchess County. Before Fish's election, Fish and Senator Roosevelt collaborated on a plan to establish direct primary elections in 1912. The two men would continue cordial relations for the next two decades; after Franklin left Albany to become Assistant Secretary of the Navy, he continued to assist Fish with patronage requests and securing federal contracts for his insurance firm, the John Paige Insurance Company. As an Assemblyman for three terms, Fish championed progressive social and political reforms, including the reform of the New York state primary election system, a widow's pension, penal reforms, and workmen's compensation. With support from Theodore Roosevelt, Fish opposed a bill which would allow insurance companies to bypass the workmen's compensation scheme to settle claims and attacked the Speaker of the Assembly, Thaddeus Sweet, for misuse of public funds and hiring political allies for no show jobs. Though Fish never substantiated his allegations, he won public applause.

Әскери қызмет

АҚШ Бірінші дүниежүзілік соғысқа кірер алдында Фиш 15-ші Нью-Йорк жаяу әскерінің K ротасының капитаны болды. 15-ші полк федералдық қызметке шақырылғанда, Фиш полковник Уильям Хейвардтан 369-шы жаяу әскердегі лауазымын сақтап қалу туралы ұсынысты қабылдады (15-ші Нью-Йорк шақырылғаннан кейін қайта тағайындалды). 369-шы – афроамерикалық сарбаздардан құралған, ақ офицерлермен (соғыстың басында бірнеше афроамерикалық офицерлермен) жабдықталған бөлім, ол «Харлемдік тозақ жауынгерлері» деп танылды. 369-шы жаяу әскер 93-ші дивизияға қарасты болды. Президент Вильсон Германияға қарсы соғыс жариялағаннан кейін (1917 жылдың сәуірінде) Фиш және шамамен екі мың сарбаз Уитман лагерінде (Нью-Йорк) жаттығуды бастады. 1917 жылдың қазан айында бөлім оқуын жалғастыру үшін Камп Вадсвортқа (Оңтүстік Каролина) жіберілді. 1917 жылдың қарашасында полк Францияға бағытталған USS Pocahontas кемесіне мінді, бірақ қозғалтқыштарындағы ақауларға байланысты жағалауға қайта оралды. Тағы бір сәтсіз әрекеттен кейін, кеме 1917 жылдың 13 желтоқсанында жолға шықты. Басқа кемемен соқтығысып, неміс суасты қайықтарынан қорғау үшін эскорттаушы жойғыш болмағандықтан, полк Францияға жетті. (Фиш әскери-теңіз күштерінің көмекші хатшысы Франклин Д. Рузвельтке эскорттың болмауына шағымданды.) Фиш және оның бөлімі 26 желтоқсанда Брестке қонды және АҚШ генералы Джон Дж. Першингтің басқаруына берілді. Барлығы, 369-шы жаяу әскер полкі 191 күн майдан желісінде болды, бұл кез келген американдық полкі үшін ең ұзақ мерзім болды. Олар сондай-ақ Рейн өзеніне жеткен алғашқы одақтас полк болды. Фиш күміс жұлдыз және 1914–1918 жылдарғы француз соғыс кресімен марапатталды. Сонымен қатар, Фиш пен оның әпкесі Джанет, майданға жақын медбике болған, соғыс кезеңіндегі қызметтері үшін кейіннен француз Құрмет легионына қабылданды. Фиш 1919 жылдың 13 наурызында майор болып тағайындалды. 25 сәуірде ол АҚШ-қа оралып, 14 мамырда демобилизацияланды. 1948 жылға дейін Ұйымдастырылған резервтік корпус мүшесі болып, полковник шеніне жетті. Фиш кейіннен 369-шы жаяу әскердегі қызметін Конгрессте азаматтық құқықтарды ұзақ қолдауға ықпал еткенін айтты. 1922, 1937 және 1940 жылдары Фиш басқа республикашылармен және солтүстік демократтармен бірігіп, линчтерге қарсы заңдарды қабылдауға тырысты, бірақ олардың барлығы Сенатта жеңіліске ұшырады. 1941 жылғы әскери шығындар туралы заң жобасын талқылау кезінде Фиш әскери қызметкерлерді таңдау және оқыту кезінде нәсілдік дискриминацияны тыйымдайтын түзетуді енгізуге қол жеткізді, бұл әскерилерді жіктемеуге қатысты маңызды қадам ретінде қарастырылды. Фиш Екінші дүниежүзілік соғыс кезеңінде қара нәсілді әскерилерге тең қарауды жақтады. 1944 жылы ол былай деді: «Он төрт миллион адал американдықтар «Төрт бостандық» үшін соғыс кезінде олардың ұлдарына кез келген американдық сияқты оқуға, қызмет етуге және АҚШ тарихындағы ең ұлы соғыста қорғану үшін жауынгерлік бөлімдерде күресуге бірдей құқық берілуін күтуге құқылы».

Prior to the United States entering the First World War, Fish was captain of Company K, 15th New York Infantry. When the 15th was mobilized for Federal service, Fish accepted an offer from Col. William Hayward to retain his position in the 369th Infantry (as the 15th New York was re designated following mobilization). The 369th was a unit of African American enlisted men with white officers (and a few African American officers at the start of the war) which came to be known as the "Harlem Hellfighters." The 369th Infantry was assigned to the 93d Division. The summer after President Wilson's declaration of war against Germany (in April 1917), Fish and about two thousand soldiers began training at Camp Whitman (in New York). In October 1917, the unit was ordered to Camp Wadsworth (in South Carolina) for further training. In November 1917, the regiment boarded the USS Pocahontas, destined for France, although shortly thereafter the ship returned to shore due to engine problems. After another aborted departure, the ship left on December 13, 1917. Despite colliding with another ship and not having a destroyer escort to protect against German submarines, the regiment reached France. (Fish complained to Assistant Secretary of the Navy Franklin D. Roosevelt about the lack of an escort.) Fish and his unit landed in Brest on December 26 and were placed under the control of the French army by U. S. General John J. Pershing. Altogether, the 369th Infantry spent 191 days on the front lines, the longest of any American regiment. It was also the first Allied regiment to reach the Rhine River. Fish received the Silver Star and the French War Cross 1914–1918. In addition, Fish and his sister Janet, who had been a nurse near the front lines, were both later inducted into the French Legion of Honor for their wartime service. Fish was promoted to major on March 13, 1919. He returned to the United States on April 25 and was discharged on May 14. He continued as a member of the Organized Reserve Corps until 1948, and attained the rank of colonel. Fish later credited his service with the 369th Infantry for his long support for civil rights in Congress. In 1922, 1937, and 1940, Fish joined with other Republicans and northern Democrats to pass anti lynching bills, each of which was defeated in the Senate. During debate on the Military Appropriations Bill of 1941, Fish succeeded in adding an amendment to ban racial discrimination in the selection and training of military personnel, which was credited as an important step leading to desegregation of the military. Fish continued to advocate for the equal treatment of Black servicemen throughout World War II, remarking in 1944, "Fourteen millions of loyal Americans have the right to expect that in a war for the advancement of the 'Four Freedoms,' their sons be given the same right as any other American to train, to serve, and to fight in combat units in defense of the United States in this greatest war in its history."

АҚШ-тың Өкілдер палатасы (1920-1945)

Фиш 1920 жылдың 2 қарашасынан 1945 жылдың 3 қаңтарына дейін АҚШ Өкілдер палатасында Хадсон аңғарының өкілі болды, ол өзінің еңбек еткен он үшінші мерзіміне сайлауда жеңіліске ұшырағаннан кейін. Шамамен 25 жыл Өкіл болып қызмет еткен кезеңде Фиш беделді антикоммунист ретінде танылып, бұрынғы одақтасы және сайлау округінің тұрғыны болған президент Франклин Рузвельтті және оның «Жаңа саясат» бағдарламасын қатаң сынады, бірақ 1932 жылы жеке Рузвельтті қолдап, әйеліне оған дауыс беруге кеңес берді. Оның «Жаңа саясатқа» наразылығы Рузвельтті 1940 жылғы сайлау кампаниясында жиі айтылатын «Мартин, Бартон және Фиш» деген сөздермен екі қарсыласын атап өтуге мәжбүр етті. Соңында, Нью-Йорк губернаторы Томас Дьюидің ықпалымен Фиштің конгресс мансабы оның округіндегі Республикалық партияның ішкі сайлауында жеңіске жетіп, 1944 жылғы жалпы сайлауда жеңіліске ұшырауымен аяқталды.

Үйдің алғашқы мансабы

1919 жылы Фиш үйге оралып, жаңа Американдық легионның негізін қалаушы мүшесі болды. Ол Легионның конституциясының кіріспесін жазған үш мүшелік комитеттің төрағасы болып тағайындалды және оның қалған екі мүшесі ретінде Рузвельтті қолдаған екі адамды таңдады. Үш адам бірлесіп жобаны дайындағанмен, Фиш кейіннен кіріспеге өзі жауапты екенін, оның Рузвельттік ұлтшылдықтың көрінісі болғанын мәлімдеді. 1919 жылдың қараша айында Фиш Миннеаполисте өткен Американдық легионның алғашқы құрылтай жиналысына қатысып, ұйымды басқару үшін Рузвельт тарапының сәтті күресін қолдады.

1920 жылғы сайлау

Америка легионының съезінен кейін Фиш Гаррисонға оралып, өзінің саяси болашағын жоспарлауға кірісті. 1920 жылдың 15 сәуірінде ол АҚШ-тың қазіргі өкілі Эдмунд Платты Республикалық партиясының ішкі сайлауында басып озуға ниеттенгенін жариялады. Плат көп ұзамай қайта сайлануға түспеуді шешіп, шілдеде Федералдық резерв басқармасына өту үшін отставкаға кетті. Бұл қарамастан, Фиш Республикалық партияның үміткерлігі үшін күреске түсті. Оның саяси тірегі болған Путнам округі ауданның үш округінің ең кішісі болды, ал басқа округтердегі Республикалық партия ұйымдары өз кандидаттарын қолдады. Фиш оның орнына сайлаушыларға тікелей үндеу жасап, прогрессивті ішкі саясатты, интернационализмге қарсылықты және реакциялық ұлтшылдықты, соның ішінде "[мінез-құлқы негізінде] иммиграцияны шектеу" және "анархистерге, И.В.В.-ға, коммунистерге және ультрасоциалистерге" қарсы "күрделі шаралар" қабылдау сияқты он төрт тармақты бағдарламаны ұсынды. Партиялық құрылымның қарсылығына қарамастан, Фиш өзінің және әкесінің қызмет еткен кезеңдерінен жоғары танымалдылыққа ие болды, сондай-ақ ардагерлер, штаттық Еңбек федерациясы және афроамерикандық сайлаушылардың қолдауын алды. Ол Дютчесс округінде 4000 дауыспен жеңіліске ұшырағанына қарамастан, ішкі сайлауда жеңіске жетті және жалпы сайлауда Миддлтаун қаласының мэрі Рослин Коксты оңай жеңді. Жеңісінен кейін Фиш 1920 жылғы сайлауда Демократиялық партияның вице-президенттікке үміткері ретінде жеңілген Франклин Рузвельттен құттықтау алды. Рузвельт мынадай жазды:

"Сіз бен мен әлі де прогрессивтік болғандықтан, сізді менің өкілім ретінде сайланғаныңызбен құттықтай аламын деп санаймын. Сіздер ескіше реакционерлердің кейбіреуінің қазір де ұсынатын экстремизмге баруын тоқтату үшін үлкен мүмкіндіктерге ие боласыздар."

Беймәлім сарбаздың қабірі

Палатаға кірген кезде жас Фиш Конгрестегі Бірінші дүниежүзілік соғыстың жалғыз ардагері болды. 1920 жылғы 21 желтоқсанда ол Ардагерлер күнін ұлттық мереке етіп белгілеу туралы қаулы ұсынды. Фиш сондай-ақ 66-шы Конгрестің 67-ші қаулысын ұсынды, онда Арлингтон ұлттық зиратындағы Естелік амфитеатрдың сыртында салынатын қасиетті мазарға белгісіз американдық сарбаздың денесін қою қарастырылған. Конгресс 1921 жылғы 4 наурызда бұл қаулыны бірауыздан бекітті. 1937 жылы Фиштің қатысуымен аяқталған мазар, Беймәлім сарбаздың мазары деп аталды.

Балық комитеті және Рузвельтке қарсылық

Фиш коммунизмге қарсы күрескен белсенді адам болды; 1931 жылы жарияланған «Коммунизмнің қаупі» атты мақаласында ол коммунизмді «әлемдегі ең маңызды, ең өзекті, ең алшақты, және ең қауіпті мәселе» деп сипаттап, АҚШ-та коммунистік идеологияның кең таралғанына сенді. 1930 жылдың 5 мамырында ол 180-ші қарарды ұсынды, онда АҚШ-тағы коммунистік қызметтерді тергеу үшін комиссия құру ұсынылды; осы комиссия, көбінесе «Фиш комиссиясы» деп аталады, коммунистік қызметтерге қатысы бар немесе оларды қолдайтын деген күдік туған адамдар мен ұйымдарды жан-жақты зерттеді. Комиссия алдында АҚШ Коммунистік партиясының төрағасы Уильям З. Фостер және Америкалық Азаматтық Бостандықтар Одағының негізін қалаушы және директоры Роджер Нэш Болдуин куәлік берді. 1931 жылдың 17 қаңтарында Фиш жазған соңғы есеп жарияланды. Фиш бұрын комиссия иммиграция шектеулерін күшейту және коммунистерді елден шығару туралы ұсыныс жасайтынын уәделегенімен, есепте «АҚШ-та коммунизмге қарсы күресудің ең сенімді және тиімді жолы – коммунистердің негізгі принциптерін және мақсаттарын кеңінен жария ету болып табылады, себебі олар сыртқы мәселелермен жамылмаса, американдық азаматтардың көпшілігіне ұнай қоймас» делінген. 1933 жылы Фиш, Адольф Эрттің «Германиядағы коммунизм» кітабының АҚШ-та аудармасын жариялауға демеушілік еткен комиссия құрамына кірді. Бұл нацистік пропагандалық кітапта Германиядағы коммунизмге еврейлер кінәлі екені және оны тек Адольф Гитлер тоқтата алатыны туралы айтылған. Кіріспе сөзінде комиссия оны антисемитизмді немесе нацистік режимді қорғау мақсатымен жарияламағанын, бірақ Германиядағы нацистер мен коммунистер арасындағы күрес коммунизмге қарсы тұру үшін «тиімді шараларды» қолдану туралы сабақ берді деп мәлімдеді. Америкалық еврей және либералдық топтардың қысымымен Фиш және комиссияның басқа мүшелері кітаптан бас тартты. Фиштің коммунизмге және Кеңес Одағына қарсылығы оны 1933 жылы президенттің Кеңес Одағын дипломатиялық тұрғыдан мойындау туралы шешімінен кейін Франклин Д. Рузвельтпен аралықты ашуға мәжбүр етті. Кейін Фиш бұл шешімді «Рузвельт әкімшілігінің қабақтығының алғашқы белгісі» деп атады. Ол сондай-ақ «Жаңа саясатты» («New Deal») «бізді социализм мен диктатура жолына бастайды» деп сынады.

Fish was a fervent anticommunist; in a 1931 article titled The Menace of Communism, he described communism as "the most important, the most vital, the most far reaching, and the most dangerous issue in the world" and believed that there was extensive communist influence in the United States. On May 5, 1930, he introduced House Resolution 180, which proposed to establish a committee to investigate communist activities in the United States; the resulting committee, commonly known as the Fish Committee, undertook extensive investigations of people and organizations suspected of being involved with or supporting communist activities in the United States. Among those who testified before the committee were Communist Party USA chair William Z. Foster and Roger Nash Baldwin, founder and director of the American Civil Liberties Union. On January 17, 1931, the committee issued its final report, authored by Fish. Though Fish had earlier promised that the committee would request stronger immigration restrictions and deportation of communists, his report stated, "the surest and most effective way of combatting communism in the United States is to give the fullest publicity to the fundamental principles and aims of the communist as they are not likely to prove acceptable to any considerable number of American citizens, unless camouflaged by extraneous issues." In 1933, Fish was on a committee that sponsored the publication in the United States of a translation of Communism in Germany by Adolf Ehrt, a Nazi propaganda book which claimed that Jews were responsible for communism in Germany and that only Adolf Hitler could stop it. In the prefatory note, the committee said it they did not publish it as a defense of anti Semitism or the Nazi regime but because it believed that the struggle between Nazis and communists in Germany provided a lesson about using "effective measures" to defend against communism. Under pressure from American Jewish and liberal groups, Fish and the other committee members disavowed the book. Fish's opposition to communism and the Soviet Union led him to break with Franklin D. Roosevelt upon the President's decision to extend diplomatic recognition to the Soviet Union in 1933. Fish later called this decision "the first clear indication of the arrogance that would come to typify Roosevelt's administration." He also opposed the New Deal as "starting us down the road to socialism and dictatorship."

Екінші дүниежүзілік соғыс

Екінші дүниежүзілік соғысқа дейінгі жылдары АҚШ Палатасы Сыртқы істер комитетіндегі жетекші республикалық мүше ретінде Фиш Американың соғысқа араласуына, Рузвельттің одақтастарға, әсіресе Кеңес Одағына экономикалық көмек көрсету саясатына қарсы күресте басты рөл атқарды, сондай-ақ Германия мен Жапонияға деген Фиштің қарсы тұруын қамтамасыз етті.

Нацистік Германиямен араласу

Перл-Харборға шабуылға дейін араласпаушылық саясатын ұстанған Фиш, АҚШ Конгресінде Адольф Гитлер Германиясындағы еврейлерге қатысты жағдайға наразылық білдіргендердің қатарында болды, бірақ немістер оны Конгрестегі дос ретінде көрсетті. 1938 жылы Мэдисон Сквер Гарденде өткен «Неміс күні» митингісінде свастикамен безендірілген сахнадан Фиш сөз сөйледі. 1939 жылдың 14 тамызында Фиш Ослода (Норвегия) өткен Парламентаралық одақ конгресінде АҚШ делегациясының президенті болып тағайындалды, онда ол Йоахим Риббентроптың жеке ұшағымен ұшты. Конференцияда Фиш нацистік Германиямен жақсы дипломатиялық қарым-қатынас орнатуды жақтады және «Данциг мәселесін» шешуге үміттенді, оның пікірінше, неміс талаптары «әділ» болған. Фиш және Республикалық партияның оның фракциясы АҚШ-та оқшаулану және араласпаушылықты қолдау үшін Германиядан материалдық көмек алды, әсіресе 1940 жылғы Республикалық ұлттық конвенцияда. Фиш (және Конгрестегі басқа да бірнеше адам) АҚШ-ты Екінші дүниежүзілік соғыстан шетте қалдыру мақсатындағы қастандық жоспарында нацистік үкіметтің құралына айналды. Германия үкіметі Конгресс мүшелері үшін Конгресс кеңселеріне жіберілген сөздерді жазды, оларды Палата мен Сенатта оқу үшін берді. Осы сөздер Конгресс жазбаларына басылғаннан кейін, олардың көшірмелерін басып шығару үшін неміс қаражаты қолданылды. Конгресс пошта тізімдері мен «франкталған» конверттер арқылы жүздеген мың американдық үйлер мен кәсіпорындарға жіберілді. Осы әрекеттер Фиштің қызметкері Джордж Хиллдің сотқа тартылуына әкелді.

1940 жылғы сайлау

1940 жылы Екінші дүниежүзілік соғыстың басында британдық қауіпсіздік координациясы агенттігі АҚШ үкіметіне әсер ету үшін алдыңғы қатардағы ұйымдар мен ықпал арқылы көп күш жұмсады. 1940 жылы британдық агенттер «әрбір оқшауланған сенатор мен конгрессменге Құдайдан қорқыныш сезімін ұялату» мақсатымен Гамильтон Фишті жеңу үшін партиялық емес комитет құрып, оны басқарды. Комитет Фиштің қарсыласына көптеген қаражат жинады, БАҚ арқылы шабуылдар ұйымдастырды, сайлауға дейін оның қылмыстық әрекеттер жасағаны туралы жалған айыптаулар ойлап тапты және Фиштің сенімсіздігін айыптаған кітаптарды таратуға көмектесті. Комитет мүмкіндігінше Фишке жасалған шабуылдар оның сайлау округінен шыққандай көрінуіне тырысты, бірақ тарихи құжаттар көрсеткендей, көптеген шабуылдар оның округінен тыс жерден жасалған. Фиш шабуылдарды бастан кешірді, бірақ сайлауда екі жыл бұрынғы жеңісінен кем дегенде жартысынан азырақ айырмамен жеңіске жетті. 1940 жылы президенттік сайлаудан кейін Фиш Рузвельтке телеграмма жіберіп, былай деді: «Құттықтаулар! Ұлттық қорғанысқа қолдау көрсетуге және Американы шетелдік соғыстардан алшақтатуға уәде беремін».

Джордж Хиллдің соты

1941 жылы АҚШ-та нацистік агенттердің қызметін тергеп отырған сот комиссиясы, Ұлыбританияға қарсы ұйым – «Соғыс қарыздары жөніндегі комитет» Вашингтондағы бас кеңсесіне офицерлерді жіберіп, изоляционист Конгресс мүшелерінің сөздері жазылған сегіз қап поштаны тәркіледі. Фиштің бас штабының жетекшісі Джордж Хилл, олар келмес бұрын поштаны Фиштің кеңсесіндегі қоймаға жеткізіп қойды. Үлкен жюри шақырылып, Хиллге «Соғыс қарыздары жөніндегі комитет» поштасына және нацистік пропаганда агенті Джордж Сильвестр Виерекпен тығыз байланысына қатты қамқорлық танытқан себебін түсіндіру сұралды. (Виерек кейіннен Шетелдік агенттерді тіркеу туралы заңды бұзғаны және «Соғыс қарыздары жөніндегі комитет»-ке қаржылай көмек көрсеткені үшін сотталды.) Хилл поштаны өзі жібермегенін және Виеректі танымайтынын айтты. Жюри Хиллді жалған куәлік бергені үшін айыптады. Сот шешімін шығарғанын естіп, айыпталуға дайын тұрған Фиш мәлімдеме жасады: «Бірінші дүниежүзілік соғыста мүгедек болып, ордендермен марапатталған және менің кеңсеме жұмысқа орналасқан Джордж Хиллдің жалған куәлік бергені үшін айыпталғанын естіп қатты өкінемін. Хиллдің тегі – ағылшын. Оның соғысқа араласуға қарсы ұстанымы болған.»

Перл-Харборға шабуыл және соғыс шақыру

1941 жылғы 8 желтоқсанда, Перл-Харборға шабуылдан кейін бір күн өткен соң, Фиш Конгресте алғаш рет сөз сөйлеп, Жапонияға қарсы соғыс жариялауды сұрады. Ол шабуылға кек алу үшін, "көбінесе афроамерикандық әскерлермен" бірге әскери қызметке ерікті болады деді. 53 жасында ерікті болу мүмкіндігі тумағандықтан, ол Конгресте қызметін жалғастырды. "Енді соғысқа қадам басқанда, американдықтарға лайықтай, басымызды тік ұстап, жүрегімізбен соғысайық. Әлемге біздің бұл соғыстың тек агрессияға қарсы және өз жерімізді қорғау үшін ғана емес, сонымен қатар бүкіл әлемдегі бостандық пен демократия үшін екенін жариялаймыз. Жеңіске жеткенше тоқтамаймыз! [ ] Барлық американдық азаматтарға, әсіресе өз партиямның мүшелеріне және бейтарапты сақтаушыларға, жеке пікірлері мен партиялық мүдделерді ұмытып, президентіміз – бас қолбасшымыздың артынан бірігіп, АҚШ қарулы күштерінің жеңісіне қол жеткізуге көмектесуге шақырамын. [ ] Еліміз! Шетелдік мемлекеттермен қарым-қатынаста әрқашан дұрыс болсын, дұрыс немесе бұрыс болсын, біздің еліміз – бірінші!" Кейін Фиш соғысқа шақырғанына өкініш білдірді және Рузвельттің шабуылға дейінгі Жапония саясатын білгенде бұл сөзді айтпайтынын мәлімдеді. 1976 жылы ол "ФДР: Монетаның екінші жағы" атты кітабын жариялады, онда Рузвельттің жапондарды қасақана соғысқа ынталандырғанын және шабуыл туралы алдын ала хабардар болғанын дәлелдеді. "Time" журналы, Фиштің тұрақты сыншысы, оны "елдегі №1 оқшауланған" деп атады. 1942 жылғы сайлауға екі аптадан астам уақыт қалғанда, Дрю Пирсонның ұлттық синдикатталған бағанасы "Вашингтон Мерри Го Раунд" 1939 жылы Фиштің неміс байланыстары бар тұлғадан 3100 доллардан астам ақша алғанын егжей-тегжейлі сипаттады.

1944 жылғы жеңіліс

Алайда, 1944 жылы күшіне енген қайта бөлу оның бұрынғы 26-шы округін бөліп жіберді. Сол жылы ол 29-шы округтен сайлауға түсті, онда оның туған Путнам округі болмады, бірақ бұрынғы округінен Оранж округі және үш жаңа округ кірді. Ньюбургтен Август В. Беннет Фишті шамамен 5000 дауыспен жеңді. "Time" журналы хабарлағандай, "Нью-Йоркте, елдің қуанышына орай, 24 жыл Конгресте отырғаннан кейін, Рузвельтке қарсы оқшауланған Хамильтон Фиш жеңіліске ұшырады. Оның орнына либералды Август В. Беннет, Ньюбург заңгері келді". Фиш жеңіліс сөзінде бұл жеңіліске "негізінен Нью-Йорк қаласынан келген коммунистік және "қызыл" күштердің, шамамен 250 000 доллардан асып түсетін үлкен қаражат есебінен қолдауы себеп болды" деді. Фиш былай деді: "Мен әсіресе Америкадағы коммунизм мен тоталитаризмнің алға жылжуын тоқтату үшін Ережелер комитетінің төрағасы болып сайлануды қаладым. Мен еш өкінгенім жоқ, өйткені мен білгеннің бәрін салып күрестім". Жеңіліске қатты ренжіген Фиш Роберт Ф. Катлерге, "Жақсы үкімет комитеті" тобының атқарушы хатшысына, Фишты нацистік көзқарастармен байланыстырған жарнамалар үшін 250 000 доллар көлемінде моральдық зиян өтемалдау талабымен сотқа жүгінді. Жарнамаларда Фиштің "Америкалық фюрер" Фриц Кунмен байланыста екені де көрсетілген. Кейін ол сот ісін келісімсіз тоқтатты.

Кейінгі өмірі

Фиш 1981 жылы Уоррен Биттидің "Қызылдар" фильмінде бейнеленген куәгерлердің бірі болды. Бұл фильм журналист Джон Ридтің өмірін және оның 1917 жылғы Қазан революциясы кезіндегі тәжірибесін көрсетеді, бұл Ресейде және Кеңес Одағында коммунистік мемлекет құрылуына әкелді. Фильмді түсіру үшін топ 1970-ші жылдары 1917 жылғы оқиғаларға куә болған бірнеше адаммен сұхбаттасты. Сұхбаттар фильмде оқиғалар мен жерлерді сипаттау және көріністер арасындағы байланысты жасау үшін пайдаланылды. Фиш 1970 жылы Нью-Йоркте өткен АҚШ Сенаты сайлауында Консервативтік партияның үміткері Джеймс Л. Баклиді қолдады. 1991 жылғы естеліктерінде Фиш Біріккен Ұлттар ұйымын Франклин Рузвельт үшін "түкіл әлемнің президенті болу" құралы деп айыптады. Сонымен қатар, Фиш НАТО-ны, АҚШ-тың Панама мен Гренадаға жасаған шабуылдарын және 1990 жылғы Персид шығанағы соғысын қолдады, ал Вьетнам соғысын сынады. Оңтүстік-Шығыс Азиядағы тәуелсіздік қозғалыстарына қарсы Францияға көрсетілген қолдауды қатаң сынаған Фиш Джон Фостер Даллесті "Америка тарихындағы ең нашар Сыртқы істер министрі" деп атады.

Жеке өмір

Фиш төрт рет үйленген. 1921 жылы Бруклиннің бұрынғы мэрі Альфред Ч. Чапиннің қызы Грейс Чапин Роджерс (1885–1960)пен алғашқы некесін қиғанда үш балалары болды (1848–1936). Олардың ұлы, IV Хамильтон Фиш, 1969 жылдан 1995 жылға дейін Нью-Йорк штатынан АҚШ Өкілдер палатасына он үш рет сайланды. Фиштердің қызы Лилиан Вероника Фиш Уильям Рэндольф Херсттің ұлы Дэвид Уитмир Херстке үйленді. Фиш 1988 жылдың 9 қыркүйегінде төртінші және соңғы әйелі Лидия Амброджио Фишке үйленді. Олар Фиш қайтыс болғанға дейін бірге өмір сүрді. Ол 2015 жылдың 12 қаңтарында Порт Джервис қаласында дүние салды.

Өлім және жерлеу

1991 жылдың 18 қаңтарында Нью-Йорк штатындағы Колд-Спринг қаласында қайтыс болды. Ол Нью-Йорк штатының Гаррисон қаласындағы Сент-Филипс шіркеуінің қорымдығында жерленді.

Есептер

Қару-жарақтарды азайту және шектеу мәселелерін қарастыруға дайындық комиссиясына қатысу (ҚХЖ Резолюциясымен бірге) 352) (1927 жылдың 12 ақпаны).

Халыққа арналған мекенжайлар

"Республикалық партия Линкольнге адалдығын сақтайды". (1928 жылдың 13 ақпаны) Миннесота штаты, Сент-Пол қаласындағы Линкольн клубында сөйленді.