Мия Фарро: Американдық актрисаның өмірі мен мансабы

Кіріспе

Американдық актриса (туған 1945) Мария де Лурдес Вильерс Фарроу (/m/ə/'/r/iː/ə/ //d//i// /'/l/ʊər//d//z// /'/v//ɪ//l//j//ər//z// /'/f//ær//oʊ/ məREEə dee LOORDZ VILyərz FARRoh; 9 ақпан 1945 жылы туған) – американдық актриса. Ол алғаш рет «Peyton Place» телесериалындағы Эллисон Маккензи рөлімен көзге түсті, содан кейін Франк Синатрамен болған қысқа мерзімді некесімен танылды. Роман Поланскинің «Розмаридің баласы» (1968) фильміндегі Розмари рөлі үшін ол BAFTA сыйлығына және «Алтын глобус» сыйлығының «Ең үздік әйел актриса» номинациясына ие болды. 1970-ші жылдары ол «Follow Me!» (1972), «Ұлы Гэтсби» (1974) және «Ніл өзеніндегі өлім» (1978) сияқты бірнеше фильмдерде ойнады. Оның кіші әпкесі – Пруденс Фарроу. 1980 жылдан 1992 жылға дейін Фарроу актер және режиссер Вуди Алленмен қарым-қатынаста болды және осы кезеңде оның түсірген он төрт фильмінің он үшiнде ойнады, бастапқысы – «Жазғы түннің секс-комедиясы» (1982). Ол Алленнің бірнеше фильміндегі рөлдері үшін көптеген сыншылардың мақтауына ие болды, соның ішінде «Бродвей Дэнни Роуз» (1984), «Каирдің қызғылт розасы» (1985) және «Алиса» (1990) фильмдері үшін «Алтын глобус» сыйлығына ұсынылды. Сондай-ақ, ол «Ханна мен оның қарындастары» (1986), «Қылмыстар мен құқық бұзушылықтар» (1989) және «Күйеулер мен әйелдер» (1992) фильмдерінде де ойнады. 1992 жылы Фарроу Алленді асырап алған қызы Дилан Фарроуды сексуалдық зорлыққа ұшыратқаны үшін ашық айыптады. Алленге ешқашан қылмыстық іс қозғалған жоқ және ол бұл айыптауды қатаң түрде жоққа шығарды. Бұл мәлімдемелер 2013 жылы Дилан сол жылы берген сұхбатында оқиғаны баяндағаннан кейін көпшіліктің қызығушылығын қайта жақтанды. 2000-ші жылдардан бері Фарроу теледидарда эпизодтық рөлдерде пайда болып келеді, соның ішінде «Үшінші күзет» (2001–2003) сериалында. Ол сондай-ақ «The Omen» (2006), «Be Kind Rewind» (2008) және «Dark Horse» (2011) фильмдерінде, сондай-ақ Netflix-тің «The Watcher» (2022) сериалында эпизодтық рөлдерде ойнады. Фарроу ЮНИСЕФ-тің игі ниет елшісі ретінде атқаратын жұмысымен де танымал. Ол Дарфур, Чад және Орталық Африка Республикасында гуманитарлық қызметпен айналысады. 2008 жылы Time журналы оны әлемдегі ең ықпалды адамдардың бірі деп атады.

American actress (born 1945)

Maria de Lourdes Villiers Farrow (/m//ə/'/r//iː//ə// //d//i// /'/l//ʊər//d//z// /'/v//ɪ//l//j//ər//z// /'/f//ær//oʊ/ məREEə dee LOORDZ VILyərz FARRoh; born February 9, 1945) is an American actress. She first gained notice for her role as Allison MacKenzie in the television soap opera Peyton Place and gained further recognition for her subsequent short lived marriage to Frank Sinatra. An early film role, as Rosemary in Roman Polanski's Rosemary's Baby (1968), saw her nominated for a BAFTA Award and a Golden Globe Award for Best Actress. She went on to appear in several films throughout the 1970s, such as Follow Me! (1972), The Great Gatsby (1974), and Death on the Nile (1978). Her younger sister is Prudence Farrow. Farrow was in a relationship with actor director Woody Allen from 1980 to 1992 and appeared in thirteen of his fourteen films over that period, beginning with A Midsummer Night's Sex Comedy (1982). She received numerous critical accolades for her performances in several Allen films, including Golden Globe Award nominations for Broadway Danny Rose (1984), The Purple Rose of Cairo (1985), and Alice (1990). She also acted in Hannah and Her Sisters (1986), Crimes and Misdemeanors (1989), and Husbands and Wives (1992). In 1992, Farrow publicly accused Allen of sexually abusing their adopted daughter, Dylan Farrow. Allen was never charged with a crime and has vigorously denied the allegation. These claims received significant renewed public attention in 2013 after Dylan recounted the alleged assault in an interview that year. Since the 2000s, Farrow has made occasional appearances on television, including a recurring role on Third Watch (2001–2003). She has also had supporting parts in such films as The Omen (2006), Be Kind Rewind (2008), and Dark Horse (2011) as well as the Netflix series The Watcher (2022). Farrow is also known for her extensive work as a UNICEF Goodwill Ambassador. She is involved in humanitarian activities in Darfur, Chad, and the Central African Republic. In 2008, Time magazine named her one of the most influential people in the world.

Жас шағы мен отбасы

Мария де Лурдес Вильерс Фарроудың ағасы Джон Чарльз, ал кіші қарындастары Пруденс, Стефани және Тиза болды. Оның крещеніе атасы режиссер Джордж Кукор және журналист Луэлла Парсонс еді. Фарроу Беверли-Хиллсте (Калифорния штаты) қатаң католик отбасында өсті. Оның отбасы оны эксцентриктік және қиялдағыш бала ретінде сипаттады, кейде ол атақтылардың автобустары өтіп бара жатқанда "ойыншық пышақтармен және жалған қанмен" қойылымдар қоятын. Ол үш аптаға оқшаулау палатасына жатты және кейіннен бұл оқиғаның "өзінің балалық шағының соңы" болғанын айтты, әкесі Джон Пол Джонстың Лондонда постпродакшн жұмысын аяқтаған кезде. 1958 жылдың 28 қазанында Фарроудың үлкен ағасы Майкл Калифорния штатының Пакойма қаласының жанындағы ұшақ апатында қаза тапты, ол сол кезде АҚШ Теңіз корпусының резервінің мүшесі болған. Оның жерленгеннен кейін Фарроу Суррейдегі пансиондық мектепке оралды. Оның отбасы уақытша Лондонның Парк Лейн қонақ үйінде тұрды, содан кейін Челсиде үй жалға алды. Фарроудың әкесі көп ішімдік ішіп, бұл некенің қиындығына себеп болды. Әдебиеттерінде Фарроу ата-анасының Челсидегі үйіне келгенде олардың арасындағы дау-жанжалдардың куәсі болғанын еске алады. Фарроу 16 жасқа толғанда, отбасымен бірге АҚШ-қа оралды және Лос-Анджелестегі қатыны бар католик мектебінде, Мэримоунт орта мектебінде білімін жалғастырды. (Ол оның ең танымал түлектерінің бірі болды.) Осы уақытта оның ата-анасы қаржылық қиындықтарға тап болды, ал анасы Бродвей қойылымдарында ойнау үшін Нью-Йоркке көшіп кетті. Фарроудың әкесі Калифорнияда қалды, ол келесі жылы, Фарроу 17 жасқа толғанда жүрек талмасынан қайтыс болды. Фарроу Бард колледжінде оқыды. Әкесінің қайтысынан кейін отбасында ақша жетіспеді, бұл Фарроуды өзін және бауырларын асырау үшін жұмыс істеуге итермеледі. Ол бастапқыда сән үлгісі ретінде жұмыс істеді. Ол Нью-Йорктегі "The Importance of Being Earnest" қойылымындағы актердің орнына шығып, театрмен айналыса бастады.

1963-1969: Басталуы мен жетістігі

Фарроу «Музыканың дыбысы» (1965) фильміндегі Лизль фон Трапп рөліне кастингтен өтті, бірақ рөлді алмады. Бұл кадрлар сақталған және «Музыканың дыбысы» фильмінің 40 жылдық мерейтойлық DVD-сінде қол жетімді. Ол 1960 жылдардағы бірнеше фильмдерде қосалқы рөлдерде ойнап, актерлік мансабын бастады, алғашқы рет «Guns at Batasi» (1964) фильмінде көрінді. Сол жылы ол «Peyton Place» сәтті телесериалында наив, осал Эллисон МакКензи рөлінде жұлдыз болып шықты. Фарроу 1966 жылы Фрэнк Синатраның тікелей ұсынысымен сериалды тастап кетті, олар 19 шілдеде, 1966 жылы үйленді, ол 21 жаста, ал ол 50 жаста болғанда. Кейін ол британдық шпиондық фильм «A Dandy in Aspic» (1968) фильміндегі алғашқы маңызды рөлін ойнады. Фарроудың алғашқы басты рөлі 1968 жылы шыққан «Розмаридің баласы» психологиялық қорқыныш фильмінде болды, ол сыншылардың мақтауына және коммерциялық табысқа ие болды. Бұл фильм жанрдың классикасы саналады және 2010 жылы The Guardian журналы оны барлық уақыттағы екінші ең жақсы қорқыныш фильмі деп атады. Ол көптеген сыйлықтарға ие болды, соның ішінде «Жылдың жаңа жұлдызы» – актриса номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығын жеңіп алды және жетекші актриса ретінде танылды. Киносыншы және жазушы Стивен Фарбер оның ойынын «актер мен кейіпкердің керемет, мифтік үйлесімге қол жеткізген сирек мысалы» деп сипаттады. Киносыншы Роджер Эберт фильмді «тамаша» деп атады және «Бұл жетістіктің үлкен бөлігі Миа Фарроуға, Розмари рөліндегі ойнаған ойыны үшін тиесілі» деп мәлімдеді. «Розмаридің баласынан» кейін Фарроу «Нағыз батырлық» фильмінде Мэтти рөліне кастингтен өтуі керек еді және ол рөлге қызығушылық танытты. Бірақ түсірілімге дейін ол Англияда Элизабет Тейлор мен Роберт Митчеммен бірге «Құпия рәсім» фильмін түсірді. Түсірілім кезінде Митчем оған «Нағыз батырлық» режиссері Генри Хатауэйдің актрисаларға қатыгездікпен қарауы туралы айтты. Фарроу продюсер Хэл Уоллистен Хатауэйді алмастыруды сұрады. Уоллис бас тартты; Фарроу рөлден бас тартты, ол кейін Ким Дарбиге берілді. «Құпия рәсім» сыншыларды екіге бөлді, бірақ содан бері оған адал жандар пайда болды. Фарроудың 1960 жылдардың соңындағы басқа фильмдеріне Дюстин Хоффманмен бірге түсірілген «Джон және Мэри» (1969) кіреді. Ол комедиялық немесе музыкалық фильмдегі ең үздік әйел актер номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығына ие болды. Фарроу Патшалық Шекспир компаниясына қосылған алғашқы американдық актриса болып тарихта қалды. Дереккөздің сенімділігі күмәнді: себебі – Бұл ақпаратты Ұлыбританияның театрлық дереккөздерінен растау мүмкін емес. Сол жылы ол британдық қорқыныш фильмі «See No Evil» фильмінде соқыр әйел рөлінде ойнады, оның отбасын кісі өлтіруші қудалайды. Фильмге ара-тұра пікір білдірген Роджер Гринспун «Нью-Йорк Таймс» газетінде Фарроудың «соқыр аристократын дәл пафос пен осалдықпен ойнайтынын» жазды. 1972 жылы Фарроу француздық қара комедиялық фильмде ойнады «Доктор Пополь», Жан Пол Бельмондомен бірге, ол әйелге үйленген хатшы рөлінде, сондай-ақ Кэрол Ридтің «Мені қуалай бер!» фильмінде бай күйеуімен қарым-қатынаста болғаны күдікті әйел рөлінде ойнады. Сахнада ол 1972 жылы «Мэри Роза» қойылымында басты рөлді ойнады, содан кейін «Үш апалы-сіңлі» фильміндегі Ирина рөліне және «Бернарда Альбаның үйі» фильміндегі екі рөлге ие болды (екеуі де 1973). 1974 жылы Paramount Pictures компаниясы Джек Клейтонның режиссерлігімен «Ұлы Гетсби» фильмінің адаптациясында Фарроу Дейзи Бьюкенен рөлінде ойнады. Variety журналы оны «1920 жылдардың әдемі адамдарының ерекшелігін зерттеуге жасалған ең мақсатты әрекет» деп бағалады. 1975 жылы Фарроу «Энн Литтің үйлену салтанаты» сахналық қойылымында басты рөлді ойнады, содан кейін «Зиковтар» (1976) қойылды, екеуі де Олдвич театрында қойылды. Ол 1976 жылы «Иванов» қойылымында Саша рөлінде Олдвичте қайтадан пайда болды. Ол сонымен қатар экранда пайда болды, «Питер Пэн» телемузыкалық фильмінде (1976) Питер Пэн рөлінде, сондай-ақ «Full Circle» (1977) қорқыныш фильмінде қайтыс болған қыздың арбағы қудалаған әйел рөлінде ойнады. Фарроу Роберт Альтманның «Туй» (1978) комедиясында жүк көлігі компаниясының магнатының мылқау қызының рөлін ойнады. Сол жылы ол Рок Хадсонмен бірге «Аваланш» апат фильмінде, содан кейін британдық Агата Кристинің «Нилдегі өлім» адаптациясында ойнады. 1979 жылы Фарроу Бродвейде Бернард Слейдтің «Романтикалық комедия» пьесасында Энтони Перкинспен және Джейсон Робардспен бірге романстық фильмде ойнады.

Farrow screen tested for the role of Liesl von Trapp in The Sound of Music (1965), but did not get the part. The footage has been preserved, and appears on the fortieth Anniversary Edition DVD of The Sound of Music. She began her acting career in movies by appearing in supporting roles in several 1960s films, making her first credited appearance in Guns at Batasi (1964). The same year, she achieved stardom on the successful primetime soap opera Peyton Place, playing naive, waif like Allison MacKenzie. Farrow left the series in 1966 at the urging of Frank Sinatra, whom she married on July 19, 1966, when she was 21 and he was 50 years old. She subsequently appeared in her first featured role in the British spy film A Dandy in Aspic (1968). Farrow's first leading film role was in the psychological horror film Rosemary's Baby (1968), which was a critical and commercial success. It is highly regarded as a classic of the horror genre, and named the second best horror film of all time by The Guardian in 2010. She won numerous awards, including the Golden Globe Award for New Star of the Year – Actress, and became established as a leading actress. Film critic and author Stephen Farber described her performance as having an "electrifying impact one of the rare instances of actor and character achieving a miraculous, almost mythical match". Film critic Roger Ebert called the film "brilliant", and noted, "A great deal of the credit for this achievement must go to Mia Farrow, as Rosemary." Following Rosemary's Baby, Farrow was to be cast as Mattie in True Grit and was keen on the role. But, prior to filming she made Secret Ceremony in England with Elizabeth Taylor and Robert Mitchum. While filming, Mitchum told her that True Grit director Henry Hathaway had a reputation for being rude to actresses. Farrow asked producer Hal Wallis to replace Hathaway. Wallis refused; Farrow quit the role, which was then given to Kim Darby. Secret Ceremony divided critics but has developed a devoted following. Farrow's other late 1960s films include John and Mary (1969) opposite Dustin Hoffman. She earned a Golden Globe nomination for Best Actress in a Comedy or Musical. Farrow made history as the first American actress to join the Royal Shakespeare Company. Unreliable source: reason=Why is this not supported by a UK theatre source? The same year, she appeared in the British horror film See No Evil, portraying a blind woman whose family is stalked by a killer. Though he gave the film a mixed review, Roger Greenspun of The New York Times wrote that Farrow "plays her blind patrician with exactly the right small depth of pathos and vulnerable nobility." In 1972, Farrow starred in the French black comedy film Dr. Popaul, opposite Jean Paul Belmondo, as a secretary who marries a womanizer, and in Carol Reed's Follow Me! as a woman suspected of having an affair by her wealthy husband. Onstage, she starred as the lead in a 1972 stage production of Mary Rose, followed by the role of Irina in The Three Sisters, and a dual role in The House of Bernarda Alba (both 1973). Farrow was cast as Daisy Buchanan in the 1974 Paramount Pictures film adaptation of The Great Gatsby, directed by Jack Clayton. while Variety deemed it "the most concerted attempt to probe the peculiar ethos of the Beautiful People of the 1920s." In 1975, Farrow was cast as the lead in a stage production of The Marrying of Ann Leete, followed by The Zykovs (1976), both of which were staged at the Aldwych Theatre. She again appeared at the Aldwych in the 1976 production of Ivanov, portraying Sasha. She also appeared onscreen, portraying Peter Pan in the television musical film Peter Pan (1976), and as a woman haunted by the ghost of a deceased girl in the horror film Full Circle (1977). Farrow had a supporting role in Robert Altman's comedy A Wedding (1978), playing the mute daughter of a trucking company tycoon. The same year, she starred with Rock Hudson in the disaster film Avalanche, followed by the British Agatha Christie adaptation Death on the Nile. In 1979, Farrow appeared on Broadway opposite Anthony Perkins in the play Romantic Comedy by Bernard Slade, and in the romance film Hurricane, opposite Jason Robards.

1980-1992: Вуди Алленмен ынтымақтастық

1980 жылдары Фарроу режиссер Вуди Алленмен он жылдық қарым-қатынаста болды; олар оның көптеген фильмдерінде бірлесіп жұмыс істеді. Алленмен бірге түсірген алғашқы фильмі – «Жазғы түндегі секс-комедия» (1982) комедиясы, бұл рөл бастапқыда Дайан Китонға арналған еді. Одан кейін ол Алленнің «Зелиг» (1983) фильмінде ойнады, онда пациенті Леонард Зелиг (Аллен) өзін жақсы көру үшін айналасындағылардың қасиеттерін қабылдайды. «Бродвейдегі Дэнни Роуз» (1984) фильмінде Фарроу мафиямен байланысы бар, бұрынғы музыканттың сүйіктісі рөлінде ойнады. Оның кейіпкері де, фильм де Алленмен бірге Шығыс Гарлемдегі итальяндық «Rao’s» мейрамханасында жиі кездесетін әйелге ұқсас болды. Фарроу рөлге салмақ қосты және қалың итальяндық-американдық акцентті қабылдады; Алленнің өмірбаяншысы Джон Бейли оны рөлде «танымайтын» десті. Фарроу осы рөлі үшін сыншылардың назарына ілікті және комедиялық немесе музыкалық фильмдегі ең үздік әйел актер номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығына ұсынылды. Фарроу Алленмен «Каирдің қызғылт розасы» (1985) фильмінде қайта кездесті, онда ол официанткаға (Фарроу) ғашық болатын экраннан шығып, нақты әлемге кіретін фильм кейіпкерін (Джефф Дэниелс) көрсетеді. Фарроу «BAFTA» сыйлығының ең үздік әйел актер номинациясына және комедиялық немесе музыкалық фильмдегі ең үздік әйел актер номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығына ие болды. Фильмді сыншы Роджер Эберт Алленнің осы уақытқа дейінгі ең жақсы жұмысы деп бағалады. Фарроу үшінші рет «BAFTA» номинациясын алды, ол да ең үздік әйел актерлік рөл номинациясы еді. 1987 жылы Фарроу Алленнің режиссерлік еткен екі фильмінде ойнады: «Радио күндері» комедиясында, онда ол болашақ радио жұлдызы рөлінде қосалқы рөлде ойнады; және «Сентябрь» драмасында, онда ол анасының зорлық-зомбылық көрсеткен сүйіктісін өлтірген әйел рөлін ойнады. Фарроу соңғы фильмді екі рет түсірді, бастапқыда оның анасы Морин О’Салливан фильмде кейіпкерінің анасын ойнады. Аллен соңғы нұсқасына көңілі толмағандықтан, бірнеше рөлдерді қайта ойнатып, фильмді толығымен қайта түсіруді шешті. Екінші және соңғы нұсқада Элейн Стрич фильмде Фарроудың анасы ретінде көрінеді. Кейіннен Фарроу Алленнің «Тағы бір әйел» (1988) драмасында Джена Роулендспен бірге ойнады, онда философия профессоры (Роулендс) өмірлік дағдарысқа ұшыраған қиын әйелмен (Фарроу) танысады. Фильм Роджер Эберт сияқты сыншылардың мақтауына ие болса да, оның сценарийі мен диалогтарын Винсент Канби «The New York Times» газетінде сынға алды. Ол оны «жас жазушының қажетсіз сөздерімен» толы деп сипаттады. 1989 жылы Фарроу Алленнің «Нью-Йорк оқиғалары» антологиялық фильмінің бір бөлігінде еврей жігітінің (Аллен) шикса әйелі рөлін ойнады. Ол оның «Қылмыстар мен жазалар» (1989) фильмінде деректі фильм режиссеріне ғашық болатын продюсер рөлін ойнады. Аллен оны өзінің фантастикалық «Алиса» (1990) фильміне шақырды, бұл жұптың 11-ші ынтымақтастығы болды. Ол комедиялық немесе музыкалық фильмдегі ең үздік әйел актер номинациясы бойынша «Алтын глобус» сыйлығына ұсынылды. Келесі жылы Фарроу Алленнің қара-ақ комедиясы «Көлбеулер мен тұман» фильмінде цирк артисі рөлінде ойнады. Фарроу Алленнің «Күйеулер мен әйелдер» (1992) драмасында басты рөлді ойнады, онда ол жазушы мен профессордың (Аллен) әйелі, оның студенттерінің бірімен қарым-қатынас жасайды. «Күйеулер мен әйелдер» Фарроу мен Алленнің соңғы ынтымақтастығы болды. Бұл фильм жұптың көпшілікке жария болған ажырысуынан кейін көп ұзамай шықты. «Variety» журналының Тодд Маккарти өзінің фильм туралы пікірінде көптеген көрермендер оны «Алленнің 21 жасар қызбен құшақтасып, экранда Фарроудан ажырасуын көру үшін» көретінін атап өтті. Алайда, тіпті осылай ойлайтындар да, романтикалық құштарлықтар мен әртүрлі кейіпкерлердің пікір алмасуына батып, бұл ойларды ұмытып қалуы мүмкін.

Beginning in the 1980s, Farrow had a decade long relationship with director Woody Allen; they collaborated on many of his films. Her first film with Allen was the comedy A Midsummer Night's Sex Comedy (1982), in a role originally intended for Diane Keaton. She next appeared in Allen's Zelig (1983), portraying a psychiatrist whose patient, Leonard Zelig (Allen), takes on characteristics of those around him in an effort to be liked. In Broadway Danny Rose (1984), Farrow starred as the mistress of a washed up lounge musician who becomes involved with the mob. Both her character, and the film, were inspired by woman she and Allen had frequently encountered while dining at Rao's, an Italian restaurant in East Harlem. Farrow gained weight for the role and adopted a thick Italian American accent; Allen biographer John Bailey described her as "unrecognizable" in the role. Farrow gained critical notice for this role, and she was nominated for a Golden Globe Award for Best Actress in a Comedy or Musical. Farrow reunited with Allen for his The Purple Rose of Cairo (1985), which follows a film character (portrayed by Jeff Daniels) who emerges from the screen and enters the real world. He falls in love with a waitress (Farrow). Farrow earned a BAFTA nomination for Best Actress and a Golden Globe nomination for Best Actress in a Comedy or Musical. The film was praised by critic Roger Ebert, who felt it was Allen's best work to date. Farrow earned her third BAFTA nomination, again in the category of Best Leading Actress. In 1987, Farrow appeared in two films directed by Allen: the comedy Radio Days, in which she had a supporting role as an aspiring radio star; and the drama September, in which she played a woman haunted by her killing of her mother's abusive lover. Farrow shot the latter film twice, originally with her own mother Maureen O'Sullivan playing her character's mother in the film. Displeased with the final cut, Allen decided to recast several roles and reshoot the film entirely. The second and final version featured Elaine Stritch as Farrow's mother in the film. Farrow was subsequently cast opposite Gena Rowlands in Allen's drama Another Woman (1988), which follows a philosophy professor (Rowlands) who becomes acquainted with a troubled woman undergoing an existential crisis (Farrow). While the film earned praise from critics such as Roger Ebert, its screenplay and dialogue were criticized by Vincent Canby in The New York Times. He described it as "full of an earnest teen age writer's superfluous words." In 1989, Farrow starred in a segment of Allen's anthology film New York Stories, playing the shiksa fiancée of a Jewish man (Allen). She appeared in a supporting role in his film Crimes and Misdemeanors (1989), portraying a producer who falls in love with a documentary filmmaker. She was next cast by Allen in his fantasy film Alice (1990), marking the couple's 11th collaboration. She was nominated for a Golden Globe for Best Actress in a Comedy or Musical, The next year, Farrow appeared as a circus performer in Allen's black and white comedy Shadows and Fog. Farrow had a lead role in Allen's drama Husbands and Wives (1992), in which she portrayed the wife of a writer and professor (Allen) having an affair with one of his students. Husbands and Wives marked Farrow's final collaboration with Allen. It was released shortly after the couple's highly publicized separation. Todd McCarthy of Variety noted in his review of the film that much of its audience would watch it "for the titillation of seeing Allen make out with a 21 year old and go through a wrenching split from Farrow onscreen. Even those who enter in this frame of mind, however, probably will put these thoughts aside for the most part as they become involved in the romantic longings and verbal crossfire of a host of interesting, difficult, intersecting characters."

1993-1999: Кино және теледидар; сахнаға оралу

Өзін кішкентай балаларын тәрбиелеуге арнау қажеттігін айтқан Фарроу 1990 жылдары аз жиі жұмыс істеді. Бірақ ол бірнеше фильмдерде, соның ішінде 1994 жылғы ирланд фильмі «Жесірлер шыңында» басты рөлдерде ойнады, онда ол «Мисс О’Хар» рөлінде, шағын ирланд ауылындағы кекшіл, аналық билікке ие тұлғаның құпия құрбаны болды. Ол сондай-ақ «Майами рапсодиясы» (1995) комедиясында отыздан асқан жалғыз әйелдің анасын сомдады (Сара Джессика Паркер ойнады). Сол жылы Фарроу Крейг Лукастың «Бродвейден тыс» пьесасы бойынша түсірілген «Беспексіз» (1995) фильмінде де басты рөлді ойнады. Бұл қараңғы комедияда ол күйеуі өзіне қарсы кісі өлтіруге тапсырыс берген әйелді бейнеледі. Сыншы Стивен Холден оның ойынын жоғары бағалап: «Фарроу ханым Рейчел рөлін осылай тамаша ойнаған, бұл кейіпкер оның «Пейтон-Плейс» фильміндегі жасөспірім кезінен бергі барлық рөлдерінің жиынтығы сияқты» деді. 1997 жылы Фарроу «What Falls Away» атты өмірбаяндық кітабын жариялады. Ол Говард Стерннің «Жеке өмір» атты өмірбаяндық комедиясында өзін-өзі сомдап, эпизодтық рөлде түсті. 1998 жылы ол «Диснейдің керемет әлемі» сегментіндегі «Түн ортасындағы керемет оқиғада» ойнады, бұл Холокост кезінде Дания еврейлерін құтқару оқиғасының көркемделінген нұсқасы болды. «The New York Times» газетінің журналисі Уилл Джойнер Фарроудың осы сегменттегі ойынын «өндірістің сәтті болуына маңызды үлес қосқан» деп бағалады. «Los Angeles Times» газетінің сыншысы Стивен Линан Фарроуды мақтап, оның «осындай құлдыраумен байланысты қорқыныш пен әлсіздікті сенімді түрде жеткізгенін» жазды. 1999 жылдың қараша айында Фарроу Мэтью Бродерик, Джонатан Прайс және Ута Хагенмен бірге «Кім Вирджиния Вульфтан қорқады?» пьесасының сахналық оқуында Хани рөлін ойнап, Бродвейге оралды. Винсент Канби «The New York Times» газетінде: «Бродерик пен Фарроудың орындауында Ник пен Хани бұрын-соңды көрмеген жаңа мағынаға ие болды» деп жазды.

2000 жылдан қазіргі уақытқа дейін: Кейінгі кино, теледидар және театр

2000 жылдары Фарроу теледидарда пайда болды. Ол 2000 және 2003 жылдар аралығында бес эпизодта қонақ ретінде ойнаған «Үшінші күзет» сериалында қайта-қайта келетін рөлмен бастады. 2001 жылы Фарроу ЛГБТ тақырыбындағы «A Girl Thing» телефильмінде Кейт Кэпшоу мен Стокард Ченнингпен бірге түсті, содан кейін 2002 жылы «The Secret Life of Zoey» фильмінде басты рөлді ойнады. Ол сондай-ақ сол жылы «The Exonerated» сахналық қойылымының гастрольдік өндірісінде, ал 2003 жылдың күзінде Коннектикут штатының Лонг Уорф театрында сахналанған «Fran's Bed» фильмінде басты рөлді ойнады. Кейін ол балалар телефильмі «Саманта: An American Girl Holiday» (2004) фильмінде қосалқы рөлде ойнады. Фарроу бірнеше жылдан кейін «Омен» (2006) фильмінің қайта түсірілімінде Шайтандық күтімші миссис Бейлок рөлін сомдап, алғашқы көркем фильміне оралды. Фильм сыншылардан әлсіз пікірлер алғанына қарамастан, Фарроудың актерлік шеберлігі жоғары бағаланды. Associated Press «Миа Фарроу үшін құдайға шүкір» деп мәлімдеді және оның өнері «жаңа «Оменнің» ескісінен жақсырақ болуының сирек мысалы» болды. The Seattle Post Intelligencer газеті де оның өнерін жоғары бағалап, «Фарроу тозақтан келген тәтті сөйлейтін күтімші ретінде керемет оралым жасады» деп сипаттады. Кейін Фарроу Манхэттендегі адвокаттың анасы (Аманда Пит ойнады) рөлінде «The Ex» (2007) романтикалық комедиясында, сондай-ақ Джейсон Бейтман мен Зак Браффпен бірге түсті. Фильм сыншылар тарапынан жағымсыз қабылданды, кейбіреулері актерлердің таланты материалға сай келмейтінін жазды. Содан кейін Фарроу Люк Бессонның «Артур және көрінбейтіндер» (2007) анимациялық фантастикалық фильмінде Дейзи Сукотқа дауыс берді. Келесі жылы Фарроу Мишель Гондридің «Be Kind Rewind» (2008) комедиясында Дэни Гловермен бірге Нью-Джерси маңындағы видео дүкеннің операторының досы және демеушісі рөлінде ойнады. Ол сондай-ақ 2008 жылы Руандадағы геноцид кезінде отбасыларын өлтірген адамдарға қарсы тұрған екі руандалық әйелдің оқимасын баяндайтын «As We Forgive» деректі фильмінің дауыстық тілмашысы болды. 2009 жылы Фарроу «Артур және Мальтазардың кек алуы» фильмінде Дейзи Сукот рөлін қайта ойнады, сондай-ақ «Артур 3: Екі әлемнің соғысы» (2010) фильмінде де ойнады. Кейін ол Тодд Солондздың «Dark Horse» комедиялық драмасында қосалқы рөлде ойнады, онда ол 35 жастағы денесі жетілмеген адамның анасын сомдады. 2014 жылдың қыркүйегінде Фарроу «Love Letters» пьесасымен Бродвейге оралды. Пьеса сыншылар тарапынан жақсы қабылданды, The New York Times газетінің Чарльз Ишервуд Фарроудың өнерін «ұшқын, тұрақсыз және жазуға қарсы Мелисса Гарднер ретінде керемет» деп бағалады. 2016 жылы Фарроу Фэй Дунавеймен бірге IFC моккументальді сериясының бір эпизодында пайда болды. 2022 жылы Фарроу Райан Мерфидің Netflix сериалы «The Watcher» сериалында ойнады. 2024 жылдың тамызында Фарроу Джейн Сильверменнің «Көк бөлмедегі серігі» пьесасында Пэтти ЛуПонмен бірге Бут театрында Бродвейге оралатыны жарияланды.

During the 2000s, Farrow appeared on television. She began with a recurring role on the series Third Watch, in which she guest starred in five episodes between 2000 and 2003. Farrow also appeared in the 2001 LGBT themed television film A Girl Thing, opposite Kate Capshaw and Stockard Channing, followed by a lead in the Lifetime film The Secret Life of Zoey in 2002. She also appeared in a touring stage production of The Exonerated the same year, followed by the lead in Fran's Bed, staged at Connecticut's Long Wharf Theatre in the fall of 2003. She subsequently had a supporting part in the children's television film Samantha: An American Girl Holiday (2004). Farrow made her first feature film appearance in several years as Mrs. Baylock, a Satanic nanny, in the remake of The Omen (2006). Although the film received a lukewarm critical reception, Farrow's performance was widely praised. The Associated Press declared "thank heaven for Mia Farrow" and said her performance was "a rare instance of the new Omen improving on the old one." The Seattle Post Intelligencer also praised her performance, describing it as "a truly delicious comeback role Farrow [is] chillingly believable as a sweet talking nanny from hell." Farrow subsequently appeared as the mother of a Manhattan attorney (played by Amanda Peet) in the romantic comedy The Ex (2007), also starring opposite Jason Bateman and Zach Braff. The film was poorly received by critics, with several writing that the cast's talents were underserved by the material. Farrow next voiced Daisy Suchot in Luc Besson's animated fantasy film Arthur and the Invisibles (2007). The following year, Farrow appeared in a supporting role opposite Danny Glover in Michel Gondry's comedy Be Kind Rewind (2008), playing the friend and patron of a video store operator in suburban New Jersey. She also provided voice narration for the documentary film As We Forgive (2008), which recounts the stories of two Rwandan women who confronted the individuals who murdered their families during the Rwandan genocide. In 2009, Farrow reprised her voice role as Daisy Suchot in Arthur and the Revenge of Maltazard, and she also reprised it for Arthur 3: The War of the Two Worlds (2010). She was subsequently cast in a supporting role in the comedy drama Dark Horse, directed by Todd Solondz, in which she played the mother of a stunted 35 year old man. In September 2014, Farrow returned to Broadway in the play Love Letters. The play was well received by critics, with Charles Isherwood of The New York Times deeming Farrow's performance "utterly extraordinary as the flighty, unstable and writing averse Melissa Gardner." In 2016, Farrow appeared with Faye Dunaway in an episode of the IFC mockumentary series Documentary Now!. In 2022 Farrow appeared in Ryan Murphy's Netflix series The Watcher. It was announced that Farrow would make her return to Broadway in the Jen Silverman play The Roommate starring opposite Patti LuPone at the Booth Theatre in August 2024.

Гуманитарлық қызмет

2000 жылы ЮНИСЕФ-тің ізгі ниет елшісі болып тағайындалды. Ол қақтығыс аймақтарындағы балаларға қаражат жинау және оларды хабардар ету, сондай-ақ полиомиелитті жою күресіне назар аудару үшін жұмыс істеді. Фарроу гуманитарлық қызметі үшін бірнеше марапат алды, оның ішінде Леон Салливан халықаралық қызмет сыйлығы, Линдон Бейнс Джонсон моральдық батылдық сыйлығы және Марион Андерсон сыйлығы. 2006 жылы Фарроу және оның ұлы Ронан Берлинге 142 БҰҰ мүше мемлекеттерінің суретшілерінің дизайндарын көрсететін United Buddy Bears қайырымдылық аукционына қатысу үшін барды. 2008 жылы Time журналы оны әлемдегі ең ықпалды адамдардың бірі деп атады. Ол Дарфурға гуманитарлық көмек көрсету үшін бірнеше рет барды, алғаш рет 2004 жылы. Үшінші сапары 2007 жылы болды, ол "Дарфур: Біздің бақылауымызда" атты деректі фильм түсірумен айналысқан кинотоппен бірге сапар шекті. Сол жылы ол Судан үкіметін Қытайдың қолдауына назар аудару мақсатында "Дарфур үшін Олимпиадалық арман" науқанын құрды. Науқан 2008 жылы Пекинде өткен жазғы Олимпиада ойындарына дейін Қытайды ұялту арқылы оның саясатын өзгертуді көздеді. 2007 жылдың наурыз айында Қытай Суданды халықаралық қауымдастықпен байланыс орнатуға шақыратынын мәлімдеді. Науқан Стивен Спилбергті ашылу салтанатының көркемдік кеңесшісі қызметінен бас тартуға ықпал етті. Олимпиада кезінде Фарроу Суданның босқындар лагерінен Қытайдың аймақтағы қатысуын көрсету үшін интернет арқылы тікелей эфирде сөйледі. 2007 жылы Фарроу ұстап алу қаупі төнген Судан Азаттық Армиясының гуманитарлық қызметкерінің бостандығы үшін "өз бостандығын" беруге дайын екенін мәлімдеді. Ол оның елден кетуіне рұқсат беру үшін оның орнына тұтқынға алынуға келісті. Фарроу сонымен қатар Вашингтон қаласында орналасқан коммерциялық емес Darfur Women Action Group (DWAG) ұйымының басқарма мүшесі. 2009 жылы Фарроу "Біз кешірсек" атты деректі фильмде Руанда геноцидінен аман қалғандардың отбасы мен достарын өлтіргендерді кешіруге жасаған күресін баяндады. "Дарфур халқына деген ынтымақты" көрсету үшін 2009 жылдың 27 сәуірінде Фарроу тек су ішіп ораза ұстауды бастады. Фарроу үш апта бойы ораза ұстауға ниеттенген еді, бірақ дәрігердің кеңесімен он екі күннен кейін тоқтатты. 2010 жылдың тамызында ол Сьерра-Леонедегі арнайы сотта Либерияның бұрынғы президенті Чарльз Тейлорға қарсы сотта куәлік берді. Фарроу Дарфур архивінің құрылуына көмектесті, ол Дарфур тайпаларының мәдени дәстүрлерін құжаттаған. Ол аймақтағы босқындар лагерьлерінде геноцидті бейнелейтін 40 сағаттан астам ән, би, балалар әңгімелері, шаруашылық әдістерін түсірді, осы материалдар қазіргі архивті құрайды. 2011 жылдан бастап архив Коннектикут университетінің Томас Дж. Додд зерттеу орталығында сақталады. 2013 жылы Фарроу президент Барак Обаманы Біріккен Ұлттар Ұйымының Бас Ассамблеясында Судан геноцидіне қатысты үн қатпағаны үшін сынады. 2014 жылы ол Chevron компаниясына қарсы наразылық акциясына қатысып, мұнай компаниясын Оңтүстік Американың жаңбырлы ормандарында экологиялық зиян келтіргені үшін айыптады.

Farrow became a UNICEF Goodwill Ambassador in 2000 and is a high profile advocate for human rights in Africa, particularly for children's rights. She has worked to raise funds and awareness for children in conflict affected regions and to draw attention to the fight to eradicate polio. Farrow has received several awards for her humanitarian work including the Leon Sullivan International Service award, the Lyndon Baines Johnson Moral Courage Award and the Marion Anderson Award. In 2006, Farrow and her son Ronan visited Berlin in order to participate in a charity auction of United Buddy Bears, which feature designs by artists representing 142 U. N. member states. In 2008, Time magazine named her one of the most influential people in the world. She has traveled to Darfur several times for humanitarian efforts, first in 2004. Her third trip was in 2007, with a film crew engaged in making the documentary Darfur: On Our Watch. The same year, she co founded the Olympic Dream for Darfur campaign, which drew attention to China's support for the government of Sudan. The campaign hoped to change China's policy by embarrassing it in the run up to the 2008 Summer Olympics held in Beijing. In March 2007, China said it would urge Sudan to engage with the international community. The campaign persuaded Steven Spielberg to withdraw as an artistic adviser to the opening ceremony. During the Olympics, Farrow televised via the internet from a Sudanese refugee camp to highlight China's involvement in the region. Later in 2007, Farrow offered to "trade her freedom" for the freedom of a humanitarian worker for the Sudan Liberation Army who was being treated in a UN hospital while under threat of arrest. She wanted to be taken captive in exchange for his being allowed to leave the country. Farrow is also a board member of the Washington, D. C. based non profit Darfur Women Action Group (DWAG). In 2009, Farrow narrated a documentary, As We Forgive, relating the struggle of many of the survivors of the Rwandan genocide to forgive those who murdered family and friends. To show "solidarity with the people of Darfur" Farrow began a water only fast on April 27, 2009. Farrow's goal was to fast for three weeks, but she called a halt after twelve days on the advice of her doctor. In August 2010, she testified in the trial against former Liberian President Charles Taylor in the Special Court for Sierra Leone. Farrow helped build The Darfur Archives, which document the cultural traditions of the tribes of Darfur. She has filmed some 40 hours of songs, dances, children's stories, farming methods and accounts of genocide in the region's refugee camps that make up the current archives. Since 2011, the Archives have been housed at the Thomas J. Dodd Research Center at the University of Connecticut. In 2013, Farrow criticized President Barack Obama for his lack of address regarding Sudanese genocide during a United Nations General Assembly. Farrow has also participated in environmental activism, in 2014 protesting against Chevron, accusing the oil company of environmental damage in the South American rainforest.

Фрэнк Синатра

1966 жылғы 19 шілдеде ол әнші Фрэнк Синатраға Лас-Вегастағы Джек Энтраттердің үйінде үйленді. Фарроу 21 жаста, ал Синатра 50 жаста болды. Кейіннен Фарроу олардың жас айырмашылығына байланысты олардың некесінің ажырасуына себеп болғанын айтты және ол Синатраға үйленген кезде "өте жас және тәжірибесіз" болғанын мәлімдеді. Екеуі Синатраның өліміне дейін дос болып қалды.

Андре Превин

1970 жылы 10 қыркүйекте Фароу Лондон қаласында дирижер және композитор Андре Превинге тұрмысқа шықты. Ол 25 жаста, ал ол 41 жаста еді. Фароу Превинмен қарым-қатынасын оның екінші әйелі, әнші Дори Превинмен әлі некеде болған кезде бастаған. Фароу жүкті болғанда, Превин Дориден ажырасып, ажырасуға өтініш берді. 1970 жылдың ақпанында Фароу екі өгей қызы Клаудия Превин мен Алисия Превинмен бірге екі ұл туды.

Кейін Дори Превин күйеуін Фароуға жоғалтқандығы туралы "Жас қыздарға сақ бол" деген ән жазды. Превин мен Фароу 1979 жылы ажырасты. Бірге өткен жылдары Фароу Алленнің он үш фильмінде ойнады, оның ішінде "Жазғы түнгі секс-комедия" (1982), "Зелиг" (1983), "Бродвей Дэнни Роуз" (1984), "Каирдің қызғылт розасы" (1985), "Ханна мен оның қарындастары" (1986), "Радио күндері" (1987), "Қыркүйек" (1987), "Басқа әйел" (1988), "Қылмыстар мен қателіктер" (1989), "Алиса" (1990), "Көлденеңдер мен тұман" (1991) және Алленмен түскен соңғы фильмі "Ерлер мен әйелдер" (1992) бар. Оның бірнеше туыстары Алленнің фильмдерінде түсті, оның ішінде анасы Морин О'Салливан "Ханна мен оның қарындастары" фильмінде.

Балалар

Фарроудың балалары: Мэтью Превин (туған 26 ақпан, 1970), Саша Превин (туған 26 ақпан, 1970), Ларк Превин (асырап алған 1973; туған 15 ақпан, 1973; қайтыс болған 25 желтоқсан, 2008), Флетчер Превин (туған 14 наурыз, 1974), Жазғы "Дейзи" Превин (асырап алған 1976; туған 6 қазан, 1974), Сунь И Превин (асырап алған 1977; туған шамамен 8 қазан, 1970), Мозес Фарроу (асырап алған 1980; туған 27 қаңтар, 1978), Дилан Фарроу (асырап алған 1985; туған 11 шілде, 1985), Ронан Фарроу (туған 19 желтоқсан, 1987), Там Фарроу (асырап алған 1992; туған 1979; қайтыс болған 2000), Исайя Фарроу (асырап алған 1992; туған 3 ақпан, 1992), Таддеус Фарроу (асырап алған 1994; туған 16 желтоқсан, 1988; қайтыс болған 21 қыркүйек, 2016), Кейли Шиа "Квинси" Фарроу (асырап алған 1994; туған 19 қаңтар, 1994), Фрэнки Мин Фарроу (асырап алған 1995; туған 4 ақпан, 1989). – биологиялық бала

Фарроудың он төрт баласы бар: төрт биологиялық және он асырап алынған. Ол және бұрынғы күйеуі Андре Превиннің үш биологиялық ұлы бар: егіздер Мэтью және Саша (туған 26 ақпан, 1970) және Флетчер (туған 14 наурыз, 1974). Саша Фордем университетінің түлегі. Фарроу мен Превин 1973 және 1976 жылдары сәйкесінше вьетнамдық нәрестелер Ларк Сонг Превин мен Саммер "Дейзи" Сонг Превинды асырап алды, содан кейін 1977 жылы Кореядан Сунь Иді асырап алды. Сунь Идің нақты туған күні белгісіз, бірақ сүйек сканері оның асырап алынған кездегі жасы 5-7 деп бағалады. 1980 жылы Превинмен ажырасқаннан кейін Фарроу екі жасар корейлік жетімді Мозес Фарроуды асырап алды. 1985 жылы Фарроу Дилан Фарроуды (туған тамыз, 1985, екі аптада асырап алынған) асырап алды. Дилан біраз уақыт бойы "Элиза" және "Мэлон" деп аталды. Алленмен Фарроу 19 желтоқсан, 1987 жылы төртінші және соңғы биологиялық баласын, ұл Сатчел Ронан О'Салливан Фарроуды (кейіннен Ронан Фарроу деп аталады) дүниеге әкелді. 2013 жылы Vanity Fair журналына берген сұхбатында Фарроу Ронанның "мүмкін" Франк Синатраның биологиялық баласы болуы мүмкін екенін айтты, ол онымен "ешқашан толыққанды ажырасқан жоқ" деді. 2015 жылы CBS Sunday Morning сұхбатында Синатраның қызы Нэнси оның әкесі Ронан Фарроудың биологиялық әкесі деген ойды жоққа шығарып, оны "ақылға сыймас" деп атады. Ол балаларының да осы қауесетке қатысқанын айтты, себебі олар осы туралы сұрақтар қойылып отырды. "Мен тіпті "мүмкін" дегені үшін Миаға ашуландым", - деді ол. "Мен оған бұлай дегені үшін ренжідім, өйткені ол жақсы білетін, сіз білесіз, ол шынымен білген. Бірақ ол әзіл айтып отырды! Бұл өте маңызды болды, ал ақымақтық, ақымақтық еді". 1992 және 1995 жылдар аралығында Фарроу тағы бес баланы асырап алды: Там Фарроу; Кейін Квинси Морин Фарроу ретінде белгілі болған Каэли Шиа Фарроу; Фрэнки Мин; Исайя Юстус; және Габриэль Уилк Фарроу, кейін Таддеус Уилк Фарроу ретінде белгілі болды және 1993 жылы Фарроудың Алленмен заңдық шайқасын қараған судья Эллиот Уилк есімімен аталды. Там Фарроу 2000 жылы 21 жасында қайтыс болды. Фарроудың өкілі Джуди Хоффлунд оның жүрек тоқтауынан қайтыс болғанын мәлімдеді. 2018 жылдың мамыр айында Мозес Фарроу өзінің жеке блогында Там өмір бойы депрессиямен күрескеннен кейін және анасымен ұрысқаннан кейін рецепт бойынша дәрі-дәрмектің артық дозасынан қайтыс болды деп мәлімдеді. 2021 жылы Миа Фарроу Мозестің Там рецепт бойынша дәрі-дәрмектің артық дозасынан қайтыс болғанын растады. 2008 жылдың 25 желтоқсанында Ларк Превин 35 жасында ВИЧ/СПИД-тің асқынуынан қайтыс болды. 2016 жылдың 21 қыркүйегінде Таддеус Фарроу Коннектикут штатында болған көлік апатынан кейін 27 жасында өлі болып табылды, бірақ кейіннен ол өз көлігінде жүргенде өзін-өзі атып өлтірді деп шешілді. Фарроудың өзінің және Превиннің ұлдарынан алты биологиялық немересі бар (үшті Мэтью, бірін Саша, екеуін Флетчер). Оның асырап алған балаларынан тоғыз немересі бар.

Farrow has fourteen children: four biological and ten adopted. She and former husband André Previn have three biological sons: twins Matthew and Sascha (born February 26, 1970), and Fletcher (born March 14, 1974). Sascha is a graduate of Fordham University, Farrow and Previn adopted Vietnamese infants Lark Song Previn and Summer "Daisy" Song Previn, in 1973 and 1976, respectively, followed by the adoption of Soon Yi from Korea in 1977. Soon Yi's precise birth date is not known, but a bone scan estimated her age as from 5 to 7, at the time of her adoption. In 1980, following her divorce from Previn, Farrow adopted Moses Farrow, a two year old Korean orphan with cerebral palsy. In 1985, Farrow adopted Dylan Farrow (born July 1985, adopted at two weeks old). Dylan was known as "Eliza" for some time and also as "Malone". With Allen, Farrow gave birth to her fourth and final biological child, son Satchel Ronan O'Sullivan Farrow (later known simply as Ronan Farrow), on December 19, 1987. In a 2013 interview with Vanity Fair, Farrow stated Ronan could "possibly" be the biological child of Frank Sinatra, with whom she claimed to have "never really split up." In a 2015 CBS Sunday Morning interview, Sinatra's daughter Nancy dismissed the idea that her father is also the biological father of Ronan Farrow, calling it "nonsense". She said that her children were affected by the rumor because they were being questioned about it. "I was kind of cranky with Mia for even saying 'possibly,'" she said. "I was cranky with her for saying that because she knew better, you know, she really did. But she was making a joke! And it was taken very serious and was just silly, stupid." Between 1992 and 1995, Farrow adopted five more children: Tam Farrow; Kaeli Shea Farrow, later known as Quincy Maureen Farrow; Frankie Minh; Isaiah Justus; and Gabriel Wilk Farrow, later known as Thaddeus Wilk Farrow and named after Elliott Wilk, the judge who oversaw Farrow's 1993 legal battle with Allen. Tam Farrow died in 2000 at the age of 21. Farrow's spokeswoman Judy Hofflund stated that she died of cardiac arrest. In May 2018, Moses Farrow made claims on his personal blog that Tam had actually died from a prescription medication overdose following a lifelong battle with depression, and after a fight with her mother. In 2021, Mia Farrow confirmed Moses' claim that Tam had died after an overdose of a prescription medication. On December 25, 2008, Lark Previn died at the age of 35 from complications of HIV/AIDS. On September 21, 2016, Thaddeus Farrow was found dead at the age of 27 after an apparent car crash in Connecticut, though it was subsequently ruled he had committed suicide by shooting himself in the torso while inside his car. Farrow has six biological granddaughters from her and Previn's sons (three by Matthew, one by Sascha, and two by Fletcher). She has nine grandchildren from her adopted children.

Алленге қарсы зорлық-зомбылық туралы айып

Сот куәлігіне сәйкес, 1992 жылдың 4 тамызында Аллен Коннектикут штатының Бриджвотер қаласындағы Фарроудың шаруашылығына барып, ол саудада болған кезде келді. Фарроу оқиғаны отбасының педиатрына хабарлады, ол өз кезегінде бұл туралы билік органдарына мәлімдеді. 1993 жылдың наурыз айында Йель-Нью-Хейвен ауруханасының балаларға қатысты сексуалдық зорлық-зомбылық клиникасының жетекші дәрігері Джон Левентал, Диланның «жанжалды және дені сау емес үй жағдайының стресінен осы оқиғаны өзі ойлап тапқан, немесе анасы оның санасына сіңірген» деген пікірін білдірді. Левентал куәлік беру алдында Диланмен кездеспеді, орнына басқалар жүргізген әңгімелерге негізделген қорытындысын ұсынды. Сот судьясы Эллиотт Уилк тергеу тобының әрекеттері «бұрмаланған және демек, сенімсіз есепке» әкелгенін, ал олардың ұсыныстары мен мәлімдемелері «өкілеттігінен тысқары шыққан» деді. Ол: «Йель-Нью-Хейвен тобына қарағанда, дәлелдер жыныстық зорлық-зомбылық болмағанын нақты дәлелдейді деп менге көз жетпейді», - деп қорытындылады. 2014 жылдың ақпан айында Дилан Фарроудың досы Николас Кристофтың «Нью-Йорк Таймс» блогында жариялаған ашық хаты арқылы Алленге қатысты сексуалдық зорлық-зомбылық туралы айыптауларын қайта жаңартты. Аллен бұл айыптауларды жоққа шығарды және 2020 жылы жарық көрген «Ешнәрсе туралы» атты естеліктерінде оған қатысты айыптаулардың неліктен жалған екенін толық түсіндірді.

Фэрроуға қатысты қылмыс туралы айыптаулар

Көп ұзамай И Превин мен Мозес Фароу Алленді зорлық-зомбылық тақырыбындағы айыптаулардан қорғады. 2018 жылы Мозес Алленнің кінәсіз екенін дәлелдейтін ұзақ блог жазбасын жариялады. Мозес сондай-ақ өзінің және туыстарының Фароудан физикалық зорлық көргенін еске алды.

Кейінгі қарым-қатынастары

Фароу зәбірлену туралы айыптаулардан кейін көп жылдар бойына үйіне кездесушілерді немесе жақын адамдарды әкелмейтінін мәлімдеді, себебі сенімсіздік әлі де сақталып тұрды. Ол былай деп түсіндірді: "Менің сүйкімді балаларымның немесе немерелерімнің біріне ешкімнің ғашық болу қаупін қабылдағым келмейді", сондай-ақ "Мен ешқашан басқа біреумен тағы да тәуекел етпеймін".