Talk Talk тобы: 1981-1991 жылдар тарихы

Кіріспе

Talk Talk – 1981 жылы құрылған ағылшын поп және пост-рок тобы. Топты Марк Холлис (вокал, гитара, фортепиано), Ли Харрис (доп) және Пол Уэбб (бас) басқарды. Бастапқыда синтезаторлық поп тобы болған Talk Talk-тың алғашқы екі альбомы – The Party's Over (1982) және It's My Life (1984) – Ұлыбританияда топ-40-қа енді және «Talk Talk», «Today», «It's My Life» және «Such a Shame» атты халықаралық хит-синглдарды шығарды. «The Colour of Spring» (1986) альбомымен және «Life's What You Make It» және «Living in Another World» синглдарымен Еуропа мен Ұлыбританияда кеңінен танылды. 1988 жылы шыққан «Spirit of Eden» альбомы топты джаз және еркін импровизациядан шабыттанған, эксперименталдық дыбысқа қарай итермеледі, бұл пост-рок деп аталатын жанрдың пайда болуына негіз болды;

English pop and post rock group (1981–1991)
the music group

Talk Talk were an English band formed in 1981, led by Mark Hollis (vocals, guitar, piano), Lee Harris (drums), and Paul Webb (bass). Initially a synth pop group, Talk Talk's first two albums, The Party's Over (1982) and It's My Life (1984), reached top 40 in the UK and produced the international hit singles "Talk Talk", "Today", "It's My Life", and "Such a Shame". They achieved widespread critical success in Europe and the UK with the album The Colour of Spring (1986) along with its singles "Life's What You Make It" and "Living in Another World". 1988's Spirit of Eden moved the group towards a more experimental sound informed by jazz and free improvisation, pioneering what became known as post rock;

The band released their first single, "Mirror Man", on EMI in February 1982. The single was not a great success, but was quickly followed by their self titled single in April 1982 (a rerecording of a track by The Reaction) which reached No. 52 in the UK. The band's first album, titled The Party's Over, was released in July 1982. The band had their first UK Top 40 hits with the singles "Today" (UK No. 14) and a re release of "Talk Talk" (UK No. 23). These singles also were hits in other countries, including Ireland, South Africa, Australia and New Zealand. The re release of the "Talk Talk" single reached the U. S. Top 75. The album was produced by Colin Thurston, who was Duran Duran's in house EMI producer at the time, but picked by Hollis because of his involvement with David Bowie's Heroes. It was a moderate success in the UK reaching No. 21, and was later certified Silver by the BPI for sales of 60,000 copies by 1985. It was a Top 10 hit in New Zealand. Brenner left after the 1983 non LP hit single "My Foolish Friend", which was produced by frequent Roxy Music collaborator Rhett Davies. At this point, Talk Talk was a trio, as Brenner was never officially replaced. However, Tim Friese Greene was recruited to assist with the recording of their second album, It's My Life, and he became the band's producer as well as keyboardist and Hollis' songwriting partner. Although a major contributor to the band's studio output and a de facto fourth member, Friese Greene never officially joined the band. As such, he did not play with the touring band on live dates, and was absent from the band's publicity material.

Топ 1982 жылдың ақпанында EMI лейблында «Mirror Man» атты алғашқы синглын шығарды. Сингл үлкен жетістікке қол жеткізбеді, бірақ 1982 жылдың сәуірінде олардың аттарымен аталатын сингл шықты (The Reaction тобының әнінің қайта жазылған нұсқасы), ол Ұлыбританияда 52-орынға ие болды. Топтың алғашқы альбомы «The Party's Over» 1982 жылдың шілдесінде жарық көрді. Топтың алғашқы Ұлыбритания Top 40 хиттері «Today» (Ұлыбританияда 14-орын) және «Talk Talk» синглының қайта шығарылуы (Ұлыбританияда 23-орын) болды. Бұл синглдер Ирландия, Оңтүстік Африка, Австралия және Жаңа Зеландия сияқты елдерде де хитке айналды. «Talk Talk» синглының қайта шығарылуы АҚШ-тың үздік 75 әнінің тізіміне енді. Альбомды сол кезде Duran Duran тобының EMI продюсері болған Колин Турстон продюсерлікке алып, Холлис оны Дэвид Боуидің «Heroes» альбомымен жұмыс істегендігі үшін таңдады. Альбом Ұлыбританияда 21-орынға ие болып, орташа табысқа жетті және 1985 жылға қарай 60,000 дана сатылғаны үшін BPI (British Phonographic Industry) ұйымынан күміс сертификат алды. Жаңа Зеландияда ол топ-10 хит болды. Бреннер 1983 жылы Roxy Music тобымен жиі жұмыстасқан Ретт Дэвис продюсерлік еткен «My Foolish Friend» синглынан кейін топтан кетті (бұл альбомға енбеген сингл болды). Осы кезде Talk Talk трио болып қалды, өйткені Бреннердің орны ресми түрде толтырылмады. Алайда, Тим Фриз Грин екінші альбомын, «It's My Life» жазуға көмектесу үшін шақырылды және ол топтың продюсері, сондай-ақ клавишашы және Холлистің ән жазу серіктесі болды. Топтың студиялық жұмысына үлкен үлес қосқан және де-факто төртінші мүшесі болғанмен, Фризе Грин ешқашан топқа ресми түрде қосылмады. Сондықтан ол концерттерде топпен бірге ойнаған жоқ және топтың жарнамалық материалдарында да көрінбеді.

1984-1986 жылдар: Коммерциялық табыстар

Ұлыбританияда үлкен жетістікке қол жеткізбегенімен, Talk Talk 1984/85 жылдары, әсіресе континенталдық Еуропада, Солтүстік Америкада және Жаңа Зеландияда «It’s My Life» альбомымен айтарлықтай халықаралық жетістікке қол жеткізді. «The Dice Man» кітабынан шабыттанған «Such a Shame» әні осы кезеңде Австрия, Италия, Франция, Германия, Нидерланды және Швейцарияда топ-10 хитке айналды. Альбомның тайтл-трегі АҚШ, Канада, Франция, Германия, Жаңа Зеландия және Нидерландының топ-40 тізіміне енді. Үшінші сингл «Dum Dum Girl» кейбір еуропалық елдерде және Жаңа Зеландияда сәтті болды; алайда, альбом мен оның синглдары Ұлыбританияда көбінесе назарсыз қалды. Коммерциялық сәттілікке қарамастан, топтың таңдаулары оларды негізгі ағымнан алшақтатуға бағытталды. Мысалы, «It’s My Life» әнінің музыкалық видеосында наразы Холлис эстрадалық тіл үйісуді әжуалайды; EMI наразылық білдіргеннен кейін, олар видеоны қайта түсіріп, Алан МакГи сөзімен айтқанда, оны «эстрадалық тіл үйісудің толыққанды пародияс» етіп жасады. Суретші Джеймс Марш топтың атына сәйкес «It’s My Life» альбомының бірінші мұқабасын жасады. Ол келесі синглдардың дизайнын да сол үлгіде жасады, топтың көркемдік жетекшісі болып қалып, мансабының барлық кезеңінде олардың барлық мұқабалары мен плакаттарын жасады. Talk Talk үшінші альбомы «The Colour of Spring» (1986) арқылы синтезаторлық поп стилін толыққанды тастады. Бұл альбом Ұлыбританиядағы ең үлкен жетістігі болды, топ-10 тізіміне еніп (және BPI тарапынан 100,000 данадан астам сатылғаны үшін алтын сертификат алды), ішінара топ-20 хит «Life’s What You Make It» арқасында, ол халықаралық аренада да сәтті болды. Тағы бір сингл «Living in Another World» Германия, Нидерланды, Швейцария, Бельгия және Италияда топ-40 тізіміне енді (ал Ұлыбритания мен Францияда топ-40 тізімінен сәл тыс қалды). Осы кезде Talk Talk әндерінің барлығын Холлис пен Фриз Грин жазды. 1986 жылғы турнеге Холлис, Уэбб және Харрис, сондай-ақ Джон Тернбулл (гитара), Руперт Блэк және Ян Керноу (клавишалар), Фил Рейс және Лерой Уильямс (соққы аспаптары) және Марк Фелтем (гармоника) кірді. Бұл концерттердің ең танымалдарының бірі – 1986 жылдың 11 шілдесінде Монтрё джаз фестивалінде өткен концерті, ол 2008 жылы «Live at Montreux 1986» DVD-сі ретінде жарық көрді.

Although major success eluded them in the UK, Talk Talk achieved considerable international success in 1984/85, particularly in continental Europe, North America and New Zealand, with the album It's My Life. The accompanying single "Such a Shame" (inspired by the book The Dice Man) became a Top 10 hit in Austria, Italy, France, Germany, Netherlands and Switzerland during this period. The title track of the album entered the U. S., Canadian, French, German, New Zealand and Netherlands Top 40. A third single, "Dum Dum Girl", was a success in some European countries and in New Zealand; however, the album and its singles were largely ignored in the UK. Commercial success notwithstanding, the band made deliberate choices that moved them away from the mainstream. The music video for "It's My Life", for instance, featured a grumpy Hollis who mocks lip synching; after EMI protested, they re shot the video, turning it into "a total piss take of lip synching", in Alan McGee's words. The artist James Marsh designed the first cover image for It's My Life based on the band's name. He followed the theme for subsequent singles, remaining the band's artistic frontman and creating all their covers and posters throughout their career. Talk Talk abandoned the synthpop style completely with their third album, 1986's The Colour of Spring. It became their biggest success in the UK, making the Top 10 (and certified Gold by the BPI for sales over 100,000 copies), in part due to the Top 20 single "Life's What You Make It", which was also successful internationally. Another single, "Living in Another World", charted in the Top 40 in Germany, the Netherlands, Switzerland, Belgium and Italy (and just outside the Top 40 in the UK and France). By this time, all Talk Talk songs were being written by Hollis and Friese Greene. The extended line up for the 1986 tour consisted of Hollis, Webb and Harris, plus John Turnbull (guitars), Rupert Black and Ian Curnow (keyboards), Phil Reis and Leroy Williams (percussion), and Mark Feltham (harmonica). Most notable among these concerts was their appearance at the Montreux Jazz Festival, 11 July 1986, released on DVD in 2008 as Live at Montreux 1986.

1987-1991: тәжірибелік кезең

The success of The Colour of Spring afforded the band a bigger budget and schedule for the recording of their next album. Over a year in the making, and featuring contributions from many outside musicians, Spirit of Eden was released in 1988, on EMI's Parlophone label. The album was assembled from many hours of improvised instrumentation that Hollis and Friese Greene had edited and arranged using digital equipment. The result was a mix of rock, jazz, classical, and ambient music. Critically praised, the album reached the UK Top 20 and was certified Silver by the BPI for sales of over 60,000 copies. The band announced they would not be attempting to recreate the album live (since, according to Hollis, "People would just want to hear the songs as they are on the album and for me that's not satisfying enough"). Without touring or music videos or singles as the band intended, there was little marketing left that the record company could do; in the end the band grudgingly agreed to a video for the remixed version of "I Believe in You", released as the first single. Hollis, though, was unhappy with the video, as he made clear in an interview with Q Magazine: "I really feel that [the video] was a massive mistake – I thought just by sitting there and listening and really thinking about what it was about, I could get that in my eyes. But you cannot do it. It just feels stupid. It was depressing and I wish I'd never done it." During the making of Spirit of Eden, Talk Talk manager Keith Aspden had attempted to free the band from their record contract with EMI. Relations between the band and label continued to degrade after the album's release, eventually culminating in litigation brought by Aspden which extracted the band from their EMI contract. In 2011, Aspden clarified the conditions surrounding the dispute: "in essence our motivation in the court case with EMI was all about money and an opportunity to secure a better deal with another record company. EMI in our view had misinterpreted the meaning of the clause which specified when they should exercise their option. They lost the case on appeal." EMI then sued the band, claiming that Spirit of Eden was not "commercially satisfactory", but the case was thrown out of court. By 1990, the band had essentially morphed into a vehicle for the studio recordings of Hollis and long-term collaborator Friese Greene, along with session musicians (including long-term Talk Talk drummer Harris). The group signed a two-album contract with Polydor Records and released Laughing Stock on Polydor's Verve Records imprint in 1991. Laughing Stock crystallised the experimental sound the band started with Spirit of Eden (which has been retroactively categorised as "post-rock" by some critics). Even more minimalist than its predecessor, Laughing Stock reached just No. 26 on the UK Albums Chart.

The success of The Colour of Spring afforded the band a bigger budget and schedule for the recording of their next album. Over a year in the making, and featuring contributions from many outside musicians, Spirit of Eden was released in 1988, on EMI's Parlophone label. The album was assembled from many hours of improvised instrumentation that Hollis and Friese Greene had edited and arranged using digital equipment. The result was a mix of rock, jazz, classical, and ambient music. Critically praised, the album reached the UK Top 20 and was certified Silver by the BPI for sales of over 60,000 copies. The band announced they would not be attempting to recreate the album live (since, according to Hollis, "People would just want to hear the songs as they are on the album and for me that's not satisfying enough"). Without touring or music videos or singles as the band intended, there was little marketing left that the record company could do; in the end the band grudgingly agreed to a video for the remixed version of "I Believe in You", released as first single. Hollis, though, was unhappy with the video, as he made clear in an interview with Q Magazine: "I really feel that [the video] was a massive mistake I thought just by sitting there and listening and really thinking about what it was about, I could get that in my eyes. But you cannot do it. It just feels stupid. It was depressing and I wish I'd never done it." During the making of Spirit of Eden, Talk Talk manager Keith Aspden had attempted to free the band from their record contract with EMI. Relations between the band and label continued to degrade after the album's release, eventually culminating in litigation brought by Aspden which extracted the band from their EMI contract. In 2011, Aspden clarified the conditions surrounding the dispute: "in essence our motivation in the court case with EMI was all about money and an opportunity to secure a better deal with another record company. EMI in our view had misinterpreted the meaning of the clause which specified when they should exercise their option. They lost the case on appeal." EMI then sued the band, claiming that Spirit of Eden was not "commercially satisfactory", but the case was thrown out of court. By 1990, the band had essentially morphed into a vehicle for the studio recordings of Hollis and long term collaborator Friese Greene, along with session musicians (including long term Talk Talk drummer Harris). The group signed a two album contract with Polydor Records and released Laughing Stock on Polydor's Verve Records imprint in 1991. Laughing Stock crystallised the experimental sound the band started with Spirit of Eden (which has been retroactively categorised as "post rock" by some critics). Even more minimalist than its predecessor, Laughing Stock reached just No. 26 on the UK Albums Chart.

Бөлісуден кейінгі

Laughing Stock альбомынан кейін Talk Talk тобы 1991 жылы таратылды; Холлис отбасына көбірек уақыт бөлуді қалағанын айтты. Пол Уэбб Ли Харриске қайта қосылып, екеуі О.ранг тобын құрды, ал Тим Фриз Грин Heligoland деген атпен жазуларын бастады. 1998 жылы Марк Холлис өзі атты жеке дебюттік альбомын шығарды, ол Spirit of Eden және Laughing Stock альбомдарының минималистік пост-рок дыбысына ұқсас болды, бірақ ол көп ұзамай музыка индустриясынан кетуге бел буды. Вебб Portishead тобының әншісі Бет Гиббонспен Rustin Man атымен де жұмыстасты және 2002 жылы Out of Season, 2019 жылы Drift Code және 2020 жылы Clockdust альбомдарын шығарды. Харрис 2004 жылы Bark Psychosis тобының ///Кодтық аты: Dustsucker альбомында да ойнады. Марк Холлис 2019 жылдың 25 ақпанында 64 жасында дүние салды.

Мұрасы мен ықпалы

Talk Talk-тың музыканттарға әсері топтың жалпы жұртшылық арасында танылуынан асып кетті. Slint тобымен бірге Talk Talk соңғы екі альбомы – Spirit of Eden және Laughing Stock – арқылы «пост-рок» жанрын ойлап тапқан деп есептеледі. Топты жоғары бағалаған немесе олардың ықпалында болғанын айтқан әртістердің қатарында Pearl Jam тобының Джефф Амент, Кейт Буш, Tears for Fears, Мэтью Гуд, Radiohead, Doves, Elbow, Shearwater, M83, Bark Psychosis, The Notwist, The Mars Volta тобының Седрик Бикслер Завала, Porcupine Tree тобының Стивен Вильсон, Storm Corrosion (Opeth тобының Микаэль Окерфельдт пен Porcupine Tree тобының Стивен Вильсонның бірлескен жобасы), Marillion тобының Стив Хогарт, Japan және Porcupine Tree тобының Ричард Барбиери, Death Cab for Cutie және Pink Floyd тобының Ричард Райт бар. Placebo, Weezer, The Divine Comedy және The Gathering топтары «Life's What You Make It» әнін кавер жасады, ал No Doubt 2003 жылы «It's My Life» әнін каверлеп, Ұлыбритания хит-парадында 20-шы орынға жетті. Lights «Living in Another World» әнін қайта жазды. Elbow тобының солисі Гай Гарви былай деді: «Марк Холлис панктан бастады және өзінің мойындауынша, музыкалық қабілеті болмады. Тек қана құштарлықпен бастап, уақытқа төзуге жарайтын, күрделі және бірегей музыка жазу мен үшін Айға қонумен тең әсерлі». 2012 жылы «Spirit of Talk Talk» атты құрмет альбомы мен антологиялық кітап жарық көрді. Кітапта Джеймс Марш топ үшін жасаған барлық суреттері мен қолмен жазылған ән мәтіндері (топ мүшелерімен) қамтылған. Альбомға әртүрлі суретшілердің каверлері енді, ал түскен табыс BirdLife International табиғатты қорғау ұйымына берілді. 2019 жылдың 26 қарашасында «Spirit of Talk Talk» ұйымдастырған «Mark Hollis және Talk Talkқа арналған той» концерті Ұлыбританияның Лондон қаласындағы Корольдік фестиваль залында өтті. Топтың негізін қалаушы мүшесі Саймон Бреннер, студиялық «The Party's Over» альбомында клавиштерде ойнаған, Talk Talk студиялық альбомдарының бесеуінен және Марк Холлистің жеке альбомынан әндер орындаған көптеген қонақ музыканттардың қатарында болды. Бұл кешті Лондондық «The Evening Standard» газеті «Тамаша құрмет» деп сипаттады. 2020 жылдың наурыз айында «Talk Talk» туралы деректі фильм алғаш рет Копенгаген халықаралық деректі фильмдер фестивалінде көрсетілді. «In a Silent Way» деп аталған бұл фильм Марк Холлистің қайтыс болғанға дейін түсірілді және топтың негізгі мүшелерінің қатысуынсыз жасалды, ол Talk Talk-тың музыкалық саяхаты мен адалдығына құрмет көрсетеді. 2021 жылдың қыркүйегінде фильм Франциядағы Musical Ecran фестивалінің қазылар алқасы марапаттаған үздік музыкалық деректі фильм сыйлығын жеңіп алды. Холлис пен Talk Talk корпоративтік және коммерциялық қысымға мойын бұрмаған суретшілер ретінде жоғары бағаланады. Алан МакГи былай деді: «Мен бір адамның шығармашылық бақылауын сақтап қалу үшін жүйеге қарсы күресу тарихын өте жігерлендіретін деп санаймын».

Talk Talk's influence upon musicians has exceeded the band's visibility among the general public. Along with the band Slint, Talk Talk are credited with inventing "post rock" in their last two albums, Spirit of Eden and Laughing Stock. The artists who have praised the band or cited them as an influence include Pearl Jam's Jeff Ament, Kate Bush, Tears for Fears, Matthew Good, Radiohead, Doves, Elbow, Shearwater, M83, Bark Psychosis, The Notwist, Cedric Bixler Zavala of the Mars Volta, Steven Wilson of Porcupine Tree, Storm Corrosion (a joint project between Opeth's Mikael Åkerfeldt and Porcupine Tree's Steven Wilson), Steve Hogarth of Marillion, Richard Barbieri of Japan and Porcupine Tree, Death Cab for Cutie, and Richard Wright of Pink Floyd. The bands Placebo, Weezer, the Divine Comedy and the Gathering covered their song "Life's What You Make It" and No Doubt scored a global hit with a cover of "It's My Life" in 2003 which reached number 20 on the UK charts. Lights recorded a cover of "Living in Another World" Guy Garvey of the band Elbow said: "Mark Hollis started from punk and by his own admission he had no musical ability. To go from only having the urge, to writing some of the most timeless, intricate and original music ever is as impressive as the moon landings for me." A tribute album and anthological book, both titled Spirit of Talk Talk, were released in 2012. The book includes all the artwork James Marsh did for the band, and hand written lyrics (by the band). The album includes covers by various artists, proceeds going to the conservation organisation BirdLife International. On Tuesday 26 November 2019, Spirit of Talk Talk organised A Celebration of Mark Hollis and Talk Talk concert at the Royal Festival Hall, London, UK. Founding band member Simon Brenner, who played keyboards on studio album, The Party's Over was amongst the long list of guest musicians who performed songs from all five Talk Talk studio albums and Mark Hollis' solo album. The evening was described as A Majestic Tribute by the London based daily newspaper The Evening Standard. In March 2020, a documentary about Talk Talk was screened for the first time at the Copenhagen International Documentary Film Festival. Entitled In a Silent Way, filmed before Mark Hollis' death and without the participation of the main band members, it pays tribute to the musical journey and integrity of Talk Talk. In September 2021, the film won the prize for best music documentary awarded by the jury of the Musical Ecran festival in France. Hollis and Talk Talk continue to be praised as artists who did not cave in to the pressures of corporate and commercial interests. Says Alan McGee, "I find the whole story of one man against the system in a bid to maintain creative control incredibly heartening."