Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Уэльстік актриса (1927–1980)
Welsh actress (1927–1980)
Рейчел Робертс (20 қыркүйек 1927 – 26 қараша 1980) – уэльстік актриса. Ол «Сенбі күнгі түні және жексенбі таңы» (1960) және «Бұл спорттық өмір» (1963) фильмдеріндегі басты ер адам кейіпкерлерінің үлкен сүйіктісі рөлімен экрандағы ең жақсы жұмыстарымен есте қалды. Ол осы екі рөлі үшін де «Ең үздік британдық актриса» номинациясында BAFTA сыйлығын жеңіп алды. Сонымен қатар, «Бұл спорттық өмір» үшін «Оскар» сыйлығының «Ең үздік әйел актриса» номинациясына ұсынылды. Оның басқа да танымал фильмдері: «Ориент экспресіндегі кісі өлтіру» (1974), «Ілулы таста пикник» (1975) және «Янкилер» (1979). Робертстің театр жұмыстарының ішінде 1964 жылы «Мэгги Мей» мюзиклінің тұңғыш қойылымы бар. Ол 1974 жылы «Chemin de Fer» және «The Visit» пьесалары үшін «Тони» сыйлығының «Ойындағы ең үздік әйел актриса» номинациясына ұсынылып, 1976 жылы «Habeas Corpus» үшін «Драмалық бюро» сыйлығын жеңіп алды.
Rachel Roberts (20 September 192726 November 1980) was a Welsh actress. She is best remembered for her screen performances as the older mistress of the central male characters in both Saturday Night and Sunday Morning (1960) and This Sporting Life (1963). For each, she won the BAFTA Award for Best British Actress. She was also nominated for the Academy Award for Best Actress for This Sporting Life. Her other notable film appearances included Murder on the Orient Express (1974), Picnic at Hanging Rock (1975) and Yanks (1979). Roberts's theatre credits included the original production of the musical Maggie May in 1964. She was nominated for the 1974 Tony Award for Best Actress in a Play for the plays, Chemin de Fer and The Visit, and won a Drama Desk Award in 1976 for Habeas Corpus.
Ерте өмір және мансап
Робертс Уэльстің Кармартеншир округіндегі Лланелли қаласында дүниеге келген. Баптисттік тәрбиеден кейін (соған қарсы шығып), Уэльс университетінде және Корольдік драмалық өнер академиясында оқығаннан соң, 1950 жылы Суонсидегі репертуарлық труппада жұмыс істей бастады. Ол Гилберт Ганн режиссерлік еткен "Песнялар аңғары" (1953) уэльстік комедиясында кинодағы дебютін жасады. Карел Рейздің "Сенбі күні түні және жексенбі күні таңы" (1960) фильміндегі Бренда рөлі үшін Британ академиясының киносыйлығын жеңіп алды. Линдсей Андерсон оны "Бұл спорттық өмір" (1963) фильмінде азап шеккен миссис Хаммонд рөлінде ойнатты, бұл оған тағы бір БАФТА сыйлығын және Оскарға ұсынылым алып келді. Екі фильм де британдық жаңа толқынның маңызды үлгісі болды. Театрда ол Корольдік сарайда өнер көрсетті және Лионель Барттың "Мэгги Мэй" (1964) мюзиклінде өмірге қуат сыйлайтын проститутка рөлін ойнады. Ол Линдсей Андерсонның "О, бақытты адам!" (1973) фильміндегідей, құштарлығымен ерекшеленетін әйелдердің рөлін ойнауын жалғастырды, бірақ Питер Вейр режиссерлік еткен "Аспан астындағы пикник" (1975) австралиялық фильмі оған викториялық қыздар мектебінің қатаң директоры рөлін берді. 1970-ші жылдардың басында Лос-Анджелеске көшіп келгеннен кейін, ол "Жалған ойын" (1978) сияқты бірнеше американдық фильмдерде эпизодтық рөлдерде ойнады. Оның соңғы британдық фильмі Джон Шлезингер режиссерлік еткен "Янкс" (1979) болды, ол үшін BAFTA сыйлығын "Екінші жолдағы актриса" номинациясы бойынша алды. 1979 жылы Робертс Линдсей Андерсон мен Стивен Фрирстің режиссерлік жұмысымен Алан Беннеттің "Ескі достар" пьесасының Лондон уикендтік теледидарының қойылымында Джилл Беннетпен бірге ойнады.
Roberts was born in Llanelli, Carmarthenshire, Wales. After a Baptist upbringing (against which she rebelled), followed by study at the University of Wales and the Royal Academy of Dramatic Art, she began working with a repertory company in Swansea in 1950. She made her film debut in the Welsh set comedy Valley of Song (1953), directed by Gilbert Gunn. Her portrayal of Brenda in Karel Reisz's Saturday Night and Sunday Morning (1960) won her a British Academy Film Award. Lindsay Anderson cast her as the suffering Mrs Hammond in This Sporting Life (1963), earning her another BAFTA and an Oscar nomination. Both films were significant examples of the British New Wave of film making. In theatre, she performed at the Royal Court and played the title role as the life enhancing prostitute in Lionel Bart's musical Maggie May (1964). In films, she continued to play women with lusty appetites as in Lindsay Anderson's O Lucky Man! (1973), although the haunting Australian made Picnic at Hanging Rock (1975), directed by Peter Weir, provided her with a different kind of role, as the authoritarian head teacher of a Victorian girls' school. After relocating to Los Angeles in the early 1970s, she appeared in supporting roles in several American films such as Foul Play (1978). Her final British film was Yanks (1979), directed by John Schlesinger, for which she received a Supporting Actress BAFTA. In 1979, Roberts co starred with Jill Bennett in the London Weekend Television production of Alan Bennett's The Old Crowd, directed by Lindsay Anderson and Stephen Frears.
Жеке өмір
Робертс екі рет үйленген, баласы болған жоқ. Ол 1955 жылы актер Алан Добиге тұрмысқа шықты. Олар 1960 жылы ажырасып кетті. Келесі жылы Робертс Италияның Генуя қаласында актер Рекс Харрисонға үйленді. Некелері даулы болды; Робертс пен Харрисон екеуі де шамадан тыс ішіп, көпшілік орында ұрысқасатын. Кейін Харрисон Робертсті тастап кетіп, 1971 жылы олар ажырасты. Сол жылы Харрисон Робертстің бұрынғы жақын досы, британдық әлеуметтік беделді әйел Элизабет Рис Уильямсқа үйленді. Робертс ойын-сауық индустриясында алкоголизмнен туындаған ерекше мінез-құлқымен белгілі болды. Ол мас болғанда Уэльс коргиіндей қимылдау әдеті бар еді, бірде Ричард Харрис ұйымдастырған кеште актер Роберт Митчемге төрт аяғымен шабуыл жасап, оның шалбарын тістеп, жалаңаш терісін шағып алған, ал ол оның басын сипап, "жарайды, жарайды" деген. Ол қайтыс болған кезде Робертс өзінен 20 жас кіші мексикалық Даррен Рамирезбен ара-тұра қарым-қатынаста болды. Бұл көбінесе достық қарым-қатынас еді. Соңғы жылдары ол Харрисонмен қарым-қатынасын қайта жаңғыртуға ұмтылды.
Roberts was married twice and had no children. She first married actor Alan Dobie in 1955. They divorced in 1960. The following year, Roberts married actor Rex Harrison in Genoa, Italy. The marriage was tumultuous; Roberts and Harrison both drank excessively and engaged in public fights. Harrison later left Roberts and they divorced in 1971. Later that year, Harrison married British socialite Elizabeth Rees Williams, Roberts's former best friend. Roberts was known in the entertainment industry for the eccentric behaviour that stemmed from her alcoholism. She had a habit of imitating a Welsh Corgi when intoxicated and once, at a party thrown by Richard Harris, attacked actor Robert Mitchum on all fours, chewing his trousers and chomping on his bare skin, while he patted her on the head, saying "there, there". At the time of her death, Roberts was intermittently with Darren Ramirez, a Mexican almost 20 years younger. It was a largely platonic relationship. In her final years she became obsessed with rekindling her relationship with Harrison.
Өлім
Рейчел Робертс Рекс Харрисоннан ажырасқаннан кейін қатты күйзеліске ұшырады, алкоголизм мен депрессиясы нашарлады. 1980 жылдың 26 қарашасында Рейчел Робертс Лос-Анджелестегі үйінде 53 жасында қайтыс болды. Алғашында оның өлімі жүрек талмасынан болған деп есептелді. Кейіннен жасалған аутопсия оның өлімінің себебі – сұйық немесе басқа сілтілі затты, немесе тағы бір белгісіз жегіш затты, сондай-ақ барбитураттар мен алкогольді жұтқаннан болғандығы анықталды. Сілтінің жегіш әсері өлімнің тікелей себебі болды. Әйелдің өліміне себеп "жегіш затты жұтқан" және кейіннен "жедел барбитураттармен улану" деп қорытынды жасалды. Оның өлімі өзіне-өзі қол жұмсау деп танылды. Робертс Лос-Анджелестегі Пайнс крематорийінің шіркеуінде кремацияланды. Оның күнделіктері "No Bells on Sunday: The Memoirs of Rachel Roberts" (1984) кітабының негізі болды. 1992 жылы Робертстің күлі, 1990 жылы өзін-өзі өлтірген досы Джилл Беннетттің күлімен бірге режиссер Линдсей Андерсон Темза өзеніне қайықпен саяхат жасаған кезде шашыратылды. Осы саяхатта екі актрисаның бірнеше кәсіби әріптестері мен достары болды; музыкант Алан Прайс "Is That All There Is?" әнін орындады. Бұл оқиға Андерсонның BBC деректі фильмінің бір бөлігі ретінде көрсетілді, ол да "Is That All There Is?" деп аталды.
Rachel Roberts was devastated by her divorce from Rex Harrison, and her alcoholism and depression worsened. On 26 November 1980, Rachel Roberts died at her home in Los Angeles at the age of 53. Her death was initially attributed to a heart attack. An autopsy later determined that her death was a result of swallowing lye or another alkali, or another unidentified caustic substance, as well as barbiturates and alcohol, as detailed in her posthumously published journals. The corrosive effect of the alkali was the immediate cause of death. The coroner documented the cause of death as "swallowing a caustic substance" and, later, "acute barbiturate intoxication." Her death was ruled a suicide. Roberts was cremated at the Chapel of the Pines Crematory in Los Angeles. Her journals became the basis for No Bells on Sunday: The Memoirs of Rachel Roberts (1984). In 1992, Roberts's ashes, along with those of her friend Jill Bennett, who committed suicide in 1990, were scattered on the River Thames in London by director Lindsay Anderson during a boat trip, with several of the two actresses' professional colleagues and friends aboard; musician Alan Price sang "Is That All There Is?" The event was included as a segment in Anderson's BBC documentary film, also titled Is That All There Is?.