Кіріспе
Барлық күшпен әскери шабуыл. Фронталдық шабуыл – жаудың қанатына немесе артына емес, жаудың алғы шебіне тікелей, толық күшпен шабуыл жасауды қамтитын әскери тактика. Ол жылдам және шешуші жеңіске мүмкіндік береді, бірақ шабуылдаушыларды жаудың максималды қорғаныс күшіне ұшыратудың құнына келеді; бұл фронталдық шабуылдарды табысты болса да қымбатқа, ал сәтсіз болса, көбінесе апатты түрде қымбатқа айналдырады. Бұл соңғы шара ретінде қолданылуы мүмкін, егер уақыт, жер бедері, командалық басқарудың шектеулі болуы немесе әскерлердің төмен сапасы кез келген майдандық икемділікке мүмкіндік бермейтін жағдайда. Фронталдық шабуылдың тәуекелдерін күшті қолдау атысы, диверсиялық шабуылдар, жапқыш пайдалану (мысалы, түтін экрандары немесе түннің қараңғылығы) немесе инфильтрациялық тактикалар арқылы азайтуға болады. Фронталдық шабуылдар ежелгі соғыстарда кең таралған, онда ауыр жаяу әскерлер грек фалангасы және рим легионы сияқты әскерлердің ядросын құраған. Бұл тығыз құралымдар, көп қатардан тұратын, жаудың қатарын бұзу үшін салмағымен алға жылжыған. Орта ғасырлардағы соғыста ауыр атты әскерлер, мысалы, салт атты рыцарьлар, жаяу әскерге қарсы жеңіске жету үшін фронталдық шабуылға сүйенген. Бұл тактика жаяу әскердің қорғаныс қабілеті артып, әсіресе атыс қаруының енгізілуімен әлсіреді. Ауыр атты және жаяу әскердің орнына жеңілірек, маневрге қабілетті әскерлер келді. Дегенмен, тіпті Наполеон соғыстарында да, жағдайлар қолайлы болғанда немесе жау бұрынғы шабуылдардан шайқалып немесе әлсірегенде, атты әскердің жұқа сызыққа қарсы фронталдық шабуылы тиімді болуы мүмкін. Бірақ атыс күшінің артуымен, мылтықтың пайда болуымен, дайындалған жауға қарсы сәтті фронталдық шабуылдар сирек кездесе бастады. Дегенмен, шабуылдаушы үшін шешуші жеңіске жетуге мүмкіндік беретін баламалы тактикалар әлі де жетілмегендіктен, оларға тағы да қолданыла берді. Америка Азамат соғысы кезінде екі жақтың да генералдарына жақсы бекініп алған немесе қорғаныс позициясын ұстап тұрған жауға қарсы фронталдық шабуыл жасаудың сәтті болуы күмәнді екенін және адам күшін ысырап етуге алып келетінін түсіну үшін біраз уақыт кетті. Бірінші дүниежүзілік соғыста пулеметтер мен артиллерияның жетістіктері қорғаныс отын күшін күрт арттырды, ал окоп соғысы майдан маневрінің барлық мүмкіндіктерін жойды. Бұл қорқынышты қазалармен бірнеше рет фронталдық шабуылдарға әкелді. Соғыстың соңында ғана танктер, инфильтрациялық тактикалар және бірлескен қарулардың енгізілуімен, фронталдық шабуылдардың қажеттілігінен қашудың жолы ретінде қазіргі заманғы маневрлік соғыстың басталуы болды.
A frontal assault is a military tactic which involves a direct, full force attack on the front line of an enemy force, rather than to the flanks or rear of the enemy. It allows for a quick and decisive victory, but at the cost of subjecting the attackers to the maximum defensive power of the enemy; this can make frontal assaults costly even if successful, and often disastrously costly if unsuccessful. It may be used as a last resort when time, terrain, limited command control, or low troop quality do not allow for any battlefield flexibility. The risks of a frontal assault can be mitigated by the use of heavy supporting fire, diversionary attacks, the use of cover (such as smokescreens or the darkness of night), or infiltration tactics. Frontal assaults were common in ancient warfare, where heavy infantry made up the core of armies such as the Greek phalanx and the Roman legion. These dense formations, many ranks deep, would utilize their weight in numbers to press forward and break enemy lines. In medieval warfare, heavy cavalry such as mounted knights relied on frontal assaults for easy victories against infantry levies. These tactics waned as the defensive quality of infantry increased, especially with the introduction of firearms. Both heavy infantry and heavy cavalry were replaced with lighter, more maneuverable troops. Yet even in Napoleonic warfare, a frontal assault by cavalry against a thin line could be effective when conditions were right, or even by infantry if the enemy was shaken or weakened by preceding attacks. But as firepower increased, as with the introduction of the rifle, successful frontal assaults against a prepared enemy became rare. They continued to be attempted, however, as alternative tactics that could achieve a decisive victory for the attacker were not developed. During the American Civil War, it took some time for generals on both sides to understand that a frontal assault against an enemy who was well entrenched or otherwise held a strong defensive position was unlikely to succeed and was wasteful of manpower. During World War I, advances in machine guns and artillery greatly increased defensive firepower, while trench warfare removed almost all options for battlefield maneuver. This resulted in repeated frontal assaults with horrific casualties. Only at the end of the war, with the introduction of tanks, infiltration tactics, and combined arms, were the beginnings of modern maneuver warfare found as a way to avoid the necessity of frontal assaults.
Туралы шабуылдармен ұрыстар
Банкер-Хилл шайқасы – Екі сәтсіз тырысыстан кейін британдық армия биіктіктерді жаулап алады. Миссионерлік қырқа шайқасы – Флангтық шабуылдар тоқталғаннан кейін Одақ әскері Миссионерлік қырқасына шабуыл жасайды. Пи Ридж шайқасы – Одақ әскері екінші күні конфедерациялық күштерді майдан шабуылымен жеңіске жетеді. Спотсильвания сотының шайқасы – Одақ әскері "Есек тұяғы" шығыңқы бөлігін басып алады. Брусилов шабуылы – Ресей әскері Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде Австро-Венгрия шебін бұзады, алайда ену тактикасы қолданылды. Вими қырқасы шайқасы – Оперативтік тұрғыдан, майдан шабуылы, бірақ жаңа взводтық тактикалар төменгі деңгейде тактикалық маневр жасауға мүмкіндік берді.
Туралы шабуылдар сәтті болмай қалған шайқастар
Кариллон шайқасы – тактикалық әскери қабілетсіздіктің классикалық мысалы. Геттисбург шайқасы – Пикеттің шабуылы Одақтың орталығына бағытталды, бірақ тойтарылды. Фредериксбург шайқасы – Одақ әскері Мэри биіктігін басып алуға тырысты, бірақ сәттілікке жете алмады. Франклин шайқасы – Конфедерация күштерінің қайта-қайта шабуылдары кері қайтарылды. Балаклава шайқасы – Жеңіл бригаданың шабуылы. Колд-Харбор шайқасы – Одақ әскерінің шабуылдары Конфедерация күштерімен тойтарылды, көптеген қаза болды. Лонгевала шайқасы – Пәкістан армиясының 206-шы және 51-ші бригадалары 2000-3000 әскер және 40 танкіден тұратын күшпен Лонгевала шекаралық бекетін қорғап тұрған Пәнжаб полкінің А ротасының 120 үнді солдатына шабуыл жасады, бірақ сәттілікке жете алмады.