Марк Джеймс Уолтер Кэмерон: Британ журналисінің өмірі мен қызметі

Кіріспе

Британдық журналист (1911–1985)

Марк Джеймс Уолтер Кэмерон CBE (17 маусым 1911 – 26 қаңтар 1985) – британдық журналист және жазушы, оның құрметіне жыл сайын Джеймс Кэмерон атындағы естелік лекция оқылады.

Ерте өмір

Камерон Лондонның Баттерси қаласында шотланд тегінен шыққан ата-аналарының отбасында дүниеге келген. Оның әкесі Уильям Эрнест Кэмерон – Марк Аллертон псевдонімімен роман жазған адвокат, ал анасы – Маргарет Дуглас (құрметті есімі Робертсон) Кэмерон.

Мансап

1935 жылы «Жеті апталық жаңалықтар» газетінде кеңседе жұмыс істей бастады. Бірнеше шотланд газеттерінде және Флит-стриттегі Daily Express-те жұмыс істегеннен кейін, ол Екінші дүниежүзілік соғыста әскери қызметке алынбады. Соғыстан кейін Бикини атоллындағы ядролық тәжірибелер мен Оңтүстік Австралиядағы алғашқы британдық ядролық сынақтар туралы хабарлау тәжірибесі оны пацифистке айналдырды, кейіннен ядролық қарусыздану науқанының негізін қалаушы мүшесі болды. Ол 1950 жылға дейін Express-те жұмыс істеді, содан кейін қысқа уақытқа Picture Post-қа қосылды, онда ол және фотограф Берт Харди Корея соғысын жамылып, «Инчон» үшін Missouri Pictures of the Year International Award жүлдесін жеңіп алды. Picture Post журналының редакторы Том Хопкинсон Пусандағы концлагерьде Оңтүстік Корея әскерлері жасаған қатыгездіктерді қорғағандықтан баспагерлік қызметінен босатылды. Кэмерон: «Мен Белсенді көрген едім, бірақ бұл одан да жаман болды. Бұл қорқынышты топ – ешқандай қылмысы жоқ, сотталмаған, Оңтүстік Кореяда тұратын, «сенімсіз» деп күдіктелген Оңтүстік Корея азаматтары». Хултон баспасының негізін қалаушы Эдвард Г. Хултон осы мақаланы «жабуға» шешім қабылдады. 1952 жылы Кэмерон The Illustrated London News басылымына король Георг VI-ның қайтысы туралы «Патша қайтыс болды» атты некролог эссесін жазды. Кейін Кэмерон News Chronicle газетінде сегіз жыл жұмыс істеді, ол 1960 жылы жабылды. 1953 жылы ол Француз Экваторлық Африкасының (қазіргі Габон) Ламбарене қаласында Альберт Швейцерге барып, Швейцер мен оның қызметкерлерінің тәжірибесі мен көзқарастарындағы кемшіліктерді анықтады. Бұл тақырыпта Кристофер Раллингтің BBC Radio 4 кешкі ойыны «Күлкі мен терьер» 2008 жылдың 7 сәуірінде эфирге шықты. 1965 жылы Кэмерон Хо Ши Мин мен оның басқа да басшыларымен (фотограф Романо Кагнонимен бірге) Солтүстік Вьетнамға сұхбат алу және фотосуреттер түсіру үшін жол таба алды. Оның «Міне, сіздің жауыңыз» атты кітабы АҚШ-та жарық көрді, ал Солтүстік Вьетнам туралы бес бөлімдік сериясы 1965 жылдың желтоқсан айында «Нью-Йорк Таймс» газетінде жарияланды, оны журналист Энтони Льюис редакциялады. Кэмерон, әсіресе, мансабының басында иллюстрациямен айналысты. Шотландияда Д. С. Томсон үшін жұмыс істеп, Томсонның басылымдарында сенсациялық материалдарға суреттер дайындады. Ол өлтірілген қыздың суретін салуды сұрағанда, оған көп қан мен қорқынышты бөлшектер қосып, наразылық білдірді. Томсонның кеңсесіне шақырғанда, оны тек іш киімін көрсеткені үшін сөккен. Соғыстан кейін Кэмерон BBC телеарнасының дикторы болды, «Кэмерон Кантри» сияқты телесериалдар мен көптеген жеке деректі фильмдерді жазып, ұсынды. Бір ерекше мысалы – триллер жазушысы және журналистің телебиографиясы «Эдгар Уоллес: өз атын жасаған адам». Ол Up Sunday журналына жиі қатысып, өзі және басқа да сарапшылар қызықтырған тақырыптар туралы камераға сұхбат берді. Кэмерон сонымен қатар «The Pump» (1973) атты радио пьесасын жазды, ол ашық жүрек операциясының тәжірибесіне негізделген, және 1973 жылы Prix Italia жүлдесін жеңіп алды. Өмірінің соңғы жылдары ол «Гардиан» газетіне колонка жазды. Кэмерон екі томдық автобиография жазды: «Point of Departure» – өмірінің шежіресі және «An Indian Summer» – Үндістанмен қарым-қатынасы, үшінші әйелі Монимен некесі (бұл әйел бастапқыда үнді ұлтынан шыққан) және Калькуттадағы ауыр апаттан кейін өлімге жуық жағдайға түсуі туралы.

Cameron began as an office dogsbody with the Weekly News in 1935. Having worked for several Scottish newspapers and for the Daily Express in Fleet Street, he was rejected for military service in World War II. After the war, his experience of reporting on the Bikini Atoll nuclear experiments and the first British nuclear test in South Australia turned him into a pacifist and, later, a founding member of the Campaign for Nuclear Disarmament. He continued to work for the Express until 1950, after which he briefly joined Picture Post, where he and photographer Bert Hardy covered the Korean War, winning the Missouri Pictures of the Year International Award for "Inchon". Tom Hopkinson, the editor of Picture Post, lost his job as publisher when he defended the magazine's coverage of atrocities committed by South Korean troops at a concentration camp in Pusan. Cameron wrote, "I had seen Belsen, but this was worse. This terrible mob of men – convicted of nothing, un tried, South Koreans in South Korea, suspected of being 'unreliable'." The founder of the Hulton press, Edward G. Hulton, decided to "kill" the story. In 1952 Cameron wrote an obituary essay for The Illustrated London News, "The King Is Dead", about the death of King George VI. Cameron then spent eight years with the News Chronicle until the paper ceased publication, in 1960. In 1953 he visited Albert Schweitzer in Lambaréné, in French Equatorial Africa (now Gabon) and found flaws in the practices and attitudes of Schweitzer and his staff. This was the subject of The Walrus and the Terrier, a BBC Radio 4 Afternoon Play by Christopher Ralling, broadcast on 7 April 2008. In 1965, Cameron wangled his way into North Vietnam for interviews and photos (with photographer Romano Cagnoni) of Ho Chi Minh and its other leaders. His book Here Is Your Enemy was published in the United States, and his five part series on North Vietnam was published in December 1965 in The New York Times, where it was edited by journalist Anthony Lewis. Cameron also did illustration work, especially in his early career. Working in Scotland for D. C. Thomson, he prepared drawings for sensationalist items in Thomson's publications. He rebelled when asked to draw a picture of a murdered young girl, embellishing it with excess blood and grisly detail. Called to Thomson's office, he was rebuked merely for exposing her underwear. Cameron became a broadcaster for the BBC after the war, writing and presenting such television series as Cameron Country, and numerous single documentaries. An unusual example was Edgar Wallace: The Man Who Made His Name, a television biography of the thriller writer and journalist. He was a frequent contributor to Up Sunday, a magazine show that featured him and other commentators talking to the camera about topics of interest to them. Cameron also wrote a radio play, The Pump (1973), based on his experience of open heart surgery, which won a Prix Italia award in 1973. In his last years, he wrote a column for The Guardian. Cameron wrote two volumes of autobiography: Point of Departure, a chronicle of his life, and An Indian Summer, about his relationship with India, his marriage to his third wife, Moni, originally of Indian nationality, and his serious car accident and near death in Calcutta.

Жеке өмір

Камеронның алғашқы әйелі Эльма Екінші дүниежүзілік соғыс басталған кезде бала туғанда қайтыс болды. Ол қайтыс болғанға дейін олардың қызы, Эльма (Элеонор Маргарет) дүниеге келді. Кейін ол Элизабет Мариске үйленді (оның бұрынғы күйеуі Денис О'Конор Доннан Десмонд Родерик О'Конор деген ұлы болған). Ол Элизабеттен Фергус есімді ұл да тапты. 1971 жылы Мониша ("Мони") Саркарға үйленді. Джеймс Камерон 1985 жылғы 26 қаңтарда ұйқыда инсульттан қайтыс болды. Ол 73 жасқа толыпты. Оның әдеби туыстарының ішінде Гиган ақыны Кеннет Маклиод – "Аралдарға жол" шығармасымен танымал – және Сент-Эндрюс қаласының жазушысы, доктор Джон Уркхарт Камерон бар.