Қауіпті қалдықтар және денсаулыққа зияны

Кіріспе

Қайтыс келтіруге немесе зиян тигізуге болатын кез келген қажетсіз материал.

Токсикалық қалдықтар – кез келген түрінде зиян келтіруге болатын қажетсіз материал (мысалы, тыныс алу арқылы, жұту арқылы немесе теріге сіңіру арқылы). Көбінесе өнеркәсіпте пайда болады, бірақ теледидар, компьютерлер және телефондар сияқты тұтыну тауарларында ауа, топырақ және суды ластайтын улы химиялық заттар бар. Мұндай қалдықтарды кез келген жолмен жою – халық денсаулығы үшін маңызды мәселе.

Денсаулыққа әсері

Уытты қалдықтарда көбінесе канцерогендер болады, және оларға кез келген жолмен, мысалы, ағып кету немесе сақтаудан булану арқылы ұшыраған адамдарда қатерлі ісіктердің пайда болу жиілігі артады. Мысалы, 2008 жылы Пенсильвания штатының солтүстік-шығысындағы уытты қалдықтарды төгу орынының маңында сирек кездесетін қан қатерлі ісігі – полицитемия вераның шоғыры анықталды. "Адам және экологиялық қауіптерді бағалау" журналы муниципалитет қоқыс полигондарының жанында тұратын адамдардың денсаулығына қатысты зерттеу жүргізді, оның нәтижесінде мұндай жерлерде тұру, қауіпті қалдықтар полигондарының жанында тұрумен бірдей зиянды екені аныталды. Олар 7 жылдық зерттеу жүргізіп, қатысушыларда 18 түрлі қатерлі ісіктің таралу деңгейі полигон жанында тұрмайтын адамдарға қарағанда жоғары екенін тексерді. Бұл зерттеуді Массачусетс штатының батысында, Солтүстік Хэмптон аймақтық қоқыс полигонының 1,6 километр радиусы ішінде жүргізді. Адамдар осы уларды жер астында, өзендердің ағысында, ішуге қолданылатын жер асты суларында немесе "Катрина" даулынан кейін болған су тасқынында кездестіруі мүмкін. Кейбір улар, мысалы, сынап, қоршаған ортада ұзақ сақталады және жинақталады. Тұщы және теңіздік экожүйелерде сынаптың биоаккумуляциялануы нәтижесінде, хищ балықтар адамдар мен жануарлардың диетасындағы сынаптың маңызды көзіне айналады.

Құрама Штаттардағы улы қалдықтар орналасу орындарының таралуы

Қазіргі АҚШ-та миллиондаған американдықтар улы қалдықтар орналасқан жерге үш шақырым радиуста тұрып жатыр. Мысалы, 2022 жылдың ақпан айында "афроамерикандықтардың қалдықтар өндіретін объектілерге жақын тұру ықтималдығы 75 пайызға артық" екені анықталды. Суперфонд немесе қауіпті объектінің 1,8 миль радиусында немесе жанында тұратын адамдар "өмір бойына және ұзақ мерзімді психикалық және физикалық денсаулық проблемаларына, соның ішінде қатерлі ісікке, туа біткен кемістіктерге және дамудың бұзылуына" ұшырауы мүмкін. Шамамен 21 миллион адам осы объектілерге бір шақырым қашықтықта тұрады, бұл қаушатылған қорғасын және сынап сияқты зиянды химиялық заттар мен улардың жақын жердегі су көздеріне енуіне, ауа сапасына және топырақ жағдайына әсер етуіне, соның салдарынан қоршаған ортаның қирауына себеп болады. Соңғы жылдары климаттың өзгеруіне байланысты күшейген дауылдар, су тасқыны және ырғақты желдер осы улы қалдықтар орналасқан жерлердің тұрақтылығын бұзып, тұрақсыз органикалық қосылыстардың қайтадан қоршаған ортаға таралу мүмкіндігін арттырады.

Латын Америкасының үш елінде улы қорғасын қалдықтары мен аурулар

Аргентина, Мексика және Уругвайда өнеркәсіптік даму, қалалану және әлеуметтік-экономикалық күштердің күшеюі байқалады. Осы өнеркәсіптер өскен сайын, қоршаған ортаның зиянды қалдықтарға ұшырауынан туындайтын ластану да өседі. Адамдар осы ластануға ұшырағанда денсаулығына кері әсер етеді. Аурулардың көбеюімен бірге, мүгедектікке түзетілген өмір сүру ұзақтығы (DALY) төмендеп, орташа адамның өмір сүру мерзімі қысқарады, әсіресе төмен және орташа кірісті елдерде. Бұл төмен және орташа кірісті елдерде (ТЖЕ) уытты қалдықтармен күресу үшін жеткілікті ресурстар жоқ, мысалы, "қатаң ережелердің болмауы, көптеген өнеркәсіптердің ресми еместігі, нашар бақылау және ластаушы заттарды дұрыс жою". Мысалы, "қорғасын әлі де зиянды альтернативалар бар болғанына қарамастан, қолөнер керамикасын жасау үшін глазурь ретінде қолданылады". Қорғасын бақыланбаса, топырақ пен су көздеріне сіңіп кетеді. Балалар ересектерге қарағанда ертерек улануға бейім, себебі олар қорғасынды көп сіңіреді, бұл "жасөсперлік шақта мінез-құлық проблемаларына, интеллект деңгейінің төмендеуіне, когнитивтік бұзылыстарға және визуо-пространдық дағдылардың нашарлауына" әкелуі мүмкін. Ересектер кәсіби түрде уланса, олардың гипертония деңгейі орташа адамнан жоғары болуы мүмкін. Еркектерде сперматозоидтар саны азаюы, ал әйелдерде түсік тартуы мүмкін. Уытты қалдықтардан туындаған аурулардың ауыртпалығын анықтау үшін TSIP, Токсикалық ошақтарды анықтау бағдарламасы, "ТЖЕ елдеріндегі ресми және бейресми өнеркәсіптік қызмет нәтижесінде пайда болған белсенді және тасталған зиянды қалдықтар ошақтарын анықтайды". Тергеу басталғанда, негізгі ластаушы зат ізделіп, анықталады. Мысалы, "Ауыр металдар - ең көп кездесетін негізгі ластаушы, ал TSIP деректер базасында тіркелген әсер етудің ең көп таралған жолы - ластанған топырақты жұту". Аргентина, Мексика және Уругвай белгілі бір критерийлерге сәйкес келгеннен кейін көбірек деректер болғандықтан таңдалды. Қазіргі уақытта зиянды қалдықтар ошағын талдауға енгізу үшін бес критерий орындалуы керек: "биологиялық немесе экологиялық сынама болуы керек; тәуекел топтағы халық анықталуы керек; ошақтың орналасқан жері GPS координаттарымен көрсетілуі керек және ластануға әкелген іс-әрекеттер сипатталуы керек". Топырақтағы қорғасын мөлшерін өлшеу үшін қолмен ұсталатын рентгендік флуоресценциялық (XRF) спектрометрі қолданылды. Бұл әдіс қол жетімді болмаған жағдайда және аймақта қорғасынмен ластану күдіктелгенде, қорғасынға ұшыраған адамдардың қаны тексеріліп, олардың денесіндегі қорғасын мөлшері анықталды. Экспозиция туралы деректер Аргентина (n = 23), Мексика (n = 62) және Уругвай (n = 44) бойынша орналасқан 129 зиянды қалдықтар ошағынан жиналды. 1- және 2-суреттерде географиялық таралу ошақтары көрсетілген. Шамамен 316 703 адам (орташа = 2455; медиана = 250 ошаққа шаққанда) улану қаупіне тап болды, бұл үш елдің жалпы халқының шамамен 0,19% құрайды. Бала туу жасындағы (15-49 жас) 80 021 әйел және 18 жасқа дейінгі 122 084 адам анықталды.

It can be seen that in Argentina, Mexico, and Uruguay there has been an increase in industrial development, urbanization, and socioeconomic forces. As these industries grow there is an underlying consequence of pollution that comes from environmental exposure to hazardous waste. When people are exposed to this pollution, they suffer negative health effects. With diseases on the rise, the disability adjusted life year (DALY) starts to decline, so the time the average person lives decreases, especially in low to middle income countries. These low to middle income countries (LMIC) have minimal resources to deal with toxic waste, such as "inadequate regulation, the informality of many industries, poor surveillance, and improper disposal of contaminants." For example, "lead is still used for glazing artisanal ceramics despite the availability of less hazardous alternatives." Lead enters the soil and water sources if not kept under control. Children are more susceptible than adults to absorbing more lead if exposed early on, causing them to have "behavioral problems in adolescence, IQ decrements, cognitive impairment, and decreased visuospatial skills." If adults are exposed occupationally, they can have higher rates of hypertension than the average person. Men can result in low sperm count and females can result in miscarriages. In order to further quantify the burden of diseases caused by toxic wastes TSIP, Toxic Sites Identification Program, " identifies active and abandoned hazardous waste sites resulting from both formal and informal industrial activities in LMICs". As an investigation begins a key pollutant is sought out and identified. For example, "Heavy metals are the most commonly occurring key pollutant, with ingestion of contaminated soils being the most commonly occurring route of exposure listed in the TSIP database." Argentina, Mexico, and Uruguay were chosen since they had more available data after meeting certain criteria. As of now, there are five criteria that have to be met in order for a hazardous waste site to be included in the analysis; "a biological or environmental sample had to be present; a population at risk had to be specified; the location of the site was represented by GPS coordinates, and a description of the activities leading to contamination were outlined." To measure the amount of lead in the soil a handheld X ray fluorescence (XRF) spectrometer was used. When this method seemed unavailable and an area was suspected of having to lead contamination, the blood of individuals was tested to show the amount the people who were exposed to lead. The exposure data were collected from a total of 129 hazardous waste sites distributed across Argentina (n = 23), Mexico (n = 62), and Uruguay (n = 44). In Figs. 1 and 2 the sites of geographical distributions are shown. An estimated population of 316,703 individuals were at risk of exposure (mean = 2455; median = 250 per site), which is approximately 0.19% of the total population of all three countries. There was an estimation of 80,021 individuals who were women of childbearing age (15–49 years of age), and 122,084 individuals who were younger than 18 years of age.

Италияның Кампания аймағында диоксиндер мен қатты қалдықтарды жою

Соңғы жылдары Италияның Кампания аймағында улы және қатты қалдықтарды заңсыз тастау және жағу жағдайлары көбейді. Осыған жауап ретінде, диоксиндер сияқты қауіпті химиялық молекулалардың таралуы күшейді, олар канцерогенді, яғни қатерлі ісік тудыруы мүмкін, және адамдар мен жануарларда пайда болып жатыр. Мысалы, соңғы кезде ластанған аумақтарда туған қойларда "хромосомалардың әлсіздігі, өлім-жітімнің жоғары деңгейі және қалыпты емес ұрық дамуының жиілігі, ластанбаған аумақтарда өскен қойлармен салыстырғанда жоғары" болып табылады. Заңсыз тастаудан туындаған қатерлі ісікпен өлім-жітім мен туа біткен ақаулар арасындағы себеп-салдар байланысын бағалау үшін, осы орындардың географиялық орналасуын көрсететін карта жасалды. Көріп отырғанымыздай, осы орындардың көп бөлігі Неаполь және Казерта қалалары орналасқан Кампания аймағында шоғырланған. Диоксиннің тамақ арқылы таралуына негізінен диоксин концентрациясы жоғары географиялық аймақтарда өсірілген жануарлардың өнімдері себеп болады. Зерттеушілер осы аймақтардан алынған сүтқоректілердің сүтін тексеріп, диоксин деңгейі ұсынылған нормадан жоғары екенін анықтады. Бұл өте маңызды мәселе деп есептелді, себебі адамдар диоксинді майлы тіндерінде жинақтауға ең қабілетті. Бұл үшін Кампанияда баласына емшек беріп жүрген 94 әйелдің емшек сүтінен сынамалар алынып тексерілді, нәтижесінде әрбір әйелдің сүтінде диоксин анықталды. Сондай-ақ, жас ұлғайған сайын емшек сүтіндегі диоксин деңгейінің артатыны анықталды.

Қолдану және жою

Қазіргі кездегі улы материалдардың ең үлкен мәселелерінің бірі – оларды дұрыс жоюдың қалай жүзеге асырылуы. Қазіргі заманғы қоршаған орта заңдары қабылданғанға дейін (АҚШ-та бұл 1970 жылдары болды), мұндай қалдықтарды ағыстарға, өзендерге және мұхиттарға төгу немесе оларды жер астындағы полигонға көму заңды болды. 1972 жылы қабылданған АҚШ-тың «Таза су туралы» заңы және 1976 жылы қабылданған RCRA қауіпті қалдықтарды өңдеу мен жоюды реттеу үшін жалпыұлттық бағдарламалар құрды. Ауыл шаруашылығы саласы әлем бойынша жыл сайын 800 000 тоннадан астам пестицидтерді қолданады, олар топырақты ластайды және ақырында жер асты суларына сіңіп, ауыз суын ластауы мүмкін. Мұхиттар да осы химиялық заттардың дауылды су ағынынан ластануы мүмкін. Мұнай түріндегі улы қалдықтар құбырлардың ағып кетуінен немесе ірі кемелерден мұхиттарға құйылуы мүмкін, бірақ олар сондай-ақ қарапайым азаматтардың автомобиль майын жаңбырлы кәріз жүйелеріне төгуінен де мұхиттарға енуі мүмкін. Жою – қалдықтарды жерге немесе жер үстіне орналастыру. Жою орындары әдетте қалдықтарды тұрақты ұстауға және зиянды ластаушы заттардың қоршаған ортаға таралуын болдырмауға арналған. Қауіпті қалдықтарды жоюдың ең көп таралған тәсілі – полигонға, жер бетіндегі жинауға, қалдықтар үйіршігіне, жерді өңдеу орнына немесе инъекциялық ұңғымаға орналастыру. Жерді жоюға қатысты талаптар EPA-ның Жерді жоюға шектеулер бағдарламасында қарастырылған. Инъекциялық ұңғымалар федералды Жер асты инъекциялық бақылау бағдарламасы бойынша реттеледі. Органикалық қалдықтарды жоғары температурада жағу арқылы жоюға болады. Алайда, егер қалдықтарда ауыр металдар немесе радиоактивті изотоптар болса, оларды бөліп, сақтау қажет, өйткені оларды жою мүмкін емес. Сақтау әдісі қалдықтардың уытты компоненттерін қозғалтудан қорғайды, мысалы, жабық контейнерлерде сақтау, шыны немесе цемент қоспасы сияқты тұрақты ортаға қосу немесе өткізбейтін саз қабатының астына көму арқылы. Қалдықтарды тасымалдаушылар мен жою орындары алымдар алуы мүмкін, сондықтан осы алымдарды төлеуден қашу үшін дұрыс емес жою әдістері қолданылуы мүмкін. Улы қалдықтарды өңдеу реттелген жағдайда, оларды дұрыс емес жою қылмыстық жазаға тартылуы мүмкін. 1976 жылы қабылданған Токсикалық заттарды бақылау туралы заң (TSCA) EPA-ға барлық жаңа және қолданыстағы химиялық заттар туралы ақпаратты жинауға, сондай-ақ қоғамдық денсаулыққа немесе қоршаған ортаға қауіп төндіретін заттарды бақылауға құқық береді. 1980 жылы қабылданған Суперфонд заңы тасталған немесе бақылаусыз қауіпті қалдықтар орындарын тазалау бағдарламасын құрды. Қоғамдар мен экологтар мен үкіметтер мен корпорациялар арасында ережелер мен заңдарды қаншалықты қатаң және әділ түрде жазу және қолдану туралы ұзаққа созылған күрес болып келеді. Бұл күрес 1979 жылдың соңында Солтүстік Каролина штатында басталды, EPA-ның TSCA ережелері іске асырылып жатқан кезде. Солтүстік Каролинада ПХБ-мен ластанған мұнай Пьемонт тас жолдарына әдейі төгіліп, Америка тарихындағы ең ірі ПХБ төгілуін және болашақ ұрпақтарға әсер ететін денсаулық сақтау дағдарысын тудырды. ПХБ-мен ластанған материал ақырында Уоррен округінің полигонына жиналып, көмілді, бірақ азаматтардың қарсылығы, соның ішінде үлкен қоғамдық демонстрациялар, улы қалдықтардың қауіптілігін, қолданыстағы полигондардың кемшіліктерін және EPA ережелері маргиналды, бірақ саяси жағынан қолайлы жерлерде полигон салуға мүмкіндік беретінін көрсетті. Уоррен округінің азаматтары улы қалдықтарды полигонға тастау ережелері EPA-ның тұжырымдамалық құрғақ қабір полигоны улы қалдықтарды қамтиды деген негізгі болжамға негізделгенін мәлімдеді. Бұл болжам улы қалдықтар полигондарының орналасуы және EPA Федералды тіркеліміне енгізілген ережелерге қатысты бас тартулар туралы ақпарат берді. Мысалы, 1978 жылы ірі улы қалдықтар полигонының негізі жер асты суынан кемінде 5 фут қашықтықта болуы керек еді, бірақ бұл ереже және басқалары алынып тасталуы мүмкін. Полигонның негізі мен жер асты суы арасындағы қашықтыққа қатысты ережеден бас тарту, егер объектінің иесі/операторы EPA аймақтық әкімшісіне сұйықтықтарды жинау жүйесін орнатуға болатындығын және полигон мен жер асты суы арасында гидравликалық байланыс болмайтынын көрсете алса, базаның жер асты суынан бір футқа ғана жоғары болуына мүмкіндік берді. Азаматтар орналастыру ережелерін бұзуды ғылыми емес, саяси факторларға негізделген шешімдерді жеңілдететін дискриминациялық тетіктер деп санайды және Оңтүстікте бұл жағдай нашар және аз ұлттық азаматтардың көптеген қауіпті қалдықтарды басқару орындарының көбеюіне әкеледі. Олар сондай-ақ ғылыми консенсус тұрақты қамтамасыз етуге бола алмайтынын көрсетті. Уоррен округіндегі ПХБ полигонының орналасуына қарсылық күшті болғандықтан және зерттеулер EPA құрғақ қабір полигондарының сәтсіздігін көрсеткеннен кейін, EPA Федералды тіркелімінде барлық полигондардың сәтке дейін ағып шығатынын және оларды тек уақытша шара ретінде қолдану керек екенін мәлімдеді. Уоррен округіндегі ПХБ полигонының сәтсіздігі туралы жылдар бойы жүргізілген зерттеулер мен эмпирикалық білім Уоррен округінің азаматтарын EPA-ның құрғақ қабір полигонының дизайны мен улы және қауіпті қалдықтарды жоюды реттейтін ережелері ғылыми негізге және жетілдірілген технологияға негізделмегенін түсінуге әкелді. Уоррен округінің азаматтары сондай-ақ Солтүстік Каролинаның 1981 жылғы Қалдықтарды басқару туралы заңының ғылыми және конституциялық тұрғыдан қабылдауға болмайтынын, өйткені ол қоғамдық тыңдауларға дейін улы, қауіпті және ядролық қалдықтарды орналастыруға рұқсат берді, полигонды орналастыруға қатысты жергілікті биліктің құқығын жойды және қажет болған жағдайда күш қолдануға рұқсат берді. Уоррен округіндегі наразылықтардан кейін, 1984 жылғы Ресурстарды сақтау және қалдықтарды қайта өңдеу туралы заңға түзетулер қалдықтарды азайтуға және қауіпті қалдықтарды полигонға тастауды тоқтатуға, сондай-ақ қауіпті материалдардың таралуына қатысты түзету шараларына бағытталды. 1984 жылғы түзетулерге EPA-ның күшін күшейту, қауіпті қалдықтарды басқару стандарттарын күшейту және жер асты сақтау резервуарларының кешенді бағдарламасы кірді. Улы қалдықтарды жою АҚШ-та дау тудыруда. Улы қалдықтарды өңдеу және жоюмен байланысты қауіптерге байланысты, қоғамдар улы қалдықтар полигондары мен басқа қалдықтарды басқару орындарының орналасуына қарсы тұрады; алайда, қалдықтарды қайда және қалай жою керектігін анықтау экономикалық және қоршаған орта саясатын қалыптастырудың қажетті бөлігі болып табылады. 1995 жылы Біріккен Ұлттар Ұйымының Адам құқықтары жөніндегі комиссиясы улы қалдықтарды заңсыз төгуді байқады және бұл мәселенің адам құқықтарына қатысты аспектілерін зерттеу үшін арнайы хабаршы тағайындады (Комиссияның 1995/81 қаулысы). 2011 жылдың қыркүйегінде Адам құқықтары кеңесі өндірістен бастап соңғы пунктке дейін (яғни, бастапқыдан соңғыға дейін) қауіпті өнімдердің өмірлік циклінің барлық кезеңін қамтитын мандатты күшейтуге келісті, тек қауіпті қалдықтардың қозғалысы мен төгуімен ғана емес. Арнайы хабаршының лауазымы «қауіпті заттар мен қалдықтарды қоршаған ортаға қауіпсіз басқару және жоюдың адам құқықтарына тигізетін салдары жөніндегі арнайы хабаршы» болып өзгертілді (Адам құқықтары кеңесі 18/11). Адам құқықтары кеңесі 2012 жылдың қыркүйегінен бастап қауіпті және улы материалдардың өндірілуі, басқарылуы, тасымалдануы, таратылуы және соңғы жоюына қатысты экологиялық тұрғыдан дұрыс тәжірибелерді жақтаушыларға тигізетін қауіпті салдарлардың нәтижесіне байланысты мандатын кеңейтті және қоршаған ортаны қорғаушылардың құқықтарын қорғау мәселесін қосты.

One of the biggest problems with today's toxic material is how to dispose of it properly. Before the passage of modern environmental laws (in the US, this was in the 1970s), it was legal to dump such wastes into streams, rivers, and oceans, or bury them underground in landfills. The US Clean Water Act, enacted in 1972, and RCRA, enacted in 1976, created nationwide programs to regulate the handling and disposal of hazardous wastes. The agriculture industry uses over 800,000 tons of pesticides worldwide annually that contaminate soils, and eventually infiltrate into groundwater, which can contaminate drinking water supplies. The oceans can be polluted from the stormwater runoff of these chemicals as well. Toxic waste in the form of petroleum oil can either spill into the oceans from pipe leaks or large ships, but it can also enter the oceans from everyday citizens dumping car oil into the rainstorm sewer systems. Disposal is the placement of waste into or on the land. Disposal facilities are usually designed to permanently contain waste and prevent the release of harmful pollutants to the environment. The most common hazardous waste disposal practice is placement in a land disposal unit such as a landfill, surface impoundment, waste pile, land treatment unit, or injection well. Land disposal is subject to requirements under EPA's Land Disposal Restrictions Program. Injection wells are regulated under the federal Underground Injection Control program. Organic wastes can be destroyed by incineration at high temperatures. However, if the waste contains heavy metals or radioactive isotopes, these must be separated and stored, as they cannot be destroyed. The method of storage will seek to immobilize the toxic components of the waste, possibly through storage in sealed containers, inclusion in a stable medium such as glass or a cement mixture, or burial under an impermeable clay cap. Waste transporters and waste facilities may charge fees; consequently, improper methods of disposal may be used to avoid paying these fees. Where the handling of toxic waste is regulated, the improper disposal of toxic waste may be punishable by fines The Toxic Substances Control Act (TSCA), also enacted in 1976, authorizes the EPA to collect information on all new and existing chemical substances, as well as to control any substances that were determined to cause unreasonable risk to public health or the environment. The Superfund law, passed in 1980, created a cleanup program for abandoned or uncontrolled hazardous waste sites. There has been a long ongoing battle between communities and environmentalists versus governments and corporations about how strictly and how fairly the regulations and laws are written and enforced. That battle began in North Carolina in the late summer of 1979, as EPA's TSCA regulations were being implemented. In North Carolina, PCB contaminated oil was deliberately dripped along rural Piedmont highways, creating the largest PCB spills in American history and a public health crisis that would have repercussions for generations to come. The PCB contaminated material was eventually collected and buried in a landfill in Warren County, but citizens' opposition, including large public demonstrations, exposed the dangers of toxic waste, the fallibility of landfills than in use, and EPA regulations allowing landfills to be built on marginal, but politically acceptable sites. Warren County citizens argued that the toxic waste landfill regulations were based on the fundamental assumption that the EPA's conceptual dry tomb landfill would contain the toxic waste. This assumption informed the siting of toxic waste landfills and waivers to regulations that were included in EPA's Federal Register. For example, in 1978, the base of a major toxic waste landfill could be no closer than five feet from groundwater, but this regulation and others could be waived. The waiver to the regulation concerning the distance between the base of a toxic waste landfill and groundwater allowed the base to be only a foot above ground water if the owner/operator of the facility could demonstrate to the EPA regional administrator that a leachate collection system could be installed and that there would be no hydraulic connection between the base of the landfill and groundwater. Citizens argued that the waivers to the siting regulations were discriminatory mechanisms facilitating the shift from scientific to political considerations concerning the siting decision and that in the South this would mean a discriminatory proliferation of dangerous waste management facilities in poor black and other minority communities. They also argued that the scientific consensus was that permanent containment could not be assured. As resistance to the siting of the PCB landfill in Warren County continued and studies revealed that EPA dry tomb landfills were failing, EPA stated in its Federal Register that all landfills would eventually leak and should only be used as a stopgap measure. Years of research and empirical knowledge of the failures of the Warren County PCB landfill led citizens of Warren County to conclude that the EPA's dry tomb landfill design and regulations governing the disposal of toxic and hazardous waste were not based on sound science and adequate technology. Warren County's citizens concluded also that North Carolina's 1981 Waste Management Act was scientifically and constitutionally unacceptable because it authorized the siting of toxic, hazardous, and nuclear waste facilities prior to public hearings, preempted local authority over the siting of the facilities, and authorized the use of force if needed. In the aftermath of the Warren County protests, the 1984 Federal Hazardous and Solid Waste Amendments to the Resource Conservation and Recovery Act focused on waste minimization and phasing out land disposal of hazardous waste as well as corrective action for releases of hazardous materials. Other measures included in the 1984 amendments included increased enforcement authority for EPA, more stringent hazardous waste management standards, and a comprehensive underground storage tank program. The disposal of toxic waste continues to be a source of conflict in the U. S. Due to the hazards associated with toxic waste handling and disposal, communities often resist the siting of toxic waste landfills and other waste management facilities; however, determining where and how to dispose of waste is a necessary part of economic and environmental policy making. In 1995, the United Nations Commission on Human Rights began to notice the illicit dumping of toxic waste and assigned a Special Rapporteur to examine the human rights aspect to this issue (Commission resolution 1995/81). In September 2011, the Human Rights Council decided to strengthen the mandate to include the entire life cycle of hazardous products from manufacturing to the final destination (aka cradle to grave), as opposed to only movement and dumping of hazardous waste. The title of the Special Rapporteur has been changed to "Special Rapporteur on the implications for human rights of the environmentally sound management and disposal of hazardous substances and wastes" (Human Rights Council 18/11). The Human Rights Council has further extended the scope of its mandates as of September 2012 due to the result of the dangerous implications occurring to persons advocating environmentally sound practices regarding the generation, management, handling, distribution, and final disposal of hazardous and toxic materials to include the issue of the protection of the environmental human rights defenders.

АҚШ-тағы уытты қалдықтарды картаға түсіру

TOXMAP – Америка Құрама Штаттарының Ұлттық медицина кітапханасының (NLM) мамандандырылған ақпараттық қызметтер бөлімінен шыққан географиялық ақпараттық жүйе (GIS) болды. Ол Америка Құрама Штаттарының карталарын пайдаланушыларға Америка Құрама Штаттарының Қоршаған ортаны қорғау агенттігінің (EPA) Суперфонды және Токсикалық заттардың шығарылуы туралы тізім бағдарламаларынан алынған деректерді көруге көмектесетін. Химиялық және экологиялық денсаулық туралы ақпарат NLM-ның Токсикологиялық деректер желісінен (TOXNET) және PubMed-тан, сондай-ақ басқа да сенімді көздерден алынды. Деректер базасы 2019 жылдың желтоқсан айында Трамп әкімшілігі тарапынан интернеттен жойылды.

Танымал мәдениетте

"Уытты қалдықтар" жиі ғылыми фантастикада организмдердің немесе кейіпкерлердің мутацияға ұшырауына себеп болатын сюжеттік құрал ретінде пайдаланылады. Мұндай тәсілмен уытты қалдықтарды көрсететін туындылардың мысалдары: "Мутант", "С.Х.У.Д." фильмдері. "Трома Энтертайнмент" компаниясының өндірген бірнеше фильмдері уытты немесе радиоактивті қалдықтар арқылы мутацияны бейнелейді, оның ішінде "Уытты кекші" (1984) және "Нуке 'Em High класы" (1986).