Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Әуе-жер радиотелефондық байланыс жүйесі – бұл әуе кемесінен спутниктік немесе құрлықтағы желіге дауыстық қоңыраулар мен басқа да байланыс түрлерін жасауға мүмкіндік беретін жүйе. Бұл қызмет, әуе кемесіне орнатылған қабылдағыш-бергіш арқылы белгіленген жиіліктерде жұмыс істейді. АҚШ-та бұл жиіліктер Федералдық байланыс комиссиясымен бекітілген. Бұл жүйе коммерциялық және жеке авиацияда қолданылады. Лицензия алған операторлар әуе кемесіндегі жолаушыларға және басқа да адамдарға телекоммуникациялық қызметтердің кең спектрін ұсына алады.
Air ground radiotelephone service is a system which allows voice calls and other communication services to be made from an aircraft to either a satellite or land based network. The service operates via a transceiver mounted in the aircraft on designated frequencies. In the US these frequencies have been allocated by the Federal Communications Commission. The system is used in both commercial and general aviation services. Licensees may offer a wide range of telecommunications services to passengers and others on aircraft.
Дизайн
АҚШ-тың әуедегі жер радиотелефоны 849–851 мегагерц диапазонында радиосигнал береді; бұл сигнал белгілі бір жүйенің конструкциясына байланысты қабылдаушы жер станциясына немесе байланыс спутнигіне жіберіледі. «Коммерциялық авиацияның әуедегі және жердегі радиотелефон қызметінің лицензиаттары 800 МГц жолағында жұмыс істейді және коммерциялық, мемлекеттік және жеке ұшақтарды қоса алғанда, барлық авиациялық нарықтарға байланыс қызметтерін ұсына алады». Белгіленген рейстегі әуеден жерге радиотелефон қызметі алғаш рет 1937 жылы Чикаго–Сиэтл бағытында «Northwest Airlines» компаниясы арқылы тіркелді. «AirFone» 1980 жылдардың басында эксперименталды лицензиялар бойынша бірінші сыныптан бастап қызметін бастады; «FCC» ресми бөлінісі 1990 жылы болды. «AirFone» телефондары бірте-бірте кеңейтіліп, эконом сыныбындағы әрбір қатардағы орындықтарға бір-бірден қосылды. Қызмет әрқашан өте жоғары бағамен ұсынылды – $3.99 бір шақыру үшін және $4.99 минутына 2006 жылы, ал ұялы телефондардың қолжетімділігі артқан сайын пайдалану азайды. 2005 жылы «FCC»-ге берілген өтініште агенттік 4500 ұшақта «AirFone» қызметі бар екенін атап өтті және «The New York Times» газетіндегі мақалада «Verizon AirFone» президентінің сөзін келтірді: бір рейсте тек екі-үш адам ғана қоңырау шалады. «Verizon» акциялар туралы ақпараттар мен шектеулі ақпараттық қызметтер қосты, бірақ олар аз пайда болды. 2003 жылы «Verizon» компаниясы «Tenzing Communications» компаниясымен серіктестік құрып, борттағы прокси-серверді қолдана отырып, өте төмен жылдамдықты электрондық поштаны және «United Airlines» және тағы екі тасымалдаушыда 64–128 кбит/с жылдамдықпен тікелей хабарласуды ұсынды. Бұл қызмет шамамен бір жыл бойы жалғасты. («Tenzing» «Airbus» және «SITA» компанияларының инвестицияларымен «OnAir» деп аталатын жаңа ұйымға біріктірілді, бұл әуе компаниясына тиесілі жүйелерді интеграциялаушы компания). «OnAir» 2006 жылы спутниктік кеңжолақты қызмет көрсетеді. 2006 жылдың 10 мамырында «FCC» аукцион 65-ті бастады, ол радиотелефондық қоңыраулар жасалатын 4 МГц спектрін сатты және «AirFone»-дан аукцион 2 маусымда аяқталғаннан кейін екі жыл ішінде жабдықтарын қайта қарауды талап етті. Әр шақыру үшін арнаулы жоғары және төмен байланыспен таржолақты тәсілдің орнына «Verizon»-нан өз операцияларын 1 МГц-қа көшіруді талап етті, бұл шақырудың көлемі мен сапасын айтарлықтай жоғарылатады деп күтілуде. «AirFone» компаниясы 1 МГц-ті 2010 жылға дейін сатудағы D лицензиясының жеңімпазымен, яғни «JetBlue» әуе компаниясының «LiveTV» бөлімшесімен, сатудың соңында өз жоспарларын жарияламаған, тік поляризацияны пайдалана отырып, бөлісу үшін жаңартылмайтын лицензия алды. Кеңжолақты 3 МГц лицензиясын (C лицензиясы) «Aircell» компаниясының еншілес компаниясы «AC BidCo, LLC» жеңіп алды. «Aircell» осы лицензияны пайдалана отырып, ұшу кезінде кеңжолақты байланыс ұсынады. (C лицензиясы 849.0–850.5 МГц және 894.0–895.5 МГц; D лицензиясы 850.5–851.0 МГц және 895.5–896.0 МГц қамтиды). «Aircell» компаниясының аралық тәсілінде жоғары қарай бағытталған өте бағыттағы антенналар бар жердегі ұялы байланыс желісін пайдалану болды. Бастапқыда сәтті болғанымен, тасымалдаушылардың GSM-ге және кең спектрге кеңінен көшуі (барлық тасымалдаушылар қатыспады) «Aircell»-дің алғашқы буыны аспаптарын ескірген. Кейбір бірліктер спутниктік «Iridium» жабдықтарына ауыстырылды, бірақ «Aircell» компаниясының жақында «FCC» аукционында 800 МГц спектрінің 3 МГц сатып алуы, сөзсіз, өнімдердің жаңа буынына әкеледі. Тек 450 МГц «AGRAS» желісі ғана бастапқы конфигурациясында жұмыс істеуін жалғастырды.
A U. S. air ground radiotelephone transmits a radio signal in the 849 to 851 megahertz range; this signal is sent to either a receiving ground station or a communications satellite depending on the design of the particular system. "Commercial aviation air ground radiotelephone service licensees operate in the 800 MHz band and can provide communication services to all aviation markets, including commercial, governmental, and private aircraft." The first recorded air to ground radiotelephone service on a scheduled flight was in 1937 on the Chicago Seattle route by Northwest Airlines. AirFone commenced its service in the early 1980s starting with first class under experimental licenses; the FCC's formal allocation was in 1990. AirFone handsets were gradually extended to include one unit in each row of seats in economy. The service was always priced extremely high $3.99 per call and $4.99 per minute in 2006—and has seen less and less use as the ready availability of cellular telephones has increased. In an FCC filing in 2005, the agency noted that 4,500 aircraft have AirFone service, and quoted Verizon AirFone's president stating in an article in The New York Times that only two to three people per flight make a call. Verizon added stock tickers and limited information services, but those had little use. In 2003, Verizon partnered with Tenzing Communications to offer very low speed email using an on board proxy server and limited live instant messaging at rates of 64 to 128 kbit/s on United Airlines and two other carriers. This service lasted about a year. (Tenzing was merged into a new entity called OnAir along with investment from Airbus and SITA, an airline owned systems integrator. OnAir will launch satellite based broadband service in 2006.) On May 10, 2006, the FCC began Auction 65, which sold off the 4 MHz of spectrum over which radiotelephone calls were made, and required AirFone to revise its equipment within two years of the auction's conclusion on June 2, 2006. Instead of the narrowband approach, with dedicated uplink and downlink for each call, Verizon is required to move its operations to a 1 MHz slice which is expected to provide substantially higher call volume and quality. AirFone received a non renewable license to share that 1 MHz until 2010 using vertical polarization with the winner of License D in Auction 65, LiveTV, a division of the airline JetBlue, which had not announced its plans at the end of the auction. A more broadband oriented 3 MHz license (License C) was won by AC BidCo, LLC, a sister company of Aircell. Aircell will deploy in flight broadband using this license. (License C includes 849.0 850.5 MHz and 894.0 895.5 MHz; License D includes 850.5 851.0 MHz and 895.5 896.0 MHz.) An interim approach by Aircell was to utilize the existing ground based cellular network, with highly directional antennas beamed upward. Although initially successful, the widespread conversion to GSM and spread spectrum by carriers (not all carriers participated) made obsolete the early generation Aircell instruments. Some units were exchanged for satellite based Iridium equipment, but Aircell's recent acquisition of 3 MHz of the 800 MHz spectrum at auction at the FCC, will undoubtedly lead to a new generation of products. Only the 450 MHz AGRAS network continues to operate in its original configuration.