Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Ломбардо 1924 жылы ағалары Кармен, Леберт және Виктор мен туған қаласынан келген басқа музыканттармен бірге «Корольдік канадалықтар» тобын құрды. Олар өздерін «жұмақтың осы жағындағы ең әдемі музыканы» жасаймыз деп жариялады. Ломбардолардың өмірі бойы 100-300 миллионға жуық пластинка сатқаны айтылады, олардың көптегені 1940 жылдан бастап топтың жетекші вокалисі болған Кенни Гарднерді ұсынды.
Lombardo formed the Royal Canadians in 1924 with his brothers Carmen, Lebert and Victor, and other musicians from his hometown. They billed themselves as creating "the sweetest music this side of Heaven." The Lombardos are believed to have sold between 100 and 300 million records during their lifetimes, many featuring the band's lead singer from 1940 onward, Kenny Gardner.
Ерте өмір
Ломбардо Канаданың Онтарио штатындағы Лондон қаласында дүниеге келген. Гаэтано аға тігінші болып жұмыс істеді, бірақ сонымен қатар әуесқой баритон да болды. Ол бес ұлының төртеуін музыкалық аспаптарды оқып үйренуге ынталандырды, осылайша олар оның сүйемелдеушілері болатын. Осының нәтижесінде, Ломбардо бастауыш мектеп оқушысы кезінде-ақ ағаларымен бірігіп алғашқы оркестрін құрды. Репетициялар отбасының тігін шеберханасының артында өтті. Ломбардоның ағасы Карменмен алғашқы рет 1914 жылы Лондондағы (Онтарио) шіркеудің ауласында өткен кеште өнер көрсетті. Ломбардо квартеті 1919 жылдың жазында Онтарионың Гранд-Бенд қаласындағы ашық аспаптық би алаңында маңызды дебютін жасады. Гай скрипкада ойнаған, бірақ оркестр құрамында емес.
Lombardo was born in London, Ontario, Canada. Gaetano Sr. was employed as a tailor but was also an amateur baritone singer. He encouraged four of his five young sons to study musical instruments so that they could serve as his accompanists. Consequently, even as a young student in grammar school, Lombardo joined with his brothers to form their first orchestra. Rehearsals took place behind the family's tailor shop. Lombardo's first public appearance with his brother Carmen occurred during an outdoor lawn party at a church in London, Ontario, in 1914. The Lombardo quartet made its first significant debut at an outdoor dance pavilion in Grand Bend, Ontario, during the summer of 1919. Guy played violin but not with his orchestra.
Корольдік канадалықтар
Кейіннен Ломбардоның оркестрі Brunswick үшін екі рет жазба жасады. Бірінші сессия 1926 жылдың соңында Кливленд қаласында өтті, бірақ жазба қабылданбады. Екінші жазба 1927 жылдың басында Vocalion лейблі үшін қабылданды. Ломбардоның ансамблі 1927 жылы Кливленд аймағынан Чикагоға кетті, онда ол Гранада кафесінде өнер көрсетті және WBBM радиостанциясында хабар таратты. Ұзақ өтпей, бірнеше тиімді жазба шарты пайда болды. 1927 мен 1931 жылдар аралығында Ломбардо Columbia лейблі үшін 78 айналымдық пластинкаға қырық бес жазба жасады. 1929 жылы Ломбардо Рузвельт қонақ үйіндегі Рузвельт грильінде үш онжылдыққа созылған өнер көрсетулерінің сериясын бастады. Ол 1930 жылдары Лос-Анджелесте де өнер көрсетті және 1938 жылы АҚШ азаматы болды. 1962 жылы Рузвельт қонақ үйін тастағаннан кейін ол Канада мен АҚШ-тың ірі қалаларында гастрольдік сапарларын жалғастырды. Дегенмен, жазба әртісі ретіндегі жетістіктеріне қарамастан, кейбір джаз сыншылары Ломбардоның "жемді" биг-бенд стилін "жалықтыратын, еңбектеп жүретін поп-музыка" деп сипаттады. Аңызға айналған джаз трубашысы Луи Армстронг оған келіспеді және Ломбардоның тобын өзінің сүйікті оркестрі деп жиі айтты. Шындығында, Ломбардоның тобының кең таралған танымалдылығы нәсілдік кедергілерден асып түсті. Гай Ломбардо 1977 жылы қайтыс болғаннан кейін, оның аман қалған бауырлары Виктор мен Леберт Royal Canadians тобын басқарды, бірақ Виктор 1978 жылдың басында шығармашылық дауларға байланысты топтан шығып кетті. 1980 жылдан бастап бұл атау әртүрлі топ жетекшілеріне франшиза ретінде берілді. Леберт 1993 жылы қайтыс болды, ал топтың атын оның алты баласының үшеуіне тапсырды. 1989 жылы Аль Пирсон топты қайта жаңғыртты және ол 2021 жылға дейін активті қызметін жалғастырды.
Subsequently, Lombardo's orchestra recorded twice for Brunswick. The first session took place in Cleveland in late 1926 but the recording was rejected. The second recording was accepted for the Vocalion label in early 1927. Lombardo's ensemble left the Cleveland area in 1927 for Chicago, where it appeared at the Granada Cafe and broadcast on the radio station WBBM. Soon thereafter, several lucrative recording contracts emerged. Between 1927 and 1931 Lombardo made forty five recordings on 78's for the Columbia label. In 1929, Lombardo began a series of appearances at the Roosevelt Grill in the Roosevelt Hotel which lasted for over three decades. He also performed in Los Angeles during the 1930s, and became a naturalized citizen of the United States in 1938. He continued to tour in major cities within both Canada and the United States after leaving the Roosevelt Hotel in 1962. Yet, despite his success as a recording artist, some jazz critics described Lombardo's "sweet" big band style as "boring, mainstream pap." The legendary jazz trumpeter Louis Armstrong disagreed and often described Lombardo's band as his favorite orchestra. In fact, Lombardo's band enjoyed remarkable broad appeal which crossed racial boundaries. After Guy Lombardo's death in 1977, his surviving brothers Victor and Lebert took over the Royal Canadians, though Victor left the band early in 1978 over creative differences. From 1980, the name was franchised out to various band leaders. Lebert died in 1993, passing rights to the band name to three of his six children. The band was revived in 1989 by Al Pierson and remained active as of 2021.
Жаңа жыл қарсаңында радио және телебағдарламалар
Ломбардо, бәлкім, өзінің үлкен оркестрінің қашықтан тікелей эфирде берілген хабарлары үшін есінде қалады, ол шамамен елу жыл бойы бірнеше ұлттық радио және теледидар арналарында таратылды. 1929 жылдан бастап Корольдік канадтықтар Нью-Йорктегі Рузвельт қонақ үйіндегі Рузвельт грилінен тікелей эфирде «радионың алғашқы жалпыұлттық Жаңа жылдық хабарларын» таратуды бастады. Әрбір хабарлама Ломбардоның «Auld Lang Syne» әнімен аяқталады. Хабарламалар өте танымал болды және 1959 жылға дейін осы жерден жалғасты, содан кейін олар Вальдорф Астория қонақ үйінің ғаламат залына көшірілді, онда 1976 жылға дейін жалғасты. Осы радио және теледидар хабарлары Солтүстік Америкада Жаңа жыл мерекесінде маңызды рөл атқарды, өйткені миллиондаған адамдар өз үйлерінің жайлылығында мерекелік шараларды тамашалады. Time журналы тіпті американдықтардың жаңа жыл күніне сенбейтінін, бірақ Гай Ломбардоның Вальдорф Астория қонақ үйінен жаңа жылды хабарлағанша күтетінін жазды. Оның кең танымалдылығына байланысты Ломбардо «Жаңа жыл мырзасы» деп аталды және бүкіл адамзат үшін үміт, бейбітшілік және бақыт туралы музыкалық үндеуі үшін АҚШ Конгресінен мақтау қағазы алды. Топтың алғашқы Жаңа жылдық радио хабарламасы 1929 жылы таратылды; бірнеше жылдан кейін олар CBS радио желісінде шығыс уақыты бойынша түн ортасынан бұрын, содан кейін NBC радио желісінде түн ортасынан кейін тікелей эфирде берілді. Нәтижесінде, 1954 жылға қарай Ломбардоның танымалдылығы артып, Royal Canadians Orchestra-мен бірге жазған жазбаларының сатылымы 100 миллионнан асты. Ол Вашингтонда Франклин Рузвельттен Дуайт Эйзенхауэрге дейінгі АҚШ президенттерінің инаугурациялық кештерінде орындаған, содан кейін 1985 жылы Рональд Рейганның инаугурациялық кешінде ойнаған. 1956 жылдың 31 желтоқсанында Ломбардоның алғашқы Жаңа жылдық телешоуы CBS арнасында көрсетілді. Бұл бағдарлама Нью-Йорк қаласының Таймс-скверінен тікелей эфирде көрсетілді және жаңа жыл қарсаңында екі онжылдық бойы жалғасты. CBS 1965 және 1970 жылдар аралығында Ломбардоның Жаңа жылдық телешоуларының көп бөлігін ұлттық арнасында көрсетті, ал арнайы бағдарламалар тікелей эфирде жеке телеарналарға таратылды. Алайда, 1970 жылдардың ортасында Дик Кларктың «Жаңа жылдық Рокин» бағдарламасын ұнататын жас көрермендер арасында бәсекелестік пайда болды. Дегенмен, Ломбардо егдеуір көрермендер арасында танымал болды. Ломбардоның 1977 жылы қайтыс болғаннан кейін оның Жаңа жылдық телешоулары CBS арнасында тағы екі жыл жалғасты. Кейін Дик Кларктың «Жаңа жылдық Рокин» бағдарламасы танымал болды. Royal Canadians тобының орындаған дәстүрлі «Auld Lang Syne» әні Таймс-скверінде жаңа жылдың алғашқы әні ретінде ойнатылады, содан кейін Фрэнк Синатраның «New York, New York», Рей Чарльздың «America the Beautiful», Луи Армстронгтың «What a Wonderful World», Израил Камакавивуоледің «Over the Rainbow» және Кенни Джи-дің «Auld Lang Syne» әні орындалады.
Lombardo is perhaps best remembered for his big band remote broadcasts which were carried on several national radio and television networks for nearly fifty years. Starting in 1929, the Royal Canadians began broadcasting live from the Roosevelt Grill in the Roosevelt Hotel in New York City as "radio's first nationwide New Year's Eve broadcast". Invariably, each broadcast closed with Lombardo's rendition of the song Auld Lang Syne as part of the annual New Year's Eve tradition. The broadcasts proved to be immensely popular and continued from this venue until 1959 when they were transferred to the Grand Ballroom at the Waldorf Astoria Hotel where they continued until 1976. These radio and television broadcasts soon played a central role in New Year's celebrations across North America as millions of celebrants enjoyed the festivities within the comfort of their own homes. Time magazine even reported that the American public would simply not believe it was New Year's Day until Guy Lombardo heralded its arrival from the Waldorf Astoria Hotel. Due to his widespread popularity, Lombardo was nicknamed "Mr. New Year's Eve" and received a citation of recognition from the United States Congress for his musical message of hope, peace and happiness for all mankind. The band's first New Year's Eve radio broadcast was in 1929; within a few years, they were heard live on the CBS Radio Network before midnight Eastern Time, then on the NBC Radio Network after midnight. As a result, by 1954 Lombardo's popularity soared and sales of his recordings with the Royal Canadians Orchestra soon exceeded 100 million copies. He had already played in Washington D. C. at the inaugural balls for every U. S. president from Franklin Roosevelt to Dwight Eisenhower and would later play at Ronald Reagan's inaugural ball in 1985. On December 31, 1956, the Lombardo's first New Year's TV special aired on the CBS network. The program showcased live segments from New York City's Times Square and continued on New Year's Eve for two decades. CBS continued to broadcast most of Lombardo's New Year's television specials on its national network between 1965 and 1970 and the special was also syndicated live to individual TV stations. By the mid 1970s, however, competition emerged for younger audiences who preferred Dick Clark's New Year's Rockin' Eve. Nevertheless, Lombardo remained popular among older viewers. Following Lombardo's death in 1977, his New Year's TV specials continued for an additional two years on CBS. Subsequently, Dick Clark's New Year's Rockin' Eve came into prominence. The Royal Canadians' recording of the traditional song "Auld Lang Syne" is also played as the first song of the new year in Times Square followed by "Theme from New York, New York" by Frank Sinatra, "America the Beautiful" by Ray Charles, "What a Wonderful World" by Louis Armstrong, "Over the Rainbow" by Israel Kamakawiwoʻole, and Kenny G's rendition of "Auld Lang Syne".
Басқа радио
1940-жылдардың басында Ломбардо NBC-дің "Red Network" радиожелісінде "Мен америкалықпын" радиошоуының апталық хабарларында қонақ ретінде таныстырылды. АҚШ-тың иммиграция және натурализация қызметі ұсынған бағдарламада әдебиет, саясат, өнер және ғылым салаларында американдық қоғамға ерекше үлес қосқан, түрлі этникалық және мәдени түбірлері бар көрнекті натурализацияланған азаматтармен сұхбаттар орын алды. Америка демократиясында азаматтықтың артықшылықтары туралы ой бөлісуді сұрағанда Ломбардо: "Америкада жақсы би музыкасымен билеу үшін миллионер болудың немесе тіпті жақсы жағдайда болудың қажеті жоқ" деді. Бағдарламада құрметпен еске алынғандардың қатарында: Франк Капра, Альберт Эйнштейн, Томас Манн және Курт Вейл болды.
In the early 1940s Lombardo appeared as a guest on NBC's Red Network in the weekly broadcast of the "I'm An American" radio show. Presented by the United States Immigration and Naturalization Service, the program included interviews with prominent naturalized American citizens of diverse ethnic and cultural backgrounds who made exceptional contributions to American society within literature, politics, the arts and sciences. When asked to reflect upon the advantages of citizenship within America's democracy, Lombardo adeptly replied, "You don't have to be millionaires or even well to do to dance to good dance music in America". Also included among the honorees on the program were: Frank Capra, Albert Einstein, Thomas Mann and Kurt Weill.
Басқа теледидар
1954 жылы Ломбардо қысқа мерзімге "Гай Ломбардо Шоу" деп аталатын жарты сағаттық синдикаттық телесериалды жүргізді, ал 1956 жылы Ломбардо CBS арнасында үш ай бойы "Гай Ломбардоның алмас мерейтойы" атты шоуды жүргізді. Гай Ломбардо 1963 жылы "Март айында не істейсіз?" атты эпизодында танымал "66-шы бағдар" телесериалында өзін-өзі сомдады. 1975 жылы Ломбардо "Эллери Куин" сериалының тұрақты алғашқы эпизодында "Ескі жылға арналған ән" ("Auld Lang Syne") оқиғасында тағы да өзін-өзі сомдады, ол 1946 жылғы 31 желтоқсандағы Жаңа жылдық кеште өтті.
In 1954, Lombardo briefly hosted a half hour syndicated series called The Guy Lombardo Show, and in 1956 Lombardo hosted a show on CBS for three months called Guy Lombardo's Diamond Jubilee. Guy Lombardo played himself in the hit series Route 66 in the 1963 episode “But What Do You Do in March?” In 1975, Lombardo played himself again, in the first regular episode of Ellery Queen, "The Adventure of Auld Lang Syne," which was set at a Dec. 31, 1946 New Year's Eve gathering.
Фильм
1933 жылы Ломбардо өзінің ағалары Кармен, Леберт және Виктормен бірге "Варнер Бразерс" компаниясының "Витафон" бөлімшесі үшін түсірілген "Rambling 'Round Radio Row" фильмінде өнер көрсетті. Ломбардо және оның оркестрі 1934 жылғы "Many Happy Returns" фильміне де қатысты.
As early as 1933, Lombardo appeared with his brothers Carmen, Lebert and Victor performing in the film Rambling 'Round Radio Row for Warner Brothers' Vitaphone division. Lombardo and his orchestra were also part of the 1934 film Many Happy Returns.
Джонс Бич театры
Роберт Мозестің тікелей шақыруымен Ломбардо екі онжылдық бойы Нью-Йорктің Лонг-Айлендінің оңтүстік жағалауындағы Джонс Бич театрында Бродвейдің басты мюзиклдерінің көптеген жазғы қойылымдарын ұйымдастырды. 1954 жылы опера теноры Лориц Мелхиор қатысқан «Араб түндері» қойылымымен бастап, Ломбардо 1964 жылы продюсер Арнольд Спектор және хореограф Джун Тейлормен бірлесіп «80 күнде әлем айналысы» спектаклін жасады және 1977 жылға дейін бірнеше Бродвей мюзиклдерін қайта қоюды жалғастырды. Ол Фрипорттағы үйінен Лонг-Айлендке «Темпо IV» яхтасында, театрдың жанындағы лагунаға жиі келіп, «Шаффер сыра тігізілген шатырында» би кештері үшін Корольдік Канадалық оркестрін дирижерлік етті. Ломбардоның теңіз жағалауындағы театрдағы қойылымдары әсем және шынайы су сахналық дизайнымен, сондай-ақ оның ағасы Кармен әдемі музыкалық партитураларын жасағанмен ерекшеленді. 1958 жылы «Норвегия әнін» қайта қоюда лагунадан сахнаға қарай жүзіп келе жатқан нағыз мұзтау мен нағыз викинг кемесі көрсетілді. 1961 жылы гавай музыкалық фантазиясы «Жәннат аралы» қойылымында 32 гавай аспанынан лагунаға секіріп түскен бишілер мен 100 фут биіктіктегі сарқырама болды. 1965 жылғы «Марди Гра» қойылымында Луи Армстронг өзінің тобымен бірге сахнаға шығып, музыка орындады. Онжылдықтар бойы Ломбардо өзінің қойылымдарында жетекші музыканттармен де жұмыс істеді: Нэнси Дюссо 1968 жылы «Оңтүстік Тынық мұхиты» қойылымында, Констанс Тауэрс 1970 жылы «Музыканың дыбысы» қойылымында. Бастапқы жылдары Ломбардоның он бес Корольдік Канадалық музыкантының қатарына Нью-Йорк қаласынан шақырылған кәсіби музыканттар қосылып, оркестрде 30-40 орындаушы болды. 1946 жылы ол «Темпо VI» моторлық қайығымен «Алтын кубокты» жеңіп алды. Ломбардо 1946-1949 жылдар аралығында АҚШ чемпионатында жеңіске жетіп, Джон Л. Хакер жасаған арнайы қайықпен бәсекелесті. Ол сондай-ақ «Форд мемориалдық» (1948), «Президент кубогы» (1952) және 1952 жылы «Күміс кубок» сияқты бірнеше маңызды жарыстарда жеңіске жетті. 1950 жылдардың соңында Ломбардо барлық кубоктарды жеңіп, жарыстан шықты. Осы жетістіктерінің арқасында 2002 жылы ол Канада Моторспорт Даңқына енгізілді. Бірақ бірнеше жылдан кейін, 1961 жылы жоба тоқтатылып, Skagit Plastics өндірісті доғарды. Кейінірек Ломбардо Нью-Йорктің Лонг-Айлендінің оңтүстік жағалауындағы Фрипорттағы үйіне зейнетке шықты, онда «Темпо», «Темпо VI» және «Темпо VII» моторлық қайықтарын тоқтатып қойды. Үй тарихи ескерткіш ретінде танылды. Теңізді жақсы көретініне байланысты, ол жақын жердегі «Лиотаның Ист-Пойнт Хаусы» деп аталатын теңіз өнімдері ресторанына инвестиция салды, ол кейін «Гай Ломбардоның Ист-Пойнт Хаусы» аталды.
At the express invitation of Robert Moses, Lombardo served for two decades, as the impresario for numerous summer stock revivals of leading Broadway musicals at the Jones Beach Theater on the south shore of New York's Long Island. Beginning in 1954 with a production of "Arabian Nights" starring the operatic tenor Lauritz Melchior, Lombardo also collaborated with the producer Arnold Spector and choreographer June Taylor in 1964 to produce "Around the World in 80 Days" and continued to create opulent revivals of several Broadway musicals until 1977. He would often commute from his home in Freeport, Long Island to the lagoon adjacent to the theater on his yacht "The Tempo IV" to conduct his Royal Canadians Orchestra for dances in the Schaeffer Beer Tent after the shows. Lombardo's productions at the seaside theater were noted for their glamorous and realistic waterborne set designs as well as their lush musical scores which were sometimes arranged by his brother Carmen. His early revival of "Song of Norway" in 1958 featured an actual iceberg floating down the lagoon toward the stage along with an authentic Viking ship. His 1961 rendition of the Hawaiian musical fantasy "Paradise Island" featured 32 native Hawaiian dancers diving off towers into the lagoon adjacent to the theater along with a 100 foot high waterfall. The 1965 production of "Mardis Gras" incorporated a floating set which ushered Louis Armstrong onstage for musical performances with his own band. Over the decades, Lombardo also collaborated with leading musical artists in his revivals including: Nancy Dussault in the 1968 production of "South Pacific", Constance Towers in the 1970 production of "The Sound of Music". During the early years, members of Lombardo's fifteen original Royal Canadians were augmented by professional musicians recruited from the New York City area to serve within the pit orchestra as well as on stage. As a result, the orchestra itself often included between thirty and forty accomplished instrumentalists. In 1946, he piloted his speedboat "Tempo VI" to victory, winning the Gold Cup. For a time, Lombardo even reigned as the U. S. national champion (1946–1949), utilizing a boat designed specifically for him and manufactured by John L. Hacker. He subsequently achieved victory in several other important races including: the Ford Memorial competition (1948), President's Cup (1952) as well as the Silver Cup in 1952. By the late 1950s, Lombardo had won every trophy in the field and retired from active competition. These numerous achievements led to his induction into the Canadian Motorsport Hall of Fame in 2002. in accordance with a license from the Skagit Plastics Co. of La Conner, Washington. Several years later, however, in 1961 the project was abandoned and Skagit Plastics discontinued production. Later in life, Lombardo retired near the seashore at his home on the south shore of New York's Long Island in Freeport, where he docked his speedboats:Tempo, Tempo VI, and Tempo VII. The home has been designated as a historical landmark. In keeping with his nautical interests, he also invested in a nearby seafood restaurant called "Liota's East Point House" that eventually became "Guy Lombardo's East Point House".
Өмір
Кливлендтегі «Музыкалық қорап» клубында өнер көрсетіп жүргенде Ломбардо Лиллибет Гленнмен кездесті. Олар 1926 жылы үйленді.
While playing at the Music Box in Cleveland, Lombardo met Lillibeth Glenn. They married in 1926.
Өлім
1977 жылғы 5 қарашада Ломбардо жүрек талмасынан қайтыс болды. Тағы бір дерек көзі ол жүрек операциясынан кейін "өкпе ауруынан" қайтыс болғанын айтады. 1982 жылы қайтыс болған жұбайы оның қасында болды, ол Хьюстон әдістемелік ауруханасында көз жұмды.
On November 5, 1977, Lombardo died of a heart attack. Another source says he died "of a lung ailment" following heart surgery. His wife, who died in 1982, was at his bedside when he died in Houston Methodist Hospital.
Құрметтеулер
1971 жылы АҚШ Конгресі Гай Ломбардоның гуманитарлық еңбектеріне ресми түрде құрмет көрсетті. 2008 жылы Лонг-Айленд музыка және ойын-сауық даңқы залы Гай Ломбардоны құрметті мүше етіп қабылдады. Ломбардо 1999 жылғы 17 желтоқсанда Канада почтасының «Мыңжылдық жинағы» аясында шығарылған пошта маркасында бейнеленді. Гай Ломбардоның Лос-Анджелестегі Голливуд Даңқы аллеясында үш жұлдызы бар. 2002 жылы ол Канада Даңқы аллеясына енгізілді және Торонтодағы Даңқы аллеясында оның жұлдызы орнатылды. 1978 жылы Гай Ломбардо Канада Музыкалық Даңқы залына да енгізілді.
In 1971 the United States Congress honored Guy Lombardo with an official recognition of his humanitarian accomplishments. The Long Island Music and Entertainment Hall of Fame inducted Guy Lombardo in 2008. Lombardo was featured on a postage stamp issued on December 17, 1999, as part of Canada Post's Millennium Collection. Guy Lombardo has three stars on the Hollywood Walk of Fame in Los Angeles. In 2002, he was inducted into Canada's Walk of Fame and had a star on its Walk of Fame in Toronto. In 1978, the Canadian Music Hall of Fame also inducted Guy Lombardo.