1930 жылғы "Hit of the Week" пластинкалары: Арзан бағалы жаңалық
Hit of the Week Records
Hit of the Week: 1930 ж. пайда болған американдық үнтаспа компаниясы. Durium материалынан жасалған, төмен бағалы, бір жақты пластинкалар туралы ақпарат.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Hit of the Week – 1930 жылы құрылған американдық жазбалар компаниясы. Ол әдеттегі шелак орнына дурийден жасалған, төмен бағалы пластинкаларды сатты.
Hit of the Week was an American record label founded in 1930 that sold low priced records made of Durium instead of the usual shellac.
Тарих
1930 жылы Еуропаға түрлі пластикалық қоспалардан жасалған жұқа, икемді пластинкалар енгізілді, мысалы, неміс Phonycord, француз Pathé Cellodisc, британдық Filmophone және Goodson, сондай-ақ испандық Delfos пластинкалары. АҚШ-та бұл қысқа ғұмырлы тренд «Аптаның хиті» (Hit of the Week) пластинкаларымен ұсынылды, олар жеңіл синтетикалық шайырмен қапталған берік қоңыр қағаздан жасалған. Пластинкалардың текстурасына байланысты төмен жиілікті гуылдау дыбысы шығаратын, ал дыбыстық сапасы сол кездегі көптеген қарапайым шеллак пластинкаларынан нашар болды. Ерекшелігі, «Аптаның хиті» пластинкалары бір жағына ғана жазылған, бұл дискілік индустрияның басындағы тәжірибе, ал көптеген өндірушілер 1910 жылға қарай одан бас тарған. Екінші жағы қапталмағандықтан, олар иіліп қалуға бейім, сондықтан ойнату кезінде оларды жеткілікті түрде тегіс ұстау үшін айналмалы диск осіне қысқыш немесе салмақ қою қажет болады. Кейбір шығарылымдардың қапталмаған қағаз жағына орындаушының суреті немесе жарнамалық материалдар басылған. Олар жұқа күріш қағазына оралған, олардың аз ғана бөлігі бүгінге дейін сақталған. Әр апта сайын жаңа «хит» ән жарық көрді. Басқа пластинкалардан айырмашылығы, олар газет стендтерінде сатылды. Алдыңғы шығарылымдарды пошта арқылы тапсырыс беруге болады. Әрқайсысы 15 центтен сатылатын, кейін 20 центке дейін қымбаттаған «Аптаның хиті» пластинкалары сол кезде АҚШ-тағы ең арзан пластинкалар еді. Алғашқы тұрақты шығарылым 1930 жылдың ақпан айында жарық көрді. 1930 жылдың жазында әр апталық шығарылымның жарты миллионға жуық данасы өндірілді. Бірақ экономикалық дағдарыс күшейгенде сату төмендеді. 1931 жылдың наурыз айында компания банкротқа ұшырады, ал мамыр айында оны Erwin, Wasey & Company жарнама агенттігі сатып алды. Тамыз айында жаңа формат ұсынылды, онда әрбір бір жақты дискіде екі ән немесе би күйі және шамамен бес минуттық ойнату уақыты болды, бірақ лейбл табысты болмады. «Аптаның хиті» пластинкаларының соңғы шығарылымы 1932 жылдың маусым айында жарық көрді. Лейбл тарағаннан кейін, осы материалдан жасалған кішкентай (көбінесе диаметрі төрт дюйм) пластинкалар жарнамалық мақсаттар үшін шектеулі түрде қолданылды. Ең көп таралған жарнамалық пластинкалардың бірінің мысалдары, алушыны 1932 жылғы жаңа Chevrolet автомобильін көруге шақырады, олардың қапталмаған артқы жағында пошталық таңба мен пошта белгісі бар. «Аптаның хитіне» жазған музыканттардың қатарында Джин Остин, Дьюк Эллингтон және оның оркестрі («Harlem Hot Chocolates» псевдониммен), Бен Поллак, Эдди Кантор (арнайы 25 центтік «Durium De Luxe» шығарылымында), Мортон Дауни және Руди Валле болды. Көптеген аранжировкаларды Нью-Йорктегі студиялық музыканттар орындады, олармен бірге Адриан Шуберт, Берт Хирш, Винсент Лопес, Дон Вурхис және Фил Спитальный болды. Джо Венути және Эдди Ланг сияқты аспаптық жұлдыздардың джаз импровизациялары кейбір жазбаларды жандандырды. Студиялық топтармен жазған вокалистердің қатарында Ральф Кирбери және Хелен Роуленд сияқты сол кезеңнің танымал радио әншілері болды. Ұлыбританияда Durium лейблінде ұқсас серия шығарылды.
Around 1930, several types of thin, flexible records made of various plastic formulations were introduced in Europe, such as the German Phonycord, French Pathé Cellodisc, British Filmophone and Goodson, and Spanish Delfos records. In the US, this short lived trend was represented by Hit of the Week records, which were made of a sturdy brown paper base coated with Durium, a lightweight synthetic resin. The records tended to have a low frequency rumble due to their texture, and their audio fidelity was generally inferior than most ordinary shellac records of the time. Unusually, Hit of the Week records were recorded on one side only, an early practice in the disc record industry which most other manufacturers had generally abandoned around 1910. As a consequence of being uncoated on the other side, they have a strong tendency to curl and now often require the use of a clip or weight around the turntable spindle to keep them sufficiently flat during play. A few releases had the performer's portrait printed on the uncoated paper side, or were imprinted there with advertising matter. They were issued in flimsy rice paper sleeves, few of which have survived. A new issue featuring a current "hit" popular song was released every week. Unlike other records, they were sold at newsstands. Previous issues could be obtained by mail order. Retailing for 15 cents each, later raised to 20 cents, Hit of the Week records were by far the lowest priced records in the US at that time. The first regular issue was released in February 1930. By the summer of 1930, up to half a million copies of each week's issue were produced. But as the Depression worsened, sales slumped. In March 1931 the company went into receivership and in May it was purchased by the Erwin, Wasey & Company advertising agency. A new format debuted in August, featuring two songs or dance tunes on each single sided disc and a total playing time of about five minutes, but the label remained unprofitable. The final Hit of the Week issue was released in June 1932. After the demise of the label, some limited use was made of smaller (often only four inches in diameter) records made of the same material, mostly for giveaway advertising novelties. Specimens of one of the most common advertising records, which invited the recipient to come see the new 1932 Chevrolet automobile, are usually found with a mailing label and postage on the uncoated back side. Musicians who recorded for Hit of the Week included Gene Austin, Duke Ellington and His Orchestra (under the pseudonym "Harlem Hot Chocolates"), Ben Pollack, Eddie Cantor (on a special 25 cent "Durium De Luxe" issue), Morton Downey, and Rudy Vallée. Most of the arrangements were performed by studio musicians in New York, led by Adrian Schubert, Bert Hirsch, Vincent Lopez, Don Voorhees, and Phil Spitalny. Jazz "breaks" by instrumental stars such as Joe Venuti and Eddie Lang enlivened some recordings. The vocalists who recorded with the studio bands included several popular radio singers of the period, such as Ralph Kirbery and Helen Rowland. In the UK, a similar series was issued on the Durium label.