Деннес Дэйл Бун: Панк-рок музыкантының өмірі мен өлімі
D. Boon
D. Boon (1958-1985) – американдық панк-рок гитаристі, Minutemen тобының мүшесі. Саяси лирикасымен және қарқынды музыкасымен танымал. Биографиясы туралы оқыңыз.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық гитарист және әнші (1958–1985)
American guitarist and singer (1958–1985)
Деннес Дейл Бун (1 сәуір 1958 – 22 желтоқсан 1985), сондай-ақ Д. Бун деп те белгілі, американдық музыкант, ең көп танымал панк-рок тобы Minutemen (бұрынғы The Reactionaries мүшелері құрған) гитаристі, әншісі және ән жазушысы. 1958 жылдың 1 сәуірінде Калифорния штатының Сан-Педро қаласында дүниеге келген ол 1980 жылы бассист Майк Уотт пен барабаншы Джордж Харлимен Minutemen тобын құрды. Minutemen саяси мазмұнды өлеңдерімен және қарқынды, жылдам музыкасымен танымал болды, сондай-ақ мансабында көптеген әсерлі жазбаларды шығарды. Бун 1985 жылдың 22 желтоқсанында 27 жасында автокөлік апатында қаза тапты. Оның ерте қайтысына қарамастан, панк-рок пен тәуелсіз музыкаға қосқан үлесі кеңінен мойындалды. Ол осы жанрлар тарихындағы маңызды тұлға ретінде есте қалады.
Dennes Dale Boon (April 1, 1958 – December 22, 1985), also known as D. Boon, was an American musician, best known as the guitarist, singer and songwriter of the punk rock trio Minutemen (formed by previous members of The Reactionaries). He was born on April 1, 1958, in San Pedro, California, and formed Minutemen in 1980 with bassist Mike Watt and drummer George Hurley. Minutemen were known for their politically charged lyrics and energetic, fast paced music, and they released several influential records during their career. Boon died in an automobile accident on December 22, 1985, at the age of 27. Despite his early death, Boon's contributions to punk rock and independent music have been widely recognized. He is remembered as an important figure in the history of these genres.
Бастапқы жылдары
Деннес Дейл Бун 1958 жылғы 1 сәуірде Сан-Педро қаласында дүниеге келді. Оның әкесі, теңіз күшінің ардагері, Buick машиналарына радио орнатумен айналысты, ал Бун отбасы Екінші дүниежүзілік соғыс кезіндегі казармаларға айналған қоғамдық тұрғын үйлерде тұрды. Балалық шағының досы және болашақ тобының мүшесі Майк Уатттың айтуынша, Бун танымал музыкамен көп таныс болған жоқ және Buck Owens пен Creedence Clearwater Revival музыкасын тыңдап өскен. Уатт Бунды Blue Öyster Cult және The Who тобымен таныстырды. Олар сүйікті топтарының әндерін үлгі алып, ойнауға үйренді.
Dennes Dale Boon was born in San Pedro, California, on April 1, 1958. His father, a navy veteran, worked installing radios in Buick cars, and the Boons lived in former World War II barracks that had been converted into public housing. According to childhood friend and future bandmate Mike Watt, Boon was unfamiliar with popular music and had grown up listening to Buck Owens and Creedence Clearwater Revival. Watt introduced Boon to Blue Öyster Cult and The Who. They learned to play by copying songs from their favorite bands' records.
Реакциялық топтар
Бун өзінің алғашқы тобы - The Reactionaries-ті 1978 жылы Уаттпен құрды. Топтың құрамына жетекші вокалист Мартин Тамбурович, гитарада Бун, бассист Уатт және барабаншы Джордж Херли кірді. The Reactionaries 1978 және 1979 жылдардың көп бөлігінде өмірге келді, үнемі жаттығумен айналысты, бірақ тікелей концерттерді сирек немесе ешқашан өткізбеді. Жеті айдан соң Бун мен Уатт топты таратып, дәстүрлі фронтмендік стильдің "буржуазиялық" екенін сезінді.
Boon formed his first band, The Reactionaries, with Watt in 1978. The band's members were lead vocalist Martin Tamburovich, Boon on guitar, bassist Watt, and drummer George Hurley. The Reactionaries existed for most of 1978 and 1979, practicing regularly but rarely if ever performing live. After only seven months, Boon and Watt broke the band up feeling that the traditional frontman style band was "bourgeois".
Минутмендер
Бун 1980 жылғы қаңтарда Майк Уотт (бас-гитара) және Фрэнк Тонче (добыл) есімді бұрынғы «Reactionaries» тобының мүшелерімен бірге «Minutemen» тобын құрды. Бірақ Фрэнк Тоншенің орнына көп ұзамай «Reactionaries» тобының бұрынғы добылшысы Джордж Херли келді. Олардың алғашқы сахналық өнері «Black Flag» тобының алдын ала өнер көрсетушілері ретінде болды, содан кейін «SST Records», «New Alliance Records» және «Enigma Records» сияқты жазба компанияларында жазбалар шығарды. Бунның қазасынан кейін топтың жұмысы күрт тоқтады, бірақ олар панк-сценасына ерекше әсер етіп кетті. «Billboard» журналы оларды «өте әсерлі арт-панк минималистер» деп сипаттады, сонымен қатар «Wire», «Gang of Four», «The Pop Group», «Richard Hell and the Voidoids» және «Urinals» сияқты панк және рок топтарына үлгі болды.
Boon formed Minutemen in January 1980 with former Reactionaries Mike Watt on bass and Frank Tonche on drums. Tonche was soon replaced by former Reactionaries drummer George Hurley. Their first live gig was as an opening band for Black Flag, and released records for labels such as SST Records, New Alliance Records, and Enigma Records. The band would come to an abrupt end with Boon's death, but have left a lasting impact on the punk scene. They were described by Billboard magazine as "provocative art punk minimalists", and have also inspired punk and rock bands such as Wire, Gang of Four, The Pop Group, Richard Hell and the Voidoids, and Urinals.
Өлім
Минутмендер 1985 жылдың 22 желтоқсанына дейін жалғасты, содан кейін Бун Аризона шөлінде, 10-шы тас жолында болған көлік апатында қаза тапты. Ол Centennial Arizona деген шағын қаланың батысындағы қараусыз жол учаскесінде көз жұмды. Қызбадан ауырғандықтан Бун көліктің артқы жағында белбеусіз жатқан еді, ал оның ұзақ жылдар бойы сүйіктісі Линда Кайт басқарды. Көліктің артқы осі сынып, көлік жолдан шығып кетті. Бун көліктің артқы есігінен лақтырылып, мойны сынғаннан дереу қайтыс болды. Ол 27 жаста болды. Бунның қазасы тобының дереу тарауына әкеп соқты, бірақ Уатт пен Хёрли көп ұзамай Firehose тобын құрды. "Ballot Result" тікелей концерттік альбомы Бунның қазасынан екі жыл өткен соң, 1987 жылы шықты.
Minutemen continued until December 22, 1985, when Boon was killed in a van accident in the Arizona desert on Interstate 10. He was killed on a desolate stretch of road just west of a small town called Centennial Arizona Because he had been sick with fever, Boon was lying down in the rear of the van without a seatbelt, while his longtime girlfriend Linda Kite drove. The van's rear axle broke and the van ran off the road. Boon was thrown out the back door of the van and died instantly from a broken neck. He was 27 years old. Boon's death caused the band to immediately dissolve, though Watt and Hurley would form the band Firehose soon after. The live album Ballot Result was released in 1987, two years after Boon's death.
Музыкалық стиль
Бунның гитаралық дыбысы өте ерекше: ол бұрмалауды сирек қолданды және жиі күшейткішінде теңестіруді тек жоғары жиіліктер ғана естілетіндей етіп орнатты – төмен және орта жиіліктер толығымен өшірілді. Оның стиліне фанк пен блюз күшті әсер етті, бұл 1980-ші жылдардағы басқа хардкор панк топтарынан мүлдем өзгеше болды. Бунның сололары көбінесе ерекше болып келетін, джаздың немесе классикалық гитараны ерте зерттеулерінің ықпалымен ерекше ырғақтар мен гаммаларды пайдаланды. Жазудың өзінде гитарист Нельс Клайн Бунның соңғы Telecaster гитараларының бірінде ойнайды, ол Уатттың қолында. Уатт өзінің жоғалған досын Firehose тобының "3 жолдың шәкірттері" ("Мешінер операторы") және өзінің "Бурстедман" ("Екінші адамның орта тұруы") әндерінде еске алады. Бунға американдық Stigmata A Go Go тобы 1994 жылғы "It's All True" альбомынан "D. Boon" әнімен, Uncle Tupelo 1991 жылғы "Still Feel Gone" альбомынан басқа "D. Boon" әнімен, ал Centro matic тобы "The Static vs. The Strings Vol. 1" альбомынан "D. Boon Free (A Ninth Grade Crime)" әнімен құрмет көрсетті. Оның өмірі туралы "We Jam Econo" деректі фильмінде де айтылады. 2003 жылы Бунның бұрынғы бөлмедесі Ричард Деррик D. Boon and Friends CD-ін шығарды, ол D. Boon-мен жазылған джем-сессиялардың және сирек Бунның жеке орындауларының жинағы болды, бұл оның Box O Plenty Records лейбліндегі алғашқы шығарылым болды. Майк Уатт шығаруға рұқсат берді және техникалық көмек пен альбомға қосымша мәліметтер ұсынды. Ол Rolling Stone журналының "100 ең ұлы гитарист" тізімінде 89-орында: Дэвид Фрике таңдаулары. Топтың соңғы альбомын шолуда музыкалық сыншы Роберт Кристагау Бунның өлімін "бос әлеует үшін Леннон мен Хендрикспен бірге болатын рок өлімі" деп сипаттады, сондай-ақ "жеті керемет жылдан кейін ол жаңа ғана бастады. Қорқынышты, қорқынышты, қорқынышты" деді.
Boon's guitar sound is very distinctive: he rarely used distortion and frequently set the equalization on his amplifier so that only the treble frequencies were heard – the bass and mid range frequencies would be turned off completely. His style had a heavy influence from funk and blues, which was very different from other hardcore punk bands in the 1980s. Boon's solos were often idiosyncratic and used odd rhythms or scales that were influenced by jazz or his early study of classical guitar. on the recording itself, guitarist Nels Cline plays one of Boon's last Telecaster guitars, which Watt is in possession of. Watt also mentions his fallen friend in Firehose's "Disciples of the 3 Way" (Mr. Machinery Operator) and his own "Burstedman" (The Secondman's Middle Stand). Boon has been paid tribute by American alternative band Stigmata A Go Go with the song "D. Boon", from its 1994 album It's All True, Uncle Tupelo with a different song "D. Boon" from its 1991 album Still Feel Gone, and Centro matic's song "D. Boon Free (A Ninth Grade Crime)" off The Static vs. The Strings Vol. 1. His story is also told in the documentary We Jam Econo. In 2003, former D. Boon roommate Richard Derrick released the CD D. Boon and Friends, a collection of jam session tapes he recorded with D. Boon, and rare Boon solo performances, as the first release on his Box O Plenty Records label. Mike Watt authorized the release and provided technical assistance and liner notes. He is #89 on Rolling Stones list of the 100 greatest guitarists of all time: David Fricke's Picks. In his review of the band's last album, music critic Robert Christgau described the death of Boon as "a rock death that for wasted potential has Lennon and Hendrix for company", adding that "after seven fairly amazing years he was just getting started. Shit, shit, shit."