Кіріспе
Грант Грин (6 маусым 1935 - 31 қаңтар 1979) – американдық джаз гитарисі және композиторы. Blue Note Records лейблында жетекші және қатардағы музыкант ретінде көптеген жазбалар жасаған Грин мансабы бойында хард-боп, соул-джаз, бибоп және латын әуездерінде орындады. Сынаушы Майкл Эрлвайн: «Өмірінде лайықты бағаланбаған музыкант, Грант Грин – джаз гитарасының ұлы, танылмаған батырларының бірі. Гриннің ойнау өнері бірден танылады, бәлкім, басқа гитаристерге қарағанда оңайрақ». Сынаушы Дейв Хантер оның дыбысын «жеңіл, еркін, сәл блюздік және керемет әуезді» деп сипаттады. Ол көбінесе Хаммонд органдары мен барабаншыдан тұратын орган триосында өнер көрсетті. Гитларшы Чарли Кристианнан басқа, Гринге саксофонистер, әсіресе Чарли Паркер үлкен әсер етті, ал оның ойнау тәсілі көбінесе аккордтық емес, сызықтық болды. Ол тек басқа музыканттардың альбомдарында ырғақ-гитарашы ретінде ғана ойнады. Гриннің қарапайымдылығы мен тікелейлігі, хроматизмнен аулақ болуы, оның ритм-энд-блюз ойнаған ерте кезеңінен туындады. Ол осы стильді бибоппен үйлестіргенімен, шебер блюз және фанк гитарисі болды және мансабының соңында осы стильге қайта оралды.
Grant Green (June 6, 1935 – January 31, 1979) was an American jazz guitarist and composer. Recording prolifically for Blue Note Records as both leader and sideman, Green performed in the hard bop, soul jazz, bebop, and Latin tinged idioms throughout his career. Critic Michael Erlewine wrote, "A severely underrated player during his lifetime, Grant Green is one of the great unsung heroes of jazz guitar Green's playing is immediately recognizable – perhaps more than any other guitarist." Critic Dave Hunter described his sound as "lithe, loose, slightly bluesy and righteously groovy". He often performed in an organ trio, a small group featuring a Hammond organ and drummer. Apart from fellow guitarist Charlie Christian, Green's primary influences were saxophonists, particularly Charlie Parker, and his approach was almost exclusively linear rather than chordal. He rarely played rhythm guitar except as a sideman on albums led by other musicians. The simplicity and immediacy of Green's playing, which tended to avoid chromaticism, derived from his early work playing rhythm and blues and, although he achieved a synthesis of this style with bop, he was a skilled blues and funk guitarist and returned to this style in his later career.
Өмірбаян
Грант Грин 1935 жылғы 6 маусымда Сент-Луис қаласында Джон мен Марта Гриннің отбасында дүниеге келді. Оның әкесі түрлі уақытта жұмысшы және Сент-Луис полиция қызметкері болды. Грин бастауыш мектепте оқығанда гитара үйренуге кірісті. Ол гитарада ойнауды блюз және халық музыкасын орындайтын әкесінен үйренді. Ол Форрест Алкорнмен бір жыл оқыды, бірақ көбінесе өзі оқыды, жазбаларды тыңдау арқылы білім алды. Ол алғаш рет 13 жасында кәсіби сахнада евангелистік музыка ансамблінің мүшесі ретінде өнер көрсетті. Оның алғашқы жазбасы тоқтатылғанына қарамастан, Гриннің Blue Note компаниясымен жазба жасау қарым-қатынасы 1960 жылдар бойы, бірнеше ерекшеліктермен, жалғасты. 1961 жылдан 1965 жылға дейін Грин Blue Note альбомдарында лидер немесе сайдмен ретінде басқалардан гөрі көбірек көзге түсті. Оның лидер ретіндегі алғашқы альбомы – «Гранттың бірінші тұруы». Осы жылы «Грин-стрит» және «Грантстанд» альбомдары жарық көрді. Грант 1962 жылы Down Beat Critics Poll сайысында «Жылдың ең жақсы жаңа жұлдызы» атанды. Ол Blue Note-та басқа музыканттарға, соның ішінде саксофонистер Хэнк Моблиге, Айк Квебекке, Стэнли Туррентинге және органшы Ларри Янгқа көбінесе қолдау көрсетті. «Sunday Mornin’», «The Latin Bit» және «Feelin’ the Spirit» – бұл тұжырымдамалық альбомдар, олардың әрқайсысы музыкалық тақырыпты немесе стильді қамтиды: евангелие, латын және спиричуэлс. Грант осы кезеңде өзінің коммерциялық жазбаларын көркемдік жетістікпен орындады: Джо Хендерсон мен Бобби Хатчерсонның қатысуымен жазылған «Idle Moments» (1963) және «Solid» (1964) джаз сыншылары Гриннің ең жақсы жазбаларының бірі деп бағалайды. Гриннің көптеген жазбалары оның өмірінде жарық көрмеді. Оларға 1961–1962 жылдары пианист Сони Кларкпен бірге жазылған бірнеше альбомдар кіреді, олар 1997 жылы Mosaic компаниясы шығарған «The Complete Grant Green & Sonny Clark» жинағына енді, сондай-ақ 1964 жылғы екі альбом («Matador» және «Solid»), онда Джон Колтрейн квартетінен Маккой Тайнер мен Элвин Джонс қатысқан. 1966 жылы Грин Blue Note компаниясынан кетіп, Verve-ті қоса алғанда, басқа лейблдерге жазды. 1967 жылдан 1969 жылға дейін ол жеке мәселелер мен героинге тәуелділіктің салдарынан белсенді болмады. 1969 жылы ол Blue Note компаниясына қайта оралды, бірақ көбінесе R&B стилінде орындады. Осы кезеңдегі жазбаларының ішінде коммерциялық тұрғыдан сәтті «Green Is Beautiful» және «The Final Comedown» фильмінің саундтрегі бар. Грин 1978 жылдың көп бөлігін ауруханада өткізді және дәрігерлердің кеңесіне қарамастан, ақша табу үшін қайтадан жолға шықты. Нью-Йоркте Джордж Бенсонның «Breezin’ Lounge» клубында өнер көрсетуге барғанда, ол жүрек талмасынан көлігінде құлап, 1979 жылдың 31 қаңтарында қайтыс болды. Ол өзінің туған қаласы Сент-Луистегі Гринвуд зиратында жерленді. Оның алты баласы бар, соның ішінде оның ұлы Грант Грин-младший, ол да гитарист.
Жабдық
Грин Gibson ES 330-ды, содан кейін Gibson L7-ді Gibson McCarty пикап қосылған күйде, Epiphone Emperor-ды (сол пикаппен) және ақырында D'Aquisto-ны тапсырыс бойынша жасатып алды. Оның шәкірті және әріптес гитарист Джордж Бенсонның айтуынша, Грант өзінің дыбысын күшейткіштің төмен және жоғары жиіліктерін өшіріп, орта жиіліктік диапазонды максималды деңгейге көтеріп қол жеткізген. Осылайша ол өзінің ерекше, өткір, шағылысқан дыбысын шығара алды.