Кіріспе

Джо Пас (шынайы аты – Джозеф Энтони Жакоби Пасалакква; 13 қаңтар 1929 – 23 мамыр 1994) – американдық джаз гитарисі. Пас пианист Оскар Петерсонмен және вокалистка Элла Фицджеральдпен жасаған көптеген ынтымақтастықтарының нәтижесінде танымал болды және көбінесе 20 ғасырдың ең белгілі джаз гитаристерінің бірі деп есептеледі.

Ерте өмір

Пасс 1929 жылдың 13 қаңтарында Нью-Брансуик, Нью-Джерсиде дүниеге келген. Оның әкесі Мариано Пассалакква Сицилияда туған болат зауытының жұмысшысы болған. Кейін отбасы Джонстаунға (Пенсильвания штаты) көшіп барды. Пасс "Ride, Tenderfoot, Ride" батыс фильмінде Джин Отриді көргеннен кейін гитараға қызығушылық танытты. Алғашқы гитарын 9 жасында алған. Ол 6-8 ай бойы әр жексенбі сайын жергілікті мұғалімнен гитара сабақтарын алып, күн сайын көп сағаттап жаттықты. Пасс 14 жасында-ақ орындаушы ретінде жұмыс істеді. Ол Тони Пастор мен Чарли Барнет басқарған топтарда ойнап, гитара шеберлігін жетілдіріп, музыка индустриясының қыр-сырын үйренді. Ол кішкентай джаз топтарымен гастрольдеп, Пенсильваниядан Нью-Йоркке көшіп барды. Бірнеше жылдан кейін Пасс героинге тәуелді болды. Ол бір жылға Нью-Орлеанға көшіп, стриптиз клубтарында бибоп орындады. Пасс Rolling Stone журналына берген сұхбатында Роберт Палмерге Нью-Орлеанда "нервтік құлауға" ұшырағанын айтты, "өйткені ол онда барлық түрлі есірткіге қол жеткізе алатын болды және бірнеше күн бойы [ ] Нью-Йоркке жиі келіп, содан кейін шаршап, кететін еді". 1950 жылдары Пасс есірткіге байланысты қылмыстар үшін түрмеге түсіп-шықты. Сол Rolling Stone сұхбатында Пасс: "Жоғары болу менің бірінші басымдығым болды, ойнау екінші, қыздар үшінші. Бірақ бірінші нәрсе бар күшімді жұмсады" деді. Ол екі жарым жылдық Синанон реабилитациялық бағдарламасынан өткеннен кейін қалпына келді. Пасс түрмеде отырған кезінде музыканы тоқтатты.

Ашылуы мен мансабы

Пасс 1960-шы жылдары Pacific Jazz Records үшін «Catch Me», «12 String Guitar», «For Django» және «Simplicity» сияқты бірнеше альбомдарды жазды. 1963 жылы ол DownBeat журналының «Жаңа жұлдыз» сыйлығын алды. Ол сондай-ақ Джеральд Уилсон, Бад Шенк және Лес Макканнның Pacific Jazz жазбаларында орындады. 1965 жылы Джордж Ширингпен гастрольде болды. 1960 жылдары Лос-Анджелесте көбінесе теледидарда және жазу студиясында жұмыс істеді. Норман Гранц, «Jazz at the Philharmonic» продюсері және Verve Records негізін қалаушы, 1973 жылдың желтоқсанында Пасс-ты Pablo Records-ке шартты түрде бекітті. 1974 жылы Пасс Pablo лейблында өзінің жеке альбомын – «Virtuoso» шығарды. Сондай-ақ 1974 жылы Pablo «The Trio» альбомын Пасс, Оскар Петерсон және Нильс Хеннинг Орстед Педерсеннің қатысуымен жарыққа шығарды. Олар 1970-ші және 1980-ші жылдар аралығында көптеген рет бірге өнер көрсетті. 1975 жылғы «Grammy» сыйлығында «The Trio» тобы «Жылдың ең үздік джаз тобы» номинациясында «Grammy» сыйлығын жеңіп алды. Pablo Records-тың құрамында Пасс Бенни Картер, Милт Джексон, Херб Эллис, Зут Симс, Дьюк Эллингтон, Диззи Гиллеспи, Элла Фицджеральд және Граф Бэзи сияқты музыканттармен бірге жазбалар жасады. Пасс пен Элла Фицджеральд Фицджеральдтың мансабының соңына қарай Pablo Records-та бірге алты альбом жазды: «Take Love Easy» (1973), «Fitzgerald and Pass Again» (1976), «Hamburg Duets 1976» (1976), «Sophisticated Lady» (1975, 1983), «Speak Love» (1983) және «Easy Living» (1986).

Мұра

"Нью-Йорк" журналында: "Джо Пас біреудің туысы сияқты көрінеді, бірақ гитараны ешкім ойнамайтындай шебер ойнайды. Оны "әлемдегі ең ұлы" деп атайды және виртуоздығы үшін көбінесе Паганинимен салыстырады. Оның дыбысындағы тазалық оны басқа білікті джаз гитаристерінен анық ерекшелейді."