Радклиф колледжі: тарихы мен Гарвардқа бірігуі

Кіріспе

Кеймбридж, Массачусетс штатындағы әйелдер колледжі (1878–1999)

Радклифф колледжі – 1879 жылы құрылған, Массачусетс штатының Кембридж қаласында орналасқан әйелдерге арналған гуманитарлық-өнер колледжі. 1999 жылы ол Гарвард колледжімен толық біріктірілді. Радклифф колледжі «Жеті әпке» колледждерінің бірі болды. Құрылғаннан бастап алғашқы 70 жыл бойы Радклифф бакалавр және магистраттық дәрежелерді берді. 1963 жылдан бастап студенттерге Гарвард-Радклифф бірлескен дипломдары табысталды. 1977 жылы Радклифф Гарвардпен ресми «бірігуден бас тарту бірігуі» келісіміне қол қойды және 1999 жылы Гарвардпен толық интеграцияны аяқтады. Гарвард университеті ішінде Радклиффтің бұрынғы әкімшілік кампусы – Радклифф Ярд, қазіргі таңда Радклифф жоғары оқу институатының орны болып табылады. Радклифф төртбұрышындағы бұрынғы Радклифф студенттік жатақтары, оның ішінде Пфорцгеймер үйі, Кэбот үйі және Курриер үйі Гарвард колледжінің жатақ жүйесіне қосылды. 1999 жылғы біріктіру шарттарына сәйкес, Радклифф Ярд және Радклифф төртбұрышы «Радклифф» атауын мәңгілікке сақтап қалады.

19 ғасыр

"Гарвард қосымшасы" – Гарвард факультетінің әйелдерді оқытуға арналған жеке бағдарлама, 1879 жылы әйелдер Гарвард колледжіне қабылдану үшін ұзақ күш-жігер жұмсағаннан кейін құрылды. Кембридж тұрғыны, банкир, меценат және жазушы Артур Гилман, кейін "Аннекс/Рэдклиф" деп аталған ұйымның негізін қалады. Әйелдерге арналған жоғары білім оқыту өткір дау тудырған кезде, Гилман қызы үшін әйелдер семинарияларында және Вассар мен Уэлсли сияқты жаңа әйелдер колледждерінде әдетте қолжетімді болғаннан асып түсетін жоғары білім алу мүмкіндігін құруды үмітті. Бұл колледждер құрылған кезеңде болды және университет білімі жоқ оқытушылардың саны көп еді. Гарвард колледжінің классикалық кафедрасының төрағасымен болған әңгімелерінде Гилман Гарвард факультетінің Кембридж және Бостон әйелдерінің шағын тобына дәріс беру жоспарын ұсынды. Ол Гарвард президенті Чарльз Уильям Элиотқа бұл идеямен жүгінді, Элиот мақұлдады. Гилман мен Элиот жоспарды басқару үшін Кембриджтегі белгілі және байланыстары бар әйелдер тобын тартты. Олар – Элизабет Кэри Агассиз, Мэри Х. Кук, Стелла Скотт Гилман, Мэри Б. Гринго, Эллен Хупер Гурни, Элис Мэри Лонгфеллоу және Лилиан Хорсфорд. Гилманның бастамасына сүйене отырып, комиссия Гарвард факультетінің 44 мүшесін комиссия төлейтін қосымша табыс үшін студенттерге дәріс оқуға көндірді. Бағдарлама бейресми түрде "Гарвард қосымшасы" деп танылды. Бірінші жылдық оқу бағдарламасында 13 пән бойынша 51 курс болды, бұл "басқа әйелдер колледждерінің бастапқы кезеңінде болмаған, әртүрлілігі мол әсерлі оқу жоспары" еді. Курстар грек, латын, ағылшын, неміс, француз, итальян және испан тілдерінде ұсынылды; сондай-ақ философия, саяси экономика, тарих, музыка, математика, физика және табиғаттану пәндері оқытылды. Алғашқы түлектердің салтанаты Браттл көшесіндегі Лонгфеллоу үйінің кітапханасында өтті, дәл сол жерде бір ғасыр бұрын Джордж Вашингтонның генералдары түндеген. Комиссия мүшелері "Аннекс" үшін қаражат жинап, Гарвардты әйелдерді Гарвард колледжіне тікелей қабылдауға көндіруді үміттенеді, бірақ университет қарсылық көрсетті. 1869 жылы Гарвард президенті ретіндегі тұсаукесер сөзінде Чарльз Элиот Гарвардтың әйел студенттерге қатысты ресми позициясын былай қорытындылады: "Әлем әйелдердің қабілеттері туралы көбінесе білмейді. Әйелдердің табиғи бейімділіктері, талғамдары мен қабілеттерін толыққанды талқылауға қажетті деректерді алу тек азаматтық бостандық пен әлеуметтік теңдіктің бірнеше буындарынан кейін ғана мүмкін болады. Университеттің міндеті – осы даулы мәселені шешу емес."

The "Harvard Annex," a private program for the instruction of women by Harvard faculty, was founded in 1879 after prolonged efforts by women to gain access to Harvard College. Arthur Gilman, a Cambridge resident, banker, philanthropist and writer, was the founder of what became The Annex/Radcliffe. At a time when higher education for women was a sharply controversial topic, Gilman hoped to establish a higher educational opportunity for his daughter that exceeded what was generally available in female seminaries and the new women's colleges such as Vassar and Wellesley. These schools were in their early years and had substantial numbers of faculty who were not university trained. In conversations with the chair of Harvard College's classics department, Gilman outlined a plan to have Harvard faculty deliver instruction to a small group of Cambridge and Boston women. He approached Harvard President Charles William Eliot with the idea, and Eliot approved. Gilman and Eliot recruited a group of prominent and well connected Cambridge women to manage the plan. These women were Elizabeth Cary Agassiz, Mary H. Cooke, Stella Scott Gilman, Mary B. Greenough, Ellen Hooper Gurney, Alice Mary Longfellow, and Lillian Horsford. Building upon Gilman's premise, the committee convinced 44 members of the Harvard faculty to consider giving lectures to female students in exchange for extra income paid by the committee. The program came to be known informally as "The Harvard Annex." The course of study for the first year included 51 courses in 13 subject areas, an "impressive curriculum with greater diversity than that of any other women's college at its inception. Courses were offered in Greek, Latin, English, German, French, Italian, and Spanish; philosophy, political economy, history, music, mathematics, physics, and natural history." The first graduation ceremonies took place in the library of Longfellow House on Brattle Street, just above where George Washington's generals had slept a century earlier. The committee members hoped that by raising an endowment for The Annex, they could persuade Harvard to admit women directly into Harvard College, but the university resisted. In his 1869 inaugural address as president of Harvard, Charles Eliot summed up the official Harvard position toward female students when he said,
"The world knows next to nothing about the capacities of the female sex. Only after generations of civil freedom and social equality will it be possible to obtain the data necessary for an adequate discussion of woman's natural tendencies, tastes, and capabilities It is not the business of the University to decide this mooted point."

Әйелдер үшін Гарвард емтихандары

1874 жылдан 1881 жылға дейін Гарвард Бостон әйелдер білім беру қауымдастығының талабымен әйелдердің білім алу мүмкіндіктерін кеңейту үшін әйелдерге арналған Гарвард емтихандарын өткізді. Осы жеті жыл ішінде 107 әйел қатысып, 36-сы сертификат алды. Әйелдер алған сертификаттардың аз саны Гарвардты 1881 жылы емтиханды өзгертуге мәжбүр етті. Сол кезде әйелдер «Гарвард Аннекси» – колледж білімінің әйелдерге арналған нұсқасына қабылдана алатын. «Әйелдерге арналған Гарвард емтихандары» тарих, Шекспир мен Чосердің әдебиеті, латын, француз және неміс тілдері, ботаника және математика сияқты пәндерді қамтыды. Бұл емтихан Гарвард колледжіне түсуге үміткер ер адамдарға берілетін қабылдау емтиханымен ұқсас болды. Әйелдер бір пәннен өткен жағдайда Гарвард президентінің қол қойған сертификатын алды. 1888 жылы Гарвард президенті Элиот 1888 жылы жұмысқа алуды жоспарлаған профессорға: «Аннексте оқыту міндетті емес. Әйелдер біліміне қызығушылық танытқан профессорлар белгілі бір жауапкершілікті сезінеді, бірақ көптеген профессорлар онда оқытуды өздерінің міндеті деп санамайды, және Корпорация мен Бақылау кеңесінің мүшелерінің кейбіреулері осы пікірмен келіседі» деді. Элиот ортақ білім беруге қарсы болды, ол: «Жасы жетпеген және некеге тұруға жарамды жүздеген жігіттер мен қыздардың бірлесіп тұруымен байланысты қиындықтар өте ауыр. Қажетті тәртіп ережелері де қиынға соғады» деді. 1893 жылдың желтоқсанында «Бостон глобусы» газеті: «Гарвард президенті үздік түлектердің дипломдарына қол қояды» деп хабарлады. Жаңа әйелдер колледжіне түсуге ниеттенген студенттер Гарвард колледжінің студенттерінен де талап етілетін қабылдау емтихандарын тапсыруға міндетті болды. Комиссия Элиоттың күмәндануына қарамастан, табандылық танытты. Жоба сәтті аяқталып, студенттердің саны арта түсті. Нәтижесінде 1882 жылы Әйелдердің колледждік білімі үшін қоғам құрылды, ал Гарвард профессоры Луи Агасзидің жесірі Элизабет Кэри Агасзи президент болып сайланды. Бұл қоғам студенттерге сертификаттар берді, бірақ академиялық дәреже беруге құқығы болмады. Келесі жылдары Гарвардқа әйелдерді тікелей қабылдау туралы пікір-таластар нәтижесіз аяқталды. Оның орнына Гарвард пен Аннекс Гарвард профессорларының факультет және келуші дене ретінде қатысатын диплом беруші мекеме құру туралы келісімге келді. Аннекстің бұл өзгерісі 1894 жылы Массачусетс штатының заңнамасымен Радклифф колледжі ретінде бекітілді. Ол Гарвардтың ертедегі меценаты Леди Энн Моулсон (Рэдклифф) есімімен аталады. 1896 жылы «Глобус» газеті: «Сүйкімді қыздар. Олар Радклифте көптеп бітіріп шығады. Сандерс театрында бітіру салтанаты. Галереялар достар мен студенттерге толы. Әдемі Агассиз ханым керемет сөз сөйледі. Президент Элиот жаңа институттың жұмысын жоғары бағалады» деп жазды. «Глобус» газеті Элиоттың: «Радклифтегі үздік бітірушілердің пайызы Гарвардтан әлдеқайда жоғары» дегенін хабарлады және «әйелдердің көшбасшы болуға лайықты болатын шығармашылық пен бастамашылық рухы бар-жоғы әлі белгісіз, бірақ олар ерлерге қарағанда сондай-ақ толыққанды білім алғанда олар да сондай болуы мүмкін» деді.

From 1874 to 1881, Harvard administered the Harvard Examinations for Women to increase women's educational opportunities, after being pressured by the Women's Education Association of Boston. During these seven years, 107 women participated; 36 received certificates. The low number of certificates received by women led Harvard to change the exam in 1881. At the time, women could also be admitted into the "Harvard Annex", the women's version of a college education. The "Harvard Examinations for Women" included subjects such as history; literature of Shakespeare and Chaucer; languages such as Latin, French, and German; botany; and mathematics. These tests were similar to the admittance exam given to men applying to Harvard College. When a woman passed a subject, she would receive a signed certificate from Harvard's president acknowledging her passing mark. In 1888, Harvard President Eliot in 1888 communicated to a faculty member he intended to hire that "There is no obligation to teach at The Annex. Those professors who on general grounds take an interest in the education of women feel some obligation but there are many professors who think it their duty NOT to teach there, in which opinion some of the Corporation and Overseers agree." Eliot was strongly against co education, saying, "The difficulties involved in a common residence of hundreds of young men and women of immature character and marriageable age are very grave. The necessary police regulations are exceedingly burdensome." In December 1893, The Boston Globe reported, "President of Harvard To Sign Parchments of the Fair Graduates". Students seeking admission to the new women's college were required to sit for the same entrance examinations required of Harvard College students. The committee persevered despite Eliot's skepticism. The project proved to be a success, attracting a growing number of students. As a result, the Annex was incorporated in 1882 as the Society for the Collegiate Instruction of Women, with Elizabeth Cary Agassiz, widow of Harvard professor Louis Agassiz, as president. This society awarded certificates to students but did not have the power to confer academic degrees. In subsequent years, ongoing discussions with Harvard about admitting women directly into the university still came to a dead end. Instead, Harvard and the Annex negotiated the creation of a degree granting institution, with Harvard professors serving as its faculty and visiting body. This modification of the Annex was chartered by the Commonwealth of Massachusetts as Radcliffe College in 1894. It was named after early Harvard benefactor Lady Ann Mowlson (née Radcliffe). By 1896, the Globe could headline a story: "Sweet Girls. They Graduate in Shoals at Radcliffe. Commencement Exercises at Sanders Theatre. Galleries Filled with Fair Friends and Students. Handsome Mrs. Agassiz Made Fine Address. Pres Eliot Commends the Work of the New Institution." The Globe said, "Eliot stated that the percentage of graduates with distinction is much higher at Radcliffe than at Harvard" and that although "[i]t is to yet to be seen whether the women have the originality and pioneering spirit which will fit them to be leaders, perhaps they will when they have had as many generations of thorough education as men."

Өсу

Дэвид Маккорд колледжді басқа жеті әйел бауырлас мекемелерінен ерекшелендіріп, "Рэдклифтің әйел бауырластарынан ерекшеленетін бір жағы бар және бұл нақты айтылуы керек. Барнард, Брин-Мор және Уэлсли сияқты үлкен қаланың барлық артықшылықтарын бөлісе отырып, Гарвард университетінің тікелей көршісі болу мүмкіндігіне ие болса да, Рэдклиффтің өзі ғана бастапқыда университет факультетінің күшіне ие болды. Сөйтіп, бастапқыда Рэдклифф әйелдерге арналған Гарвард болды. Бұл әлі де жеке институт, өзінің корпорациясы бар және Гарвардтан қаржылық көмек алмайды". Университет факультетіне ие болғандықтан, "колледждік" емес, Рэдклифф жеті әйел бауырлас мекемелерінің арасында студенттерге кең мүмкіндіктермен жоғары білім беруге қабілетті болды. Брин-Мор колледжінің екінші президенті және басты көрегені М. Кери Томас, Кембридждегі бәсекелесінің университет факультетіне қол жеткізуі Брин-Мордың академиялық амбицияларымен бәсекелесетіндіктен, Әйелдерді колледждік оқыту қоғамын Рэдклифф колледжіне айналдыруға қарсы күресті. 1890 мен 1963 жылдар аралығында Рэдклифф 750-ден астам докторлық және 3000-нан астам магистрлік дипломдарды әйелдерге табыс етті. 1950 жылдары колледж Колумбия және Чикаго университетінен басқа әйелдерге көбірек докторлық дипломдар берді. 1955–1956 жылдары колледж АҚШ-тағы кез келген басқа мекемеден көбірек әйелдерге докторлық диплом берді. Рэдклифтің факультеті Гарвардқа қарасты болғандықтан, колледждің алғашқы 50 жылында Гарвардтың профессорлары, әрқайсысы Рэдклиф әкімшілігімен жеке келісімшарттар бойынша лекцияларды қайталады, оларды алдымен Гарвард ауласындағы ерлерге оқып, содан кейін Кембридж орталығын кесіп өтіп, Рэдклиф ауласындағы әйелдерге дәл сол лекцияларды оқыды. Профессор Элвуд Байерли "қыздардың рухын, еңбекқорлығын және қабілетін әрқашан таңғажайып деп тапқанын" жазды, шын мәнінде, менің математика сабақтарымның орташа көрсеткіші қосымшадағы колледждегі сабақтарымнан жоғары болды. 1915 жылғы наурыз айында "Нью-Йорк Таймс" газеті 1915 жылы Гарвард пен Рэдклифте өткен драматургиялық байқауда ұсынылған барлық сыйлықтарды Рэдклиф студенттері жеңіп алғанын хабарлады. Гарвардтың бір жұмысы құрметпен аталды. 1960 жылдардың басында газет сондай-ақ "Гарвардта бірдей курстар мен емтихандар тапсырған Рэдклифтің 60 пайызы деканат тізіміне енген, Гарвардтың еркектерінің 42 пайызымен салыстырғанда" деп хабарлады. Дороти Хауэллз "Рэдклифтің "вампир" және "ұсынушы" деп айыптағанын, оқытушыны оның мансабын дамытуға және жариялануға ынталандыратын қосымша табыспен тартып алғанын" атап өтті. 1974 жылдан 1990 жылға дейін Гарвард факультетінің мүшесі және 1944 жылғы Рэдклиф класының мүшесі Рут Хаббард "аға (Гарвард) профессорлары Рэдклифте лекцияларын қайталауға мәжбүр болудан аса қуанбағанын" айтты. Кейде Гарвард студенттеріне емес, Рэдклифтегі ғылымның кіріспе курстарын оқытуға жіберілетін төменгі деңгейдегі профессорлық-оқытушылар құрамы өздерін одан да төмен сезінеді. 1934 жылғы Рэдклиф класының мүшесі Марион Кэннон Шлезингер "әлбетте, кейбір профессорлар Гарвард колледжінің қасиетті аймақтарына әйелдердің кіруіне қорқынышпен қарады, тіпті Рэдклиф ауласының қауіпсіз қашықтығында, және олардың әріптестері Рэдклиф қыздарына оқытатын академиялық шараларға ешқандай қатысы жоқ еді. Мысалы, Элиот үйінің бірінші меңгерушісі және тарих профессоры профессор Роджер Мерриман Рэдклиф сабағын оқығанда өлгендей болар еді". Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Гарвардта ерлер санының азаюы және ресурстарды пайдалану туралы сезімталдықтың артуы факультет уақытына қатысты жаңа, тиімдірек тәртіпке шақырды. Президент Комстоктың басшылығымен Рэдклиф пен Гарвард алғаш рет Рэдклиф пен Гарвард студенттеріне Гарвард ауласында бірге сабаққа қатысуға мүмкіндік беретін келісімге қол қойды, ресми түрде 1943 жылы бірлескен оқыту басталды. Сонымен қатар, Гарвард университетінің жеке оқытушылары Рэдклиффпен келісімшарт жасасуды таңдауға мүмкіндік беретін дәуірдің аяқталуы да маңызды. Келісімнің орнына Гарвард каталогының барлығы Рэдклиф студенттеріне ашылды, ал ол үшін Рэдклиф Гарвардқа Рэдклиф оқу ақысының белгіленген бөлігін төледі. Президент Комсток бұл келісім "біздің 1894 жылы берілген жарғымыздан бергі ең маңызды оқиға" екенін атап өтті. Гарвардтың барлық оқытушылары, қызығушылық танытса да, танытпаса да, Рэдклиф студенттеріне оқытуды міндетті түрде орындауға тиіс болды. Іс жүзінде Гарвард факультетінің кейбір қарсыластары бұл міндеттен қашу үшін өз сабақтарында "шешілген тіркелу" деп жариялап, тіркелуді тек ерлерге шектеді. Сол кезде Гарвард пен Рэдклиф бұл тәртіпті "бірлескен оқыту", бірақ "тең оқыту" емес деп баспасөзге айтты. Келісімге жауап ретінде Гарвард президенті Джеймс Брайант Конант: "Гарвард теорияда тең емес, тек практикада ғана тең болды" деді. Шындығында, Рэдклифф жеке қабылдау кеңсесін сақтап қалды, ол жалпы мойындалғандай, үміткерлердің академиялық талаптары Гарвардқа қарағанда қатаң болды. Екі колледждің көптеген қосымша іс-шаралары бөлек қалды. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Рэдклифф студенттік тіркелудің жоғарғы шегін келісімге келтірді. Бұл жетістік қосымша тұрғын үй құрылысымен бірге орындалды. Мурс Холл 1949 жылы, Холмс Холл 1952 жылы, Кронкайт Бітірушілер орталығы 1956 жылы және Комсток Холл 1958 жылы аяқталды. Қосылған жатақ орындары мен ұлттық жұмыс істеу кампаниялары студенттік құрамның ұлттық және халықаралық деңгейде өсуіне әкелді. 1961 жылы студенттерге тағамдық өнімдерді сатып алу, тамақ дайындау және үй шаруасын жүргізу үшін студенттік жауапкершілікпен бірлескен тұрғын үйге мүмкіндік беретін Джордан Ынтымақтастық үйлері салынды, ал колледж 1964 жылы 124 Уокер көшесі деп те аталатын Уолбах Холл пәтерлік үйін сатып алды. Рэдклифф 1966 жылы Хиллес кітапханасын және 1982 жылы Рэдклифф төртбұрышты спорт орталығын салды. Сондай-ақ 1961 жылы сол кездегі президент Мэри Бантинг автономды Рэдклифф жатақтарын Гарвардтың үйлері мен Йель университетінің тұрғын колледждеріндей "үйлерге" ұйымдастырды. Үш үй (Солтүстік, Оңтүстік және Шығыс) ақырында екіге (Солтүстік және Оңтүстік) біріктірілді. 1970 жылы колледж "Үй жоспары" ескеріліп жасалған бірінші Рэдклифф үйі - Кьюриер үйінің құрылысын аяқтады. Оңтүстік үй ақырында 1984 жылы Кабот үйі, ал Солтүстік үй 1995 жылы Пфорцхаймер үйі болып өзгертілді. Бантинг үй жүйесінің Рэдклифф студенттеріне Гарвард студенттерінің алғандай зихи ортаны ұсынып, оқытушылар мен студенттерді еркін тұрған Рэдклифф жатақтарындағыдан гөрі жақсырақ біріктіретінін және барлығына бакалавр әйелдерінің ұмтылыстарын, қабілеттерін және мүдделерін анықтауға көмектесетінін сезінді. Рэдклифф философиясы туралы жалпы айтқанда, президент Бантинг "біздің ерекше мақсатымыздың бір бөлігі әйелдерге және олар арқылы басқаларға зихилық пен әйелдік арасында ешқандай қақтығыс жоқ екенін көрсету" екенін атап өтті. Бантинг 1961 жылы Рэдклифф институтын да құрды. Институт – қазіргі Рэдклифф жоғары білім беру институтының алдағысы – үйде және отбасындағы зихилық ізденістерінен уақыт алған ғалым әйелдерге қаржылық қолдау, зерттеу кітапханаларына және құралдарға қол жеткізу және мойындау берді. Әйелдерге академиялық ортаға оралуға мүмкіндік беріп, Бантинг дәстүрлі академиялық институттардың ер адамның өмір жолына негізделгенін мойындады, онда ғалымның тұрмыстық мәселелері басқа біреу (әдетте әйел) шешеді. Рэдклифф институты, кейінірек Бантинг институты болып өзгертілді, әйелдердің өмір жолының қажеттіліктеріне негізделген институт, мүмкіндіктер ұсынады...

David McCord set the college apart from the other Seven Sister institutions, saying "there is one respect in which Radcliffe differs from her sisters, and this should be made clear. Although she divides with Barnard, Bryn Mawr, and Wellesley all advantages of a large city, and enjoys the further privilege of being front fence neighbor to Harvard University, Radcliffe alone has had from the first the strength of a university faculty Thus, from the beginning, Radcliffe has been a woman's Harvard. It is still a separate institution, with its own corporation, receiving from Harvard no financial aid." Because it had a university – as opposed to "collegiate" – faculty, Radcliffe was unique among the Seven Sisters in being able to provide a graduate program with a wide number of opportunities for students to pursue advanced studies. M. Carey Thomas, the second president and chief visionary of Bryn Mawr College, lobbied against the conversion of the Society for the Collegiate Instruction of Women into Radcliffe College precisely because the Cambridge rival's access to a university faculty competed with Bryn Mawr's own academic ambitions. Between 1890 and 1963, Radcliffe awarded more than 750 PhDs and more than 3000 masters degrees to women. During the 1950s, the school conferred more PhDs to women than any schools other than Columbia and the University of Chicago. In 1955–56, the college produced more female PhDs than any other institution in the United States. Because Radcliffe's faculty was Harvard's, in the college's first 50 years, professors from Harvard, each under individual contracts with the Radcliffe administration – duplicated lectures, providing them first for men in the Harvard Yard and then crossing the Cambridge Common to provide the same lectures to women in the Radcliffe Yard. Professor Elwood Byerly wrote that he "always found the spirit, industry, and ability of the girls admirable—indeed, the average has been higher in my mathematics classes in the Annex than in my classes at the college. In March 1915, The New York Times reported in 1915 that all of the prizes offered in a playwriting competition at Harvard and Radcliffe that year were won by Radcliffe students. One of the Harvard contributions received honorable mention. In the early 1960s, the newspaper also reported that "taking the same courses and exams as Harvard, 60 percent of Radcliffe's girls [sic] were on the Dean's List as compared with 42 percent of Harvard men [sic]." Dorothy Howells noted that, "Allegations were made that Radcliffe was a "vampire" and a "temptress" enticing the teacher from his career advancing research and publication with the lure of additional income." Ruth Hubbard, a member of the Harvard faculty from 1974 to 1990 and a member of the Radcliffe class of 1944, noted that "the senior (Harvard) professors were less than thrilled to have to repeat their lectures at Radcliffe. The lower rank faculty members, who were sometimes detailed off to teach the introductory science courses at Radcliffe instead of teaching Harvard students, felt even more declasse." Marion Cannon Schlesinger, Radcliffe Class of 1934, noted that "there were, to be sure, certain professors who looked with horror at the incursions of women into the sacred precincts of Harvard College, even at the safe distance of the Radcliffe Yard, and would have nothing to do with the academic arrangements by which their colleagues taught the Radcliffe girls. Professor Roger Merriman, for example, the first master of Eliot House and a professor of history, would not have been caught dead teaching a Radcliffe class.". During World War II, declines in male enrollment at Harvard and heightened sensitivity about the use of resources called for a new, more efficient arrangement concerning faculty time. Under the leadership of President Comstock, Radcliffe and Harvard signed an agreement that for the first time allowed Radcliffe and Harvard students to attend the same classes in the Harvard Yard, officially beginning joint instruction in 1943. Equally significant, the agreement ended the era in which individual faculty members at Harvard could choose whether to enter contracts with Radcliffe. The agreement instead opened the entire Harvard catalogue to Radcliffe students, in exchange for which Radcliffe made a payment to Harvard of a fixed portion of Radcliffe tuitions. President Comstock noted that the agreement was "the most significant event since our charter was granted in 1894." All Harvard faculty, whether interested or not, had a legal obligation to teach Radcliffe students. In practice a few holdouts on the Harvard faculty maneuvered around this obligation by announcing that their classes had "limited enrollment" and then limiting enrollment solely to male students. At the time, both Harvard and Radcliffe were adamant in telling the press that this arrangement was "joint instruction" but not "coeducation." Reacting to the agreement, Harvard President James Bryant Conant said, "Harvard was not coeducational in theory, only in practice." Indeed, Radcliffe continued to maintain a separate admissions office which, by general acknowledgment, was more stringent in its academic requirements of applicants than Harvard's. Most extra curricular activities at the two colleges remained separate. Following World War II, Radcliffe negotiated a higher ceiling on its student enrollment. This success was orchestrated in tandem with additional housing construction. Moors Hall was completed in 1949, Holmes Hall in 1952, the Cronkhite Graduate Center in 1956, and Comstock Hall in 1958. The added dormitory space and national recruiting campaigns led to an increasingly national and international student body. In 1961, the Jordan Cooperative Houses, an option for students to engage in more communal living, with student responsibility for shopping for food, preparing meals and housekeeping, were built, and the college purchased Wolbach Hall, an apartment building also known as 124 Walker Street, in 1964. Radcliffe constructed Hilles Library in 1966 and the Radcliffe Quadrangle Athletic Center in 1982. Also in 1961, then President Mary Bunting reorganized the autonomous Radcliffe dormitories into "houses," mirroring Harvard's houses and Yale University's residential colleges. The three houses (North, South, and East) were eventually consolidated into two (North and South). In 1970, the college completed construction of Currier House, the first Radcliffe House designed with the "House Plan" in mind. South House eventually was renamed Cabot House in 1984 while North House became Pforzheimer House in 1995. Bunting felt that the house system would give Radcliffe students an intellectual community comparable to what Harvard students were getting, bringing together faculty and students in a way the free standing Radcliffe dormitories did not, and allowing all to see with greater clarity the aspirations, capabilities, and interests of undergraduate women. Speaking generally about her philosophy for Radcliffe, President Bunting noted that "part of our special purpose is to convey to our students and through them to others that there is no basic conflict between being intellectual and being feminine." Bunting also established the Radcliffe Institute in 1961. The institute – a precursor to the current Radcliffe Institute for Advanced Study – gave financial support, access to research libraries and facilities, and recognition to scholarly women who had taken time away from intellectual pursuits to focus on home and family. In providing women with a venue to return to academe, Bunting was recognizing that traditional academic institutions were premised on a male life trajectory where a scholar's domestic concerns were taken care of by someone else (usually a wife). The Radcliffe Institute, later renamed the Bunting Institute, was an institution premised on the needs of a female life trajectory, providing opportunities that might otherwise have been truncated by women's decisions during early adulthood to leave academia to raise children. In the 1930s, Harvard president A. Lawrence Lowell took a dim view of Radcliffe, maintaining that the time Harvard professors spent providing lectures to women distracted the faculty from their scholarship, and providing Radcliffe women access to research facilities and Harvard museums was – in his view – an unnecessary burden on the university's resources. He threatened to scuttle the relationship between the two institutions. Radcliffe was forced to agree to a limitation on the size of its student body, with 750 spaces for undergraduates and 250 for graduate students. A ceiling on enrollment of women when compared to the enrollment of men was renegotiated upward at various points throughout the relationship with Harvard and remained constant in Radcliffe's operations until it began its ultimate incorporation into Harvard University in 1977.

Рэдклифф колледжінің президенттері

Президент лауазымы 1882 жылы Әйелдерді колледждік оқыту қоғамы құрылғанда құрылды. 1894 жылы қоғам Радклифф колледжіне айналды. Аты-жөні Мерзімі Елизавета Кэри Агассиз 1882–1903 Лебарон Рассел Бриггс 1903–23 Ада Луиза Комсток 1923–43 Уилбур Китченер Иордания 1943–60 Мэри Бантинг 1960–72 Матина Соретис Хорнер 1972–89 Линда С. Уилсон 1989–99 Мэри Мейплз Данн президент міндетін атқарушы, шілде–қыркүйек 1999; Радклифф жоғары оқу институтының деканының міндетін атқарушы, қыркүйек 1999–желтоқсан 2000.

Жоғары оқу орнынан кейінгі және жоғары оқу орнынан кейінгі мүмкіндіктер

Радклиф қызметкерлері әйел түлектеріне мансап жоспарлау және жұмысқа орналасуға көмектесуге, сондай-ақ әйелдер үшін аспирантурадан кейінгі білім алуға арналған түрлі бағдарламалар ұсынуға белсенділік танытты. Гарвардтың Радклиф бизнес-әкімшілік бағдарламасы бизнеске қызығушылық танытқан түлектерге кәсіби дайындық ретінде басталды. Ол әйелдерге Гарвардтың Бизнес мектебінде оқу мүмкіндігін беруге айналды. Гарвард университетінің құрамына енген сайын Радклифтегі басқа аспирантуралық бағдарламалар да кеңейді. Радклифтің баспа курсы студенттерге редакциялау және баспа саласында жұмыс істеу үшін қажетті басқа да дағдыларды меңгерді. Ландшафт дизайны бойынша Радклиф семинарлары бағдарламасы студенттерге Гарвард дизайн мектебіндегі және одан да бейресми ортада ландшафт дизайнын оқу курсына дейін зерттеуге мүмкіндік берді. Радклиф 1902 жылдан бастап алғашқы докторлық диссертацияларды қорғауға рұхсат берді. 1894 және 1902 жылдар аралығында көптеген студенттер зоология кафедрасында докторлық диссертациясының барлық талаптарын орындады, Радклиф зоологиялық зертханасында жұмыс істеді, бірақ диссертациялық атақ алған жоқ.

Студент өмірі және ерекше сабақтан тыс іс-шаралар

Радклифтің тағы бір тартымды жағы – оның студенттері басқа әйелдер колледждерінің студенттерімен салыстырғанда салыстырмалы түрде еркіндікке ие болуы еді. Кембридж мен Бостон географиялық тұрғыдан оқшауланған мекемелердегі әйелдерге берілмейтін ойын-сауықтарды ұсынды. Колледж тарихында Дэвид Маккорд «музыка, театрлар мен мұражайлар таңғаларлықтай жақын болды» деп атап өткен. Көптеген әйелдер колледждерінің студенттері демалыс күндері ғана ер адамдармен әлеуметтік қарым-қатынаста болса, Радклиф студенттері қалада және 1943 жылдан кейін сыныптарда мен зертханаларда күн сайын ер адамдарды көріп, өз мекемесі, студенттік ұйымдары мен іс-шаралары және кеңістігі бар болды. 1950 жылдары көптеген жоғары білім беру мекемелерінде «in loco parentis» дәуірінде әйелдер колледждерінде әйелдердің жатақханаға қайтып келген уақытын мұқият қадағалау, кіру уақыты келгенде есіктерді құлыптау және кіру уақытын өткізіп алған әйелдерді жазалау қалыпты жағдай болды. Ал Радклиф студенттері жатақхана кілттерін алып, кешке келгенде тізімге жазылатын. Олардың өмірі бауырлас мектептердегі кейбір әріптестеріне қарағанда тыныш емес еді, ал Mademoiselle Magazine журналында жарияланған мақалаға сәйкес, «Радклифтегі өмірдің байлығы мен бостандығы» студенттерге өз ізін қалдырды. 1934 жылы бітірген бір студент: «Біз елдегі ең жақсы білім алып жатырмыз, сонымен қатар бізді ауылға жерлеу үшін жер аудармады. Йель мен Принстонға демалыс күндері Вассардағы қыздың дұғасына жауап болған шығар, бірақ біз көңіл көтеру үшін салтанатты демалыс күндерін күтудің қажеті жоқ: Гарвард халқының арасында біздің «ерліктерімізді» мойындаған адамдар болды». 1960 жылдардың басында бір студент бұл тақырыпты қабылдады, Радклифтің тәжірибесін Смитпен салыстырды. «Смитте ақылды қыздар бар, әрине», - деді ол. «Бірақ олар олардан көп нәрсе ала алмайтындай көрінеді. Төрт жылдан кейін олар да жарық болып көрінбейді. Және олардың апта соңындағы жүйесі бар. Сен апта бойы Бермуда шорты киіп, шашыңды иілгішпен жауып, жұма күні кешке Амхерстке немесе Нью-Хейвенге кім алып барады деп уайымдайсың. Менің ойымша, мұндай нәрселер адамды шынымен де ұзақ уақытқа создырады». (Керісінше, Смит, Вассар және Маунт Холиок сияқты орындардың үлкен оқшаулануы кейде бұл соңғы мекемелерді әлеуметтік консервативті отбасылар үшін тартымды етті). Радклифте өткен уақытын еске түсіріп, жазушы Элисон Лури былай деді: «Көптеген жағдайларда біз шаттыққа толы күйде болдық – біздің өміріміз қазіргі студенттік стандарттарға қарағанда сәнді болды. Бізде жеке бөлмелер болды, төзімді ирланд қыздары тазалап, жинап беретін. Біздің кір жуатын орын әр апта сайын кірлеген киімдерімізді алып, оларды мұқият жуып, үтіктеп қайтаратын. Біз өз тамақтандыру бөлмемізде фарфордан жеп, жақсы әйелдер клубының қонақ бөлмелеріне ұқсас қонақ бөлмелерінде отыратын». «Жақсылық» Радклиф студенттеріне тән қасиет болды. 1967 жылы бітірген Бет Гатчон естеліктерінде былай деп жазды: «Бір күні кешкі сағат он бірде бір сыныптасым кітапханадан жалғыз шығып бара жатқанда, біреу арт жағынан оған секіріп, жерге жығып жіберді. Ол: «Ой, құдай, менің бұған уақытым жоқ. Ертең емтихан тапсырамын!» деді, ал шақырушы сәтке үндемей тұрып, орнынан тұрып кетіп қалды». Колледж тарихының көп бөлігінде Радклифтегі тұрғын үй өмірі мен студенттік қызмет Гарвардтан бөлек болды, жеке жатақханалар мен тамақтану орындары (Радклиф төртбұрышында орналасқан), газеттер (The Radcliffe News, Percussion), радио станциялары (WRRB және WRAD, a. k. a. Радио Радклиф), драма қоғамы (The Idler), студенттік үкімет (Радклиф Студенттік үкімет қауымдастығы және кейіннен Студенттер одағы), жылнамалар, спорттық бағдарламалар, хорлық бірлестіктер (Радклиф Хорлық қоғамы, Клифф Клефтері, кейіннен Радклиф Питчерлері) және т.б. (Радклиф саябағында орналасқан). Радклиф Гарвардтан гөрі тұрғын үйдің әртүрлі нұсқаларын ұсынды, колледжге тиесілі үйлер, пәтер үйі және жатақхана өміріне немесе үй жүйесіндегі өмірге қызығушылық танытпаған студенттер үшін кооперативтік тұрғын үйлер болды. Билер студенттік өмірдің танымал ерекшеліктері болды. «Бір уақытта сыныптық билер, клубтық билер, мектеп жасындағылар мен жоғары сынып оқушыларының балабақшалық билері, екінші сынып оқушыларының шай билері, Рождестволық билер және көктемгі салтанаттар болды. Жатақханада өтетін билерді «жоли-уп» деп атаған». 1950 жылдары ерекше танымал оқиғалардың бірі - студенттік үкімет демеушілік еткен «Радклиф Грант-ин-Айд» шоуы. Шоу стипендиялар үшін ақша жинады және әрқашан қызыл шорт киген студенттердің соққысымен аяқталды. Мүмкін, шортылардың арқасында Гарвард студенттері бұл оқиғаға әсіресе тартылған. Дэвидсон «Радклифтің жас әйелдерінің» ертедегі және құлшынысты ынтымақтастығы болмаса, қазір бүкіл елде кең тараған және әрқашан Кембриджбен байланыстырылатын колледж хор өнерінің тамаша дәстүрі көп ұзамай құрылған болар еді немесе басқа жерде пайда болған болар еді. Сонымен қатар, Радклиф Гарвардқа қарағанда мәдени артықшылықтарды ұсынды: бірдей курстарға қатысқанда да, Гарвард пен Радклиф студенттері емтихандарды бөлек тапсырды, өйткені Радклиф колледжінің ар-ұждан кодексі өте ерекше емтихан тапсыру ортасын қажет етті: «Ер адамдардың емтихан рәсімдерінде прокторлар, киім талаптары және үнсіздік қатаң талаптары болса, Радклиф студенттері прокторсыз емтихандар тапсырды, юбканың орнына ыңғайлы шалбар киюге қуанды және алдамаса, ғимараттан еркін кіріп-шыға алатын». Сонымен қатар, Радклифтің ар-ұждан кодексі Гарвардтың бюрократиялық жүйелеріне қарағанда студенттік топтар үшін кітапхана мен кампус кеңістігіне көбірек мүмкіндіктер берді. Алайда, Радклиф қауымдастығының кейбір мүшелері екі мектеп арасындағы айырмашылықтарға осылай қарады, Гарвардпен қарым-қатынасты әйелдер үшін институционалдық түрде бөлек, бірақ тең емес тәжірибе деп есептеді. Жазушы Элисон Лури былай деп ойлады: «Менің замандас Радклиф студенттері үшін Гарвардтың ең маңызды жағдайы – ол бізге тиесілі емес еді. Біздің жағдайымыз ұлы меншіктің қабырғаларының сыртында тұратын кедей туыстардың жағдайына ұқсас: кейбір ата-аналарымыз қамқорлық көрсетсе, ал кейбіреулері төзбейтін немесе қашқындап кететін». Белгілі ақын Адриенна Рич, 1951 жылғы түлек, Радклифте болғанда «жаман хабарды» алғанын айтты. «Бізге біз Америкадағы ең бақытты колледж студенттері екеніміз айтылды», - деді ол, «бірақ барлық қыздар жатақханаларында зияткерлік және эмоционалдық өмір қарқынды жүргенімен, біздің газетіміз, әдеби журналымыз, клубтарымыз бен студенттік үкіметіміз болғанымен, нақты билік (және ақша) Гарвардтың бізге кірмейтін институттарында салынғанын білдік». Бұл қанағаттандырудың 19 ғасырлық себептерін қабылдау, әсіресе 1960 жылдары жалпы білім беруге ұлттық қозғалыс өскенде, азайды. Бұл қозғалысты көрсете отырып, көптеген Радклиф студенттері Гарвард дипломдарын алуға және Радклиф пен Гарвардтың кампус іс-шараларын біріктіруге талап ете бастады. Радклифтегі қаржылық қиындықтар бұл талапты күшейтті. Радклифтің аспирантурасы 1963 жылы Гарвардпен біріктірілді, сол жылдан бастап Радклиф студенттері Гарвард университетінің дипломдарын Гарвард пен Радклиф президенттерінің қол қоюымен алды. (Гарвард студенттерінің дипломдарына тек Гарвард президентінің қолы қойылды). Радклиф студенттері 1967 жылы Гарвардтың Ламонт кітапханасына толық және тұрақты түрде қабылданды. Көптеген Радклиф және Гарвард студенттік топтары 1960 жылдары бірікті, ал екі институт арасындағы бірлескен бітіру салтанаты 1970 жылы басталды. 1971 жылы, жаңадан біріккен Принстон мен Йельдің Гарвардқа қабылданған студенттердің үлесін арттыруына және Гарвардқа қабылданған студенттерге ұқсас қабылдау бәсекесіне жауап ретінде, Радклиф Гарвардпен толыққандай біріктірілді.

Beyond the life of the mind, another appeal of Radcliffe was the comparative freedom that its undergraduates enjoyed compared to students at other women's colleges. Cambridge and Boston provided diversions that were denied to women at more geographically isolated institutions. In his history of the college, David McCord noted that "the music, theaters and museums were surprisingly close." While students at many women's colleges only had social interactions with men on weekends, Radcliffe students saw men in town and, after 1943, in classes and laboratories on a daily basis while still having their own institution, student organizations and activities, and space. In the 1950s, an era of "in loco parentis" at many postsecondary institutions, it was common at women's colleges for housemothers to keep diligent watch of the time when women returned to their dorms, locking the doors when check in hour had arrived and punishing women who missed their check in times. Radcliffe students, by contrast, had their own dormitory keys and filled out sign in sheets when they arrived in the evening. Their lives were not as cloistered as those of some of their counterparts at the sister schools, and according to an article in Mademoiselle Magazine, "it was the richness and freedom of life at Radcliffe" which left its mark on the student body. One graduate of the class of 1934 noted, "We were getting the best education in the country, and besides, we weren't banished to the sticks to rusticate. Weekends at Yale and Princeton may have been the answer to a maiden's prayer at Vassar, but we did not have to wait for ceremonial weekends for our entertainment: there were those among the Harvard population who recognized our "merits." A student from the early 1960s picked up on this theme, contrasting the Radcliffe experience with that of Smith. "There are smart girls at Smith, all right," she said. "But they don't seem to get much out of them there. Four years later they don't seem to be any brighter. And they have this crazy week end system. You spend all week in Bermuda shorts, with your hair in curlers, worrying over who's going to take you to Amherst or New Haven Friday night. It seems to me that sort of thing actually retards you in the long run." (Conversely, the greater seclusion of places such as Smith, Vassar and Mt. Holyoke sometimes made these latter institutions more attractive to socially conservative families.) Reflecting on her time at Radcliffe, writer Alison Lurie stated that "most of the time we were in a mild state of euphoria our lives were luxurious by modern undergraduate standards We had private rooms, cleaned and tidied by tolerant Irish maids; a laundry called for our dirty clothes every week and returned them carefully washed and ironed; we ate off of china in our own dining room and sat in drawing rooms that resembled those of a good women's club." "Pluck" was a quality attributed to some Radcliffe students. Beth Gutcheon of the class of 1967 wrote in a reminiscence that "One night a classmate of mine was leaving the library alone at eleven when somebody jumped her from behind and knocked her to the ground. She yelled, 'Oh, Christ, I don't have time for this. I have an exam tomorrow!' and after a disappointed pause, her attacker got up and went away." Throughout most of the college's history, residential life and student activities at Radcliffe remained separate from those at Harvard, with separate dormitories and dining facilities (located on the Radcliffe Quadrangle), newspapers (The Radcliffe News, Percussion), radio stations (WRRB and WRAD, a. k. a. Radio Radcliffe), drama society (The Idler), student government (Radcliffe Student Government Association and later, The Radcliffe Union of Students), yearbooks, athletic programs, choral associations (The Radcliffe Choral Society, the Cliffe Clefs, and later the Radcliffe Pitches), etc. (located in the Radcliffe Yard). Radcliffe had greater diversity in housing options than Harvard, with college owned frame houses, an apartment building, and co operative housing for students who were not interested in immersion in dormitory life or life within the House System. Dances were popular features of undergraduate life. "At different times there were class dances, club dances, junior and senior proms, sophomore tea dances, Christmas dances, and spring formals. Dormitory based dances were known as 'jolly ups.'" One particularly popular event during the 1950s was the Radcliffe Grant in Aid show, which was sponsored by the student government. The show raised money for scholarships and always ended with a student kick line in red shorts. Perhaps because of the shorts, Harvard students were particularly drawn to the event. Davidson added that "without the early and enthusiastic cooperation of 'the young ladies of Radcliffe' the impressive tradition of college choral singing, which is now nationwide and which is always associated first with Cambridge, would almost certainly have been established much later here or would have originated elsewhere." Additionally, Radcliffe offered a cultural advantage over Harvard: even when enrolled in the same courses, Harvard and Radcliffe student took exams separately, as Radcliffe College's honor code necessitated a vastly different exam taking environment: "Where the men's exam rituals included proctors, dress codes, and a strict requirement of silence, the Radcliffe women took un proctored exams, relished the chance to wear informal pants instead of skirts, and could enter and exit the building as they wished so long as they did not cheat." Similarly, the Radcliffe honor code provided for more generous library and campus space privileges (for student groups) than the more bureaucratic Harvard systems allowed. However, some people within the Radcliffe community were less sanguine about the differences between the two schools, seeing the relationship with Harvard as an institutionalized separate but unequal experience for women. Writer Alison Lurie reflected that "for Radcliffe students of my time the salient fact about Harvard was that it so evidently was not ours. Our position was like that of poor relations living just outside the walls of a great estate: patronized by some of our grand relatives, tolerated by others, and snubbed or avoided by the rest." Famed poet Adrienne Rich, class of 1951, described receiving an "insidious double message" when she was at Radcliffe. Radcliffe students "were told that we were the most privileged college women in America," but "while intellectual and emotional life went on with intensity in all female dorms, and we had our own newspaper, our own literary magazine, clubs, and student government, we knew that the real power (and money) were invested in Harvard's institutions, from which we were excluded." Acceptance of the 19th century rationales for this exclusion was fading, particularly as during the 1960s, a nationwide movement for co education grew. Reflecting this movement, many Radcliffe students began to insist upon receiving Harvard diplomas for their academic work and upon merging Radcliffe and Harvard extra curricular activities. Growing budgetary problems at Radcliffe encouraged this insistence. The Radcliffe Graduate School merged with Harvard's in 1963, and from that year onward Radcliffe undergraduates received Harvard University diplomas signed by the presidents of Radcliffe and Harvard. (Harvard students' diplomas were signed only by the president of Harvard.) Radcliffe students were fully and permanently admitted to Harvard’s Lamont Library in 1967. Many Radcliffe and Harvard student groups combined during the 1960s and joint commencement exercises between the two institutions began in 1970. In 1971, largely in response to gains made by newly co ed Princeton and Yale in their respective yields of students admitted to Harvard, Yale and Princeton, and to comparable admissions competition posed by the increasing national popularity of co ed Stanford, Harvard president Derek Bok reduced the admissions ratio of Harvard students to Radcliffe students from 4:1 to 5:2. Instead of a complete merger, in 1977 Radcliffe president Matina Horner and Harvard president Derek Bok signed an agreement that, through their admission to Radcliffe, put undergraduate women entirely in Harvard College. The so called "non merger merger" combined the Radcliffe and Harvard admissions offices and ended the forced ceiling on female enrollment. In practice most of the energies of Radcliffe (which remained an autonomous institution) were then devoted to the institution's research initiatives and fellowships, rather than to female undergraduates. The Harvard and Radcliffe undergraduate communities and classes came to be known officially as "Harvard and Radcliffe" or "Harvard Radcliffe", and female students continued to be awarded degrees signed by both presidents. Radcliffe continued to own its campus and provided financial aid, undergraduate prizes, and externship and fellowship opportunities to Radcliffe students, and the college continued to sponsor academic access programs for high school girls and continuing education opportunities for people outside the traditional college age. The college also continued to support programs and workshops targeting female undergraduates. In practice, though, Radcliffe at this point had minimal impact on the average undergraduate's day to day experiences at the university. This minimal role fueled still more talk about a full merger of the two schools. Conversely, supporters of the "non merger merger" maintained that the agreement gave Radcliffe students the full benefits of Harvard citizenship while allowing maintenance of the proud Radcliffe identity, an institution with its own mission, programs, financial resources and alumnae network. On October 1, 1999, Radcliffe College was fully absorbed into Harvard University; female undergraduates were henceforward members only of Harvard College while Radcliffe College evolved into the Radcliffe Institute for Advanced Study.

Radcliffe бірігуден кейін

Радклифф жоғары оқу орнының қазір Гарвард университетінің бөлігі болып табылатын ғылыми-зерттеу және кәсіби даму бағдарламаларын жалғастыруда. Бұл оқу орны бұрын Радклифф колледжінің пионер болған бағдарламаларын сақтап қана қоймай, оларды әлемдік ғылым қауымдастығына таныстырды. Дегенмен, Радклиффтің бакалавриат ретіндегі қызметінің тоқтатылуы әлі де наразылық тудыруда. 1959 жылғы түлектердің бірі: «Бірігудің сөзсіз болатынын түсінгеніммен, маған көп сыйлаған колледжімнен айырылғаныма қатты өкінемін», – деді. Тағы бір түлек: «Радклифф колледжінің жоқ болуына қайғырамын. Ол Гарвардтан гөрі менің студенттік өмірімді анықтады. Гарвардтан бірде-бір сыныптасымды есімде ұстамаймын, бірақ ең жақсы достарымның екеуі – Клиффи студенттері, және мен шамамен ондаған адаммен хат алмасамын», – деді. Шындығында, көптеген Радклифф түлектері өз институтының ерекше беделін еркектерге бағытталған, әйелдердің мүдделерін елемейтін бір құрылымға беріп алғанын сезінеді. Бұл көзқарас Гарвардтың 21 ғасырдың басындағы президенті Лоуренс Саммерстің әйелдердің ғылым саласындағы қабілеттері ерлерге қарағанда төмен екенін ашық айтқан сөзімен күш алды. Сонымен қатар, екі оқу орнының толық бірігуінен кейін көп ұзамай Гарвард студенттері Гарвардтың әйелдердің интеллектуалдық және жеке дамуын қолдаудағы жетіспеушілігін сезіне бастады және Гарвардта әйелдер орталығын құру үшін лоббилеуді бастады. Таңқаларлық емес, Гарвардтың әйелдерге қатысты тарихи немқұрайлылығының естеліктері көптеген Радклифф түлектерін Гарвард университетімен емес, Радклифф колледжімен байланыста болуға итермеледі. «Әйелдерсіз тарих – Гарвардтың арнайы мамандығы», – деп атап өтті Лорел Тэтчер Ульрих. Радклифф институтының деканы Дрю Гилпин Фауст Саммерстің орнына келіп, Гарвардтың алғашқы әйел президенті болған кезде президенттер Елиот, Лоуэлл және Саммерске қарсы белгілі бір дәрежеде әділдік орнатылды. Радклифф колледжінің түлектері Гарвардқа университеттің әйелдерге деген міндеттемесі туралы сұрақтарды қоюын жалғастыруда, ал Гарвардта әйелдер факультетінің санын арттыру түлектердің ерекше қызығушылығын тудырады. Радклиффтің бұрынғы президенті Матина Хорнер 1969 жылы Гарвардта алғаш рет лекция оқығанда төрт студент жігіттің өзіне келіп, таңғалатынын айтты. Олардың бірі оған «әйел адамның сабақ беруі қандай сезім екенін көруге және әйел адамның сөзді айта алатынын білуге келдік» деді. Гарвардта әйелдердің интеллектуалдық қабілеттерін елемеушілікке жиі көз жұмушылық және Радклифте олардың өте аз әйел профессорлық-оқытушылар құрамы болғандығын еске түсіре отырып, 1990 жылдардың соңында Радклифф түлектерінің бір тобы Гарвардта Әйелдердің теңдігі жөніндегі комитетті құрды. Топ Гарвардтың қаржы жинау науқанына бойкот жариялады және 27 000-ға жуық Радклифф түлектеріне және 13 000 Гарвард түлектеріне университет әйелдерді штаттан тыс факультетіне қосуға күшін арттырмайынша, олардың қайырымдылықтарын эскроу шотқа ауыстыруды сұрап хаттар жіберді. Топ Гарвардтың орындауын қалаған квоталарды белгілеген жоқ. Оның орнына, Гарвардтың жеке факультеттері өздерінің тұрақты әйелдер факультетінің пайызын «реалистік қол жетімді резервпен» салыстырып, егер бұл пайыз жеткіліксіз болса, әйелдердің санын арттыру жоспарын жасауы керек екенін мәлімдеді. Топ ведомстволар осылай жасаған жағдайда, эскроу шот (қазір Гарвард әйелдер факультеті қоры деп аталады) Гарвардқа беріледі деді. Осы арада, Гарвардтың Радклифке толық бірігу кезінде берген жүздеген миллион долларларымен байыған Радклифф институты бүгінде көрнекті ғалымдарға жыл сайын ондаған стипендиялар тағайындайды. Ол тек академияға оралған әйелдерге ғана назар аудармаса да, Гарвард университетінің ішіндегі ірі зерттеу орталығы болып табылады. Оның Шлезингер кітапханасы әйелдер тарихымен байланысты қолжазбалар мен мұрағаттардың Америкадағы ең үлкен жиынтықтарының бірі болып табылады. Гарвард колледжінің бірнеше студенттік ұйымдары әлі күнге дейін Радклифті өздерінің атында атайды (мысалы, Гарвардтың феминисттік ұйымы – Радклифф студенттер одағы; Радклифф хор қоғамы, Гарвардтың әйелдер хоры (қазіргі Холден хорларының бірі), ол Радклифф және Гарвардтан түлектерді қамтиды және Радклиффиана репертуарын сақтайды; Гарвард Радклифф оркестрі; Гарвард Радклифф Гилберт және Салливан труппасы; Радклифф Питч, әйелдердің a cappella әншілер тобы; және Гарвард Радклифф Драматикалық клубы). Екі спорт командасы әлі де Радклифф атауымен жарысады: университет командасы, ол әлі де Гарвардтың қызыл және ақ түсі емес, Радклиффтің қара және ақ түсті ескек және формасын киеді (1973 жылы команда Гарвард атауын қабылдамауға дауыс берген жалғыз университет командасы болды); және клубтық регби одағы. Сонымен қатар, Гарвард университетінің оркестрі әлі де Радклиффтың күрес әнін орындайды.

The Radcliffe Institute for Advanced Study, now a division of Harvard University, carries on many of the research and professional development programs that Radcliffe College pioneered and has introduced other programs to the worldwide community of scholars. The end of Radcliffe's role as an undergraduate institution, however, still has its detractors. "Although I realize the merger was inevitable," a member of the class of 1959 commented, " I nevertheless regret the loss of my college, which gave me so much. Another noted that she "feels sad that Radcliffe College no longer exists. It, far more than Harvard, defined my college experience. I can't remember a single Harvard classmate, but two of my best friends are fellow Cliffies and I exchange correspondence with about a dozen more." Indeed, many Radcliffe alumnae feel their institution has relinquished its distinguished identity in favor of a male oriented one that remains steadfastly dismissive of women's concerns. This latter perspective gained some traction when, in a voice reminiscent of Presidents Eliot and Lowell, Harvard's early 21st century president Lawrence Summers publicly stated that women were not as capable in the sciences as men. Additionally, shortly after full merger of the two schools, Harvard undergraduate women feeling a void in Harvard's support for women's intellectual and personal development started to lobby Harvard to create a women's center. Perhaps not surprisingly, memories of Harvard's historical indifference to women have led many Radcliffe alumnae to maintain primary ties to Radcliffe College and not to Harvard University. "Womenless history has been a Harvard specialty," Laurel Thatcher Ulrich noted. The Annex gained some vindication against Presidents Eliot, Lowell, and Summers when Drew Gilpin Faust, Dean of the Radcliffe Institute, replaced Summers and became Harvard's first female president. Radcliffe College alumnae continue to press Harvard on the question of the university's commitment to women, and increasing the number of female faculty members at Harvard is a particular alumnae interest. Former Radcliffe president Matina Horner once told the New York Times of her surprise when she first delivered a lecture at Harvard in 1969 and four male students approached her. One of these students told her that they "just wanted to see what it felt like to be lectured by a woman and if a woman could be articulate." Picking up on the perceived common Harvard blind eye to women's intellectual competence and reflecting on the fact that while at Radcliffe they had had very few female faculty members, in the late 1990s a group of Radcliffe alumnae established the Committee for The Equality of Women at Harvard. The group chose to boycott Harvard's fundraising campaigns and sent letters to all 27,000 Radcliffe alumnae and to 13,000 Harvard alumni asking them to shift their donations to an escrow account until the university stepped up its efforts to add women to its tenured faculty. The group has not established quotas that it wants Harvard to meet. Rather, it has stated that individual Harvard departments should measure their percentage of tenured women faculty against a "realistically available pool" and create a plan to increase the number of women if that percentage falls short. The group also said that when departments do so, the escrow account (now called the Harvard Women's Faculty Fund) will be turned over to Harvard. In the meantime, enriched by hundreds of millions of dollars that Harvard conferred unto Radcliffe at the time of the full merger, the Radcliffe Institute today awards dozens of annual fellowships to prominent academics. Although it does not focus solely on women returning to academe, it is a major research center within Harvard University. Its Schlesinger Library is one of America's largest repositories of manuscripts and archives relating to the history of women. Several undergraduate student organizations in Harvard College still refer to Radcliffe in their names, (for example the Radcliffe Union of Students, Harvard's feminist organization; the Radcliffe Choral Society, Harvard's female choir (now one of the Holden Choirs), which has alumnae from both Radcliffe and Harvard and maintains a repertoire of Radcliffiana; the Harvard Radcliffe Orchestra; the Harvard Radcliffe Gilbert and Sullivan Players; the Radcliffe Pitches, a female a cappella singing group; and the Harvard Radcliffe Dramatic Club). Two athletic teams still compete under the Radcliffe name: varsity crew, which still rows with Radcliffe's black and white oarblades and uniforms instead of Harvard's crimson and white (in 1973 the team had been the only varsity team which voted not to adopt the Harvard name); and club rugby union. In addition, the Harvard University Band still plays a Radcliffe fight song.

Жазу

1963 жылы Рэдклиф колледжінің студенті Фэй Левин Гарвард Кримсон газеті үшін «Рэдклифтің үш түрі» деген тақырыпта мақала жазды. Бұл мақала классикаға айналып, Рэдклиф студенттерін сипаттау үшін жиі цитаталанды. Осы үш түр – шабдалы, шоколад және лайм.

Фильм

"Love Story" романы мен фильмі Радклиф колледжіндегі оқиғаларды қамтиды және Дженифер Каваллери есімді студенттің Гарвард студенті Оливер Барретт IV-пен араласуы туралы айтады. Фильмнің бір бөлігі Радклифте түсірілді. "Қылағай би: Гавана түндері" фильмінің басты кейіпкері Кейт Миллер Радклифке түсуді армандаған дарынды студент. "Профессор Марстон мен ғажайып әйелдер" фильмінің үлкен бөлігі осы колледжде болған оқиғаларға негізделген және оларды көрсетеді.