Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Жұлдызаралық сапарға арналған тұжырымдамалық ғарыш кемесі
Conceptual space vehicle for interstellar travel
Жұлдызаралық кеме – жұлдызаралық сапарға арналған жобалық ғарыш кемесі. Жұлдызаралық кемелер мұндай қашықтықтарға саяхаттаудың ең экономикалық тиімді жолы болуы мүмкін. Бұндай кеме жаһандық апат жағдайында өркениет пен білімді сақтауға арналған тұрақты мекен ретінде де қарастырылған. Мұндай кеме үлкен болуы керек, сондықтан қуатты электр станциясы қажет. Ядролық импульстар арқылы қозғалыс жасау концепциясы "Орион" жобасында ұсынылған. "Орион" жобасында талданған ең ірі ғарыш кемесінің диаметрі және салмағы шамамен 8 миллион тоннаны құрады. Ол 100 000 және одан да көп адам тұратын қалаға арналған болуы мүмкін.
An interstellar ark is a conceptual starship designed for interstellar travel. Interstellar arks may be the most economically feasible method of traveling such distances. The ark has also been proposed as a potential habitat to preserve civilization and knowledge in the event of a global catastrophe. Such a ship would have to be large, requiring a large power plant. The Project Orion concept of propulsion by nuclear pulses has been proposed. The largest spacecraft design analyzed in Project Orion had a diameter and weighed approximately 8 million tons. It could be large enough to host a city of 100,000 or more people.
Тіреу ұғымдары
Тағы бір мәселе – ғарыш кеңістігінің шөлі арқылы жұлдызаралық саяхаттарға қатысты ұзақ мерзімді сақтауға қабілетті қуат көздері мен механизмдерді таңдау. Ең ұзақ қызмет еткен ғарыш зондтары – радиоизотоптық термоэлектрлік генераторларды қолданатын «Вояджер» бағдарламасының зондтары, олардың пайдалы өмір сүру мерзімі бар болғаны 50 жылды құрайды. Экипаждық ғарыш кемесі үшін бір қозғалту әдісі – синтез микрожарылысы негізіндегі ядролық импульстік қозғалту жүйесі (мысалы, «Дедалус» жобасында ұсынылғандай) болуы мүмкін, ол кемеге жарық жылдамдығының 10%-ына дейін жұлдызаралық жылдамдыққа қол жеткізуге мүмкіндік береді. Дегенмен, егер кеме жүздеген мың жылдарға созылатын сапарларды жасауға қабілетті болса, химиялық және гравитациялық маневрлер жеткілікті болуы мүмкін.
Another concern is selection of power sources and mechanisms which would remain viable for the long time spans involved in interstellar travel through the desert of space. The longest lived space probes are the Voyager program probes, which use radioisotope thermoelectric generators having a useful lifespan of a mere 50 years. One propulsion method for a crewed spacecraft could be a fusion microexplosion nuclear pulse propulsion system (like that proposed in Project Daedalus) that may allow it to obtain an interstellar cruising velocity of up to 10% of the speed of light. However, if the ship is capable of transits requiring hundreds of thousands of years, chemical and gravitational slingshot propulsion may be sufficient.
Арнайы ұсыныстар мен ғылыми-зерттеу жобалары
1964 жылы ұсынылған Энзманның жұлдыздық кемесі – ірі, термоядролық қуатпен жұмыс ілейтін ғарыш кемесі. Ол 200 адамдық экипажға және кеңейтуге қосымша орынмен, жарықтан кем жылдамдықпен жақын жұлдыздық жүйелерге көп жылдық сапарларда жұлдызаралық кеме ретінде пайдалануға болады. 1955 жылы «Орион» жобасы ғарыш кемелері үшін ядролық қозғалтқышты қарастырды, ол терең ғарыш саяхаттарына қолайлы болды. 1973–1978 жылдары Британдық ғарыш қоғамы адамсыз жұлдызаралық ғарыш кемелерін зерттеу үшін «Дейдалус» жобасын жүргізді.
The Enzmann starship proposed in 1964 is a large fusion powered spacecraft that could function as an interstellar ark, supporting a crew of 200 with extra space for expansion, on multi year journeys at subluminal speeds to nearby star systems. In 1955 Project Orion considered nuclear propulsion for spacecraft, suitable for deep space voyages. In 1973–1978 Project Daedalus was conducted by the British Interplanetary Society to study uncrewed interstellar spacecraft.