Кіріспе

No Jacket Required – ағылшын барабаншысы және әнші-күйші Фил Коллинстің үшінші жеке студиялық альбомы. Ол 1985 жылдың 18 ақпанында Ұлыбританияда Virgin Records, ал әлемдік деңгейде Atlantic және WEA компаниялары шығарды. 1984 жылы Genesis тобымен гастрольдік міндеттемелерін аяқтағаннан кейін және Эрик Клэптонмен жұмыс істегеннен кейін Коллинз жеке мансабын жаңадан бастады және жаңа альбом үстінде жұмыс істей бастады. Бұрынғы материалдарының көп бөлігі алғашқы ажырысуына байланысты мәселелерге ұшырағандықтан, ол көбірек жылдам және биге арналған әндер жазу туралы белгілі бір шешім қабылдады. Альбомда Хелен Терри, Питер Габриэль және Стинг қонақ вокал ретінде қатысты. "Don't Lose My Number" және "Sussudio" сияқты кейбір әндер импровизацияға негізделген, ал "Long Long Way to Go" сияқты басқалары саяси мазмұнға ие болды. No Jacket Required көптеген сыншылар тарапынан жақсы қабылданып, әлемдік деңгейде үлкен коммерциялық сәттілікке жетті, Ұлыбританияда бес апта бойы, ал АҚШ-та жеті апта бойы бірінші орынға ие болды. 1985 жылы Ұлыбританияда Dire Straits тобының "Brothers in Arms" альбомынан кейін екінші орынды иеленді. "One More Night", "Sussudio", "Don't Lose My Number" және "Take Me Home" әндері музыкалық видеоларымен бірге сингл ретінде жарық көрді. Төрт ән де Billboard Hot 100 тізімінде топ-10 қатарына енді, ал "Sussudio" және "One More Night" бірінші орынға жетті. Ұлыбританияда шыққан үш синглдің барлығы топ-20 қатарына кірді. Кейбір тректер "Майами Вайс" және "Cold Case" телешоуларында пайда болды, ал "The Man with the Horn" әні "Phil the Shill" эпизоды үшін қайта жазылып, жаңадан орындалды. 2001 жылы No Jacket Required АҚШ-та 12 миллион дана сатылғаны үшін Американың дискі жасау өнеркәсібі қауымдастығынан (RIAA) алтын сертификат алды және әлем бойынша 25 миллионнан астам дана сатылды, осылайша барлық уақыттағы ең көп сатылған альбомдардың біріне айналды. Ол үш Грэмми сыйлығын жеңіп алды, соның ішінде "Жыл альбомы" номинациясын. No Jacket Required World Tour кезінде Коллинз 85 концерт берді, соның ішінде Лондон мен Филадельфиядағы Live Aid шоуларында өнер көрсетті. Альбомнан алты әннің ремиксі 1987 жылы шыққан "12"ers" жинағында жарық көрді. 2010 жылы ол Brit Awards жүлдесінде соңғы 30 жылдағы ең үздік британдық альбомдардың бірі ретінде танылды. Бұл тізімде 74-орынды иеленді. 2016 жылы жаңартылған суреттерімен және бонус тректерімен жаңартылған делюкс нұсқасы жарық көрді.

Өндіріс және жазу

1984 жылдың көктемінде Genesis тобымен гастрольдік сапардан оралғаннан кейін және Эрик Клэптонның «Behind the Sun» альбомы бойынша жұмысты аяқтағаннан соң Коллинз өзінің үшінші жеке альбомына көшті. «No Jacket Required» альбомының жазбалары оның бұрынғы туындыларының көп бөлігі алғашқы ажырысынан әсерленгендіктен, оның көбірек серпілісті дыбысқа қадам басуға жасаған саналы әрекеті болды: «Мен не істегім келетінін білемін: өзімді тапқан осы «махаббат әні» шеңберінен шығу. Мен би альбомын жасаймын. Немесе, кемінде, бірнеше жылдам әндері бар альбом жасаймын». Кейбір әндер, соның ішінде «One More Night» және «Sussudio», Коллинздің барабан машинасымен жасаған импровизацияларынан туындады. Коллинз әннің мәтінінің мағынасын толық түсінбейтінін, ал «The Phil Collins Big Band» оны концерттерде орындағанын айтты. Бірақ бұл рас емес. Коллинз әннің мәтіні психиатриялық клиникадағы науқасқа қатысты екенін және оның «Куку шаңырағынан ұшқандар» романына негізделгенін мәлімдеді. Музыкалық бейнеклип (NJR гастролі кезінде түсірілген) Коллинзді әлемнің әртүрлі қалаларында, оның ішінде Лондон, Нью-Йорк, Токио, Мәскеу, Сидней, Париж, Чикаго, Сент-Луис, Лос-Анджелес (Голливуд) және басқа да қалаларда көрсетеді. Әннің қосымша гитаралармен және оркестрсіз ремиксі келесі жылы (1986) «Playing for Keeps» фильмінің саундтрегінде жарық көрді. Бұл ремикстелген нұсқа саундтрек шыққан кезде (ол «No Jacket Required» кезеңімен сәйкес келді) радиода бірнеше рет ойнатылды, бірақ хит-парадқа ілеспеді. Коллинз әнді «екінші тағдырлы азамат» деп есептейді, егер ол альбомға енгенде, оған басқаша қаралатынын айтады. «The New York Times» газетінің рецензенты Карин Джеймс әннің «үйден кету туралы тікелей пікір» екенін мәлімдеді. «The Man with the Horn» әні алғаш рет 1982 жылы Коллинздің екінші жеке альбомы «Hello, I Must Be Going!» үшін жазылған. Алайда, ән Ұлыбританияда «Sussudio» әнінің B жағы ретінде, ал АҚШ-та «One More Night» әнінің B жағы ретінде шыққанға дейін жарық көрмеді. Коллинз әнге «эмоционалды байланысы жоқ» екенін айтты.

Атауы мен мұқабасы

Альбом Чикагодағы The Pump Room мейрамханасындағы бір оқиғаға байланысты аталған. Колинз, Led Zeppelin тобының бұрынғы вокалисі Роберт Плантпен бірге мейрамханаға келгенде, кешкі асқа арналған "жакет кию" талабына сай келмегендіктен кіруге рұқсат берілмеді, ал Плантқа рұқсат болды. Колинз жакет кигенін айтып, талас тудырды. Мейрамхананың қызметкері жакеттің "дұрыс" емес екенін мәлімдеді. No Jacket Required альбомының обложкасындағы Колинздің беті қызыл/қызғылт сары жарықта бейнеленген, бұл альбомның "қыздырып" жіберуші, жылдам темпті сипатын көрсету үшін жасалған. Колинз өзінің "Not Dead Yet" атты автобиографиясында екі әннің де музыкалық видеолары Ричард Брэнсонға тиесілі Лондон пабында түсірілгенін, Колинз ғимарат жабылар алдында да, кейін де ойнағанын айтты. Айдың соңында ол Америкада да бірінші орынға көтерілді. Колинз альбом және сингл бойынша Billboard чартында көш бастаған 15-ші британдық орындаушы болды, себебі "One More Night" сол аптада Billboard Hot 100 тізімінде бірінші орынға шықты. Ұлыбританияда да осыған ұқсас жағдай болды, онда Колинз бен Филип Бейлидің "Easy Lover" дуэті UK Singles Chart тізімінде бірінші орынды иеленді. No Jacket Required АҚШ чарттарында жеті апта, ал Ұлыбритания чартында бес апта бойы бірінші орында тұрды. "Sussudio" Ұлыбританияда сингл ретінде шығарылған алғашқы трек, ал АҚШ-та екінші трек болды. Ұлыбританияда ән UK чартында 12-орынға жетті. АҚШ-та ән мамыр айында MTV-де жиі көрсетілді, ал 6 шілдеде сингл мен альбом АҚШ Billboard чарттарында бірінші орынға шықты. Синглдің B жағы "We Said Hello Goodbye" болды. Колинз музыкалық видеоның сюжетін ойластыруда қиындыққа тап болды және осы қиындыққа негізделген видео жасауға шешім қабылдады. "Take Me Home" әніне де Колинз әлемнің әртүрлі жерлерінде орындаған видео түсірілді. "The Man with the Horn" сингл ретінде шығарылмағанмен (ал альбомға да енбеген), Hot Mainstream Rock Tracks тізімінде 38-орынға ие болды. Шығарылғаннан кейін 20 жыл өткен соң, No Jacket Required АҚШ-тағы ең көп сатылған 50 альбомның қатарында сақталады. Ұлыбританияда альбом 6x платиналық сертификат алды, 1,8 миллионнан астам данасы сатылды. Әлем бойынша 20 миллионнан астам данасы сатылды. 1986 жылы Atlantic Video шығарған видеода төрт шығарылған синглдің музыкалық видеолары және "Who Said I Would" әнінің тікелей орындалуы бар. No Jacket Required альбомынан алты әннің басқаша нұсқалары 1988 жылдың қаңтарында шыққан 12"ers ремикс-альбомына енгізілді. Альбом 2011 жылы Audio Fidelity лейблі үшін Стив Хоффман жасаған тегіс көшірмесімен қайта шығарылды. Альбом 15 сәуірде 2016 жылы CD, винил және цифрлық форматта делюкс басылым ретінде қайта шығарылды, оған бонус тректері бар жаңа екінші дискі қосылды.

No Jacket Required EP (үйдегі бейне)

1985 жылы Коллинз "Sussudio", "One More Night", "Who Said I Would", "Don't Lose My Number" және "Take Me Home" музыкалық бейнелерінен құралған No Jacket Required EP атты үй бейнежазбасын шығарды. Ол бастапқыда Видео үй жүйесі (VHS) және Лазерлік дискі (LD) форматында қолжетімді болды.

Сыни қабылдау

Альбомды қабылдау көбінесе оң болды. AllMusic-тен Джефф Оренс ретроспективті шолуда, әндердің кейбіреулері "ескірген" болғанын, бірақ альбомда "ерекше көрінетін туындылар" бар екенін айтты. Ол "Long Long Way to Go" әнін "Коллинстің ең әсерлі балладаларының бірі" деп сипаттап, "Take Me Home" әнін "қуатты" деп атады. Оренс былай деді: "Бұл толыққанды қанағаттандырарлық жазба емес, бірақ 1980-ші жылдардың ең танымал және ықпалды стильдерінің бірінің ең жақсы мысалы". The New York Times газетінен Стивен Холден альбомның "жаңартылған" екенін және Коллинстің "күмәнді немесе қауіпті" көңіл-күйді жасауда "шебер" екенін айтты. Холден "Only You Know and I Know" әнін "ашулы махаббат әні" деп сипаттады, онда Motown стиліне тән музыканың үлгілері қосылған. Rolling Stone журналының рецензенты Дэвид Фрике: "Фил Коллинстің британдық арт-рок тобының шала түсетін барабаншысынан кең таралған поп жұлдызына айналуы сексенінші жылдардың ең керемет жетістіктерінің бірі сияқты көрінеді. Бірақ оның жеке альбомдарының айлакерлігі мен жылы, тартымды юморы және Филип Бейли мен Фрида үшін жасаған табысты өндірістеріне сүйенсек, Коллинстің жаңа танымал болуы заңды болды" деді. Бірақ кейін әнді мақтап, "Коллинстің жанды, бірақ әдепті вокальдық стилі де одан бір түнді өткізудің ауыртпалығын сезінуге қабілетті" деді. Dallas Morning News жазушысы Леннокс Сэмюэлс: "No Jacket Required (Atlantic) – бұл жанкүйерлер Фил Коллинстен күткен нәрсе: көптеген мүйіздер мен синкоп, күшті ырғақ" деді. Тіпті Коллинстің жұмысын әдетте ұнатпайтындар да альбомды ұнатып қалды. Майкл Р. Смит The Daily Vault сайтында: "Аномалия болсын болмасын, бұл Филдің есте қалғаны үшін лайық альбомы" деп жазды. Newsday басылымынан Стивен Уильямс: "Альбом музыкалық ілгектермен және мәнді аранжировкалармен толтырылған, бірақ Genesis тобымен жасаған жұмысында болған шиеленіс жоқ" деп жазды. Гамильтон "One More Night" әнін альбомдағы ең нашар ән деп айтты, "Альбомның терең ойлы баяу туындысы өзін-өзі аяуға берілген" деді. Расин сондай-ақ альбом тыңдаушыны сәл "суық" сезіндіретінін, бірақ әншінің "барлығы сияқты ойынды ойнағанын" бағалады. 2013 жылы The Guardian газетінің музыка сыншысы Том Сервис осы альбом уақыт сынағынан өтпегенін және "қазір тыңдауға келмейтінін" айтып, "Sussudio" әнін ерекше сынға алды: "өндірісі, барабан машинасы, әннің жалған адалдығы; танымал музыкада одан суық және беткі дыбыс жоқ, өйткені ол өзін өте маңызды деп санайды". Ол оны Коллинстің 1980-ші жылдардағы замандастарымен, мысалы, Human League және әсіресе Pet Shop Boys-пен салыстырды, соңғыларын "салыстыру бойынша генийлер" деп атады. 28-ші жылдық Grammy сыйлығында Коллинс бес номинацияға ие болды. Альбом "Жылдың альбомы" сыйлығын жеңіп алды, ал Коллинс "Ер адамдар арасындағы үздік поп-вокалдық орындау" сыйлығын жеңіп алды. Коллинс альбомның продюсері Хью Падгаммен бірге "Жылдың продюсері (классикалық емес)" сыйлығын бөлісті. No Jacket Required EP үй бейнежазбасы "Үздік музыкалық видео, қысқа формат" номинациясын алды. 1986 жылы альбом екі American Music Award номинациясын алды: "Ең сүйікті поп/рок альбомы" және "Ең сүйікті поп/рок еркек әртісі". 1986 жылы Brit Awards-та альбом "Британдық альбом" және "Британдық еркек әртісі" үшін екі марапат алды, ал продюсер Хью Падгам "Британдық продюсер" номинациясын алды.

Табысы мен мұрасы

2010 жылы Brit Awards-та альбом BBC Radio 2 тыңдаушыларының сауалнамасында «30 жылдық үздік британдық альбом» номинациясы бойынша он кандидаттың бірі болды; жеңімпаз Oasis тобының «(What's the Story) Morning Glory?» альбомы атанды. «American Psycho» кітабы мен оның фильмдегі бейімделуінде басты кейіпкер Патрик Бейтман Коллинстің басқа да туындыларымен бірге осы альбомды қысқаша талқылайды. Синтезаторлық риф Принстің 1982 жылғы «1999» әніне тым ұқсас болды деп көп сынға түсті, Коллинс бұл ұқсастықты мойындайды және Принстің жұмысына үлкен жанкүйер екенін айтады. «No Jacket Required» сессиялары кезінде жазылған үш ән «Майами Вайс» телешоуының эпизодтарында ойнатылды. «Take Me Home» әні екінші маусымның премьералық сериясы «The Prodigal Son»-да пайда болды. «Long Long Way to Go» әні Рикардо Таббстың қызы мен ұлының жерлеу рәсімі кезінде 2-ші маусымның финалы «Sons and Lovers»-дың соңғы сахнасында ойнатылды. «The Man with the Horn» әні «Vice» телешоуының бір эпизоды үшін қайта жазылды, онда Коллинс кокаин таратқыштарымен мәселеге тап болған алаяқ рөлінде ойнады. Қайта жазылған нұсқасы «Life Is a Rat Race» деп аталды. 2003 жылы Bone Thugs n Harmony хип-хоп тобы осы сингл негізінде «Home» әнін жасады. Бұл нұсқада түпнұсқа әннің хоры қолданылды және ән Ұлыбритания хит-парадында 19-орынды иеленді.

Тур

Албомнан кейін 1985 жылы "No Jacket Required World Tour" атты концерттік турне өтті. Турне үшін Коллинз әдеттегі музыканттар тобын сақтап қалды, олардың ішінде Честер Томпсон, Лиланд Склар және Дэрил Стюрмер болды. Топ "Ыстық ванна клубы" деген лақап атымен белгілі болды. Далласта "No Jacket Required Sold Out" атты телеарнаға арналған бағдарлама жазылып, HBO арнасында көрсетілді. Тағы бір телешоу "Album Flash" Cinemax арнасы үшін Лондонның Корольдік Альберт залында жазылды. Турнеге байланысты пікірлер де жағымды болды. Чикаго Трибьюнынан Рик Коган: "Коллинстің екі сағаттық, өте қанағаттандыратын және көбінесе керемет өнерлеуін тыңдап, көргеннен кейін, оның танымалдығына қатысты ұсақ-түйек сұрақтар тумайды, керісінше, жақсы жасалған әндердің күшіне қайтадан таңғалу сезімі туады" деді. Тур кезіндегі сұхбаттарда әншінің актерлер Боб Хоскинс пен Дэнни ДеВитоға ұқсас екені айтылды. Коллинз олардың үшеуі де "Алтыншаш пен үш аю" ертегісіндегі Үш аюдың рөлін ойнай алатындай болды деп әзілдеді. ДеВито бұл идеяны естіп, Коллинз бен Хоскинске фильм түсіру туралы ұсыныс жасады. Бірақ, мәселелер туындады (көбінесе сценарийге байланысты), сондықтан үш актер де фильмнен бас тартты. АҚШ-та ән Billboard Hot 100 тізімінде бірінші орынға көтерілді.