Джордж Уоллес: Алабаманың экс-губернаторы және саясаткері

Джордж Уоллес – алабамалық саясаткер, 4 рет штат губернаторы болған. Сегрегацияны қолдаған, популист көзқарастарымен танымал. АҚШ президентіне үміткер болған.

25 мин оқу

100%

Дереккөз: George Wallace — Wikipedia

Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.

Мазмұны

Кіріспе

Джордж Корли Уоллес кіші (1919 жылдың 25 тамызы – 1998 жылдың 13 қыркүйегі) – американдық саясаткер және судья, Алабама штатының 45-ші губернаторы. Ол беделді сегрегацияшыл және халықшыл көзқарастарымен танылды. Уоллес Алабама штатының губернаторы болып төрт мәрте қызмет еткен. Губернаторлық қызметі кезінде ол «кәсіпорын дамуына, төмен салық саясатына және кәсіптік білім беру мектептеріне» басымдық берді. Уоллес үш рет Демократиялық партиясынан, ал бір рет Америка Тәуелсіз партиясынан АҚШ Президентігіне кандидат болды, бірақ ешқайсысында да жеңіске жете алмады. Уоллес сегрегацияны жоюға қарсы болды және Азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде «Джим Кроу» саясатын қолдады, 1963 жылғы инаугурациялық сөйлеуінде «қазір сегрегация, ертең сегрегация, мәңгілік сегрегация» деп мәлімдеді. Уоллес 1967 жылы өкілетті мерзімі бітіп, қызметтен кетті. Оның әйелі, Лурлин, келесі сайлауда жеңіске жетіп, оның орнын басып, де-факто губернатор атанды. Ол АҚШ тарихындағы ең ұзақ қызмет еткен губернатор, 5848 күн қызмет еткен.

Ерте өмір

Джордж Корли Уоллес кіші, Джордж Корли Уоллес аға мен Мозель Смиттен туған бала ретінде Алабама штатының Клио қаласында дүниеге келді. Әке-шесі "Кіші" деген атауды ұнатпағандықтан, оны әкесі Джордж Корли ағадан және әкесінің әкесі, дәрігер Джордж Оскар Уоллестен ("Док Уоллес" деп аталған) ажырату үшін "Джордж С." деп атады. Оның Джеральд пен Джек деген екі інісі және Марианна деген кіші қарындасы болды. Бірінші дүниежүзілік соғыс кезінде азық-түлік бағасының өсуіне байланысты Уоллестің әкесі колледжді тастап, фермерлікпен айналысуға көшті. 1937 жылы әкесі қайтыс болғаннан кейін анасы қарыздарын өтеу үшін шаруашылық жерлерін сатуға мәжбүр болды. Уоллес методист дінінде тәрбиеленді. Он жасынан бастап Уоллес саясатқа қызығушылық танытты. 1935 жылы ол Алабама Сенатында паж қызметіне қатысу үшін өткізілген сайыста жеңіп, бір күні штат губернаторы болатынын сеніммен болжады. Орта мектепте Уоллес аймақтық деңгейде сәтті боксшы болды, содан кейін 1937 жылы Тускалузадағы Алабама университетінің құқық мектебіне түсіп, заңгерлік білімін алды. Ол "Дельта Чи" студенттік қауымдастығының мүшесі болды. Алабама университетінде ол болашақ саяси қарсыласы Фрэнк Минс Джонсон кішімен танысты, ол кейіннен белгілі либералды федералды судья болды. Уоллес сонымен қатар консервативті губернатор болған Чонси Спаркспен де жақсы танысты. Бұл адамдар оның жеке саясатына әсер етіп, оның қызмет істеген кезеңінде екі лидердің де идеологиясын көрсете білді. 1942 жылы ол заң ғылымдары бакалавры дәрежесін алды. 1943 жылдың басында Уоллес АҚШ Әскери-әуе күштеріне (USAAF) пилоттық дайындыққа қабылданды. Бірақ көп ұзамай ол өмірге қауіпті омыртқа қабынуына (менингит) шалдықты, бірақ сульфаниламидтік препараттардың уақтылы көмегі оның өмірін сақтап қалды. Есту қабілетінің жартысын жоғалтып, жүйкелеріне зақым келгеннен кейін, ол ұшқыш емес, ұшақ инженері болып оқытылды. 1945 жылы, Мариана аралдарында орналасқан 468-ші бомбалау тобының B-29 экипажының құрамында, Уоллес Жапонияға жасалған әуе шабуылдарына қатысып, штаб-сержант шеніне жетті. 1945 жылдың ортасында Уоллес "ауыр психологиялық күйзеліс" салдарынан медициналық көрсеткіштер бойынша мерзімінен бұрын запасқа шығарылды және "психоневроз" диагнозы бойынша 10% мүгедектік зейнетақысын алды. (Екінші әуе күштеріне 1968 жылғы президенттік сайлауда оның үміткері болған генерал Кертис Лемей басшылық етті.)

George Corley Wallace Jr. was born in Clio, Alabama to George Corley Wallace Sr. and Mozelle Smith. Since his parents disliked the designation "Junior", he was called "George C.", to distinguish him from his father, George Corley Sr., and paternal grandfather, the physician George Oscar Wallace, who was called "Doc Wallace". He had two younger brothers, Gerald and Jack, and a younger sister named Marianne. During World War I, Wallace's father left college to pursue a life of farming when food prices were high. When his father died in 1937, his mother had to sell their farmland to pay existing mortgages. Wallace was raised as a Methodist. From age ten, Wallace was fascinated with politics. In 1935, he won a contest to serve as a page in the Alabama Senate, and confidently predicted that he would one day be governor. Wallace became a regionally successful boxer in high school, then went directly to law school in 1937 at the University of Alabama School of Law in Tuscaloosa. He was a member of the Delta Chi fraternity. It was at the University of Alabama that he crossed paths with future political adversary Frank Minis Johnson Jr., who would go on to become a prominent liberal federal judge. Wallace also knew Chauncey Sparks, who became a conservative governor. These men had an effect on his personal politics reflecting ideologies of both leaders later during his time in office. He received a Bachelor of Laws degree in 1942. Early in 1943, Wallace was accepted for pilot training by the United States Army Air Forces (USAAF). Soon afterwards Wallace contracted life threatening spinal meningitis, but prompt medical attention with sulfa drugs saved his life. Left with partial hearing loss and permanent nerve damage, he was instead trained as a flight engineer. During 1945, as a member of a B 29 crew with 468th Bombardment Group, stationed in the Mariana Islands as part of the Twentieth Air Force, Wallace took part in air raids on Japan and reached the rank of staff sergeant. In mid 1945, Wallace received an early discharge on medical grounds, due to "severe anxiety", and a 10% disability pension for "psychoneurosis". (The Twentieth Air Force was commanded by General Curtis LeMay, who was his running mate in the 1968 presidential race.)

Растық көзқарас

Кейбіреулер Уоллес расистік көзқарастарды қолдамаған десе де, көптеген дереккөздер оның расистік идеологиямен жетекшілік еткенін көрсетеді. Мысалы, Уоллестің судьялық қызметі туралы бір дереккөзде былай делінген: "Уоллестің сот залында іс қозғаған әрбір афроамерикандық адвокат оның әділдігіне таң қалды. Бірақ Уоллесті жақсы білген ешкім де оның 1963 жылдан кейін мың рет айтқан шын ниетін – ол сегрегацияшыл, расист емес дегенін қабылдаған емес". 1961 жылы штаттық саясатты жамылған тілші, басқа Алабама саясаткерлері әйелдер мен Алабама футболы туралы әңгімелескен кезде, Уоллес үшін "нәсіл – нәсіл, нәсіл, нәсіл – және мен онымен жеке бөлмеде болған сайын, біз тек осы туралы сөйлестік" деп атап өткен. Уоллестің нәсілге деген құштарлығының себебі, қара нәсілді американдықтар жеке және төмен тұрған нәсіл деп сенгені болды. 1963 жылы әлеуметтану пәнінің мұғаліміне жазған хатында Уоллес олардың қылмысқа бейім екенін, әсіресе "зорлау, шабуыл және кісі өлтіру сияқты қорқынышты қылмыстар" жыныстық аурулардың жоғары деңгейіне байланысты деп мәлімдеді. Оның пікірінше, нәсілдік сегрегацияны жою "араласуға және аралас некелерге әкеледі, ал соңында біздің нәсіліміз (sic) аралас, күрделі құрамға дейін төмендеп кетеді".

Ерте мансап

1938 жылы 19 жасында Уоллес әжесінің мұрагерлік сотқа сайлау науқанына үлес қосты. 1945 жылдың соңында ол Алабама штатының бас прокурорының көмекшісінің бірі болып тағайындалды, ал 1946 жылдың мамырында ол Алабама штатының өкілдер палатасына мүше болып алғашқы сайлауда жеңіске жетті. Ол кезде ол нәсілдік мәселелерде орташа көзқарастас ретінде есептелді. 1948 жылғы Демократиялық ұлттық конвенциясына делегат ретінде, ол АҚШ президенті Гарри С. Трумэннің ұсынған азаматтық құқықтар бағдарламасына қарсы болғанына қарамастан, конвенцияда Диксикраттардың наразылық білдіріп кетуіне қосылмады. Уоллес мұны штаттардың құқықтарына қол сұғу деп санады. 1948 жылғы жалпы сайлауда Диксикраттар Алабама штатын жеңіп алды, Оңтүстік Каролинаның губернаторы Стром Турмондты қолдады. 1963 жылы губернатор болып сайланған кездегі сөзінде Уоллес 1948 жылғы конвенциядан саяси себептермен шықпағанын түсіндірді. 1952 жылы ол Алабама штатының үшінші сот округінің судьясы болды. Ол бұл жерде бұрынғы боксшы болғанына байланысты "жауынгер шағын судья" деп танылды. Ол талапкердің нәсіліне қарамастан әділдігімен көзге түсті. Ол кезде аймақтағы судьялар қара адвокаттарды есімдерімен атаса, ал ақ әріптестерін "Мырза" деп ресми түрде атаған. Кейіннен қара адвокат Дж. Л. Каштанат: "Сот судьясы Джордж Уоллес – мен заңгерлікпен айналысқан ең либералды судья болды. Ол сот залында мені "Мырза" деп атаған Алабама штатының алғашқы судьясы еді" деді. Сол сияқты, азаматтық құқықтарды қорғау ұйымдарының қара нәсілді сайлаушылардың тізімін кеңейту әрекеттері кезінде Уоллес Барбур округінің сайлау тізімдерін тексеруге бағытталған федералдық әрекеттерге кедергі келтірді. 1959 жылы ол сотқа наразылық білдіргені үшін қылмыстық жаза алды.

1958 жылғы губернаторлық науқаны

1958 жылы Уоллес демократтардың губернаторлық сайлауына қатысты. 1901 жылғы конституция афроамерикалықтарды Алабама штатында сайлау құқығынан айырғаннан бері Демократиялық партия штаттың іс жүзіндегі жалғыз партиясы болып келді. Демократиялық партияның алғашқы сайлауы Уоллес үшін маңызды саяси кезең болды, ол штаттық деңгейдегі жалғыз нақты бәсеке болып табылды. Гадсден қаласынан штаттық өкіл Джордж С. Хокинс қатысты, бірақ Уоллестің басты қарсыласы Алабама штатының бас прокуроры Джон М. Паттерсон болды, ол Уоллес бұрын қарсы сөйлеген Ку-Клукс-Клан ұйымының қолдауына ие болды. NAACP ұйымы қолдау көрсеткеніне қарамастан, Уоллес 34 400-ден астам дауыспен жеңіліске ұшырады. Жеңілістен кейін Уоллес қатал сегрегациялық ұстанымды қабылдады және осы ұстанымды 1962 жылғы келесі губернаторлық сайлауда ақ дауысқа үндеу үшін пайдаланды. Бір қолдаушы оған нәсілшілдік үгіттерді неліктен қолдана бастағанын сұрағанда, Уоллес: "Мен жақсы жолдар, жақсы мектептер және менің мансабымның бөлігі болған басқа да мәселелер туралы айтуға тырыстым, бірақ ешкім тыңдаған жоқ. Содан кейін мен 'негрлер' туралы айта бастадым, олар еденді таптап жатыр", - деді. Осы жер бетінде өмір сүрген ең ұлы адамдардың атынан мен топыраққа сызық салып, тирандықтың аяғына қолғап тастаймын және мен қазір сегрегация, ертең сегрегация, мәңгілік сегрегация деймін. Бұл сөздерді Уоллестің жаңа тілшісі, Ку-Клукс-Клан жетекшісі Аса Эрл Картер жазған. 1963 жылы президент Джон Ф. Кеннедидің әкімшілігі АҚШ армиясының 2-ші жаяу әскер дивизиясын Джорджия штатындағы Форт-Беннингтен Алабама университетінің (Тускалуза қаласы) нәсілдік интеграциясын күшпен жүзеге асыруға дайындауға бұйрық берді. Губернатор Уоллес қара студенттер Вивиан Малоун мен Джеймс Худтың оқуға түсуін тоқтатуға тырысып, 1963 жылдың 11 маусымында Алабама университетінің Фостер аудиториясының алдында тұрды. Бұл оқиға "Мектеп есігіндегі тұру" деп танылды. 1963 жылдың қыркүйегінде Уоллес төрт қара студенттің Хантсвиллдегі төрт бөлек бастауыш мектепке оқуға түсуін тоқтатуға тырысты. Бірмингемдегі федералды соттың араласуынан кейін төрт балаға 9 қыркүйекте оқуға рұқсат берілді, олар Алабама штатындағы бастауыш немесе орта мектепке қабылданған алғашқы оқушылар болды. Уоллес сегрегацияны сақтап қалуға бейілді болды. Оның сөздерімен айтқанда: "Президент [Джон Ф. Кеннеди] бізден осы штатты Мартин Лютер Кингке және оның прокоммунистік демонстрацияларды ұйымдастырған топтарына тапсыруды талап етеді". Уоллес 1964 жылдың 17 қыркүйегінде Висконсин штатының Милуоки қаласында сөйлеген сөзінде азаматтық құқықтар туралы заң жобасын қолдағандардың кеңсесі 1966 және 1968 жылдары саяси тұрғыдан "тозаңға тістейтінін" болжады. Encyclopædia Britannica оны сегрегацияшы ретінде емес, Алабама сайлаушыларының ақ көпшілігіне жалтақтаған "популист" ретінде сипаттайды. Онда оның президенттік саясаттағы сәтсіз әрекеттері кейіннен Джимми Картер мен Рональд Рейганның популистік үміткерліктеріне әсер еткен сабақтарды бергені айтылады.

In 1958, Wallace ran in the Democratic primary for governor. Since the 1901 constitution's effective disfranchisement of Black Alabamians, the Democratic Party had been virtually the only party in Alabama. For all intents and purposes, the Democratic primary, which was a political crossroads for Wallace, was the only real contest at the state level. State Representative George C. Hawkins of Gadsden ran, but Wallace's main opponent was Attorney General of Alabama John M. Patterson, who ran with the support of the Ku Klux Klan, an organization Wallace had spoken out against. Despite being endorsed by the NAACP, Wallace lost the nomination by over 34,400 votes. In the wake of his defeat, Wallace adopted a hard line segregationist stance and used this stance to court the white vote in the next gubernatorial election in 1962. When a supporter asked why he started using racist messages, Wallace replied, "You know, I tried to talk about good roads and good schools and all these things that have been part of my career, and nobody listened. And then I began talking about niggers, and they stomped the floor." In the name of the greatest people that have ever trod this earth, I draw the line in the dust and toss the gauntlet before the feet of tyranny, and I say segregation now, segregation tomorrow, segregation forever. This sentence had been written by Wallace's new speechwriter, Ku Klux Klan leader Asa Earl Carter. In 1963, President John F. Kennedy's administration ordered the U. S. Army's 2nd Infantry Division from Fort Benning, Georgia to be prepared to enforce the racial integration of the University of Alabama in Tuscaloosa. In a vain attempt to halt the enrollment of black students Vivian Malone and James Hood, Governor Wallace stood in front of Foster Auditorium at the University of Alabama on June 11, 1963. This became known as the "Stand in the Schoolhouse Door". In September 1963, Wallace attempted to stop four black students from enrolling in four separate elementary schools in Huntsville. After intervention by a federal court in Birmingham, the four children were allowed to enter on September 9, becoming the first to integrate a primary or secondary school in Alabama. Wallace desperately wanted to preserve segregation. In his own words: "The President [John F. Kennedy] wants us to surrender this state to Martin Luther King and his group of pro communists who have instituted these demonstrations." Wallace predicted, during a Milwaukee, Wisconsin speech on September 17, 1964, that the office holding supporters of a civil rights bill would politically "bite the dust" by 1966 and 1968. The Encyclopædia Britannica characterized him not so much as a segregationist but more as a "populist" who pandered to the white majority of Alabama voters. It notes that his failed attempt at presidential politics created lessons that later influenced the populist candidacies of Jimmy Carter and Ronald Reagan.

Экономика және білім беру

Уоллестің бірінші мерзімінің ең маңызды жетістігі – Алабама штатындағы өнеркәсіптік даму саласындағы жаңалық болды, кейіннен оны басқа бірнеше штаттар да қолданды: ол солтүстік штаттардағы компаниялардың бас кеңселеріне барып, Алабама штабында өндіріс орындарын ашуға дайын компанияларға салық жеңілдіктері мен басқа да ынталандырулар ұсынған алғашқы оңтүстік штатының губернаторы болды. Сонымен қатар, ол бүкіл штат бойынша тараған, көптеген студенттерді Оберн университетіне, UAB-қа немесе Алабама университетіне төрт жылдық білім беруге даярлайтын колледждер жүйесін құрды. Уоллес атындағы қоғамдық колледж (Дотан) оның әкесінің құрметіне аталған. Уоллес атындағы қоғамдық колледж (Сельма) және Уоллес атындағы мемлекеттік қоғамдық колледж (Хенсвилл) оның есімімен аталады. Андалусиядағы Лурлин Б. Уоллес атындағы қоғамдық колледж Уоллестің бірінші әйелі Лурлин Бернс Уоллес есімімен аталған. Оңтүстік Алабама университеті, Мобилдегі жаңа мемлекеттік университет, Уоллес губернатор болып сайланған жылдың 1963 жылы құрылды.

1964 жылғы Демократиялық президенттік праймериз

1963 жылғы 15-20 қарашада Даллас қаласында Уоллес 1964 жылғы Демократиялық партияның президенттік тікелей кандидаттығына қазіргі президент Джон Ф. Кеннедиге қарсы шығу ниетін білдірді. Бірнеше күннен кейін, де сол Далласта Кеннеди қаза тапты, ал вице-президент Линдон Б. Джонсон оның орнына президент болды. Алабама университетіндегі даудан кейін оның танымалдылығын пайдалана отырып, Уоллес 1964 жылы Висконсин штатынан келген жаңалықтарды жариялау жөніндегі сарапшының кеңесімен Демократиялық праймеризге қатысты. Уоллес интеграцияға қарсылығын білдіріп, қылмысқа қатал шаралар қолдану қажеттігін айта отырып, белсенді үгіс жүргізді. Висконсин, Индиана және Мэриленд штаттарындағы Демократиялық праймеризде Уоллес Джонсонның үш өкіліне қарсы дауыстардың кем дегенде үштен бірін жинады. Уоллес сөздерімен көпшілікті қоздыра білуімен танымал болды. "Huntsville Times" газеті Уоллестің алғашқы баспасөз хатшысы Билл Джонспен сұхбаттасты, ол "1964 жылы Цинциннати, Огайо қаласындағы ерекше ыстық сөйлеген сөзін еске алды, ол тіпті Уоллестің өзін қорқытқан. Ол 1000 адам жиналған көпшілік алдында ашуланып, оның сапарына қарсылық білдіріп, 'кішкентай 'қызылдар'' 'сыртта жүгіріп жүр' деп айқайлады, содан кейін, дауыс қозғалысынан кейін, 'Егер сендер де мен де көшеге шығып, шеруге қатысып, плакаттарды ұстасақ, еліміздегі барлық жолдарды жабамыз' деді. Көпшілік орнынан секіріп, шығып кетті", - деді Джонс. "Бұл Уоллесті дүр сілкіндірді. Ол оларды дереу тыныштандыруға тырысты". Салтанатты жиында Боб Джонс Уоллеске құрмет ретінде келесі мәлімдемені оқыды:

Шындық пен әділдік үшін күрескен адамдар әрқашан жамандалып, қаралап, дұрыс емес көрсетілген. Американдық баспасөз губернатор Уоллеске жасаған шабуылдары арқылы енді еркін, американдық немесе адал емес екенін көрсетті. Бірақ сіз, мырза Губернатор, тек қана өз штатыңыз Алабамадағы соңғы сайлаудағы үлкен жеңістеріңізбен ғана емес, сонымен қатар арзан популисттер мен өзімшіл радикалдар билеген штаттарда көрсеткеніңізбен Америкада әлі де бостандыққа деген махаббат, салауатты ақыл-ой және конституциялық бостандықтарымызды сақтауға деген үміт бар екенін көрсеттіңіз.

1964 жылы сайлаушылар тізімі

1964 жылы Алабама республикашылары екі жағдайдың күтпеген салдарынан пайда тапты: 1) губернатор Уоллес президент Джонсонға қарсы демократтардың президенттік тізіміне қатысудан бас тартып, 2) Алабамадағы демократтардың міндеттемесіз сайлаушыларының тағайындалуы, нәтижесінде президент Джонсонның жалпы сайлау бюллетенінен алынып тасталуы. 1964 жылғы Сан-Францискодағы Республикалық Ұлттық Конвентке дейін Уоллес және оның көмекшілері Билл Джонс пен Сеймур Траммелл Монтгомеридегі Джефферсон Дэвис қонақ үйінде Алабама республикашыларының жетекшісі Джеймс Д. Мартинмен кездесті. Мартин 1962 жылы АҚШ Сенатына сайлауда Ж. Листер Хиллге шамалы айырымымен ұтылған еді. Уоллес және оның көмекшілері Барри М. Голдуотердің, Аризона штатынан сенатор болып, 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға либертариандық және конституциялық негіздермен қарсы дауыс берген болатын, болашақ республикалық президенттік үміткердің заңды, әсіресе қоғамдық орындар мен тең жұмыспен қамту бөлімдерін жоюды қолдайтынын анықтауға тырысты. Билл Джонс Уоллес Голдуотердің коммунизмге қарсы ұстанымымен келісетінін, бірақ Республикалықтардың Әлеуметтік қамсыздандыруды ерікті бағдарламаға айналдыру ұсынысына қарсы екенін мәлімдеді. Джонс Уоллес сол жылы президент Джонсонға тікелей республикалық сынға мүмкіндік беру үшін өзінің президенттік амбицияларынан бас тартқанын атап өтті. Кейінірек Уоллес Мартинмен болған кездесуде Голдуотердің вице-президенттікке кандидат ретінде тағайындалса, партияны ауыстыруға дайын екенін ұсынғаны белгілі болды, бірақ бұл лауазымды кейін Нью-Йорк штатынан АҚШ өкілі Уильям Э. Миллер иеленді. Голдуотер Уоллестің нәсілшіл екенін ескеріп, ұсынысты қабылдамады. Алабама штатының міндеттемесіз сайлаушыларының қатарында болашақ АҚШ сенаторы Джеймс Аллен, сол кезде вице-губернатор, және кейіннен губернатор болған Альберт Брюер, сол кезде штаттық палатаның спикері болды. Ұлттық демократтар Джонсонның бюллетеньде болмауына наразылық білдірді, бірақ көпшілігі республикалық сайлаушылармен тікелей бәсекелескен міндеттемесіз тізімді қолдады. The Tuscaloosa News газеті түсіндіргендей, адал сайлаушылар сайлаушыларға міндеттемесіз сайлаушыларға қарағанда нақты таңдау жасауға мүмкіндік берген болар еді. 1964 жылғы республикалық сайлаушылар Алабама штатында Реконструкциядан бергілі алғашқы жеңіске жетті. Голдуотер-Миллер тізімі 479 085 дауыс (69,5 пайыз) алды, ал міндеттемесіз сайлаушылар 209 848 (30,5 пайыз) дауыс жинады. Республикалық үдеу бес республикалық өкілдің АҚШ Өкілдер палатасына сайлануына да көмектесті, олардың ішінде 1993 жылға дейін Монтгомери округінен өкілдік еткен Уильям Луис Дикинсон және Карл Эллиотттың бұрынғы орнын басып алған Гадсдендегі мұнай өнімдері сатушысы Джеймс Д. Мартин болды. АҚШ Өкілдер палатасына ант бергеннен кейін Мартин Уоллес губернаторының лауазымын алғысы келгенін көрсетті.

In 1964, Alabama Republicans stood to benefit from the unintended consequences of two developments: (1) Governor Wallace vacating the race for the Democratic presidential nomination against President Johnson, and (2) the designation of unpledged Democratic electors in Alabama, in effect removing President Johnson from the general election ballot. Prior to the 1964 Republican National Convention in San Francisco, Wallace and his aides Bill Jones and Seymore Trammell met in the Jefferson Davis Hotel in Montgomery with Alabama Republican leader James D. Martin, who had narrowly lost the U. S. Senate election in 1962 to J. Lister Hill. Wallace and his aides sought to determine if Barry M. Goldwater, the forthcoming Republican presidential nominee who as a senator from Arizona had voted against the Civil Rights Act of 1964 on libertarian and constitutional grounds, would advocate repeal of the law, particularly the public accommodations and equal employment sections. Bill Jones indicated that Wallace agreed with Goldwater's anti communist stance but opposed the Republican's proposal to make Social Security a voluntary program. Jones stressed that Wallace had sacrificed his own presidential aspirations that year to allow a direct Republican challenge to President Johnson. It was later disclosed that Wallace proposed at the meeting with Martin to switch parties if he could be named as Goldwater's running mate, a designation later given to U. S. Representative William E. Miller of New York. Goldwater reportedly rejected the overture because he considered Wallace to be a racist. The unpledged electors in Alabama included the future U. S. senator, James Allen, then the lieutenant governor, and the subsequent Governor Albert Brewer, then the state House Speaker. National Democrats balked over Johnson's exclusion from the ballot, but most supported the unpledged slate, which competed directly with the Republican electors. As The Tuscaloosa News explained, loyalist electors would have offered a clearer choice to voters than did the unpledged slate. The 1964 Republican electors were the first since Reconstruction to prevail in Alabama. The Goldwater Miller slate received 479,085 votes (69.5 percent) to the unpledged electors' 209,848 (30.5 percent). The Republican tide also brought to victory five Republican members of the United States House of Representatives, including William Louis Dickinson, who held the Montgomery based district seat until 1993, and James D. Martin, the Gadsden oil products dealer who defeated then State Senator George C. Hawkins for the U. S. House seat formerly held by Carl Elliott. Hardly yet sworn into the U. S. House, Martin already had his eyes on Wallace's own position as governor.

Алабама штатының бірінші мырзасы

Алабама штатының Конституциясындағы мерзімдік шектеулер Уоллестің 1966 жылы екінші рет үміткер болуына мүмкіндік бермеді. Сондықтан Уоллес әйелі Лурлин Уоллесті губернаторлыққа өкілдік кандидат ретінде ұсынды. Демократиялық партияның ішкі сайлауында ол екі бұрынғы губернатор – Джим Фолсом мен Джон М. Паттерсонды, Бас прокурор Ричмонд Флауэрс ағаны және бұрынғы АҚШ өкілі Карл Эллиотты жеңді. Уоллестің жақтастарының жұмысының нәтижесінде Алабама штатының губернаторлыққа қатысты мұрагерлік туралы шектеулері кейіннен екі кезекті мерзімге рұқсат беру үшін өзгертілді. Уоллес әйелінің өкілдік кандидатурасын қорғады. 1966 жылы Айдахо штатының республикашылары губернатор Роберт Смайлиге, "Неге мен Лурлин Уоллеске ашыққанмын" деген мақаланың авторына қайта үміткерліктен бас тартқанда, ол өзін біршама ақталуға ие болғандай сезінді. Әйелінің "көпшілікті әсерлеу" және жалақорлықты жою қабілеті туралы естеліктерінде Уоллес былай дейді: "Мен онымен қатты мақтан тұттым, ал дауыс жинау қабілеті жағынан одан кейін тұруым мен үшін ешқандай қиындық тудырмады". Уоллес әйелін жарысқа "мәжбүрлегені" туралы айтқан сыншыларды жоққа шығарды. "Ол губернатор болудың әр минутына ләззаттанды, дәл сол сияқты миссис (Маргарет) Смит сенатор болуды ұнатады". 1966 жылғы науқан кезінде Джордж Уоллес Алабама штаттары мен округтері мен бұрынғы АҚШ Денсаулық, білім беру және әл-ауқат департаменті арасындағы сегрегациялық ережелерді жою туралы штаттық заңға қол қойды. Уоллес бұл заңның ұлттық үкіметтің мектептерге араласуына кедергі келтіретінін мәлімдеді. Сыншылар Уоллестің "саяси хитролықтарын" айыптап, федералдық қаражаттың жоғалуы мүмкін екендігіне алаңдаушылық білдірді. Республикалық партияның губернаторлық үміткері Джеймс Д. Мартин демократтарды "балаларыңызбен саясат ойнау" және "академиялық жетістіктерді елемеу" деп айыптады. Мартин сондай-ақ сегрегацияны жою туралы нұсқауларға қарсы болды және студенттер мен мұғалімдерді нәсілдік квоталар негізінде орналастыруға тыйым салатын АҚШ Өкілдер палатасының түзетулерін қолдады. Ол Уоллестің заңдары барлық мемлекеттік мектептерде бірден және толыққанды сегрегацияны күштеуге бағытталған сот шешіміне әкелетінін болжады. Ол сондай-ақ Алабама штатының жаңа заңын "мектеп есігі алдында екі жарым минут тұрумен" салыстырды. Лурлин Уоллес 1966 жылғы 8 қарашада өткен жалпы сайлауда Мартинды жеңді. Ол 1967 жылдың қаңтарында қызметке кірісті, бірақ 1968 жылдың 7 мамырында күйеуінің екінші президенттік науқаны кезінде 41 жасында рактан қайтыс болды. Оның қайтысынан кейін, оның орнын Уоллес-Мартин жарысы кезінде республикалық оппозициясыз сайланған вице-губернатор Альберт Брюэр иеленді. Джордж Уоллестің штаттық биліктегі ықпалы 1970 жылы өзінің келесі сайлауына дейін азайды. Ол бір жарым жылдан астам уақыт "бірінші джентльмен" болды.

Term limits in the Alabama Constitution prevented Wallace from seeking a second term in 1966. Therefore, Wallace offered his wife, Lurleen Wallace, as a surrogate candidate for governor. In the Democratic primary, she defeated two former governors, Jim Folsom and John M. Patterson, Attorney General Richmond Flowers Sr., and former U. S. Representative Carl Elliott. Largely through the work of Wallace's supporters, the Alabama restriction on gubernatorial succession was later modified to allow two consecutive terms. Wallace defended his wife's proxy candidacy. He felt somewhat vindicated when Republicans in Idaho denied renomination in 1966 to Governor Robert E. Smylie, author of the article entitled "Why I Feel Sorry for Lurleen Wallace". In his memoirs, Wallace recounts his wife's ability to "charm crowds" and cast off invective: "I was immensely proud of her, and it didn't hurt a bit to take a back seat to her in vote getting ability." Wallace rebuffed critics who claimed that he had "dragooned" his wife into the race. "She loved every minute of being governor the same way that Mrs. (Margaret) Smith loves being senator." During the 1966 campaign, George Wallace signed state legislation to nullify desegregation guidelines between Alabama cities and counties and the former United States Department of Health, Education, and Welfare. Wallace claimed that the law would thwart the national government from intervening in schools. Critics denounced Wallace's "political trickery" and expressed alarm at the potential forfeiture of federal funds. Republican gubernatorial candidate James D. Martin accused the Democrats of "playing politics with your children" and "neglecting academic excellence". Martin also opposed the desegregation guidelines and had sponsored a U. S. House amendment to forbid the placement of students and teachers on the basis of racial quotas. He predicted that Wallace's legislation would propel the issuance of a court order compelling immediate and total desegregation in all public schools. He also compared the new Alabama law to "another two and a half minute stand in the schoolhouse door". Lurleen Wallace defeated Martin in the general election on November 8, 1966. She was inaugurated in January 1967, but on May 7, 1968, she died in office of cancer at the age of 41, amid her husband's ongoing second presidential campaign. On her death, she was succeeded by Lieutenant Governor Albert Brewer, who had run without Republican opposition amid the Wallace–Martin races. George Wallace's influence in state government thus subsided until his next bid for election in his own right in 1970. He was "first gentleman" for less than a year and a half.

1968 жылғы үшінші партияның президенттік сайлауы

Уоллестің 1968 жылғы президенттік науқанының жоспарлауы 1967 жылғы наурыз айында Лурлин Уоллестің инаугурациясы кешінде өткен стратегиялық сессиямен басталды. Кездесуде аса танымал ақ нәсілшілдер мен антисемиттер қатысты, олардың ішінде: Аса Картер; Ақ азаматтар кеңесінің Уильям Симмонс; Даллас округінің шерифі Джим Кларк; Миссисипи штатының бұрынғы губернаторы Росс Барнетт; Луизиананың ашық сегрегационисті және антисемиті Лиандер Перез; Джон Бирчердің мүшесі Кент Кортни; және "Либерти лоббисінің басшысы және антисемиттік «Американдық Меркурий» журналының баспагері Уиллис Карто жіберген өкіл". Уоллес 1968 жылғы президент сайлауына Америка Тәуелсіз партиясынан кандидат ретінде түсті, ал вице-президенттік лауазымға Кертис Лемей үміткер болды. Уоллес, егер ол жеткілікті сайлаушы дауыстарын алып, өзін билікке ықпал ете алатын тұлға ретінде бекіте алса, Өкілдер палатасын штатына бір дауыспен сайлауды шешуге мәжбүрлеуді үміттенеді. Уоллес Оңтүстік штаттарының федералды үкіметтің сегрегацияны жою жөніндегі күш-жігерін тоқтату үшін өздерінің ықпалын пайдалана алады деп сенді. Оның сайлау платформасында Әлеуметтік қамсыздандыру және Medicare арқылы жәрдемақы алушыларға жан-жақты көмек көзделген. Уоллестің сыртқы саясаттағы ұстанымы оны басқа кандидаттардан ерекшелендірді. «Егер Вьетнам соғысында жеңіске жету мүмкін болмаса, Уоллес АҚШ әскерлерін дереу шығаруға уәде берді. Уоллес шетелдік көмекті «тышқан тесігіне құйылған» ақша деп сипаттап, Еуропа мен Азия одақтастарының қорғанысына көбірек төлеуін талап етті». Ричард Никсон Уоллестің консервативті дауысты бөліп, Демократиялық партияның үміткері, вице-президент Хьюберт Х. Хамфридің жеңіске жетуіне мүмкіндік береді деп қорқыды. Ол негізінен 1964 жылғы Азаматтық құқықтар туралы заңға және 1965 жылғы Дауыс беру құқығы туралы заңға наразы болған Оңтүстік демократтарды тартты, бұл заңдарды президент Линдон Б. Джонсон он жылдықтың басында қол қойған болатын. Алайда, кейбір демократтар Уоллестің ұйымдасқан жұмысшы табына жасаған үндеуі Огайо, Нью-Джерси және Мичиган сияқты Солтүстік штаттардағы Хамфриге зиян келтіреді деп қорқыды. Уоллес Никсонның «заң мен тәртіп» науқанына ұқсас науқан жүргізді, бұл республикашыларды одан әрі алаңдатты. Уоллестің 1998 жылғы некрологында «The Huntsville Times» газетінің саяси редакторы Джон Андерсон 1968 жылғы науқанның әсерін былай қорытты: «Ричард Никсон және басқа да республикалық стратегиялар оның миллиондаған наразы ақ сайлаушыларға таңғажайып үндеуін жоғалтқан жоқ. Бірінші Никсон, содан кейін Рональд Рейган, соңында Джордж Герберт Уокер Буш Уоллестің автобусқа қарсы, федералды үкіметке қарсы платформасының төмен және орташа табысты ақ адамдарды Демократиялық «Жаңа келісім» коалициясынан шығару үшін жеңілдетілген нұсқаларын сәтті қабылдады». Уоллес 1968 жылғы науқанында үшінші партиядан кандидат ретінде өзінің серігі ретінде бұрынғы бейсбол комиссары, Кентукки штатының екі мерзімдік бұрынғы губернаторы және Кентукки штатының бұрынғы сенаторы Хэппи Чендлерді қарастырды; Уоллестің көмекшілерінің бірі айтқандай, «Бізде елдің барлық есіреушілері бар; біз көшенің бір жағында жұмыс істейтін және екінші жағында жұмыс істейтін кейбір лайықты адамдарды таба аламыз». Уоллес Чендлерді шақырды, бірақ баспасөз бұл ұсынысты жариялаған кезде Уоллестің жақтастары қарсылық білдірді; Чендлер Джеки Робинсонды «Бруклин Доджерс» командасына жұмысқа алуды қолдаған. Уоллес шақыруды қайтарып алды және (Кентуккидің қуырылған тауық компаниясының негізін қалаушы полковник Харланд Сандерс) науқан көмекшілері Лемейді ядролық қаруға қатысты сұрақтардан аулақ болуға көндіруге тырысты, бірақ Вьетнам соғысында жеңіске жету үшін оларды пайдалану қажет деп ойлағанын сұрағанда, ол алдымен Америка Вьетнамда оларсыз жеңіске жетуі мүмкін екенін айтты. Алайда ол тыңдаушыларды үрейлендіріп, «біз [америкалықтар] ядролық қарудан қорқамыз. Менің ойымша, ядролық қаруды қолдану тиімді болатын кездер болуы мүмкін» деді. «Саяси тұрғыдан саңырау» Лемей Уоллестің науқанының қалған бөлігіне кедергі келтірді. 1968 жылы Уоллес «Егер қандай да бір анархист менің көлігімнің алдында жатса, ол оның алдында жатқан соңғы көлігі болады» деп уәде берді және хиппилер білмейтін төрт әріпті сөздер «жұмыс» және «сабын» деп мәлімдеді. Алғашқы пікірге қатысты сынға жауап ретінде Уоллес кейінірек мұндай наразылық білдірушіге заң бойынша жазаланатынын, оны басып кетпейтінін түсіндірді. Бұл сөздің түрі танымал болды. Ол Хамфри мен Никсонды Оңтүстікті радикалды түрде сегрегациялауды қалайтыны үшін айыптады. Уоллес «Республикалықтар мен демократтардың арасында бір тиындық айырмашылық жоқ» деді, бұл оның Лурлин Уоллес Джеймс Д. Мартинды жеңген кезде бірінші рет жетілдірген науқандық ұраны болды. Баспасөз құралдары Уоллес Ақ азаматтар кеңесі сияқты экстремистік топтардан алған қолдауды байқады. 1968 жылға қарай мұндай топтардың мүшелері Уоллестің науқанына енгені және Уоллес олардың қолдауын ашық іздемегенімен, одан бас тартпағаны белгілі болды. Шындығында, «Либерти лоббисі» про-нацистік және ақ нәсілшіл тобы «Американы қорғаңыз» атты Уоллесті қолдайтын памфлет таратқан бір жағдай құжатталған, бірақ науқан мұндай байланысты жоққа шығарды. 1948 жылғы Строум Термондтан айырмашылығы, Уоллес көбінесе нәсілдік мәселелерге қатысты талқылаудан жалтарды. Ол көбінесе хиппилерді және «жеткіліксіз зиялыларды» сынады. Ол өзінің расистік екенін жоққа шығарды, бір рет былай деді: «Мен өмірімде ешқашан расистік сөз сөйлеген емеспін». Уоллес бес Оңтүстік штатында жеңіске жетті, шамамен он миллион дауыс және 46 сайлаушы дауысы алды, ал Никсон 301 сайлаушы дауысы алды, бұл сайлауды жеңу үшін қажетті көрсеткіштен асып түсті. Уоллес сайлаушы дауыстарын алған соңғы демократ емес, республикалық емес кандидат болып қалады. Уоллес сонымен қатар Никсонға уәде берілген Солтүстік Каролина штатының бір сайлаушысының дауысын алды. Көптеген адамдар Уоллестің науқанына қызығушылық танытты. Оны «фашист» деп атаған «хиппилерге» ол: «Сендер қылық жасаған кезде мен фашистерді өлтіріп жаттым» деп жауап берді. Тағы бір есімдік сөз: «Олар Потомак өзені арқылы көпір салып жатыр, барлық ақ либералдар Вирджинияға қашып барады». Уоллес «Александр мен Холмс округі білім беру кеңесі» ісі бойынша АҚШ Жоғарғы сотының міндетті шешімін сынады, бұл шешім Оңтүстік мектептерді дереу сегрегациялауды тоқтатуды бұйырды, ол жаңа Бургер соты «Уоррен сотынан жақсырақ емес» деді және сот төрешілерін «лимузин гипокриттері» деп атады.

Planning for Wallace's 1968 presidential campaign began with a strategy session on the evening of the March 1967 inauguration of Lurleen Wallace. The meeting featured prominent white supremacists and anti Semites, including: Asa Carter; William Simmons of the White Citizens' Council; Dallas County Sheriff Jim Clark; former Mississippi governor Ross Barnett; Leander Perez, a fervent Louisiana segregationist and anti Semite; Kent Courtney, a John Bircher; and "a representative sent by Willis Carto, head of the Liberty Lobby and publisher of the anti Semitic magazine American Mercury." Wallace ran for president in the 1968 election as the American Independent Party candidate, with Curtis LeMay as his candidate for vice president. Wallace hoped to force the House of Representatives to decide the election with one vote per state if he could obtain sufficient electoral votes to make him a power broker. Wallace hoped that Southern states could use their clout to end federal efforts at desegregation. His platform contained generous increases for beneficiaries of Social Security and Medicare. Wallace's foreign policy positions set him apart from the other candidates in the field. "If the Vietnam War was not winnable within 90 days of his taking office, Wallace pledged an immediate withdrawal of U. S. troops Wallace described foreign aid as money 'poured down a rat hole' and demanded that European and Asian allies pay more for their defense." Richard Nixon feared that Wallace might split the conservative vote and allow the Democratic nominee, Vice President Hubert H. Humphrey, to prevail. He mostly attracted the Southern Democrats who were dissatisfied with the 1964 Civil Rights Act and the 1965 Voting Rights Act that were signed earlier in the decade by President Lyndon B. Johnson. However, some Democrats feared Wallace's appeal to organized blue collar workers would damage Humphrey in Northern states such as Ohio, New Jersey and Michigan. Wallace ran a "law and order" campaign similar to Nixon's, further worrying Republicans. In Wallace's 1998 obituary, The Huntsville Times political editor John Anderson summarized the impact from the 1968 campaign: "His startling appeal to millions of alienated white voters was not lost on Richard Nixon and other Republican strategists. First Nixon, then Ronald Reagan, and finally George Herbert Walker Bush successfully adopted toned down versions of Wallace's anti busing, anti federal government platform to pry low and middle income whites from the Democratic New Deal coalition." Wallace considered Happy Chandler, the former baseball commissioner, two term former governor of Kentucky and former Senator from Kentucky, as his running mate in his 1968 campaign as a third party candidate; as one of Wallace's aides put it, "We have all the nuts in the country; we could get some decent people– you working one side of the street and he working the other side." Wallace invited Chandler, but when the press published the prospect, Wallace's supporters objected; Chandler had supported the hiring of Jackie Robinson by the Brooklyn Dodgers. Wallace retracted the invitation, and (after considering Kentucky Fried Chicken founder Colonel Harland Sanders) Campaign aides tried to persuade LeMay to avoid questions relating to nuclear weapons, but when asked if he thought their use was necessary to win the Vietnam War, he first said that America could win in Vietnam without them. However, he alarmed the audience by further commenting, "we [Americans] have a phobia about nuclear weapons. I think there may be times when it would be most efficient to use nuclear weapons." The "politically tone deaf" LeMay became a drag on Wallace's candidacy for the remainder of the campaign. In 1968, Wallace pledged that "If some anarchist lies down in front of my automobile, it will be the last automobile he will ever lie down in front of" and asserted that the only four letter words that hippies did not know were "w o r k" and "s o a p." Responding to criticism of the former comment, Wallace later elaborated that he meant such a protester would be punished under the law, not run over. This type of rhetoric became famous. He accused Humphrey and Nixon of wanting to radically desegregate the South. Wallace said, "There's not a dime's worth of difference between the Republicans and Democrats", a campaign slogan that he had first perfected when Lurleen Wallace defeated James D. Martin. Major media outlets observed the support Wallace received from extremist groups such as White Citizens' Councils. It has been noted that members of such groups had permeated the Wallace campaign by 1968 and, while Wallace did not openly seek their support, he also never refused it. Indeed, at least one case has been documented of the pro Nazi and white supremacist Liberty Lobby distributing a pro Wallace pamphlet entitled "Stand up for America" despite the campaign's denial of such a connection. Unlike Strom Thurmond in 1948, Wallace generally avoided race related discussions. He mostly criticized hippies and "pointy headed intellectuals". He denied he was racist, saying once, "I've never made a racist speech in my life." While Wallace carried five Southern states, won almost ten million popular votes and 46 electoral votes, Nixon received 301 electoral votes, more than required to win the election. Wallace remains the last non Democratic, non Republican candidate to win any pledged electoral votes. Wallace also received the vote of one North Carolina elector who had been pledged to Nixon. Many found Wallace an entertaining campaigner. To "hippies" who called him a fascist, he replied, "I was killing fascists when you punks were in diapers." Another notable quip: "They're building a bridge over the Potomac for all the white liberals fleeing to Virginia." Wallace decried the United States Supreme Court's binding opinion in Alexander v. Holmes County Board of Education, which ordered immediate desegregation of Southern schools – he said the new Burger court was "no better than the Warren court" and called the justices "limousine hypocrites".

Басқарушы лауазымының екінші кезеңі

1970 жылы Уоллес қазіргі губернатор Альберт Брюерге қарсы демократиялық үміткерлікке түсті, ол Реконструкция кезеңінен бергі африкалық американдық сайлаушылардың қолдауын іздеген алғашқы губернаторлық кандидат болды. 1966 жылғы губернаторлық сайлауда сол кездегі штаттың бас прокуроры Ричмонд Флауэрс барлық азаматтардың құқықтарын қорғап, Алабама штатының көптеген қара нәсілді сайлаушыларының қолдауымен демократиялық партияның ішкі сайлауында екінші орынды иеленді. Брюэр прогрессивті бағдарлама ұсынды және қаралар мен ақ жұмысшылар арасында одақ құруға ұмтылды. Уоллестің штаттан тыс сапарлары туралы Брюэр: «Алабама штатына толық уақытты губернатор қажет!» деді. Ішкі сайлауда Брюэр ең көп дауыс жинады, бірақ көпшілік дауысқа ие бола алмағандықтан, екінші тур сайлау өтті. Кейіннен АҚШ президенті Джимми Картер «қазіргі оңтүстік саяси тарихындағы ең нәсілшіл науқандардың бірі» деп атаған бұл науқанда Уоллес Брюерді, оны «әлсіз» деп атап, және оның отбасын қаралап сөйледі. Екінші турда Уоллес демократиялық үміткерлікті шамалы айырымымен жеңіп алды. Келесі төрт айда Уоллестің сайлау науқаны сәтті жалғасты. Флорида штатының ішкі сайлауында Уоллес барлық округтерде жеңіске жетіп, дауыстардың 42 пайызын жинады.

Адам өлтіруге әрекеті

1972 жылы 15 мамырда Мэриленд штатының Лорел қаласындағы Лорел сауда орталығында сайлауалды науқаны кезінде Артур Бремер оны төрт рет атып жаралады. Бремер сол күні Мэриленд штатының Уитон қаласындағы және екі күн бұрын Мичиган штатының Каламазуо қаласындағы Уоллес митингісінде болған. Уоллес қарын және кеудесінен жараланды, бір оқ оның омыртқасына тиіп, қалған өмірі үшін белден төменге паралич болды. Сол күні кешке бес сағаттық операция жасалды, Уоллес өмірін сақтау үшін көп мөлшерде қан құйды. Оқтан жараланған тағы үш адам да аман қалды. Осы оқиға және Уоллестің алған жарақаты Демократиялық партиядан президенттікке үміткер болу жолына тосқауел болды. Қастандық әрекеті бейнеге түсірілді. Бремердің тұтқындалғаннан кейін жарияланған "Ассассиннің күнделігі" атты күнделігі, оның саяси идеология емес, әйгілікке ұмтылуынан туған әрекет екенін көрсетті. Ол бұрын президент Никсонды да нысана ретінде қарастырған. Алғашқы жазасы 53 жыл болған, кейін қысқартылды. Бремер 35 жыл түрмеде отырды және 2007 жылдың 9 қарашасында мерзімінен бұрын босатылды. CBS News тілшісі Дэвид Дик Уоллеске жасалған қастандық туралы хабарлауы үшін «Эмми» сыйлығына ие болды.

Үгіт-насихат науқанының қалған бөлігі

Қастандыққа ұшырағаннан кейін Уоллеске ауруханада Бруклиндегі Бедфорд-Стьювесанттан келген Демократиялық партияның өкілі және президенттік сайлаудағы бәсекелесі Ширли Чишолм келді. Ол кезде ол елдегі Конгресс мүшесі болып табылатын жалғыз афроамерикалық әйел еді. Идеологиялық айырмашылықтарына және Чишолмның сайлаушыларының қарсылығына қарамастан, Чишолм Уоллеске баруды адамдық борыш деп санады. Уоллес ауруханада жатқанда президент Никсон, вице-президент Спиро Агню, президенттік сайлаудағы бәсекелестері Хьюберт Хамфри, Джордж Макговерн және Тед Кеннеди де оны көріп қайтты. Ол сонымен қатар бұрынғы президент Линдон Джонсоннан, Калифорния губернаторы Рональд Рейганнан және Папа Павел VI-дан телеграммалар алды. Оқтан жараланғаннан кейін Уоллес Мэриленд және Мичиган штаттарындағы алғашқы сайлауда жеңіске жетті, бірақ оның жарақат алуы оның сайлау кампаниясын тиімді түрде аяқтады. 1972 жылдың 11 шілдесінде Уоллес Флорида штатының Майами-Бич қаласында өткен Демократиялық партияның ұлттық конвенциясында отырған күйінде сөз сөйледі. Уоллес Алабамадан 20 күннен астам уақыт бойы Сильвер-Спрингтегі (Мэриленд штаты) Holy Cross ауруханасында емделуде болғандықтан, штат конституциясы бойынша губернатордың орынбасары Джере Бизли 5 маусымнан бастап Уоллес 7 шілдеде Алабамаға оралғанға дейін губернатор міндетін уақытша атқаруға міндетті болды. Уоллес губернаторлық қызметін қайта бастады және 1974 жылғы алғашқы және жалпы сайлауда жеңіске жетті, ол республикалық штат сенаторы Элвин МакКэриді жеңді. МакКэри Эннистон қаласынан жылжымайтын мүліктерді дамытумен айналысатын кәсіпкер еді және ол берілген дауыстардың 15% -нан азын алды. 1992 жылы оған қастандық жасауға тырысудың 20 жылдығына орай пікір білдіруді сұрағанда Уоллес: "Мен 20 жыл бойы қиналып жүрдім", - деді.

1976 жылғы Демократиялық президенттік праймериз

1975 жылдың қарашасында Уоллес президенттікке төртінші рет үміткер екенін жариялады және демократтардың президенттік праймериздеріне қайта қатысты. Уоллестің сайлау кампаниясы сайлаушылардың оның денсаулығына қатысты алаңдаушылығымен және оны көруге келмейтіндей бейнелейтін бұқаралық ақпарат құралдарының қолдануымен қиындыққа тап болды. Оның қолдаушылары мұндай жарияланымдардың әділсіздікке негізделгенін айтып, теледидар коммерциялық түрде қолжетімді болғанға дейін Франклин Д. Рузвельттің сал ауруы туралы хабарлаудағы сырқаттылыққа сілтеме жасады. Оңтүстік штаттардағы праймериздер мен кокус-тарда Уоллес тек Миссисипи, Оңтүстік Каролина және туған штаты Алабаманы жеңіп алды. Барлық праймериздер мен кокус-тардағы дауыстар қосылғанда, Уоллес бұрынғы Джорджия губернаторы Джимми Картер мен Калифорния губернаторы Джерри Брауннан кейін үшінші орынға шығар еді. Праймериздер аяқталғаннан кейін, Оңтүстік штаттарда Картерге бірнеше рет жеңілгеннен кейін, Уоллес 1976 жылдың маусымында жарыстан шықты. Ол ақырында республикалық үміткер Джеральд Фордты жеңген Картерді қолдады.

Губернатор лауазымының соңғы мерзімі

1970 жылдардың соңында Уоллес өзі қайта туған христиан екенін жариялады және қара нәсілді азаматтардың құқықтары үшін күрескен көшбасшылардан өзінің бұрынғы сегрегациялық әрекеттері үшін кешірім сұрады. Ол бір кезде билік пен даңққа ұмтылғанын, бірақ енді махаббат пен кешірім іздеу керектігін түсінгенін айтты. 1979 жылы Уоллес мектеп есігі алдындағы тұрғаны туралы: «Мен қателестім. Ондай күндер өтті және олар мүлдем аяқталуы керек», – деді. Ол қара американдықтардан ашық түрде кешірім сұрады. 1982 жылғы Алабама штатының губернаторына демократтардың ішкі сайлауында Уоллестің басты қарсыластары – вице-губернатор Джордж Макмиллан және Алабама штатының палата спикері Джо Маккоркодейл болды. Ішкі сайлауда Маккоркодейл жеңіліп, дауыс беру екінші турға өтті, онда Уоллес Макмилланнан аздап басымдық сақтады. Уоллес демократтардың кандидаттығын 51-49 пайыздық үлеспен жеңіп алды. Бас сайлауда оның қарсыласы Монтгомери қаласының республикалық мэрі Эмори Фолмар болды. Сауалнама сарапшылары бастапқыда 1982 жылғы сайлауды Реконструкциядан бері республикашылдың Алабама губернаторы болып сайлануының ең жақсы мүмкіндігі деп есептеді. Бірақ, соңында Фолмар емес, Уоллес жеңіске жетті. Уоллес губернаторлықтың соңғы мерзімінде (1983–1987) рекордтық сандағы қара американдықтарды штаттық лауазымдарға тағайындады, оның ішінде алғаш рет екі адамды кабинет мүшелері етіп тағайындады. 1986 жылдың 2 сәуірінде Уоллес Монтгомериде өткен баспасөз конференциясында Алабама губернаторы ретінде бесінші мерзімге түспейтінін және 1987 жылдың қаңтарында губернатор резиденциясін қалдырғаннан кейін қоғамдық өмірден кететінін мәлімдеді. Уоллес үш онжылдық бойы төрт губернаторлық мерзімге ие болды, бұл барлығы 16 жылдық қызметті құрады.

Некелер мен балалар

Уоллес 1943 жылғы 22 мамырда Лурлин Бригхем Бернсқа үйленді. Олардың төрт баласы болды: Бобби Джо (1944) Парсонс, Пегги Сью (1950) Кеннеди, Джордж III, Джордж Джуниор (1951) аталған, және Роберт Э. Ли атымен аталған Джени Ли (1961). Лурлин Уоллес – Алабама штатының губернаторы болып сайланған алғашқы әйел, ол күйеуінің орнына сайланды, өйткені оған тағы бір мерзімге қызмет етуге рұқсат берілмеді. 1961 жылы, сол кезде көптеген адамдар қатерлі ісік туралы жасырып айтатын, қатты қорқынышпен қаралатын кезеңде, Уоллес одан жатыр биопсиясының нәтижесінде қатерлі ісікке ұшырау мүмкіндігі бар жасушалар табылғанын жасырды. 1968 жылы Лурлин қайтыс болғаннан кейін, олардың кіші балалары – 18, 16 және 6 жастағылары, күтім үшін туыстары мен достарына жіберілді (үлкен қызы бұрын үйленген және үйден шығып кеткен еді). 1981 жылғы 9 қыркүйекте Уоллес кантри музыкасының әншісі Лиза Тейлорға үйленді; олар Уоллес төртінші және соңғы рет қызметтен кеткеннен кейін, 1987 жылғы 2 ақпанда ажырасты. Пегги әкесі губернаторлыққа сәтті сайланғанда 12 жаста болды. Ол әкесінің сегрегациялық көзқарастарына байланысты көпшілік оны жақсы қабылдамағанын айтады. Кейбір адамдар оның тегіне байланысты оған қол бергісі келмейді. Ол мектепке қара терілі оқушылармен дос болуды қалап, бірақ олардың әкесі жасағандықтан, оны ұнатпайды деп ойлады.

Соңғы жылдары және өлімі

1995 жылғы сұхбатында Уоллес 1996 жылғы президенттік сайлауда республикашыл Боб Доулға дауыс беруді жоспарлап отырғанын айтып, "Ол жақсы адам. Оның әйелі қайта туылған христиан, менің ойымша, ол да солай" деді. Сондай-ақ ол 1992 жылы тағы бір республикашыл – Джордж Бушқа дауыс бергенін мәлімдеді. Оның ұлы Джордж Уоллес-күлкені сол жылы демократтардан республикашылдарға ауысты. Уоллес өзі республикашыл немесе демократ екенін мойындаудан бас тартты. Бірақ ол "Клинтонның либералды саясатының салдарынан штат республикашылдарға қарай бұрылуда" деп қосты. Өмірінің соңғы жылдары Уоллес саңырау болып, Паркинсон ауруына шалдықты. Уоллес туралы "Джордж Уоллес: Орманды отқа айналдыру" (2000) атты деректі фильм түсірілді, ол PBS телеарнасының "The American Experience" бағдарламасында көрсетілді. Президенттікке төрт рет үміткер болған Уоллес ұлттық саясатта сәттілікке жете алмады. Дегенмен, американдық саясатқа оның әсері зор болды, оның өмірбаяндары оны 20 ғасырдағы американдық саясаттағы "ең ықпалды жеңілген" деп атады. YouTube-тағы деректі фильмде Пат Бьюкенен Уоллес "Никсон мен Агню, Рейган қозғалысы, Бьюкенен қозғалысы, Перо қозғалысы" сынды саяси күштерге әсер еткенін айтты. TNT кабельдік арнасы Джон Франкенхаймер режиссерлік еткен және Гари Синиз қатысқан "Джордж Уоллес" (1997) фильмін жасады. Синиз Уоллес қайтыс болған күні өткен салтанатта осы рөлі үшін "Эмми" сыйлығын алды. Синиз бұл рөлді 2002 жылғы "Path to War" фильмінде қайта ойнады. 2014 жылғы "Селма" фильмінде, Азаматтық құқықтар қозғалысы кезінде, бұрынғы губернатор Уоллес ашық түрде қарсы болған оқиғалар суреттелді, онда Уоллес рөлін актер Тим Рот сомдады. Джордж Уоллес туралы 50-ден астам ән шығарылды немесе оның есімі айтылды. 10-шы қалааралық жолдағы Джордж Уоллес туннелі оның құрметіне аталды. Алабама штатындағы үш колледж Уоллес есімімен аталады: Уоллес қоғамдық колледжі, Уоллес қоғамдық колледжі (Сельма) және Уоллес мемлекеттік қоғамдық колледжі. Лурлин Б. Уоллес қоғамдық колледжі оның әйелінің құрметіне аталған. 2020 жылы қоғамдық пікірдің өзгеруіне байланысты Алабама штатындағы көптеген университеттер кампустағы ғимараттардың аттарын өзгертуге мәжбүр болды, олар бұрын Уоллес есімімен аталған. Бұл Монтевалло және Оберн университеттерін де қамтыды. Монтевалло университеті Джордж С. Уоллес сөйлеу және есту орталығының атын өзгертуге әзірге қол жеткізе алмады, өйткені ғимаратқа 1975 жылы Алабама заң шығарушы органының 110-шы заңымен ат қойылған.

In a 1995 interview, Wallace said that he planned to vote for Republican Bob Dole in the 1996 presidential election, commenting, "He's a good man. His wife is a born again Christian woman and I believe he is, too." He also revealed that he had voted for George H. W. Bush, another Republican, in 1992. His son, George Wallace Jr., officially switched from Democrat to Republican that same year. Wallace himself declined to identify as either a Republican or a Democrat. But he added, "The state is slowly going Republican because of Clinton being so liberal." In his later years, Wallace grew deaf and developed Parkinson's disease. Wallace was the subject of a documentary, George Wallace: Settin' the Woods on Fire (2000), shown by PBS on The American Experience. With four failed runs for president, Wallace was unsuccessful in national politics. His impact on American politics was significant with his biographers calling him "the most influential loser" in 20th century American politics. In a YouTube documentary, Pat Buchanan stated that Wallace influenced "Nixon and Agnew, the Reagan movement, the Buchanan movement, the Perot movement." The TNT cable network produced a movie, George Wallace (1997), directed by John Frankenheimer and starring Gary Sinise. Sinise received an Emmy Award for his performance during a ceremony held the day Wallace died. Sinise reprised this role in the 2002 film Path to War. In the 2014 film Selma, which was set during the Civil Rights Movement, which then Governor Wallace publicly opposed, Wallace was portrayed by actor Tim Roth. Over 50 songs have been released about or making reference to George Wallace. The George Wallace Tunnel on Interstate 10 was named for him. Three community colleges in Alabama are named for Wallace: Wallace Community College, Wallace Community College Selma, and Wallace State Community College. Lurleen B. Wallace Community College is named for his wife. In 2020, amidst a change in public opinion, many Alabama universities were pushed to rename campus buildings that were originally named after Wallace. This included, but was not limited to, the University of Montevallo and Auburn University. The University of Montevallo has been unsuccessful in renaming the George C. Wallace Speech and Hearing Center because the building was named via Act 110 by the Alabama Legislature in 1975.