Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
АҚШ-тың негізін қалаушы әкесі (шамамен 1716 – 1781)
Founding Father of the United States (c. 1716 – 1781)
Джордж Тейлор (шамамен 1716 – 1781 жылдың 23 ақпаны) – американдық темір өнеркәсіпшісі және саясаткер, АҚШ-тың негізін қалаушы әкесі және Пенсильвания штатының өкілі ретінде АҚШ Тәуелсіздік Декларациясына қол қойған адам. Оның бұрынғы үйі, Пенсильвания штатының Катасауква қаласындағы Джордж Тейлор үйі, 1971 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
George Taylor (c. 1716 – February 23, 1781) was an American ironmaster and politician who was a Founding Father of the United States and a signer of the United States Declaration of Independence as a representative of Pennsylvania. His former home, the George Taylor House in Catasauqua, Pennsylvania, was named a National Historic Landmark in 1971.
Ерте өмір және білім
Тейлор 1716 жылы Солтүстік Ирландияда (қазіргі Солтүстік Ирландия), мүмкін, Ольстерде дүниеге келген. 20 жасында Америка колонияларына эмиграциялап, 1736 жылы Филадельфияға жеткен. XVIII ғасырдың басындағы Тәуелсіздік декларациясына қол қойғандардың өмірбаяндарына сәйкес, ол протестант пасторының ұлы болған деп саналады. Жол ақысын төлеу үшін Тейлор Сэмюэл Савидж кішіге міндеттеме берді, ол Филадельфияның солтүстік-батысындағы Честер округіндегі Ковентридегі French Creek темір зауытының басшысы болған.
Taylor was born in the North of Ireland (now Northern Ireland), possibly Ulster, in 1716. He emigrated to the American colonies at age 20, landing in Philadelphia in 1736. According to early 18th century biographies of the signers of the Declaration of Independence, he is believed to have been the son of a Protestant clergyman. To pay for his passage, Taylor was indentured to Samuel Savage Jr., who was ironmaster at the French Creek Iron Works in Coventry in Chester County northwest of Philadelphia.
Темірші
Тейлор темір зауытында жұмысшы болып бастады, бірақ оның белгілі бір білімі бар екені анықталғанда, 1739 жылы кеңседе клерк лауазымына көтерілді. 1738 жылы Савидж, оның қайын інісі Сэмюэл Натт кіші және анасы Анна Савидж Натт батысқа қарай Уорвик пешін, суық үрлемелі, көмір пешін салды, оны Уорвик деп атады. Савидж 1742 жылы қайтыс болды, ал келесі жылы Тейлор Савидждің жесірі Эннге үйленді, оның бойжеткен аты да Тейлор болды. 1745 жылы темір шебері Джон Поттс кезінде Тейлор пеш пен Ковентри Форджын басқарушы етіп тағайындалды. 1752 жылы Энннің ұлы Самуэль III толыққанды жасқа келгенде, әкесінің өсиеті бойынша ұлы диірменнің иесі атанды. Тейлорлар 1755 жылға дейін Уорвик пешінде тұрып, кейін Тейлор Филадельфияның солтүстігіндегі Верхний Бакс округінде Дурхам пешін жалға алу үшін серіктестік құрды.
Taylor started as a laborer at the ironworks, but when it was discovered he had a certain degree of education, he was promoted by 1739 to a position in the offices as a clerk. In 1738, Savage, his brother in law Samuel Nutt Jr., and his mother Anna Savage Nutt built Warwick Furnace, a cold blast, charcoal furnace to the west, which they named Warwick. Savage died in 1742, and the following year, Taylor married Savage's widow, Ann, whose maiden name was also Taylor. In 1745, under iron master John Potts, Taylor was made manager of the works, which consisted of the furnace and Coventry Forge. When Ann's son Samuel III reached legal age in 1752, the son assumed ownership of the mills by the terms of his father's will. The Taylors continued to live at Warwick Furnace until 1755, when Taylor formed a partnership to lease the Durham Furnace in Upper Bucks County, north of Philadelphia.
Саяси мансап
Даремде темір шебері болғаннан кейін көп ұзамай Тейлор алғаш рет қоғамдық өмірге қатысып, 1757 жылдан 1763 жылға дейін Пенсильвания штатының Бакс округінде әділет судьясы болып қызмет етті. Дарем диірменіне жасалған жалға мерзімі біткен соң Тейлорлар Нортгемптон округінің орталығы – Истон қаласына көшіп, қала орталығына жақын жерде тас үй сатып алып, жанына қора салды. Қоғамдық істерге деген қызығушылығын жалғастыра отырып, Тейлор Нортгемптон округінде әділет судьясы болып тағайындалды және Пенсильвания провинциялық ассамблеясына сайланды. Ол сондай-ақ Истонның орталық алаңында жаңа округтік сот ғимаратын салуға көмектесті. Тәуелсіздік туралы дауыс беруге дейін Пенсильванияның лоялистерден тұратын бес делегаты қызметтен кетуге мәжбүр болды. 20 шілдеде Тейлор Ассамблея тағайындаған алмастырушылардың қатарында болды. Декларацияға қол қойған 56 адамның ішінде Тейлор құлдар ұстаған 41 адамның бірі еді.
Shortly after becoming ironmaster at Durham, Taylor entered public life for the first time, serving as a justice of the peace in Bucks County, Pennsylvania from 1757 to 1763. When the lease for the Durham mill expired, the Taylors relocated to Easton, the county seat of Northampton County, where they purchased a stone house near the center of town and built a stable nearby. Continuing his interest in public affairs, Taylor was commissioned as a justice of the peace in Northampton County and was elected to the Pennsylvania Provincial Assembly. He also helped build a new county courthouse in Easton's center square. Before the vote for independence, five of Pennsylvania's delegates, all Loyalists, were forced to resign. On July 20, Taylor was among the replacements appointed by the Assembly. Of the 56 signers of the Declaration, Taylor was one of the 41 who owned slaves.
Дарам пештері
Тейлордың Конгресстегі қызметі қысқа болды, жеті айдан да аз уақытқа созылды. 1777 жылдың 17 ақпанында Ассамблея жаңа Пенсильвания делегациясын тағайындағанда, Тейлор Пенсильваниядан қайта тағайындалмаған жеті қол қоюшының бірі болды. Тейлор Континенттік армия мен теңіз күштері үшін Дарем пешінде зеңбірек доптары мен снарядтарын өндіруді қадағалауды жалғастырды. Бірақ тәуелсіздікке қол жеткеннен кейін көп ұзамай Джозеф Галлоуэй Филадельфиядан қашып, бірінші кезекте британдық генерал Уильям Хоудан паналап, кейін Англияға қашып кетті. Содан кейін Галлоуэй Ассамблея тарапынан сатқын деп айыпталып, оның мүлігі, соның ішінде Дурхам диірмені тәркіленді. Ол өмірінің соңғы күндерінде жалға алған үй қазір Парсонс Тейлор үйі деп белгілі. Истон қаласын құрған Уильям Парсонс оны 1753 жылы салған, және ол бүгінгі күнге дейін Истон қаласындағы ең көне тұрған үй болып табылады. Тейлордың қалған мүлігі немерелері мен Наоми Смиттен туған бес баласы арасында тең бөлінуге тиіс болған: Сара, Ребекка, Наоми, Елизавета және Эдвард. Алайда, ешбір өсиет орындалмады. Тейлор өмірінің соңғы жылдары қаржылық қиындықтарға тап болды, ал Дурхам мен Гринвич зауыттарына қатысты сот мәселелері 1799 жылға дейін созылды, содан кейін оның мүлігі төлемсіз деп танылды.
Taylor's service in Congress was brief, lasting under seven months. On February 17, 1777, when the Assembly appointed a new Pennsylvania delegation, Taylor was one of seven signers from Pennsylvania who were not among those renominated. Taylor continued overseeing cannon shot and shells production at Durham Furnace for the Continental Army and Navy. Not long after independence was achieved, however, Joseph Galloway fled Philadelphia, first seeking refuge with British General William Howe and later escaping to England. Galloway was subsequently convicted by the Assembly as a traitor, and his properties, including the Durham mill, were seized. The house he leased in his final days is now known as the Parsons Taylor House. Easton founder William Parsons built it in 1753 and is Easton's oldest still standing house today. The remainder of Taylor's estate was to be divided equally between the grandchildren and five children he fathered with Naomi Smith: Sarah, Rebecca, Naomi, Elizabeth, and Edward. None of these bequests were ever fulfilled, however. Taylor had been experiencing financial difficulties in the last few years of his life, and legal entanglements over the Durham and Greenwich forges dragged on until 1799, at which point his estate was judged insolvent.