Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Неміс сериялық кісі өлтірушісі (1883–1931)
German serial killer (1883–1931)
Питер Кюртен (26 мамыр 1883 – 2 шілде 1931) – неміс сериялық кісі өлтірушісі, "Дюссельдорфтың вампирі" және "Дюссельдорф монстры" деген аттармен танымал. Ол 1929 жылдың ақпан және қараша айлары аралығында Дюссельдорф қаласында бірнеше кісі өлтіру және жыныстық шабуылдар жасады. Осы шабуылдар мен кісі өлтірулерге дейін Кюртен өрт сөндіру және кісі өлтіруге талпыну сияқты қылмыстар бойынша ұзақ қылмыстық тарих жинады. Сондай-ақ ол 1913 жылы Мюльхайм-ам-Райнда тоғыз жасар қызды өлтіргенін және Дюссельдорфта 17 жасар қызды өлтіруге әрекеттенгенін мойындады. Карл Берг "жыныстық бұрмалаушылардың патшасы" деп сипаттаған Кюртен тоғыз кісі өлтіргені және жеті кісі өлтіруге талпынғаны үшін кінәлі деп танылды және 1931 жылдың сәуір айында басын кесу арқылы өлім жазасына кесілді. Ол 1931 жылдың шілде айында 48 жасында өлім жазасын өтеді. Кюртен кейде құрбандарының жараларынан қан ішуге тырысқандықтан "Дюссельдорфтың вампирі" деп, ал кісі өлтірулерінің көп бөлігі Дюссельдорф қаласы мен айналасында жасалғандықтан және ол құрбандарына келтірген қатыгездік салдарынан "Дюссельдорф монстры" деп аталды.
Peter Kürten (; 26 May 1883 – 2 July 1931) was a German serial killer, known as "The Vampire of Düsseldorf" and the "Düsseldorf Monster", who committed a series of murders and sexual assaults between February and November 1929 in the city of Düsseldorf. In the years before these assaults and murders, Kürten had amassed a lengthy criminal record for offences including arson and attempted murder. He also confessed to the 1913 murder of a nine year old girl in Mülheim am Rhein and the attempted murder of a 17 year old girl in Düsseldorf. Described by lt=Karl Berg as "the king of the sexual perverts", Kürten was found guilty of nine counts of murder and seven counts of attempted murder for which he was sentenced to death by beheading in April 1931. He was executed in July 1931 at age 48. Kürten became known as the "Vampire of Düsseldorf" because he occasionally made attempts to drink the blood from his victims' wounds, and the "Düsseldorf Monster" both because the majority of his murders were committed in and around the city of Düsseldorf, and due to the savagery he inflicted upon his victims' bodies.
Балалық шақ
Питер Куртен 1883 жылы 26 мамырда Мюльхайм-ам-Райнда кедей, қатыгез отбасында туылған. Ол он үш баланың ең үлкені (екісі ерте жаста қайтыс болды). Кертеннің ата-анасы бір бөлмелі пәтерде тұратын алкоголиктер еді, ал Кертеннің әкесі әйелі мен балаларын, әсіресе мас болған кезде, жиі ұрып-соғатын. Кюртеннің әкесі мас болған кезде әйелі мен балаларын алдында жиналып, балалары алдында жылаңаш болып, онымен жыныстық қатынасқа түсуді бұйыратын. Ол 1897 жылы 13 жастағы үлкен қызын бірнеше рет зорлағаны үшін он сегіз айға түрмеге қамалды. Көп ұзамай Кюртеннің анасы ажырасу туралы бұйрық алды, кейін қайтадан үйленіп, Дюссельдорфқа көшіп барды. 1888 жылы Кёртен өзінің ойыншыларының бірін суға батырыуға тырысты. Төрт жылдан кейін ол отбасымен бір ғимаратта тұратын жергілікті ит аулаушымен дос болып, онымен бірге айналымға шығады. Бұл кісі көп жағдайда олжаға түскен жануарларды азаптап өлтіретін. Аман қалған үлкен баласы болғандықтан, Кюртен әкесінің көп жағдайда физикалық зорлық-зомбылығының нысанасы болды және нәтижесінде мектептен үйге оралудан жиі бас тартты. Ол жақсы оқушы болғанмен, кейіннен өзінің академиялық жетістіктері оның төзіп жүрген зор физикалық зорлық-зомбылықтан зардап шеккенін еске алды. Кішкентай кезінен бастап Кюртен бірнеше күн не бірнеше апта бойы үйден қашып жүрді. Кертен көп уақытын көшеде, қарапайым қылмыскерлер мен әлеуметтік бейімсіздіктермен өткізді. Осы таныстары арқылы Кертен кішігірім қылмыстардың әртүрлі түрлерімен танысты, ол көшеде өмір сүрген кезде тамақ пен киім алу үшін бастауыш ретінде жасаған. Кейінірек Кертен өзінің алғашқы кісі өлтіруін тоғыз жасында, ол сабақтас досын түртіп жіберген кезде жасағанын мәлімдеді. Екінші бала суға батып бара жатқан баланы құтқаруға тырысқанда, Кертен оның басын суға батырып алды, сондықтан екеуі де суға батып кетті. Екі өлім де жазатайым оқиға деп танылды. Жыныстық құмарлықтарын жою үшін Кертен жергілікті қораларда қойлар, шошқалар мен ешкілермен жыртқыш әрекеттерге барды, бірақ кейіннен ол оргазмға жетуден бұрын жануарларды пышақтаған кезде ең үлкен қуанышын сезінді деп мәлімдеді. Осылайша ол оргазмға жету үшін жануарларды жиілеп ұрып-соғып, кесуді бастады, бірақ ол шошқаны ұрып-соққанын байқағанда бұл мінез-құлық тоқтады. Ол әкесінің бұған дейін зорлаған әпкесіне де зорлық жасауға тырысты. 1897 жылы Куртен мектепті тастады. Әкесінің талабы бойынша, ол ұстаздықпен айналысады. үйінен қашып кетті. Ол Кобленцке көшіп барады, онда ол өзінен екі жас үлкен жезөкшемен қысқа уақытқа қарым-қатынас жасады, ол өзінің айтуынша, оған талап етілген барлық жыныстық бұзылуларға ерікті түрде мойынсұнды.
Peter Kürten was born into a poverty stricken, abusive family in Mülheim am Rhein on 26 May 1883, the oldest of thirteen children (two of whom died at an early age). Kürten's parents were both alcoholics who lived in a one bedroom apartment, and Kürten's father frequently beat his wife and children, particularly when he was drunk. When intoxicated, Kürten's father often forced his wife and children to assemble before him before ordering his wife to strip naked and have sex with him as his children watched. He was jailed for eighteen months in 1897 for repeatedly raping his eldest daughter, who was aged 13. Shortly thereafter, Kürten's mother obtained a separation order, and later remarried and relocated to Düsseldorf. In 1888, Kürten attempted to drown one of his playmates. Four years later, he befriended a local dog catcher who lived in the same building as his family and began accompanying him on his rounds. This individual often tortured and killed the animals he caught, and Kürten soon became an active and willing participant in torturing the animals. Being the eldest surviving son, Kürten was the target of much of his father's physical abuse and frequently refused to return home from school as a result. Although he was a good student, he later recollected his academic performance suffered due to the extensive physical violence he endured. From an early age, Kürten often ran away from home for periods of time ranging from days to weeks. Much of the time Kürten spent on the streets was in the company of petty criminals and social misfits. Via these acquaintances, Kürten was introduced to various forms of petty crime, which he initially committed as a means of feeding and clothing himself when living on the streets. Kürten later claimed to have committed his first murders at the age of nine, when he pushed a school friend whom he knew was unable to swim off a log raft. When a second boy attempted to save the drowning youngster, Kürten held his head under the water, so that both boys drowned. Both deaths were ruled by authorities as being accidental. To relieve his sexual urges, Kürten resorted to acts of bestiality with the sheep, pigs and goats in local stables, but later claimed he obtained his greatest sense of elation if he stabbed the animals just before his achieving orgasm. Thus, he began stabbing and slashing animals with increasing frequency to achieve orgasms, although he was adamant this behaviour ended when he was observed stabbing a pig. He also attempted to rape the same sister his father had earlier molested. In 1897, Kürten left school. At his father's insistence, he obtained employment as an apprentice moulder. and ran away from home. He relocated to Koblenz, where he began a brief relationship with a prostitute two years his senior who, he claimed, willingly submitted to every form of sexual perversion he demanded of her.
Бірінші рет адам өлтіруге тырысу
Кертен өзінің алғашқы кісі өлтіруін 1899 жылы қарашада жасағанын мәлімдеді. 1930 жылы тергеушілерге берген мойындауында Кертен "Альлестрасседен 18 жастағы қызды алып, оны Хофгартенге ертіп баруына көндіргенін" мәлімдеді. Ол қызбен жыныстық қатынасқа түсіп, оны өлі деп ойлап, аяқ астынан кетіп бара жатқанда, оны жалаңаш қолымен ұрып өлтіргенін айтады. Кертеннің мәлімдемесін растайтын қазіргі заманғы жазбалар жоқ. Егер бұл шабуыл орын алған болса, онда ол шабуылдан аман қалған болуы мүмкін.
Kürten claimed to have committed his first murder in November 1899. In his 1930 confessions to investigators, Kürten claimed to have "picked up an 18 year old girl at the Alleestraße", and persuaded her to accompany him to the Hofgarten. There, he claimed to have engaged in sex with the girl before strangling her into unconsciousness with his bare hands before leaving the scene, believing her to be dead. No contemporaneous records exist to corroborate Kürten's claims. If this attack did take place, the victim likely survived this assault.
Алғашқы сотталу
Көп ұзамай, 1900 жылы, Куртен алаяқтық үшін тұтқындалды. Сол жылы ол қайтадан тұтқындалады, бірақ бұл екінші рет, оның 1899 жылғы Дюссельдорфтық ұрлықтарына қатысты айыптар, сонымен қатар атыс қаруымен қызды өлтіруге тырысу айыптау актісіне қосылды. Кейін ол тергеушілер мен психологтарға бұл тұтқындалу кезеңін алғаш рет қатаң тәртіптік тәртіпке тап болғанын және сол сияқты, Дерендорфта тұтқындалған кезінде бұрын дамыған эротикалық қиялдар қоғамға шабуыл жасап, көптеген адамдарды өлтіру туралы көркем қиялдарды қамтиды деп мәлімдейді; бұл қиялдар оның санасында бұрынғыдан да маңызды және үстем болды, ал Кертен кейінірек "басқа адамдар жалаңаш әйел туралы ойлағанда алатын осы көріністерден ләззат алатын" деп мәлімдеді. Ол кейде осындай ойлармен айналысқан кезде өздігінен эякуляция жасады. "Бұл 1913 жылдың 25 мамырында болды. Мен ұрлықпен айналыстым, мен басты орынды иелері жоғары қабатта тұратын қонақүйлер мен бақтарда өткіздім. Мен Кёльн Мюльхайм қаласындағы қонақ үйдің үстіндегі бөлмеден 10 жастағы баланы ұйқыда таптым. Оның басы терезеге қараған. Сол қолыма ұстап, бір жарым минут бойы құшақтап жүрдім. Бала оянды, күресіп, бірақ есінен таныды Менде кішкентай, бірақ өткір пышақ болды мен баланың басын ұстап, оның мойнын кесіп тастадым. Мен төсектің жанындағы кілемге қанның тамшылап, тамшылап жатқанын естідім. Ол менің қолымнан жоғары шығып, қасқырдай болып шықты. Барлығы үш минутқа созылды. Содан кейін есікті қайтадан жауып, үйге, Дюссельдорфқа қайтып кеттім". Питер Куртен 1931 жылы Кристин Клейннің сотта өлтірілгенін айтып отыр
Shortly thereafter, in 1900, Kürten was arrested for fraud. He would be rearrested later the same year on the same charge, although on this second occasion, charges pertaining to his 1899 Düsseldorf thefts, plus the attempted murder of a girl with a firearm, were added to the indictment. He would later claim to investigators and psychologists this period of incarceration was that in which he first encountered severe forms of discipline, and as such, the erotic fantasies he had earlier developed while incarcerated in Derendorf expanded to include graphic fantasies of his striking out at society and killing masses of people; these fantasies became ever more paramount and overbearing in his mind, and Kürten later claimed that he derived the "sort of pleasures from these visions that other people would get from thinking about a naked woman", adding that he occasionally spontaneously ejaculated while preoccupied with such thoughts. "It was on 25 May 1913. I had been stealing, specialising in public bars or inns where the owners lived on the floor above. In a room above an inn at Köln Mülheim, I discovered a child of about 10 asleep. Her head was facing the window. I seized it with my left hand and strangled her for about a minute and a half. The child woke up and struggled but lost consciousness I had a small but sharp pocketknife with me and I held the child's head and cut her throat. I heard the blood spurt and drip on the mat beside the bed. It spurted in an arch, right over my hand. The whole thing lasted about three minutes. Then I locked the door again and went back home to Düsseldorf." Peter Kürten, recounting the murder of Christine Klein at his trial, 1931
Бірінші кісі өлтіру
Кюртеннің алғашқы қылмысы 1913 жылы 25 мамырда болды. Ол Мюльхайм-ам-Райн қаласындағы бір мейрамхананы тонаған кезде, төсегінде ұйықтап жатқан тоғыз жасар Кристин Клейн есімді қызды кездестірді. Кертен баланы тұншықтырып өлтіріп, сосын қалта пышағымен екі рет оның мойнын кесіп, оның жараларынан қанның төсектегі және қолындағы еденге тамшылап жатқанын естігенде, эякуляция жасайды. Келесі күні Кертен Клейнді өлтірген жердің қарама-қарсысында орналасқан мейрамханада ішіп-жеу үшін Кёльнге қайта оралды. Кейін ол тергеушілерге өзінің клиенттердің әңгімелесуінен естіген жалпы жиреніштілік, жеккөрушілік пен ашу-ызадан қанағаттандырудың шексіз сезімін алғанын еске алды. Сонымен қатар, Кляйнның жерлеуінен кейінгі апталарда Кертен бала қабірін аралау үшін кейде Мюльхайм-ам-Райнға баратын. Ол қабірдің бетін жапқан топыраққа қол тигізгенде, ол өздігінен эякуляция жасағанын айтады. Екі айдан кейін - тағы да кілтпен ұрлық жасағанда - Куртен Дюссельдорфтағы бір үйге кірді. 17 жасар Гертруд Франкен есімді қызды төсегінде ұйықтап жатқанын байқаған Кертен қылмыс орнын тастамас бұрын, қызды қолмен құшақтап, аузынан қан ағып жатқанын көргенде, эякуляция жасайды. Кертен бұл кісі өлтіруге тырысқан және Клейнді бұрынғы өлтірген оқиға орныннан қашып құтылуға тырысты.
The first murder Kürten definitively committed occurred on 25 May 1913. During the course of a burglary at a tavern in Mülheim am Rhein, he encountered a nine year old girl named Christine Klein asleep in her bed. Kürten strangled the child, then slashed her twice across the throat with a pocket knife, ejaculating as he heard the blood dripping from her wounds onto the floor by her bed and on his hand. The following day, Kürten specifically returned to Köln to drink in a tavern located directly opposite that in which he had murdered Klein, so that he could listen to the locals' reactions to the child's murder. He later recollected to investigators that he derived an extreme sense of gratification from the general disgust, repulsion, and outrage he had heard in the patrons' conversations. Moreover, in the weeks following Klein's funeral, Kürten occasionally travelled to Mülheim am Rhein to visit the child's grave, adding that when he handled the soil covering the grave, he spontaneously ejaculated. Two months later—again in the course of committing a burglary with the aid of a skeleton key—Kürten broke into a home in Düsseldorf. Discovering a 17 year old girl named Gertrud Franken asleep in her bed, Kürten manually strangled the girl, ejaculating at the sight of blood spouting from her mouth, before leaving the crime scene. Kürten managed to escape from the scene of this attempted murder and the earlier murder of Klein undetected.
Түрмеге қамау және босату
Франкенді өлтіруге талпынғаннан кейін бірнеше күн өткен соң, 14 шілдеде Кюртен бірнеше өрт қою және ұрлық жасағаны үшін тұтқындалды. Ол алты жылға бас бостандығынан айырылды, бірақ түрмеде бірнеше рет тәртіпсіздік жасауы салдарынан жазасы тағы екі жылға ұзартылды. Кюртен бұл жазасын Германия империясының құрамына кірген Бриг қаласындағы әскери түрмеде өтеді. Кюртен бастапқыда өзін бұрынғы соғыс тұтқыны ретінде таныстырды. Екі жылдан кейін Кюртен мен Шарф үйленді, және жұбайлар үнемі жыныстық қатынасқа түскенімен, Кюртен кейіннен некесін толыққанды ету үшін басқа біреуге зорлық-зомбылық жасау туралы қиялдануы керек екенін мойындады. Әйелі оның адалдықсыздығын білген кезде Тиде Кюртенді полицияға шағымдап, оның өзін азғырғанын айтты; Мех Кюртен оны зорлағанын мәлімдеді. Ең ауыр айыптама кейіннен алынып тасталды, бірақ Тиде берген мәлімдемелер бойынша Кюртенге азғыру және қаулыға келтіру үшін сегіз айға бас бостандығынан айыру жазасы берілді. Кюртен осы жазаның алты айын өтеді, ал мерзімінен бұрын босатылуы Дюссельдорф қаласын тастау шартымен болды. Кейіннен ол қаладан көшірілу туралы шешімге шағымданады.
Just days after the attempted murder of Franken, on 14 July, Kürten was arrested for a series of arson attacks and burglaries. He was sentenced to six years imprisonment, although his repeated instances of insubordination, while imprisoned, saw his incarceration extended by a further two years. Kürten served this sentence in a military prison in the town of Brieg (then part of the German Empire). and to whom Kürten initially posed as a former prisoner of war. Two years later, Kürten and Scharf married, and although the couple regularly engaged in sex, Kürten later admitted he could consummate his marriage only by fantasising about committing violence against another individual, When his wife discovered his infidelity, Tiede reported Kürten to police, claiming he had seduced her; Mech alleged Kürten had raped her. The more serious charge was later dropped, although Tiede's allegations were pursued, thus earning Kürten an eight month prison sentence for seduction and threatening behaviour. Kürten served six months of this sentence, with his early release being upon the condition he left Düsseldorf. He later successfully appealed the ruling that he relocate from the city.
1929 жыл
1929 жылы 3 ақпанда Куртен Аполлония Кюн есімді орта жастағы әйелді аңдып жүрді. Кюхнді күдікті куәгерлердің көзінен бұталар жасырып қалғанша күтіп, Кертен оған шабуыл жасап, оның жамылғысының қапшығынан ұстап алып: "Тыңайма! - деп айқайлап жіберді. Ол қызды жақын маңдағы бұтаға сүйреп әкеліп, қайшымен 24 рет ұрып-соқты. Көптеген соққылар өте терең болғандықтан, қайшы оның сүйектеріне тиді, бірақ Кюн жарақаттан аман қалды. 8 ақпанда Куртен Роза Олигер есімді тоғыз жасар қызды аңырау күйге дейін шауып өлтірді. Содан кейін оның құрсағына, қабырғасына, жыныс мүшелеріне және жүрегіне қайшымен ұрып, баланы пышақтаған кезде өздігінен эякуляция жасады. Содан кейін ол өзінің семенін оның аяқ жағына саусақтарымен енгізді. Кейін Кюртен Олигердің денесін жасыруға тырысты, оны бірнеше сағаттан кейін орынға керосин бөтелкесімен оралып, баланың денесін өртеп жібергенге дейін, оны тікұшақ астына сүйретіп, жасыруға тырысты. Шеердің денесі табылғаннан кейін, Кюртен полициямен сөйлесу үшін қылмыс орнына оралды, ол телефон арқылы болған қылмыс туралы естіген бір детективке жалған ақпарат берді. Бұл үш құрбанның жасы мен жынысы әртүрлі болғанымен, үш қылмыстың де Дюссельдорфтың Флингрен ауданында кешкісін жасалғаны, әр құрбанның тез арада жасалғаны және әрқашан кем дегенде бір жарақаты бар ғибадатханаға тигені, сонымен қатар қарақшылық сияқты ортақ ниеттің болмауы тергеушілерді үш шабуылда да сол қылмыскердің кінәлі екендігіне әкелді. Сонымен қатар, қылмыскерлердің кездейсоқ таңдалуы криминологтарды қылмыскердің ерекшелігіне назар аударуға мәжбүр етті. 1929 жылдың наурыз мен шілде айлары аралығында Куртен төрт әйелді өлтіруге тырысқанмен, оның біреуін Рейн өзеніне лақтырып жібергенін мәлімдеген, бірақ ол 11 тамызға дейін Мария Хан есімді жас әйелді зорлап, өлтіріп, кейін бірнеше рет пышақпен салғанға дейін басқа құрбандарды өлтіргені белгісіз. Куртен алғаш рет 8 тамызда Ханнмен кездесті, ол оны "ерлі-зайыпты болуды қалайтын қыз" деп сипаттады және келесі жексенбіде оны Дюссельдорфтың неандертальдық ауданына алып баруды келісті. Ханның жанында бірнеше сағат болғаннан кейін, Кертен оны өлтіру үшін оны шабындыққа шақырды; кейіннен ол Ханның қайта-қайта оны өлтіруді күтіп, оның өмірін сақтап қалуды өтінгенін мойындады. Хан Кюртен оған шабуыл жасай бастағаннан кейін шамамен бір сағаттан кейін қайтыс болды. Әйелі оның киімінде байқаған қанды дақтарды Ханның қазасымен байланыстыра алады деп қорқып, Кертен кейінірек оның денесін жүгері бағына көміп тастады, бірнеше аптадан кейін оның шіріп бара жатқан сүйегін ағашқа шегелеп, халықты шоқтайтын және ренжітетін қиялымен ағашқа іліп қою ниетімен қайта оралды. Содан кейін ол Ханның денесін қайта көміп тастады. Кейінірек Кюртеннің мойындауы бойынша, Ханның мәйітін ағашқа іліп өлтіруге тырысқаннан бұрын да, кейін де ол "көп рет қабірге барып, оны жақсартуды жалғастырды; мен әрдайым сол жерде жатқан нәрселерді ойлап, қанағаттандым". Ханды өлтіргеннен үш ай өткен соң, ол полицияға жасырын хат жазып, оның өліміне өкінді, оның сүйегі далаға көмілгенін айтты. Осы хатта Куртен сүйектердің орналасқан жерін сипаттайтын карта да түсірді. Бұл хат тергеушілерге Ханның денесі 15 қарашада табылғанын дәлелдеуге жеткілікті. Хан өлтірілуінен кейін Кюртен қару таңдауын қайшыдан пышаққа ауыстырды. Полиция қылмыстың бірден-бір қылмыскерге қатысты екенін мойындағысы келді. 21 тамызда таңертең ол 18 жасар қызды, 30 жасар ер адамды және 37 жасар әйелді бөлек шабуылда кездейсоқ пышақпен шауып өлтірді. Үшеуі де ауыр жарақат алған, олардың барлығы полицияға шабуылшы оларға шабуыл жасамас бұрын бір сөз айтпағанын айтты. Үш күннен кейін Флехе қаласындағы жәрмеңкеде Куртен екі асырап алған қыз бауырласты (5 және 14 жастағы) көршілес жерлерден үйлеріне қарай келе жатқан жерлерден байқады. Үлкен қызын Луиза Лензенді 20 пфениг беруге уәде беріп, оған темекі сатып алуға жіберген Кертен кіші қызын Гертруда Хамахерді мойыннан көтеріп, оны есінен танып, аңырау күйге ұшыратты. Лензен оқиға орнына оралғанда, Кертен оны жартылай шауып өлтіреді, содан кейін денесін пышақпен шауып, бір жарақаты аортаны тесіп кетеді. Ол сондай-ақ, жаралардан қан сорып алу алдында, қызды екі рет шағып, оның мойнын кесіп тастады. Ешқайсысы да жыныстық зорлық-зомбылыққа ұшыраған жоқ, оның денесіне 7 метр қашықтықта Лензеннің аяқ іздері ғана табылған, бұл оның құлап қалмас бұрын шабуылшыдан қашып кетуді көздегенін көрсетеді. �...
On 3 February 1929, Kürten stalked a middle aged woman named Apollonia Kühn. Waiting until Kühn was shielded from the view of potential witnesses by bushes, Kürten pounced upon her, grabbing her by the lapels of her coat and shouting the words, "No row! Don't scream!" before dragging her into nearby undergrowth, where he proceeded to stab her 24 times with a sharpened pair of scissors. Although many of the blows were inflicted so deeply that the scissors struck her bones, Kühn survived her injuries. On 8 February, Kürten strangled a nine year old girl named Rosa Ohliger into unconsciousness before stabbing her in the stomach, temple, genitals and heart with a pair of scissors, spontaneously ejaculating as he knifed the child. He then inserted his semen into her vagina with his fingers. Kürten then made a rudimentary effort to hide Ohliger's body by dragging it beneath a hedge before returning to the scene with a bottle of kerosene several hours later and setting the child's body alight, Following the discovery of Scheer's body, Kürten returned to the scene of the murder to converse with police, falsely informing one detective he had heard about the murder via telephone. Despite the differences in age and sex of these three victims, the fact that all three crimes had been committed in the Flingern district of Düsseldorf at dusk, that each victim had received a multitude of stab wounds likely inflicted in rapid succession and invariably involving at least one wound to the temple, plus the absence of a common motive such as robbery, led investigators to conclude the same perpetrator had committed all three attacks. Furthermore, the seemingly random selection of these victims led criminologists to remark as to the abnormal nature of the perpetrator. Although Kürten did attempt to strangle four women between March and July 1929, one of whom he claimed to have thrown into the Rhine River, he is not known to have killed any further victims until 11 August when he raped, strangled, then repeatedly stabbed a young woman named Maria Hahn. Kürten had first encountered Hahn—whom he described as "a girl looking for marriage"—on 8 August, and had arranged to take her on a date to the Neandertal district of Düsseldorf the following Sunday. After several hours in Hahn's company, Kürten lured her into a meadow in order that he could kill her; he later admitted Hahn had repeatedly pleaded with him to spare her life as he alternately strangled her, stabbed her in the chest and head, or sat astride her body, waiting for her to die. Hahn died approximately one hour after Kürten had begun attacking her. Fearful his wife might connect the bloodstains she had noted on his clothes with Hahn's murder, Kürten later buried her body in a cornfield, only to return to her body several weeks later with the intention of nailing her decomposing remains to a tree in a mock crucifixion to shock and disgust the public; He then reburied Hahn's body. According to Kürten's later confession, both before and after he had attempted to impale Hahn's corpse to a tree, he "went to the grave many times and kept improving on it; and every time I thought of what was lying there and was filled with satisfaction." Three months after Kürten had murdered Hahn, he posted an anonymous letter to the police in which he confessed to the murder, adding that her remains had been buried in a field. In this letter, Kürten also drew a crude map describing the location of the remains. This letter would prove sufficiently detailed to enable investigators to locate Hahn's remains on 15 November. Following the Hahn murder, Kürten changed his choice of weapon from scissors to a knife in an apparent effort to convince police more than one perpetrator was responsible for the unfolding crime spree. In the early morning of 21 August, he randomly stabbed an 18 year old girl, a 30 year old man, and a 37 year old woman in separate attacks. All three were seriously wounded, and all stated to police their assailant had not spoken a word to them before he had attacked them. Three days later, at a fairground in the suburb of Flehe, Kürten observed two foster sisters (aged 5 and 14) walking from the fairground, through adjoining allotments, en route to their home. Sending the older girl, Luise Lenzen, on an errand to purchase cigarettes for him upon the promise of being given 20 pfennig, Kürten lifted the younger child, Gertrude Hamacher, off the ground by her neck and strangled her into unconsciousness before cutting her throat and discarding her body in a patch of runner beans. When Lenzen returned to the scene, Kürten partially strangled her before stabbing her about the torso, with one wound piercing her aorta. He also bit and twice cut her throat before sucking blood from the wounds. Neither girl had been sexually assaulted, and the fact only Lenzen's footprints were found within seven meters of her body suggests she may have attempted to flee from her attacker before collapsing. The following day, Kürten accosted a 27 year old housemaid named Gertrude Schulte, whom he openly asked to engage in sex with him. Upon being rebuffed, Kürten shouted, "Well, die then!" before repeatedly stabbing the woman in the head, neck, shoulder, and back. Schulte survived her injuries, although she was unable to provide investigators with a clear description of her assailant, beyond assuming his age to be around 40. Kürten attempted to murder two further victims—one by strangulation; another by stabbing—in September, before opting to predominantly use a hammer in his murders.
Балғамен шабуылдау
30 қыркүйек күні кешке Кертен Дюссельдорф станциясында 31 жастағы Ида Ройтер есімді қызметші қызды кездестірді. Ол Ройтерді өзімен бірге кафеге, содан кейін Рейн өзеніне жақын жергілікті Хофгарденге серуендеуге көндірді. Осы жерде ол оны зорлағаннан бұрын да, кейін де бірнеше рет балғамен басына ұрып-соқты. Шабуылдың бір сәтінде Ройтер есін жиып, Кертенге өмірін сақтап қалуды жалбарып өтінді. Кертен жауап ретінде оған басына тағы балғамен соққы беріп, оны зорлады. Дорриер келесі күні таңертеңгі сағат 6:30-да комада табылды; ол келесі күні алған жарақаттарынан көз жұмды. 25 қазанда Кертен екі әйелге балғамен шабуыл жасады; екеуі де аман қалды, бірақ екінші жағдайда Кертеннің балғасы шабуыл кезінде сынғандықтан олар құтылған болуы мүмкін.
On the evening of 30 September, Kürten encountered a 31 year old servant girl named Ida Reuter at Düsseldorf station. He successfully persuaded Reuter to accompany him to a café, and then for a walk through the local Hofgarten close to the Rhine River. At this location, he repeatedly struck her about the head with a hammer both before and after he had raped her. At one stage in this assault, Reuter regained consciousness and began pleading with Kürten to spare her life. In response, Kürten simply "gave her other hammer blows on the head and misused her". Dörrier was found in a coma at 6:30 a. m. the following morning; she died from her injuries the following day. On 25 October, Kürten attacked two women with a hammer; both survived, although in the second instance, this may have been because Kürten's hammer broke in the attack.
Тергеу
1929 жылдың жаз айының соңында баспасөзде "Дюссельдорф вампирі" деп аталатын адамның жасаған кісі өлтірулері ұлттық және халықаралық деңгейде елеулі назар аударуды алды. Қылмыстардың айбындылығына, құрбандардың әртүрлі ортасына, олардың шабуылға ұшырауы мен / немесе өлтірілуінің әртүрлі әдістеріне байланысты полиция мен баспасөз шабуылдар мен кісі өлтірулердің бірден көп қылмыскердің жұмысы деп болжады. 1929 жылдың соңына қарай Дюссельдорф полициясы жұртшылықтан 13000-нан астам хат алды. Полиция қызметкерлерінің көмегімен барлық ізімізге жетіп, оларды мұқият іздестіре бастадық. Бұл қылмыстарды тергеу барысында 9000-нан астам адам сұхбат алды, 2650 басқа да дәлелдерге мұқият қаралды және 900000 түрлі есімдер ресми күдіктілер тізіміне қосылды.
By the late summer of 1929, the murders committed by the individual the press had dubbed "The Vampire of Düsseldorf" were receiving considerable national and international attention. Due to the sheer savagery of the murders, the diverse backgrounds of the victims, and the differing methods in which they had been assaulted and/or murdered, both the police and the press theorized the spate of assaults and murders were the work of more than one perpetrator. By the end of 1929, Düsseldorf police had received more than 13,000 letters from the public. With assistance from surrounding police forces, each lead was painstakingly pursued. As a result of this collective investigation into the killings, more than 9,000 individuals were interviewed, 2,650 other clues painstakingly pursued and a list of 900,000 different names were compiled upon an official potential suspect list.
Хат-хабар
Гертруда Альберманның өлтірілгенінен екі күн өткен соң жергілікті коммунистік газет Мария Ханның қабірінің орналасқан жерін көрсететін картаны алды. Бұл суретте Куртен сонымен қатар Альберманның денесін қайда қалдырғанын дәл көрсетті (ол күні ертерек табылған), оның мәйітінің нақты орнын сипаттап, оның кірпіш пен үйінділердің арасында таба алатынын айтты. Ханды өлтіріп, оның денесін "орманның шетінде" көміп тастағанын айтты. Кюртеннің газеттерге және полицияға жіберген үш хатының әрқайсысын графолог тексерді, ол әр хатты бір адам жазғанын растады, осылайша Берлиндегі полицияның бас инспекторы Эрнст Геннатты бір адам көптеген немесе барлық шабуылдар мен өлтірулерге жауапты деп тұжырымдады.
Two days after the murder of Gertrude Albermann, a local communist newspaper received a map revealing the location of the grave of Maria Hahn. In this drawing, Kürten also revealed precisely where he had left Albermann's body (which had been found earlier that day), describing the exact position of her corpse, which he stated could be found face down among bricks and rubble. that he had killed Hahn and buried her body "at the edge of the woods". Each of the three letters Kürten had thus far sent to newspapers and police describing his exploits and threatening further assaults and murders were examined by a graphologist, who confirmed the same individual had written each letter, thus leading Ernst Gennat, chief inspector of the Berlin Police, to conclude that one man was responsible for most or all of the spate of assaults and murders.
1930 жыл
Гертруда Альберманның қаны төгілуі Күртеннің соңғы өлімге алып келген шабуылы болды, бірақ ол 1930 жылдың ақпан және мамыр аралығында қаза болмаған балғамен жасалған шабуылдар мен тұншықтыру әрекеттеріне қатысып, осы шабуылдарда он адамды мүгедек қылды. Будлик үй және жұмыс іздеп Кёльннен Дюссельдорфқа келгенін білген соң, ол оны жергілікті жатаққа бағыттауды ұсынды. Будлик сол адамның соңынан еріп жүруге келісті, бірақ ол оны сирек адам тұратын саябақ арқылы жүргізбек болғанда алаңдады. Екеуі дауласа бастады, сосын тағы бір адам оларға жақындап, Будлик серігінен мазаламайтынын сұрады. Будлик бас шайқағанда, ол дауласып тұрған адам бірден кетіп қалды. Ол адамның аты – Петер Күртен еді. Күртен қиын жағдайдағы жас әйелді Меттманнер көшесіндегі пәтеріне шақырып, тамақтандырып, сусындатты. Содан кейін Будлик – Күртеннің қонақжайлылығының себебін дұрыс түсініп, онымен жыныстық қатынасқа түсуге ниеті жоқ екенін айтты. Күртен тынышталды және Будликті қонақ үйге апаруды ұсынды, бірақ оны Графенбург орманға жетелеп, зорлағанда мойнынан ұстап, тұншықтыруға тырысты. Будлик айқайлағанда, Күртен оны босатып, кетуге рұқсат берді. Будлик бұл шабуылды полицияға хабарламады, бірақ досына жазған хатында осы оқиғаны баяндады, бірақ хатты дұрыс мекенжайламады. Сондықтан, 19 мамырда пошта қызметкері хатты ашты. Хаттың мазмұнын оқығаннан кейін, ол хатты Дюссельдорф полициясына жіберді. Бұл хатты бас инспектор Геннат оқыды, ол Будликке шабуыл жасаған адам Дюссельдорфтің қаны төгілген кісісі болуы мүмкін деген ойға келді. Геннат Будликпен сұхбаттасып, оның басынан өткендерін естіді, сондай-ақ Күртен оны неге жаратқанының бір себебі – ол оған мекенжайын есіне кіргізбегенін жалған айтқанын білдірді. Ол полицияны Меттманнер көшесіндегі Күртеннің үйіне жетелеуге келісті. Үй иесі Будликті Меттманнер көшесі, 71-ші үйдің бөлмесіне кіргізгенде, Будлик Геннатқа осы мекенжайда оған шабуыл жасаған адамның үйі екенін растады. Үй иесі бас инспекторға жалға алушының аты Петер Күртен екенін растады.
The murder of Gertrude Albermann proved to be Kürten's final fatal attack, although he did engage in a spate of non fatal hammer attacks and attempted strangulations between February and May 1930, maiming ten victims in these assaults. Discovering Budlick had travelled to Düsseldorf from Köln in search of lodgings and employment, he offered to direct her towards a local hostel. Budlick agreed to follow the man, although she became apprehensive when he attempted to lead her through a scarcely populated park. The pair began to argue, whereupon another man approached the two, asking whether Budlick was being pestered by her companion. When Budlick nodded, the man with whom she had been arguing simply walked away. The identity of the man who reportedly came to Budlick's aid was Peter Kürten. Kürten invited the distressed young woman to his apartment on Mettmanner Straße to eat and drink before Budlick—correctly deducing the underlying motive for Kürten's hospitality—stated she was uninterested in engaging in sex with him. Kürten calmly agreed and offered to lead Budlick to a hotel, although he instead lured her into the Grafenburg Woods, where he seized her by the throat and attempted to strangle her as he raped her. When Budlick began to scream, Kürten released his grasp on her throat, before allowing her to leave. Budlick did not report this assault to police, but described her ordeal in a letter to a friend, although she addressed the letter incorrectly. As such, the letter was opened at the post office by a clerk on 19 May. Upon reading the contents of the letter, this clerk forwarded the letter to the Düsseldorf police. This letter was read by Chief Inspector Gennat, who assumed there was a slim chance Budlick's assailant might be the Düsseldorf murderer. Gennat interviewed Budlick, who recounted her ordeal, further divulging one of the reasons Kürten had spared her was because she had falsely informed him she could not remember his address. She agreed to lead the police to Kürten's home, on Mettmanner Straße. When the landlady of the property let Budlick into the room of 71 Mettmanner Straße, Budlick confirmed to Gennat that this was the address of her assailant. The landlady confirmed to the chief inspector the tenant's name was Peter Kürten.
Тұтқындау және мойындау
Будлик пен Геннат үйін тексергенде, Куртен үйде болмағанымен, екеуін ортақ дәлізде көріп, дереу кетіп қалды. Полиция оның кім екенін білгендіктен және оны Дюссельдорф вампирі жасаған қылмыстарға байланысты деп күдіктенгендіктен, Кюртен әйеліне Будликті зорлағанын мойындады және бұрынғы айыптаулары бойынша он бес жылға бас бостандығынан айыру жазасын алуы мүмкін екенін айтты. Әйелімен келісіп, ол Дюссельдорфтың Адлерстрассе ауданында тұруға үй тапты және 23 мамырға дейін өз үйіне оралмады. Үйге оралғаннан кейін, Кюртен әйеліне өзінің Дюссельдорф вампирі екенін мойындады. Ол әйеліне оны ұстап алу үшін ұсынылған үлкен сыйлықты алуға шақырды. Аугуст Куртен келесі күні полицияға хабарласты. Тергеушілерге берілген ақпаратта Куртеннің әйелі күйеуінің бұрын бірнеше рет түрмеге жабылғанын білетінін, бірақ оның қандай да бір кісі өлтіруге кінәлі екенін білмейтінін түсіндірді. Ол күйеуінің Дюссельдорфтағы кісі өлтіруде кінәлі екенін мойындағанын және полицияға мойындауға дайын екенін айтты. Сонымен қатар, ол сол күні кешке қарай Сент-Рохус шіркеуінің алдында онымен кездесетін болды. Сол түстен кейін Куртенді қарумен ұстап алды. Кертен полиция Дюссельдорф вампиріне қатысты барлық қылмыстарда кінәсін мойындады, сонымен қатар ол Кристин Клейннің шешілмеген қазасын және 1913 жылы Гертруд Франкенді өлтіруге әрекеттенгенін мойындады. Жалпы, Кертен 68 қылмысты мойындады, оның ішінде тоғыз адам өлтіргені және 31 адам өлтіруге тырысқаны. Кертен тергеушілерге де, психиатрларға да өзінің құрбандығының қанын көруі, көптеген жағдайларда, оны оргазмға жеткізетінін және кейде, егер ол әйелді құшақтап жатып эякуляциядан өтсе, ол құрбандығынан бірден кешірім сұрайтын, "Осы махаббаттың мәні осында" деп жариялайтын. сондай-ақ, ол басқа біреудің ғибадатханасынан қан ішкенін және үшінші құрбанның қолынан қанды жалап алғанын айтты.
Although Kürten was not at home when Budlick and Gennat searched his property, he spotted the pair in the communal hallway and promptly left. Knowing that his identity was now known to the police and suspecting they may also have connected him to the crimes committed by the Vampire of Düsseldorf, Kürten confessed to his wife he had raped Budlick and that because of his previous convictions, he may receive fifteen years penal labour. With his wife's consent, he found lodgings in the Adlerstraße district of Düsseldorf, and did not return to his own home until 23 May. Upon returning home, Kürten confessed to his wife he was the Vampire of Düsseldorf. He urged his wife to collect the substantial reward offered for his capture. Auguste Kürten contacted the police the following day. In the information provided to detectives, Kürten's wife explained that although she had known her husband had been repeatedly imprisoned in the past, she was unaware of his culpability in any murders. She then added that her husband had confessed to her his culpability in the Düsseldorf murders and that he was willing to likewise confess to the police. Furthermore, he was to meet her outside St. Rochus church later that day. That afternoon, Kürten was arrested at gunpoint. Kürten freely admitted his guilt in all the crimes police had attributed to the Vampire of Düsseldorf, and further confessed he had committed the unsolved murder of Christine Klein and the attempted murder of Gertrud Franken in 1913. In total, Kürten admitted to 68 crimes including nine murders and 31 attempted murders. Kürten also admitted to both investigators and psychiatrists that the sight of his victim's blood was, on many occasions, sufficient to bring him to orgasm, and that, on occasion, if he experienced ejaculation in the act of strangling a woman, he would immediately become apologetic to his victim, proclaiming, "That's what love is all about". from the temple of another, and to have licked the blood from a third victim's hands.
Психологиялық зерттеу
Куртен өзінің сотын күтіп, кейін өлім жазасын күтіп, Карл Бергпен кеңінен сұхбаттасты. Осы сұхбаттарда Кертен Бергке, оның кез келген қылмыстық әрекет жасауының басты себебі жыныстық құмарлық екенін, зорлық-зомбылық пен қанды көруге байланысты жыныстық жағдайының қоздырылуын күндізгі арман мен мастурбациялық қиялдарға берілу арқылы дамытқанын, әсіресе адамдардан оқшауланған кезде айтты. Шабуылдарда қолданылған қарудың таңдалуына қатысты Кертен тергеушілерді алдап, бірнеше күдікті іздеп жүргендерін сендіру үшін шабуыл әдісін өзгерткеніне қарамастан, оның қолданған қаруы құрбандарының қанын көру мақсатына қатысты маңызсыз екенін атап өтті. Ол былай деді: "Қанды көру үшін пышақ, қайшы немесе балға алғаным маған ұқсас немесе жай ғана кездейсоқ болды. Көп жағдайда, балғамен соққаннан кейін, қан ағып жатқан құрбандар қимылдап, күресті, тіпті мойын қысылғандағыдай". Кертен сондай-ақ, кейде әйел құрбандарымен жыныстық қатынасқа түскенін, бірақ оны қылмысының себебі ретінде көрсету үшін жасағанын мойындады. Ол кейінірек мойын қысып өлтірген құрбандарының көпшілігі шабуылдың басында оргазмға жеткендіктен аман қалғанын да айтты. Алайда, Кертен бұл мәлімдемелерге қайшы келіп, Бергке де, заңгерлерге де, өзінің барлық қылмыстық әрекеттерінің басты мақсаты – "өмірі бойы бірнеше рет түрмеге қамалуының әділетсіздігі үшін" өзі санайтын қанаушы қоғамға қарсы соққы беру және бала кезіндегі жеңілтексіздік пен зорлық-зомбылық үшін кек алу екенін мәлімдеді. Бұл ниеттері оның түрлі тәртіпсіздіктер үшін жалғыз камерада ұзақ уақыт отырған кезінде қалыптасты. Берг пен заңгерлерге Кертен әйел құрбандарын жыныстық тұрғыдан зорлағанын, оларды пышақтап, кесіп, ұрып-соққан немесе мойын қысқан кезде олардың жыныс мүшелерін қолмен ұстағанын немесе саусақтарымен зерттегенін жоққа шығармады. Бірақ сот барысында Кертен үнемі құрбандарын жыныстық зорлау оның басты мақсаты емес екенін айтты. Берг пен басқа психологтар Кертеннің ақыл-есі сау екенін, әрекеттерін толық бақылай алатынын және жасаған қылмыстарының ауырлығын түсінетініне келісті. Барлығы Кертеннің сотқа қатысуға құқылы және ақыл-есі дұрыс екенін растады.
As Kürten awaited his trial, then later as he awaited his execution, he was extensively interviewed by Karl Berg. In these interviews, Kürten stated to Berg that his primary motive in committing any form of criminal activity was one of sexual pleasure, and that he had begun to associate sexual excitement with violent acts and the sight of blood via indulging in both day dreams and masturbation fantasies — particularly when he had been isolated from human contact. In reference to the choice of weapon used in his attacks, Kürten stressed that although he had changed his method of attack to deceive investigators into believing they were seeking more than one perpetrator, the weapon he used was inconsequential to his ultimate objective of seeing his victim's blood. Elaborating, Kürten stated: "Whether I took a knife or a pair of scissors or a hammer in order to see blood was a matter of indifference to me or mere chance. Often after the hammer blows the bleeding victims moved and struggled, just as they did when they were throttled." Kürten further confided that although he had occasionally penetrated his female victims, he had only done so to feign the act of coitus as a motive for his crimes. He also confessed that many of his later strangulation victims had only survived his attacks because he had achieved an orgasm in the early throes of the assault. However, Kürten contradicted these claims by proclaiming to both Berg and legal examiners that his primary motive in all his criminal activities was to both "strike back at [an] oppressive society" for what he considered the injustice of his being repeatedly incarcerated throughout his life, and as a form of revenge for the neglect and abuse he had endured as a child. These desires had fomented in his mind throughout the long periods he had been in solitary confinement for various forms of insubordination, To Berg and the legal examiners, Kürten did not deny that he had sexually molested his female victims, or to have stroked or digitally penetrated their genitals as he stabbed, slashed, strangled or bludgeoned their bodies, although throughout his trial Kürten consistently claimed the sexual assault of his victims was not his primary motive. Both Berg and other psychologists concluded Kürten was not insane, was fully able to control his actions, and appreciated the criminality of his conduct. Each ruled Kürten was legally sane and competent to stand trial.
Сенім
Сот он күнге созылды. 22 сәуірде қазылар алқасы өз шешімін қарастыру үшін жиналды. Олар екі сағаттан кем уақыт пікірлесіп, үкім шығарды: Кюртен тоғыз адамды өлтіргені үшін кінәлі деп танылып, өлім жазасына кесілді. Ол сондай-ақ жеті адамды өлтіруге талпынғаны үшін де кінәлі деп танылды. Кюртен үкім оқылатын кезде ешқандай эмоцияны көрсетпеді, бірақ сот алдындағы соңғы сөзінде, ол өз қылмыстарын "өте қорқынышты" деп санағанын және оларды ақтауға тырыспайтынын мәлімдеді. Кюртен өзінің айыпталуына шағымданбады, бірақ өлім жазасына қарсы болған Әділет министріне кешірім сұрап өтініш жолдады. Өтініш 1 шілдеде ресми түрде қабылданбады. Бұл жаңалықты естігеннен кейін де Кюртен тыныш қалды және өзінің рухани кеңесшісімен кездесуге рұқсат сұрады.
The trial lasted ten days. On 22 April, the jury retired to consider their verdict. They deliberated for under two hours before reaching their verdict: Kürten was found guilty and sentenced to death on nine counts of murder. He was also found guilty of seven counts of attempted murder. Kürten displayed no emotion as the sentence was passed, although in his final address to the court, he stated that he now saw his crimes as being "so ghastly that [he did] not want to make any sort of excuse for them". Kürten did not lodge an appeal of his conviction, although he submitted a petition for pardon to the Minister of Justice, who was a known opponent of capital punishment. The petition was formally rejected on 1 July. Kürten remained composed upon receipt of this news, and asked for permission to see his confessor,
2 шілде күні сағат 06:00-де ол түрме психиатры мен дін қызметкерінің сүйемелдеуімен өздігінен гильотинаға беттеді. Басы гильотинаға тимес бұрын Кюртен түрме психиатрына бұрылып: "Басым кесілгеннен кейін, кем дегенде бір сәт бойы, мойнымнан шашырап жатқан қанымның шуын ести аламын ба? Ол – барлық ләззаттардың соңғысы болар еді", – деп сұрады. Одан соңғы сөздері бар ма деп сұрағанда, Кюртен тек күлімсіреп: "Жоқ", – деп жауап берді. Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін Кюртеннің басы АҚШ-қа әкелінді. Қазір ол Висконсин штатының Висконсин-Деллс қаласындағы "Риплидің сенесіз бе, жоқ па!" мұражайында қойылған.
At 06:00 on 2 July, He walked unassisted to the guillotine, flanked by the prison psychiatrist and a priest. Shortly before his head was placed on the guillotine, Kürten turned to the prison psychiatrist and asked the question: "Tell me after my head is chopped off, will I still be able to hear, at least for a moment, the sound of my own blood gushing from the stump of my neck? That would be the pleasure to end all pleasures." When asked whether he had any last words to say, Kürten simply smiled and replied, "No". Shortly after the Second World War, Kürten's head was taken to the United States. It is currently on display at the Ripley's Believe It or Not! museum in Wisconsin Dells, Wisconsin.
Фильм
Питер Кюртен жасаған кісі өлтірулерден шабыт алған алғашқы фильм 1931 жылдың мамыр айында шықты. Фриц Ланг режиссерлік еткен «М» фильмінде Питер Лорр Ханс Бекерт есімді ойдан шығарылған бала өлтіруші рөлін ойнады. «М» фильмі Питер Кюртен ісінен ғана емес, сонымен қатар Фриц Харман мен Карл Гроссманның сол кездегі әйгілі қылмыстарынан да шабыт алды. 1965 жылғы триллер «Дюссельдорфтың вампирі» (Le Vampire de Düsseldorf) Питер Кюртеннің ісіне негізделген. Роберт Хосейн режиссерлік еткен (оның өзі Питер Кюртен рөлін сомдаған), фильмде Мари Франс Пизиер де ойнайды. 2009 жылғы «Нормаль» фильмі Питер Кюртеннің қылмыстарына негізделген. Жюлиус Шевчик режиссерлік еткен «Нормаль» драматург Энтони Нилсонның «Нормаль: Дюссельдорфтың қатыгез кісі өлтірушісі» пьесасының киноадаптациясы. Фильмде Милан Княжко Кюртен рөлін ойнайды, және оқиға оның қорғаушысының көзқарасынан баяндалады.
The first film to draw inspiration from the murders committed by Peter Kürten, M, was released in May 1931. Directed by Fritz Lang, M starred Peter Lorre as a fictional child killer named Hans Beckert. In addition to drawing inspiration from the case of Peter Kürten, M was also inspired by the then recent and notorious crimes of Fritz Haarmann and Carl Großmann. The 1965 thriller Le Vampire de Düsseldorf (The Vampire of Düsseldorf) is based on the case of Peter Kürten. Directed by Robert Hossein (who also cast himself as Peter Kürten), the film also stars Marie France Pisier. The 2009 film Normal is based on the crimes of Peter Kürten. Directed by Julius Ševčík, Normal is a film adaptation of playwright Anthony Neilson's Normal: The Düsseldorf Ripper. The film stars Milan Kňažko as Kürten, and is portrayed from the point of view of his defence lawyer.
Театр
Нормаль: Дюссельдорфтың қаніпезі – Питер Куртен ісіне арналған пьеса. Энтони Нилсонның сценарийі бойынша бұл пьеса алғаш рет 1991 жылдың тамызында Эдинбургтің Pleasance театрында қойылды. "Дюссельдорфтың қаніпезі" кейіннен бір фильмге түрткі болды.
Normal: The Düsseldorf Ripper is a play focusing on the case of Peter Kürten. Scripted by Anthony Neilson, the play was first performed at Edinburgh's Pleasance Theatre in August 1991. Normal: The Düsseldorf Ripper has since become the inspiration for one film.
Теледидар
Би-Би-Си Питер Күртен жасаған кісі өлтірулер туралы деректі фильм түсіруді тапсырды. Бұл деректі фильм, "Қылмыстық сананың суреттері", Күртеннің қылмыстарының криминалистік саралауын негізгі назарға алады және алғаш рет 2001 жылы көрсетілді.
The BBC commissioned a documentary on the murders committed by Peter Kürten. This documentary, Profiles of the Criminal Mind, largely focuses on the forensic profiling of Kürten's crimes, and was first broadcast in 2001.
Дәйексөздер мен қосымша оқулар
Уилсон, Колин; Уилсон, Деймон. Әлемдегі ең қатыгез кісі өлтірушілер: белгілі қылмыскерлердің нағыз өмірдегі оқиғалары. Paragon Publishing, 2006. 20–24 беттер.
Wilson, Colin; Wilson, Damon. The World's Most Evil Murderers: Real Life Stories of Infamous Killers. Paragon Publishing, 2006. pp. 20–24. .