Кіріспе

Terrence McNally (3 қараша 1938 - 24 наурыз 2020) – американдық драматург, либреттогер және сценарист. "Америка театрларының бардысы" және "театр әлемінің ең ұлы заманауи драматургтерінің бірі" деп аталған МакНалли бес Тони жүлдесіне ие болды. Ол "Махаббат! Батылдық! Мейірімділік!" және "Мастер-класс" пьесалары үшін, сондай-ақ "Құйрық жәндік әйелінің сүйегі" және "Рагтайм" мюзиклдері үшін "Жылдың ең үздік мюзикл кітабы" номинациясында Тони жүлдесін жеңіп алды, ал 2019 жылы өмірлік жетістіктері үшін Тони жүлдесімен марапатталды. 1996 жылы Америка театрлық даңқ залына енгізілді, сонымен қатар 2011 жылы Драматургтер гильдиясының өмірлік жетістіктері үшін жүлдесі мен Люсиль Лортельдің өмірлік жетістіктері үшін жүлдесін алды. 2018 жылы Америка өнер және әдебиет академиясының мүшесі болып сайланды, бұл АҚШ-тағы ең жоғары көркемдік награда. Оның басқа да марапаттары: Эмми жүлдесі, екі Гуггенхайм стипендиясы, Рокфеллер гранты, төрт "Drama Desk" жүлдесі, екі Люсиль Лортель жүлдесі, екі "Obie" жүлдесі және үш Хэлл Уорринер жүлдесі. Оның мансабы алты онжылдыққа созылды, ал оның пьесалары, мюзиклдері мен опералары әлемнің түкпір-түкпірінде қойылды. Ол сценарийлер, телеспектакльдер және мемуарлар да жазды. Оның шығармалары адамдар арасындағы қарым-қатынастың қиындықтары мен оның қажеттілігіне арналған. 1981 жылдан 2001 жылға дейін Драматургтер гильдиясының вице-президенті болды. 2020 жылдың 24 наурызында Флорида штатындағы Сарасота мемориалдық ауруханасында COVID-19 салдарынан қайтыс болды.

Ерте өмір және білім

МакНалли 1938 жылғы 3 қарашада Флорида штатының Санкт-Петербург қаласында дүниеге келді. Оның ата-анасы – ирландтық католиктерден таралған екі жаңа йорктік, Хьюберт Артур мен Дороти Катарин (Рапп) МакНалли. Олар теңіз жағалауындағы «The Pelican Club» атты бар-грильді басқарды, бірақ бір дауыл мекемені қиратқаннан кейін отбасы қысқа мерзімге Нью-Йорк штатының Порт-Честер қаласына, содан кейін Техас штатының Даллас қаласына және, ақырында, Корпус-Кристи қаласына көшті. Онда Хьюберт МакНалли «Schlitz» сырасын тарату құқығын сатып алып, басқарды, ал МакНалли В. Б. Рей орта мектебінде оқыды. Нью-Йорк қаласынан шалқары орналасқандықтан, МакНаллидің ата-анасы Бродвей мюзиклдерін ұнататын. МакНалли сегіз жасқа келгенде, ата-анасы оны Этель Мерменнің ойнаған «Анни Гет Юр Гун» мюзикліне алып барды, ал кейін Гертруда Лоренс «Патша мен мен» мюзиклінде ойнағанда тағы да көріп қалды. МакНалли кейін былай деді: «Франк Синатра, Джин Келли және Жюль Муншинмен бірге «Астанада» фильмін көргенде, Стейтен-Айленд паромдары мен Эмпайр-Стейт ғимаратын көріп: «Дәл осы жерде өмір сүргім келеді» дедім. Осы тілегімді ешқашан өкінген емеспін». 1956 жылы Колумбия колледжіне қабылданды. Онда оған Эндрю Чьяппенің Шекспирге арналған екі семестрлік курсы ерекше ұнады, онда студенттер Шекспирдің пьесаларын жазылған мерзімі бойынша оқитын. Ол «Boar's Head» қоғамына қосылды және Колумбияның жылдық «Varsity Show» спектаклін жазды, онда оның студенттік әріптесі Эдвард Л. Клебанның музыкасы мен Майкл П. Канның режиссерлігі болды. 1960 жылы ағылшын тілі мамандығы бойынша «Б» бағасымен бітірді және «Phi Beta Kappa» қоғамының мүшесі атанды. 1961 жылы МакНаллиді жазушы Джон Стейнбек өзінің екі ұлына жеке сабақтар беру үшін жұмысқа алды, осы кезде Стейнбектер әлемдік тур жасады. МакНаллиді Стейнбектердің көршісі және Актерлер студиясының драматургтар бөліміндегі оның ұстазы Молли Казан ұсынған болатын.

Ерте мансап

Мектепті бітіргеннен кейін МакНалли Мексикаға көшіп, жазуға белсенді айналысып, Нью-Йорктегі Актерлер студиясына өндіріске жіберген бір актілік пьесасын аяқтады. Пьеса актерлік мектепке ұнамаса да, студия сценарийге жоғары баға берді және МакНаллиді студияның сахналық менеджері қызметіне шақырды, осылайша ол театр өнерінің практикалық жақтарын үйрене алды. Оның алғашқы толыққанды пьесасы – «Есіктің арғы жағы» – сезімтал баланың өзімшіл әкесімен күресін бейнелейді және 1962 жылы Актерлер студиясының шеберханасында жас Эстель Парсонстың қатысуымен қойылды. 1964 жылы жарық көрген келесі пьесасы – «Жамандағы нәрселер» – гомосексуализмді ашық түрде сахнаға көтеріп, Нью-Йорк қаласының консервативті театр сыншыларының наразылығын тудырды. Пьеса Бродвейдегі «Рояль» театрында ашылды, бірақ көбінесе жағымсыз пікірлерге ие болды. Пьесада адамның өзін-өзі қорғау үшін басқаларды проблема тудыруда айыптауының психоәлеуметтік себептері зерттеледі. Кейін МакНалли: «Менің алғашқы пьесам, «Жамандағы нәрселер», үлкен сәтсіздікке ұшырады. Мен бәрін бастауға мәжбүр болдым», – деді. Дегенмен, продюсер Теодор Манн билет бағасын 1 долларға дейін төмендетті, бұл өндірістің үш апта бойы толық сатылып кетуіне мүмкіндік берді. «Next» (1968) оған ерте танымалдылық әкелді, режиссерлігін Элейн Мэй жасады, ал басты рөлді Джеймс Коко сомдады. Пьеса қарулы күштерге қателікпен шақырылған, орта жастағы, үйленген бизнесмен туралы. «Боттичелли» (1968) орманды күзеткен екі американдық сарбаздың батыс өркениетінің ұлы тұлғалары туралы ойын ойнауы туралы әңгімелейді. «¡Cuba Si!» (1968) АҚШ өзі революция нәтижесінде туған болса да, көптеген американдықтардың революция идеясына деген жеккөрушілігін сатиралық түрде көрсетеді. Басты рөлді Мелина Меркури сомдады. «Томми Флауэрс қайда кетті?» (1971) американдық жастар қозғалысының «Бұл елді жарып, қайтадан бастаймыз» деген сенімінің нәтижесіздігін жоқтап, мақтайды. «Тәмді Эрос» (1968) жалаңаш әйелді қолғаптап, оқшаулап, оған махаббатын білдіретін жас жігіт туралы. «Let It Bleed» (1972) жас жұп душ қабылдап, душ пердесінің артында біреудің жасырынып тұрғанына көз жеткізеді. Бұл және оның басқа ерте пьесалары, соның ішінде «Tour» (1967), «Куәгер» (1968), «Bringing It All Back Home» (1970) және «Whiskey» (1973) американдық моральдық бейжайлыққа қатысты қараңғы сатираны құрайды. 1992 жылы МакНалли «Жетірік әйелді сүйген» (Мануэль Пуигтің романы бойынша) музыкалық сахнаға оралып, Кандер мен Эббпен бірлесіп Латын Америкасының түрмесінде бірге отырған екі ер адамның күрделі қарым-қатынасын зерттейтін сценарийді жазды. «Жетірік әйелді сүйген» 1993 жылы «Музыкалық шығарманың үздік кітабы» номинациясы бойынша «Тони» сыйлығын жеңіп алды, бұл МакНаллидің төрт «Тони» сыйлығының біріншісі болды. 1997 жылы ол Стивен Флаэрти мен Линн Аренспен Э.Л. Докторовдың романының музыкалық бейімделуі – «Ragtime» жұмысын жасады, ол ақ нәсілділер тобы оның Model T көлігін қиратқанда өш алуды талап ететін қара музыкант Коулхаус Уокер-младший туралы әңгімелейді. Мюзиклде Гарри Гудини, Букер Т. Вашингтон, Дж. П. Морган және Генри Форд сияқты тарихи тұлғалар да бар. Либреттосы үшін МакНалли үшінші «Тони» сыйлығын жеңіп алды. «Ragtime» Бродвейдегі көрсетілімдерін 2000 жылдың 16 қаңтарында аяқтады. 2009 жылы қайта қойылған оқиға екі айдан кейін жабылды. МакНаллидің осы кезеңдегі басқа пьесаларына 1994 жылы жарық көрген «Love! Valour! Compassion!», онда Лэйн мен Джон Гловердің қатысуымен сегіз гей ер адамның қарым-қатынасы зерттеледі; ол МакНаллидің екінші «Тони» сыйлығын жеңіп алды; және «Master Class» (1995), ол аңызға айналған опера сопраносы Мария Калластың кейіптік зерттеуі, оның басты рөлін Зои Колдуэлл сомдады және «Жылғы үздік пьеса» номинациясы бойынша «Тони» сыйлығын жеңіп алды, МакНаллидің төртінші. МакНаллидің «Corpus Christi» (1997) пьесасы наразылықтардың нысаны болды. Исаның тууы, өмірі және өлімі туралы оқиғаны қайта баяндауда ол және оның шәкірттері гомосексуал ретінде бейнеленген. Пьесаны шығаруға жауапты Манхэттен театры клубының басқарма мүшелеріне өлім қаупі түскендіктен, бастапқыда қойылым тоқтатылды. Бірақ басқа драматургтар, соның ішінде Атол Фугард, «Corpus Christi» қойылмаса, өз пьесаларын қайтарып алатындарын мәлімдегеннен кейін, басқарма өз шешімін қайта қарастырды. Пьесаның ашылуында 2000-ға жуық адам бұл пьесаны дінге қарсы деп наразылық білдірді. 1999 жылы Лондонда ашылғаннан кейін «Иса пайғамбарды қорғаушылар» деп аталатын топ МакНаллиге өлім жазасын тағайындап, фетва шығарды. 2008 жылы бұл пьеса Нью-Йорк қаласындағы Rattlestick Playwrights Theatre-да қайта қойылды. «The New York Times» газетіне жазған мақаласында Джейсон Зиноман: «Даудың шуылы болмаса, пьесаны енді естіп бағдарлауға болады. Ғажаппен сақталған қойылымда жұмыс саяси емес, жеке бастың өмір жолына арналған, діни сезімдермен оралған», – деп жазды.

Карьерасының соңғы жылдары

2000 жылы МакНалли композитор және лирик Дэвид Язбекпен бірге Джек О'Брайен режиссерлік еткен және Джерри Митчелл хореографиялаған "The Full Monty" мюзиклін жазды. Ол алғаш рет "The Old Globe" театрында көрсетілді, содан кейін Бродвейдегі "Eugene O'Neill" театрына көшірілді. Ашылу кешіндегі актерлік құрамында Патрик Уилсон, Андре Де Шилдс, Джейсон Дэнили, Кэтлин Фримен, Эмили Скиннер және Энни Голден болды. Ол 12 "Тони" сыйлығына, соның ішінде МакНаллидің кітабына ие болды. Кейін ол Лондонның Вест-Эндегі Уэльс принці театрына көшірілді. МакНалли бірнеше жаңа американдық опералардың жазылуына қатысты. Опера әуесқойларына ол театр көрермендеріне қарағанда жақсы таныс болуы мүмкін, өйткені ол 30 жылға жуық уақыт бойы (1979-2008) "Texaco Opera Quiz" панелінің мүшесі болды, ол "Live from the Met" радио хабарларында сұрақтарға жауап берді. 2007 жылы Хегги Джейн Ширдің 1999 жылы Рождестволық концерт үшін жазған либреттосы ("Some Christmas Letters (and a Couple of Phone Calls, Too)") негізінде "Үш желтоқсан" камералық операсын жазды. 2015 жылдың қазан айында Даллас операсы МакНаллидің түпнұсқа либреттосымен және Хеггидің музыкасымен "Great Scott" операсын қойды. Жаңа операда Джойс ДиДонато мен Фредерика фон Стад ойнады, ал режиссері Джек О'Брайен болды. Кеннеди орталығы 2010 жылдың наурызында операға арналған МакНаллидің үш пьесасын "Операдағы түндер" тақырыбымен ұсынды. Олардың арасында "Алтын ғасыр" атты жаңа пьеса, Тайн Дейлидің ойнаған "Мастер-класс" және Джон Гловер мен Малкольм Гетстің қатысқан "Лиссабон травиатасы" болды. "Алтын ғасыр" кейіннен 2012 жылдың қарашасынан 2013 жылдың қаңтарына дейін Манхэттен Театр клубының Нью-Йорк қалалық орталығындағы "Бродвейден тыс" I сахнасында көрсетілді. 2001 жылы МакНалли Бродвейге қарай 15 жылдық даму процесін бастады, ол үшін "The Visit" мюзиклінің кітабын жазды. Музыкасын Джон Кандер, ал сөздерін Фред Эбб жазды. Фридрих Дюренматтың 1956 жылғы сатирасынан алынған "The Visit" өте байлық жинаған жесірдің оқиғасы. Ол өзінің туған қаласына қайтып келіп, жас кезінде оны жек көрген ауыл тұрғындарынан кек алуды көздейді. Бұл жобада бастапқыда Анжела Лансбери ойнады, бірақ ол ауру күйеуіне қамқорлық ету үшін процестен шықты. Чита Ривера жаңа жұлдыз болды және "The Visit" 2001 жылы Чикагодағы Гудман театрында алғаш рет қойылды. Алғашқы алдын ала қарау 11 қыркүйектегі шабуылдардан кейін он күн өткен соң өтті, сондықтан продюсерлер Нью-Йорк қаласынан Чикагоға келетін инвесторлар мен сыншыларды табу қиын болды. 2004 жылы әннің сөздерін жазған Фред Эбб қайтыс болды. Келесі аймақтық қойылым 2008 жылы Вашингтоннан тыс жердегі "The Signature" театрында өтті. 2014 жылы Джон Дойлдың режиссерлігімен және Чита Ривера мен Роджер Риздің қатысуымен "The Visit" Уильямстаун театрында жаңа қойылымға ие болды, содан кейін 2015 жылы Бродвейдегі "Lyceum" театрына көшірілді. Мюзикл бес "Тони" сыйлығына, соның ішінде МакНаллидің кітабына ие болды. Либреттолар бойынша жұмысын жалғастыра отырып, МакНалли "Ragtime" мюзикліндегі әріптестері Стивен Флаэрти және Линн Аренспен бірлесіп, 2002 жылы Линкольн орталығында премьерасы өткен және Джо Мантелло режиссерлік еткен "Ешқандай маңызды емес адам" мюзиклін жазды. Ол сондай-ақ 2005 жылы Стивен Флаэрти мен Линн Аренспен бірлесіп жазған "Чита Ривера: Биші өмірі" либреттосын жазды, ол "The Old Globe" театрында басталды, кейіннен Бродвейге "Gerald Schoenfeld" театрына көшірілді. 2004 жылы "Primary Stages" МакНаллидің "The Stendhal Syndrome" пьесасын ұсынды, ол МакНаллидің айтуынша, "өрнектің бізге эмоциялық, психологиялық және эротикалық жағынан қалай әсер етуі мүмкін екенін" зерттейді. Пьесада Изабелла Росселлини мен Ричард Томас ойнады, ал режиссері Леонард Фолья болды. 2007 жылы Филадельфия театр компаниясы "Some Men" пьесасын ұсынды, ол гей қарым-қатынастар мен бір жынысты некелердің эволюциясын зерттейді. Ол Нью-Йорктегі "Second Stage" театрына барып, Трип Каллман режиссерлік етті. Сол жылы МакНаллидің "Deuce" драмасы 2007 жылы 121 қойылымға шектеулі түрде "Music Box" театрында Бродвейде көрсетілді. Майкл Блейкмордың режиссерлігімен, пьесада Анжела Лансбери және Мариан Сельдес ойнады, Анжела Лансбери 20 жылдан астам уақыттан кейін Бродвейге оралды. "And Away We Go" пьесасы 2013 жылдың қараша айында "Pearl Theatre" театрында Бродвейден тыс премьерасы болды, режиссері Джек Каммингс III, ал рөлдерде Донна Линн Шамплин, Шон МакНолл және Доминик Кускерн болды. Пьеса бірнеше мыңжылдықтарда өтеді, драмалық тарихтың ең маңызды сәттерін және қазіргі заманғы театр труппасының тарихын байланыстырады. МакНалли "Бұл пьеса "Pearl" театры үшін жазылған, классикалық пьесаларды сақтап қалған компания. Нью-Йорктегі кейбір маусымдарда "Pearl" болмағанда классикалық пьесалардың бірі де қойылмайтын еді деп ойлаймын. Бұл өте маңызды. Мен жаңа пьесалар жазып өмір сүремін, театр тек қайта қойылымдардан тұруы керек деп ойламаймын, бірақ Чехов, Ибсен, Шекспир, Мольер және Эсхил үшін әрқашан орын болуы керек" деді. Тайн Дейли мен Фредерик Уэллердің ойнаған "Mothers and Sons" пьесасы 2014 жылдың 24 наурызында (алдын ала қарау 2014 жылдың 23 ақпанында) "John Golden" театрында Бродвейде ашылды, "Master Class" осы театрдың премьерасы болған. "Mothers and Sons" 2013 жылдың маусымында Пенсильвания штатындағы "Bucks County Playhouse" театрында алғаш рет қойылды. Вермонт штатындағы "Vermont Stage" 2016 жылдың 27 қаңтарында Берлингтондағы "FlynnSpace" театрында қойылымды ашты. Пьеса 1988 жылғы "Andre's Mother" драмасының кеңейтілген нұсқасы болып табылады, ол СПИД дағдарысының құрбаны үшін өткен жоқтау рәсімінде өтеді. "Mothers and Sons" Бродвейде заңды түрде үйленген гомосексуалды жұптың алғашқы рет бейнеленгені болды. Ол ең үздік пьеса үшін, соның ішінде екі "Тони" сыйлығына ие болды. МакНаллидің "Fire and Air" пьесасы 2018 жылдың 1 ақпанында "Classic Stage Company" театрында Бродвейден тыс премьерасы болды. Пьеса ресейлік балет компаниясы "Ballets Russes" тарихын, әсіресе балет импресариосы Сергей Дягилевті және балетші және хореограф Василий Нижинскийді зерттейді. Пьесада Дуглас Ходж, Марша Мейсон, Марин Маззи, Джон Гловер және Джей Армстронг Джонсон ойнады, ал режиссері "Тони" сыйлығының иегері Джон Дойл болды. 2019 жылдың 29 мамырында "Frankie and Johnny in the Clair de Lune" пьесасының жаңа қойылымы Бродвейдегі "Broadhurst" театрында ашылды. Қойылымда Одра МакДональд пен Майкл Шеннон ойнады, ал режиссері Аррин Арбус болды, ол Бродвейдегі дебютін жасады. 2019 жылдың маусымында Стоунволл көтерілісінің 50 жылдығын мерекелеу үшін, қазіргі заманғы ЛГБТҚ құқық қозғалысындағы маңызды оқиға саналған, "Queerty" оны "қоғамды барлық квир адамдар үшін теңдікке, қабылдауға және қадір-қасиетке қарай жылжуын қамтамасыз ететін белгілі тұлғалардың" 50-сінің бірі деп атады. МакНалли 2019 жылы "Тони" сыйлығының өмір бойы жетістіктері үшін арнайы сыйлығын алды.

Жеке өмір

Нью-Йорктегі алғашқы жылдары МакНаллидің театрға деген қызығушылығы оны бір кешке шақырды, онда ол Эдвард Альбимен таксиде бірге қайтты. Альби жақында "Жануарлар бағының тарихы" және "Құм сарайы" пьесаларын жазған еді. Олар төрт жылдан астам уақыт бойы бірге болды, осы кезеңде Альби "Американдық арман" және "Кім Вирджиния Вулфтан қорқады?" пьесаларын жазды. Альбимен қарым-қатынасын аяқтағаннан кейін МакНалли актер және режиссер Роберт Дриваспен ұзаққа созылған қарым-қатынасқа түсті. Олар 2010 жылдың 6 сәуірінде Вашингтон қаласында неке қиды. Жоғары соттың барлық 50 штатта бір жынысты некелерді заңдастыру туралы шешімін мерекелеу үшін олар 2015 жылдың 26 маусымында Нью-Йорк қалалық әкімшілігінде қайтадан ант берді. Кирдахидің колледж кезіндегі бөлмедесі, қала әкімі Билл де Блазио осы шараны өткізді. Жастық шағында МакНалли көп ішетін. Ол 1980 жылы бір кеште Лорен Бэколлға сусын төккенін айтады. "Сосын, мен жақсы танымайтын Анжела Лансбери: «Мен сені жақсы білмеймін, бірақ сені көрген сайын мас екеніңді байқаймын, менің ойымша, бұл дұрыс емес», – деді. Мен оны өте құрметтейтінмін, ол осыны қатты махаббат пен алақанмен айтты. Мен Анонимдік алкоголиктер клубына қатыстым, бір жыл ішінде ішуді тоқтаттым". 2019 жылдың маусымында өмірлік жетістіктері үшін "Тони" сыйлығын алғанда, ол қабылдау сөзін "Өмірлік жетістік. Сәтке де ерте емес" деген сөздермен бастады. Ол канюля тағып, тынысы қысыңқы болды. МакНалли 2020 жылдың 24 наурызында Флорида штатының Сарасота қаласындағы Сарасота мемориалдық ауруханасында 81 жасында COVID-19 пандемиясы кезінде COVID-19 салдарынан қайтыс болды. Ол 1990 жылдардың соңында өкпе рагын жеңген, бірақ осы ауру салдарынан екі өкпесінің бір бөлігін жоғалтқан. Өліміне дейін ол ХОББ (өкпе ауруы) дертімен күресіп жүрген. Американдық театрлар мен продюсерлер лигасының мүшелеріне арнаған сөзінде ол: "Менің ойымша, театр бізге кім екенімізді, қоғамымыз қандай екенін және қайда бара жатқанымызды үйретеді. Театр қоғамның проблемаларын шеше алмайды, және одан мұндай күтуге болмайды. Бұл жұмысты пьесалар емес, адамдар істейді. [Бірақ пьесалар] қоғамды өзін-өзі жазып, өзгертуге итермелейтін идеялар мен сезімдерді ұсынуға мүмкіндік береді".

Мұрағат

МакНалли өзінің құжаттарын Техас университетінің Гарри Рэнсом орталығына сыйға берді. Мұрағатқа оның сахна, экран және теледидарға арналған барлық маңызды туындылары, сондай-ақ хаттар, плакаттар, қойылым суреттері, бағдарламалар, сын-ескертпелер, наградалар, сөздері мен жазбалары кіреді. Бұл ашық мұрағат. Ол бұрын құжаттарын Мичиган университетіне тапсырған болатын. Оның жоғары мектептегі ағылшын тілі пәнінің мұғалімі Маурин МакЭлрой, кейін Техас университетіндегі бірінші курс ағылшын тілі кафедрасының меңгерушісі болды, және оның Техас штатын таңдауына ықпал етті. Фильмде МакНаллимен жасалған жаңа сұхбаттармен қатар, оның достары мен әріптестерімен болған әңгімелер де бар, олардың ішінде Ф. Мюррей Абрахам, Кристин Барански, Тайн Дейли, Эди Фалько, Джон Кандер, Натан Лейн, Анжела Лансбери, Марин Маззи, Одра Макдональд, Рита Морено, Билли Портер, Чита Ривера, Дорис Робертс, Джон Слаттери және Патрик Уилсон, сондай-ақ Дэн Букатинский, Брайан Кранстон және Мерил Стриптің дауыстары естіледі.

Драмалық үстел сыйлықтары

YearWorkCategory/awardResultRef.1975The Ritz Үздік жаңа пьеса (Америкалық) 1990The Lisbon Traviata Үздік жаңа пьеса 1992Еріндер біріккен, тістер ажыраған пьеса Үздік жаңа пьеса 1996Мастер-класс Үздік пьеса 1998Ragtime Музыкалық туындының үздік кітабы 2001The Full Monty Музыкалық туындының үздік кітабы 2003Маңызды емес адам Музыкалық туындының үздік кітабы 2006Дейлендіру немесе армандардың мәні Үздік пьеса 2007Кейбір адамдар Үздік пьеса 2015The Visit Музыкалық туындының үздік кітабы 2017Anastasia Музыкалық туындының үздік кітабы

Primetime Emmy сыйлығы

ЖылЖұмыс санаты/сыйлықнәтижесі.1990Андре's Mother Мини-сериал немесе арнайы фильмдегі көркем жазудағы үздік жетістік