20 ғасыр американдық ән жазушылар дуэті

Кіріспе

20 ғасырдағы американдық ән жазушылар дуэті

Роджерс және Хаммерштейн – композитор Ричард Роджерс (1902–1979) және либретто жазушы, драматург Оскар Хаммерштейн II (1895–1960) есімдерінен құралған театрлық дуэт. Олар бірлесіп жаңашыл және ықпалды американдық мюзиклдер сериясын жасады. Олардың музыкалық театрға арналған серіктестігі 20 ғасырдың ең ұлысы деп есептеледі. Олардың Бродвейдегі бес қойылымы – «Оклахома!», «Карусель», «Оңтүстік Тынық мұхиты», «Патша мен мен» және «Музыканың дыбысы» – үлкен жетістікке ие болды, сондай-ақ «Сүкіршік» (1957) телефильмі де сәтті шықты. Өмір бойы Бродвейде қойған қалған төрт қойылымының ішінде «Flower Drum Song» жақсы қабылдалды, ал қалғандары сынға ұшырамады және коммерциялық сәтсіздікке де тап болған жоқ. Олардың көптеген қойылымдары кәсіби және әуесқой театрларда бүкіл әлемде жиі қайта қойылады. Олардың қойылымдары (және олардың фильмге түсірілген нұсқалары) 34 «Тони» сыйлығы, он бес «Оскар» сыйлығы, екі «Пулитцер» сыйлығы («Оклахома!» үшін, 1944 жыл және «Оңтүстік Тынық мұхиты» үшін, 1950 жыл) және екі «Грэмми» сыйлығы сынды көптеген марапаттарға ие болды.

Бұрынғы жұмыс және серіктестік

Колумбия университетінде Роджерс пен Хаммерштейн 1920 жылы «Fly With Me» атты студенттік шоуда бірлесіп жұмыс істеді. Шоудағы әндерді Роджерс (бірінші курс студенті) және Лоренц Харт жазған. Қазылар алқасының мүшесі болған Хаммерштейн қайта өңдеу кезеңінде екі әнді қосты. Үшеуі 1921 жылы «You'll Never Know» атты студенттік шоуда тағы да жұмыс істеді, онда Хаммерштейн «Өндіріс директоры» қызметін атқарды. Роджерс «Oklahoma!» дейін Хаммерштейнмен жұмыс істемегенімен, олар жеке-жеке де табысқа жетті. Роджерс Хартпен жиырма жылдан астам уақыт бойы ынтымақтастықта болды. Олардың көптеген Бродвейдегі сәтті шоуларының ішінде «Коннектикут Янки» (1927), «Армстағы қыздар» (1937), «Сиракузадан келген жігіттер» (1938), «Пал Джои» (1940) және «Юпитер» (1942) сияқты туындылары, сондай-ақ көптеген табысты киножобалары бар еді. Хаммерштейн, 1924 жылы Рудольф Фримлдің «Роза Мари» опереттасының, ал Зигмунд Ромбергтің «Шөл әні» (1926) және «Жаңа ай» (1928) оперетталарының бірлескен авторы, композитор Жером Кернмен «Sunny» (1925) жобасымен сәтті ынтымақтастығын бастады, ол үлкен сәттікке ие болды. 1927 жылы жарық көрген «Show Boat» мюзиклі американдық музыкалық театрдың шедеврлерінің бірі саналады. Хаммерштейн мен Керннің басқа да бірлескен жұмыстары: «Sweet Adeline» (1929) және «Very Warm for May» (1939). Соңғысы сыншылар тарапынан жазғырылғанымен, ол Керн мен Хаммерштейннің ең жақсы көретін әндерінің бірі – «All the Things You Are» әнін қамтиды. 1940-жылдардың басында Харт алкоголизмге және эмоционалдық дағдарысқа түсіп, сенімсіз болып қалды, бұл Роджерсті Хаммерштейнге жүгініп, онымен жұмыс істеуді ұсынуға итерді.

Оклахома штаты!

Бір-бірінен тәуелсіз Роджерс пен Хаммерштейн Линн Риггстің "Жасыл лалалар гүлдейді" пьесасы негізінде мюзикл жасауға қызығушылық танытты. Жером Керн Хаммерштейннің осындай жобада жұмыс істеу туралы ұсынысын қабылдамағанда және Харт Роджерстің ұсынысын қабылдамағанда, Роджерс пен Хаммерштейн алғашқы бірлескен жұмысын бастады. Нәтижесінде "Оклахома!" (1943) музыкалық драмада революция жасады. Бұл эмоционалды тереңдік пен психологиялық күрделілік туралы баяндайтын алғашқы мюзикл болмаса да, "Оклахома!" жаңа элементтер мен техникаларды енгізді. Оларға ән мен биді сюжет пен кейіпкерді жеткізу және дамыту үшін пайдалану, әңгімеден алаңдату емес, және әрбір әнді сюжетке берік байланыстыру жатты. "Оклахома!" бастапқыда "Кетейік!" деп аталды және 1943 жылдың наурыз айында Нью-Хейвендегі Шуберт театрында көрсетілді. Бродвейдегі премьераға дейін бірнеше өзгерістер енгізілді, бірақ үшеуі маңызды болды: "Оклахома!" атты көрерменді әсерлі ән қосу, "Жігіттер мен қыздар сендерге ұнаймын" әнін алып тастап, оның орнына "Бізді сүйеді дейді халық" әнінің қайталамасын қосу және мюзиклдің атауын әннің атымен өзгерту. Бродвейдегі алғашқы қойылым 1943 жылдың 31 наурызында Сент-Джеймс театрында өтті. Көбінесе сол кездегі мюзиклдер белгілі бір орындаушының талантына сүйене отырып жазылатын, мысалы, Этель Мерман немесе Фред Астер сияқты, бұл өндірісте жұлдыздар қолданылмады. Алғашқы актерлік құрамында Альфред Дрейк (Карли), Джоан Робертс (Лорей), Селесте Холм (Адо Энни), Говард Да Силва (Джуд Фрай), Бетти Гард (Эллер тәте), Ли Диксон (Уилл Паркер) және Джозеф Буллофф (Али Хаким) болды. Марк Плат "Арман Карли" рөлін, ал Катарина Сергава "Арман Лорей" рөлін биледі. "Оклахома!" мюзиклінде әңгіме мен әндер жұлдыздық тартымдылықтан гөрі маңыздырақ деп есептелді. Дегенмен, бұл қойылым сол кезде рекордтық 2212 рет көрсетілді және 1948 жылдың 29 мамырында аяқталды. "О, қандай ғажайып таң", "Жоғары жиегі бар экипаж", "Мен жауап бере алмаймын", жоғарыда аталған "Бізді сүйеді дейді халық" және "Оклахома!" сияқты көптеген мәңгілік музыкалық туындылар осы қойылымнан шықты. Бұл әндердің танымалдылығы Decca Records компаниясын алғашқы актерлік құраммен шоудан музыканы түпнұсқалық оркестрлеумен жаздыруға итерді. Бұл алғашқы музыкалық туындының түпнұсқалық актерлік құрамының жазбасы болды, қазір бұл стандартты тәжірибеге айналды. 1955 жылы ол Оскар сыйлығын жеңіп алған музыкалық фильмге айналды, бұл Todd AO 70 мм кең экранды процесімен түсірілген алғашқы көркем фильм болды. Фильмде Гордон МакРэй мен Ширли Джонс ойнады, ал саундтрегі 1956 жылғы альбомдар тізімінде бірінші орынға шықты. "Оклахома!" мюзиклімен алғашқы табысқа жеткеннен кейін, екеуі бірге жұмыс істеуден үзіліс жасады және Хаммерштейн Бизенің "Кармен" операсының кейіпкерлері қазіргі Оңтүстіктегі афроамерикандықтарға ауыстырылған "Кармен Джонс" мюзикліне назар аударды, ол үшін ол кітап пен ән сөздерін жазды. Мюзикл 1954 жылы экранда көрсетілді және басты рөлдегі Дороти Дэндриджге "Ең үздік әйел актриса" номинациясын әкелді. Роджерс пен Хаммерштейн 1944 жылы "Оклахома!" үшін арнайы Пулитцер сыйлығын алды.

Independently of each other, Rodgers and Hammerstein had been attracted to making a musical based on Lynn Riggs' stage play Green Grow the Lilacs. When Jerome Kern declined Hammerstein's offer to work on such a project and Hart refused Rodgers' offer to do the same, Rodgers and Hammerstein began their first collaboration. The result, Oklahoma! (1943), marked a revolution in musical drama. Although not the first musical to tell a story of emotional depth and psychological complexity, Oklahoma! introduced a number of new storytelling elements and techniques. These included its use of song and dance to convey and advance both plot and character, rather than act as a diversion from the story, and the firm integration of every song into the plot line. Oklahoma! was originally called Away We Go! and opened at the Shubert Theatre in New Haven in March 1943. Only a few changes were made before it opened on Broadway, but three would prove significant: the addition of a show stopping number, "Oklahoma! "; the deletion of the musical number "Boys and Girls Like You and Me", which would soon after be replaced with a reprise of "People Will Say We're in Love"; and the decision to re title the musical after the song. The original Broadway production opened on March 31, 1943, at the St. James Theatre. Although the typical musical of the time was usually written around the talents of a specific performer, such as Ethel Merman or Fred Astaire, no stars were used in the production. Ultimately the original cast included Alfred Drake (Curly), Joan Roberts (Laurey), Celeste Holm (Ado Annie), Howard Da Silva (Jud Fry), Betty Garde (Aunt Eller), Lee Dixon (Will Parker) and Joseph Bulloff (Ali Hakim). Marc Platt danced the role of "Dream Curly", and Katharine Sergava danced the part of "Dream Laurey". In Oklahoma!, the story and the songs were considered more important than sheer star power. Nevertheless, the production ran for a then unprecedented 2,212 performances, finally closing on May 29, 1948. Many enduring musical standards come from this show, among them "Oh, What a Beautiful Mornin'", "The Surrey with the Fringe on Top", "I Cain't Say No", the aforementioned "People Will Say We're in Love", and "Oklahoma!". The popularity of these songs prompted Decca Records to have the original cast record the music from the show with the original orchestrations. This became the first musical to have an original cast recording, which is now a standard practice. In 1955 it was made into an Academy Award winning musical film, the first feature shot with the Todd AO 70 mm widescreen process. The film starred Gordon MacRae and Shirley Jones, and its soundtrack was No. 1 on the 1956 album charts. After their initial success with Oklahoma!, the pair took a break from working together and Hammerstein concentrated on the musical Carmen Jones, a stage version of Bizet's Carmen with the characters changed to African Americans in the contemporary South, for which he wrote the book and lyrics. The musical was adapted to the screen in 1954, and scored a Best Actress Oscar nomination for leading lady Dorothy Dandridge. Rodgers and Hammerstein also received a special Pulitzer Prize in 1944 for Oklahoma!.

Карусель

"Карусельдің" алғашқы қойылымын Рубен Мамулиан режиссерлік етті және ол 1945 жылғы 19 сәуірде Бродвейдің "Маджестик" театрында ашылды, 890 қойылымдардан кейін 1947 жылғы 24 мамырда жабылды. Актерлік құрамында Джон Райт, Ян Клейтон, Жан Дарлинг, Кристин Джонсон және Бэмби Линн болды. Осы қойылымнан "Карусель вальсі" (инструменталь), "Егер сені жақсы көрсем", "Маусым гүлге толы", және "Ешқашан жалғыз қалмайсың" атты хит болған музыкалық номерлер пайда болды. "Карусель" өз заманы үшін революциялық болды – Ференц Молнардың "Лилиом" пьесасы негізінде жасалған бұл мюзикл, антигерой туралы трагикалық сюжеті бар алғашқы мюзиклдердің бірі болды. Сондай-ақ, сюжетке маңызды рөл атқаратын кеңейтілген балет, әрі ән мен сөзден, биден тұратын бірнеше ұзақ музыкалық сахналар кірді. 1956 жылы CinemaScope 55 форматында түсірілген "Карусель" фильмінің нұсқасында Гордон МакРэй мен Ширли Джонс басты рөлдерді ойнады, олар "Оклахома!" фильмінде де осындай рөлдерді сомдаған еді. Роджерс пен Хаммерштейннің мюзиклдерінің арасында "Карусель" овертурасы жоқ ерекшелігімен көзге түседі; сахналық және кино нұсқаларының екеуі де таныс "Карусель вальсімен" басталады. Бұл музыка Джон Маусеридің Philips Records CD-сіне, Голливуд Боул оркестрімен Роджерс пен Хаммерштейннің толық овертураларын қосты. Ол сондай-ақ Роджерстің 1954 жылғы Columbia Records альбомына да енді, онда композитор Нью-Йорк филармониялық оркестріне дирижерлік еткен.

Мемлекеттік жәрмеңке

1945 жылы Фил Стонгтың "Мемлекеттік жәрмеңке" романының Роджерс пен Хаммерштейннің әндері мен сценарийіне негізделген Техниколор музыкалық фильмі жарық көрді. Бұл фильм 1933 жылғы Уилл Роджерстің музыкасыз осы аттас фильмінің қайта түсірілімі болды және оның басты рөлдерін Жанна Крейн, Дана Эндрюс, Дик Хаймс және Вивиан Блейн сомдады. Роджерс пен Хаммерштейннің фильм үшін тікелей жазған жалғыз музыкалық шығармасы осы болды. Фильм үлкен сәттілікке ие болды, Роджерс пен Хаммерштейн "It Might as Well Be Spring" әні үшін бірлесіп жалғыз Оскар сыйлығын жеңіп алды, бірақ бұл олардың Бродвейдегі көптеген қойылымдарымен салыстырғанда олар үшін бұрынғыдан азырақ тәжірибелі материал болды. 1962 жылы музыкалық фильмнің сәтсіз қайта түсірілімі шықты. 1969 жылы Сент-Луис қалалық операсы Оззи мен Харриет Нельсонның қатысуымен "Мемлекеттік жәрмеңке" атты әлемдік сахналық тұсаукесерін ұсынды. Қойылымды Джеймс Хаммерштейн қойды, Ричард Роджерс бақылады, ал хореографиясын Томми Тьюн жасады. "Мемлекеттік жәрмеңке" 1996 жылдың 27 наурызында Дэвид Меррик продюсерлік еткен Донна МакКечни мен Андреа МакАрдлдың қатысуымен Бродвейге келді және бес Тони сыйлығына ие болды.

Оңтүстік Тынық мұхиты

South Pacific 1949 жылдың 7 сәуірінде Бродвейде ашылып, бес жылдан астам уақыт сахнада тұрды. Оның "Бали Хай", "Жарқын көктемнен жас", "Сиқырлы кеш" әндері классикаға айналды. Пьеса Джеймс А. Миченердің "Оңтүстік Тынық мұхитының әңгімелері" кітабынан алынған екі әңгімеге негізделген, ал бұл кітап 1948 жылы көркем әдебиет бойынша Пулитцер сыйлығын жеңіп алды. Роджерс пен Хаммерштейн, сондай-ақ бірлескен авторы Джошуа Логан, пьесаны бейімдегені үшін 1950 жылы драма саласындағы Пулитцер сыйлығына ие болды. "You've Got to Be Carefully Taught" әні түрлі нәсілдік некелерді қолдағандықтан дау тудырды. Роджерс пен Хаммерштейн оны қойылымнан алып тастаудан бас тартты, тіпті бұл қойылымның сәтсіз аяқталуына әкелсе де. Шоу Атланта қаласында (Джорджия штаты) гастрольдік турде болғанда, кейбір грузин заң шығарушыларын қынжырлатты, олар Мәскеуден келген деп санайтын барлық ойын-сауықтарды тыйым салу туралы заң жобасын ұсынды. Алғашқы қойылымда Мэри Мартин Нелли Форбуш рөлінде, ал опера жұлдызы Эцио Пинза француз плантациясының иесі Эмиль де Бекке рөлінде ойнады. Сондай-ақ актерлік құрамда Хуанита Холл, Майрон Маккормик және Бетта Сент-Джон болды. 1958 жылғы фильм нұсқасын да Логан режиссерлік етті, онда Митзи Гейнор, Россано Брацци, Джон Керр, Рей Уолстон және Хуанита Холл ойнады. Брацци, Керр және Холлдың әндері басқалармен дубляждалды.

Патша мен мен

Маргарет Лэндонның «Анна және Сиам патшасы» романы негізінде жазылған. 1860 жылдардың басында Сиам патшасы Монгкуттың балаларына тәрбиеші болған Анна Леоноуэнстің тарихы – Роджерс пен Хаммерштейннің «Патша мен мен» мюзиклі. Бұл мюзикль 1951 жылғы 29 наурызда Бродвейдегі Сент-Джеймс театрында алғаш рет көрсетілді, бас рөлдерде Гертруда Лоуренс (Анна) және көбіне беймәлім болған Юл Бриннер (патша) ойнады. Мюзикльде «Қуанышты әуенімді сыңғырлатам», «Сәлем, жас ғашықтар», «Бір-бірімізді тану», «Көлеңкеде сүйісеміз», «Тамаша нәрсе», «Армандадым» және «Билейік пе?» атты хит әндері орындалды. «Патша мен меннен» кейін «Мен және Джульетта» мюзиклі 1953 жылғы 28 мамырда «Маджестик» театрында ашылды. «Оклахома!» мюзиклі 1953 жылғы 31 тамызда «Патша мен мен», «Мен және Джульетта» және «Оңтүстік Тынық мұхиты» мюзикалдары Бродвей сахнасында тұрғанда қайта ойналды. Осылайша, Роджерс пен Хаммерштейннің төрт мюзиклі бір уақытта Бродвейде көрсетілді. «Патша мен мен» мюзиклі 1956 жылы фильмге бейімделді, онда Бриннер рөлін Дебора Керрмен бірге қайта ойнады (Керрдің әндерінің көп бөлігін Марни Никсон дубляждады). Бриннер рөлі үшін «Үздік актер» номинациясында «Оскар» сыйлығын жеңіп алды, ал Керр «Үздік әйел актер» номинациясына ие болды. Бриннер 1977 және 1985 жылдары Бродвейде, ал 1972 жылы қысқа мерзімді телесериалда «Анна және Патша» рөлін қайта ойнады.

Құмшекер

Роджерс пен Хаммерштейн «Сүбіреніш» ертегісінің кейіпкері мен оқиғасына негізделіп, теледидар үшін жазылған жалғыз бірлескен еңбектерін жасады. «Сүкіртішек» 1957 жылдың 31 наурызында CBS телеарнасында көрсетілді. Бұл эфирді 107 миллионнан астам көрермен тамашалады, ал Джули Эндрюс басты рөлі үшін «Эмми» сыйлығына ұсынылды. Роджерс пен Хаммерштейн бастапқыда NBC телеарнасымен жұмыс істеуге келісім жасаған, бірақ CBS оларға Джули Эндрюспен жұмыс істеу мүмкіндігін ұсынды, және олар екеуі тез келісті. Роджерс: «Бізді Джулимен жұмыс істеу мүмкіндігі қызықтырды», - деді. Эндрюс Сүбіреніш рөлін сомдады, Эдит Адамс – Фея ана, Кей Баллард және Элис Гостли – қарындастар Джой мен Порция, ал Джон Сайфер – Кристофер ханзадасы болды. Бұл түсірілім түсті түрінде көрсетілгенімен, барлық ірі телеарналарда Ampex компаниясының жаңа (Ақ-қара) бейнежазба құралдары болғандықтан, қазірде тек ақ-қара кинескоп сақталған. Онда әлі күнге дейін құрметпен еске алынатын «Менің кішкентай бұрышымда», «Он минут бұрын» және «Мүмкін емес: мүмкін» әндері орын алды. 1957 жылғы қойылымның сәттілігінен кейін 1965 жылы тағы бір нұсқасы ұсынылды және жыл сайын CBS телеарнасында көрсетілді, онда Лесли Энн Уоррен, Стюарт Деймон, Селеста Холм және Уолтер Пиджен басты рөлдерді ойнады. Ал 1997 жылы ABC телеарнасында Уолт Дисней телеарнасының өндірісінде Брэнди, Уитни Хьюстон, Бернадетт Петерс және Вупи Голдберг ойнаған тағы бір теледидарлық нұсқасы көрсетілді. Сахналық қойылымдар Лондон мен басқа да қалаларда көрсетілді, ал мюзикл 2013 жылы Дуглас Картер Бийннің жаңа өңделген сценарийімен және Роджерс пен Хаммерштейннің әндер жинағынан алынған төрт әнмен Бродвейде қойылды.

Гүл барабан әндері

1957 жылы C. Y. Лидің романы негізінде жазылған "Гүл барабан әні" 1950 жылдардың аяғында Сан-Францисконың қытай ауданында өтеді. 1958 жылғы түпнұсқалық қойылымды биші, әнші және актер Джин Келли қойды. Оқиға Америкаға заңсыз келіп, бай қытай-американ жігітіне үйленуді армандаған жас қытай қызы туралы. Алайда, бұл жігіт қытай ауданындағы түнгі клубта билейтін қызға ғашық. Жігіттің ата-анасы дәстүрлі қытайлықтар болып, оның жаңадан келген қытай иммигрантына үйленуін қалайды, бірақ ол оған сезімдер туғанша тартынады. Бұл мюзикл команданың ең танымал бес мюзиклінің деңгейіне жете алмаса да, сәттілікке қол жеткізіп, негізінен азиялық актерлерді пайдалану арқылы жаңа белестерге жетті. 1961 жылы түсірілген фильм – Юниверсал студиясы шығарған Росс Хантердің әсем, бірақ көп сынға ұшыраған туындысы. 2002 жылы Бродвейде қайта қойылғанда, Леа Салонга басты рөлде ойнады, ал драматург Дэвид Генри Хванг сюжетті жаңартты. Бірақ, әңгіменің ұрпақтар аралық және иммигранттық тақырыптары, сондай-ақ көптеген түпнұсқа әндер сақталды.

Музыканың дыбысы

"Музыка дыбысы" Роджерс пен Хаммерштейннің соңғы бірлескен жұмысы, австриялық фон Трапп отбасының оқиғасына негізделген. Мария рөлін Мэри Мартин, ал капитан фон Трапп рөлін Теодор Бикель ойнаған бұл қойылым 1959 жылғы 16 қарашада Бродвейдегі Лунт Фонтан театрында ашылып, көптеген мақтаулар мен сыйлықтарға ие болды. Одан бері ол жиі қайта қойылып келеді. 1965 жылы бұл қойылым фильмге айналды, онда Мария рөлін Джули Эндрюс, ал капитан рөлін Кристофер Пламмер ойнады. Фильм бес "Оскар" сыйлығын жеңіп алды, оның ішінде "Үздік фильм" және "Үздік режиссер" (Роберт Уайз). Хаммерштейн 1960 жылғы тамызда, фильм түсірілместен бұрын қайтыс болды. Сондықтан, Роджерстен фильмге екі жаңа ән ("Менің сенімім" және "Жақсы нәрсе") жазуды сұрағанда, ол әннің сөзін де, музыкасын да өзі жазды. "Музыка дыбысы" Роджерс пен Хаммерштейннің басқа мюзиклдеріне қарағанда көбірек хит әндерді қамтиды, ал фильм нұсқасы Бродвей мюзиклінің ең табысты фильмге түсірілген нұсқасы болды. Олардың ең танымал әндері: "Музыка дыбысы", "Do Re Mi", "Менің сүйікті заттарым", "Тауға көтеріл", "Қош сау бол", "Он жетіге бара жатқан он алты" және "Эдельвейс". "Эдельвейс" Роджерс пен Хаммерштейннің бірлесіп жазған соңғы әні болды.

Мұра

Роджерс пен Хаммерштейн музыкалық театр жанрын жаңартты. 20-ғасырдың басындағы мюзиклдер, «Принцесса театрының» мюзиклдерінен және Хаммерштейн мен Джером Керннің «Шоу-лодкасы» сияқты бірнеше маңызды туындылардан басқа, көбінесе ойыншыл немесе сатиралық болды және әдетте бір жұлдызға негізделген. Роджерс пен Хаммерштейннің жұмысының сәттілігіне байланысты, көптеген келесі мюзиклдер ойға қосылатын сюжеттерге және ересектерге арналған тақырыптарға ие болды, сонымен қатар пьесаның барлық элементтері – би, ән және драма – біртұтасқа үйлестірілді. Стивен Сондхайм өз жұмысына Роджерс пен Хаммерштейннің үлкен әсер еткенін айтты. Роджерс пен Хаммерштейн «формулалық мюзикл» деп аталатын тәсілді де қолданды. Кейбіреулер бұл тәсілді мақтайды, ал басқалары оның болжамдылығын сынады. «Формулалық мюзикл» термині болжамды сюжеті бар мюзиклге қатысты болуы мүмкін, бірақ ол Роджерс пен Хаммерштейннің кейіпкерлеріне қойылатын талаптарға да сілтеме жасайды. Әдетте, осы дуэттің кез келген мюзиклінде күшті баритон, нәзік және жеңіл сопрано, көмекші тенор және көмекші альт рөлін ойнайтын актерлер болады. Бұл ережеден ауытқулар болғанымен, ол кастинг процесін жеңілдетеді және көрермендерге Роджерс пен Хаммерштейннің мюзиклінен вокалдық жағынан не күтуге болатынын түсіндіреді. Дегенмен, мұндай формула Вена операсында, мысалы «Веселе жесірде» де қолданылған. Уильям Эверетт пен Пол Р. Лэрд «Оклахома!», «Шоу-лодкасы» сияқты, маңызды кезеңге айналды, сондықтан кейінгі тарихшылар 20-ғасыр театрының маңызды сәттерін талқылағанда, Оклахомаға қатысты кезеңдерді анықтауға кірісті» деп жазды. «The Complete Book of Light Opera» кітабында Марк Любок: «Оклахомадан кейін! Роджерс пен Хаммерштейн музыкалық пьеса жанрына ең үлкен үлес қосты. Олардың өмірлік мәні бар, көбінесе әлеуметтік ойларға толы пьесаларын жасаудағы үлгілері басқа дарынды авторларға өздерінің мюзиклдерін жасауға шабыт берді» деп қосты. 1950 жылы Роджерс пен Хаммерштейн командасы Нью-Йорк қаласына қосқан еңбегі үшін Нью-Йорктің жүз жылдық қауымдастығының алтын медалін алды. 1999 жылы олардың серіктестігін еске алу үшін АҚШ пошта қызметі олардың есімдерімен марка шығарды. Нью-Йорктегі Ричард Роджерс театры Роджерстің құрметіне аталды. 2009 жылы Forbes Роджерс пен Хаммерштейнді қайтыс болған ең көп табыс тапқан тұлғалар тізімінде 235 миллион доллармен екінші орынға қойды. 2010 жылы команданың музыкасының түпнұсқалық фильмдік аранжировкалары қалпына келтіріліп, Лондонның Корольдік Альберт залында Джон Уилсон оркестрімен «Промс» концерттерінде орындалды.

Rodgers and Hammerstein re worked the musical theater genre. Early 20th century musicals, except for the Princess Theatre musicals and a few important examples like Hammerstein and Jerome Kern's Show Boat, were usually whimsical or farcical, and typically built around a star. Because the efforts of Rodgers and Hammerstein were so successful, many musicals that followed contained thought provoking plots with mature themes, and in which all the aspects of the play, dance, song, and drama, were combined in an integrated whole. Stephen Sondheim has cited Rodgers and Hammerstein as having had a crucial influence on his work. Rodgers and Hammerstein also use the technique of what some call the "formula musical". While some hail this approach, others criticize it for its predictability. The term "formula musical" may refer to a musical with a predictable plot, but it also refers to the casting requirements of Rodgers & Hammerstein characters. Typically, any musical from this team will have the casting of a strong baritone lead, a dainty and light soprano lead, a supporting lead tenor, and a supporting alto lead. Although there are exceptions to this generalization, it simplifies the audition process and gives audiences an idea of what to expect vocally from a Rodgers and Hammerstein musical. However, this formula had been used in Viennese operetta, such as The Merry Widow. William A. Everett and Paul R. Laird wrote that Oklahoma!, "like Show Boat, became a milestone, so that later historians writing about important moments in twentieth century theatre would begin to identify eras according to their relationship to Oklahoma!" In The Complete Book of Light Opera, Mark Lubbock adds, "After Oklahoma!, Rodgers and Hammerstein were the most important contributors to the musical play form – with such masterworks as Carousel, The King and I and South Pacific. The examples they set in creating vital plays, often rich with social thought, provided the necessary encouragement for other gifted writers to create musical plays of their own." In 1950, the team of Rodgers and Hammerstein received The Hundred Year Association of New York's Gold Medal Award "in recognition of outstanding contributions to the City of New York." They were also honored in 1999 with a United States Postal Service stamp commemorating their partnership. The Richard Rodgers Theatre in New York City is named after Rodgers. Forbes named Rodgers and Hammerstein second on its list of top earning dead celebrities in 2009 at $235 million. In 2010, the original film arrangements of the team's music were restored and performed at the Proms concerts in London's Royal Albert Hall by the John Wilson Orchestra.

Теледидар мен кинода

Роджерс пен Хаммерштейн бірнеше рет тікелей эфирде пайда болды. Олар 1948 жылғы маусымда CBS телеарнасында тұңғыш рет көрсетілген «Эд Салливан шоуының» бастапқы атауы – «Toast of the Town» бағдарламасының қонақтары болды. 1954 жылы олар есімде қаларлық телемузыкалық арнайы – General Foods 25 жылдық мерекелік шоу: Роджерс пен Хаммерштейнге арналған салтанатқа қатысты. 1956 жылғы 19 ақпанда тұңғыш рет эфирге шыққан «What's My Line» бағдарламасының 298-ші эпизодында олар құпия қонақтар болды; көздері байланған сарапшы Арлин Фрэнсис оларды дұрыс таныды. 1953 жылы MGM студиясының «Main Street to Broadway» фильмінде олар сирек кездесетін рөлде ойнады, онда Роджерс фортепианода тартып, Хаммерштейн олардың жазған әнін орындады. Сондай-ақ, 1958 жылы «Оңтүстік Тынық мұхиты» фильмінің трейлерінде де пайда болды.

Әлеуметтік мәселелер

Роджерс пен Хаммерштейннің шығармаларында көңілді және көбінесе рухты көтеріп, қуандыратын әндер көп болғанымен, олар 20 ғасырдың басындағы мюзиклдердің комедиялық және сезімтал тоннан айтарлықтай өзгешеленді. Олар көптеген туындыларында расизм, сексизм және таптық теңсіздік сияқты мәселелерді жекелеп қарады. Мысалы, "Карусель" отбасылық зорлық-зомбылық туралы, ал "Оңтүстік Тынық мұхиты" расизм мәселесін қамтиды. Шын фон Трапп отбасының оқиғасына негізделген "Музыка дыбысы" Австрияның нацистік Германияның билігіне өтуіне қатысты австриялықтардың пікірлерін зерттейді.