Жоғары энергиялы (100–500 кэВ) рентген сәулелері – ортовольтажды рентген, қатерлі ісіктерді емдеуде, теріде және сүйектерде қолданылады. Диагностика үшін де жарамды.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Кіріспе
Жоғары энергиялы (100–500 кэВ) рентген сәулелері
High energy (100–500 KeV) X rays
Ортовольт рентген сәулелері 100–500 кВ диапазонындағы кернеуде жұмыс істейтін рентген түтіктерімен шығарылады, сондықтан рентген сәулелерінің ең жоғары энергиясы 100–500 кэВ диапазонында болады. Ортовольт рентген сәулелерін кейде "терең" рентген сәулелері (DXR) деп атайды. Олар диагностикалық рентгенографияда қолданылатын энергияның жоғарғы шегін қамтиды және сыртқы сәулелік терапияда қатерлі ісіктерді және ісіктерді емдеу үшін қолданылады. Олар тіндерге шамамен 4–6 см тереңдікке дейін еніп өтеді. Бұл оларды тері, беткі тіндер және қабырғаларды емдеу үшін пайдалы етеді, бірақ өкпе немесе кіші кезең мүшелері сияқты терең жатқан құрылымдарды емес. Ортовольт рентген сәулелерінің салыстырмалы түрде төмен энергиясы оларды жоғары энергиялы мегавольт рентген сәулелері немесе радионуклидтік γ сәулелерімен салыстырғанда әр түрлі физикалық механизмдер арқылы материямен өзара әрекеттесуге мәжбүр етеді, бұл олардың салыстырмалы биологиялық тиімділігін арттырады.
Orthovoltage X rays are produced by X ray tubes operating at voltages in the 100–500 kV range, and therefore the X rays have a peak energy in the 100–500 keV range. Orthovoltage X rays are sometimes termed "deep" X rays (DXR). They cover the upper limit of energies used for diagnostic radiography, and are used in external beam radiotherapy to treat cancer and tumors. They penetrate tissue to a useful depth of about 4–6 cm. This makes them useful for treating skin, superficial tissues, and ribs, but not for deeper structures such as lungs or pelvic organs. The relatively low energy of orthovoltage X rays causes them to interact with matter via different physical mechanisms compared to higher energy megavoltage X rays or radionuclide γ rays, increasing their relative biological effectiveness.
Тарих
Рентгендік түтіктің энергиясы және сәулелердің тінді тесіп өту қабілеті түтіктегі кернеу артумен бірге артады. Сыртқы сәулелік терапия 20-шы ғасырдың басында қарапайым диагностикалық рентгендік түтіктермен басталды, олар 150 кВ-тан төмен кернеуді пайдаланды. Дәрігерлер бұл кернеудің сыртқы ісіктерді емдеуге жеткілікті екенін, бірақ дененің ішіндегі ісіктерге жетпейтінін анықтады. Төмен энергиялы рентген сәулелері тіндің алғашқы бірнеше сантиметрінде сіңірілетін болғандықтан, теріге ауыр күйік тудырмас үшін, көмілген ісіктерге жеткілікті сәуле дозасын беру мүмкін болмады. Сондықтан 1920 жылдары «ортовольт» 200–500 кВ рентгендік аппараттар құрастырыла бастады. Бұл аппараттардың беткейгі ісіктерге жетуге қабілетті екені анықталды, бірақ дененің тереңіндегі ісіктерді емдеу үшін одан да жоғары кернеу қажет болды. 1930 және 1940 жылдары 3–5 миллион вольт кернеумен жұмыс істейтін үлкен машиналарда мегавольтты рентген сәулелері қолданыла бастады. 1970 жылдары 4–30 МВ сәуле шығара алатын сызықтық үдеткіштер енгізілгеннен кейін, ортовольт рентген сәулелері енді тиімсіз деп есептеледі.
The energy and penetrating ability of the X rays produced by an X ray tube increases with the voltage on the tube. External beam radiotherapy began around the turn of the 20th century with ordinary diagnostic X ray tubes, which used voltages below 150 kV. Physicians found that these were adequate for treating superficial tumors, but not tumors inside the body. Since these low energy X rays were mostly absorbed in the first few centimeters of tissue, to deliver a large enough radiation dose to buried tumors would cause severe skin burns. Therefore beginning in the 1920s "orthovoltage" 200–500 kV X ray machines were built. These were found to be able to reach shallow tumors, but to treat tumors deep in the body more voltage was needed. By the 1930s and 1940s megavoltage X rays produced by huge machines with 3–5 million volts on the tube, began to be employed. With the introduction of linear accelerators in the 1970s, which could produce 4–30 MV beams, orthovoltage X rays are now considered quite shallow.