Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Чесапик және Делавэр каналы (C&D Canal) – 14 миль (23 км) ұзындығы, 450 фут (137 м) ені және 35 фут (11 м) тереңдігі бар кеме каналы, ол Делавэр өзенін Чесапик шығанағымен байланыстырады, бұл АҚШ-тың Делавэр және Мэриленд штаттарында орналасқан. 17 ғасырдың ортасында картограф Августин Герман осы үлкен су алаптарының арасында тек тар құрлық ғана бар екенін байқаған. 1764 жылы Делмарва түбегі арқылы өтетін су жолдарының мүмкіндіктері зерттелді, бірақ көп іс істелмеді. Бұл идея 1788 жылы аймақтық бизнес лидерлері, оның ішінде танымал филадельфиялықтар Бенджамин Франклин және Бенджамин Раш тарапынан қайта көтерілді. 1802 жылы коммерциялық жобаның басталуына қарамастан – Англия мен Уэльстегі «Канал маниясымен» (Canal Mania) сәйкес келеді – C&D Canal Company су жолының «бизнес үшін ашық» екенін тек 1829 жылы ғана жариялай алды. Оның құрылысының құны 3,5 миллион доллар (1829 жылғы 3,5 доллардың шамамен соңғы жылдардағы <есептелген сома> миллион долларға тең) оны сол кездегі ең қымбат канал жобаларының бірі етті. Қазіргі уақытта C&D каналының иесі және операторы Филадельфия округінің АҚШ Әскери инженерлік корпусы болып табылады. Мэриленд штатының Чесапик қаласындағы жобалық кеңседе C&D Canal мұражайы және Бетел көпірінің маяк үйі орналасқан. Канал Делавэр өзеніндегі Уилмингтон немесе Филадельфия мен Чесапик шығанағындағы Балтимор арасындағы маршрутты шамамен 300 мильге қысқартады, Делмарва түбегінен айналып өту қажеттігін жояды. Канал өзі Делавэр штатының маңызды ландшафтық және мәдени шекарасы болып табылады, штаттың қалаланған солтүстік бөлігі мен жергілікті жерде «Төменгі Делавэр» (Lower Delaware) деп аталатын ауылдық оңтүстік бөлігі арасындағы шекара ретінде қарастырылады және Делмарва түбегіне бейресми солтүстік шекараны белгілейді.
The Chesapeake & Delaware Canal (C&D Canal) is a 14 mile (23 km) long, 450 feet (137 m) wide and 35 feet (11 m) deep ship canal that connects the Delaware River with the Chesapeake Bay in the states of Delaware and Maryland in the United States. In the mid‑17th century, mapmaker Augustine Herman observed that these great bodies of water were separated only by a narrow strip of land. In 1764, a survey of possible water routes across the Delmarva Peninsula was made, but little action followed. The idea was raised again in 1788 by regional business leaders, including noted Philadelphians Benjamin Franklin and Benjamin Rush. Despite the beginnings of a commercial venture in 1802—coincident with Canal Mania in England and Wales—it wasn't until 1829 before the C&D Canal Company could, at last, announce the waterway "open for business". Its construction cost of $3.5 million (equivalent to $3.5 in 1829 is equivalent to about <calculated amount> in recent years million in ) made it one of the most expensive canal projects of its time. In the present era, the C&D Canal is owned and operated by the U. S. Army Corps of Engineers, Philadelphia District. The project office in Chesapeake City, Maryland, is also the site of the C&D Canal Museum and Bethel Bridge Lighthouse. The canal saves approximately 300 miles on the route between Wilmington or Philadelphia on the Delaware River and Baltimore on Chesapeake Bay, avoiding a course around the Delmarva Peninsula. The canal is itself a significant landmark and cultural boundary for the state of Delaware, considered a divide between the urbanized northern portion of the state and the rural southern portion known locally as "Lower Delaware", and demarcates an unofficial northern limit to the Delmarva Peninsula.
Алғашқы жылдар
XVII ғасырдың ортасында, голландиялықтардың елшісі қызметін атқарған, Прага тумасы, карта жасаушы Августин Герман Делавэр өзені мен Чесапик шығанағының арасын тар жер ғана бөліп тұрғанын байқады. Герман екі су жолының арасын жалғайтын су арнасын салуды ұсынды. Бір ғасырдан астам уақыт өткен соң ғана алғашқы қадамдар жасалды. 1764 жылы Делмарва түбегі арқылы өтетін су жолдарының мүмкіндіктері зерттелді. Филадельфия (Пенсильвания) қаласынан келген квакер Томас Гилпин аға бір ұсыныс жасады. Ол, қазіргі Мерлиленд штатының Миллингтон қаласы маңындағы Честер өзенін Делавэр өзенімен қосатын Делмарва түбегі арқылы канал салуды ұсынды. Ол тіпті Миллингтон және оның төңірегіндегі жерлерді сатып алды, бірақ каналды салу жоспары ондаған жылдар бойы іске аспады. 1788 жылы аймақтық бизнес лидерлері, соның ішінде танымал филадельфиялықтар Бенджамин Франклин мен Бенджамин Раш бұл идеяны қайта көтерді. Канал Филадельфия мен Балтимор арасындағы су жолының ұзындығын шамамен 500 шақырымға қысқартатын еді. 1802 жылы Мэриленд, Делавэр және Пенсильвания штаттарының заң шығарушы органдарының шешімімен, саудагер және банкир Джозеф Татналл президенті болып тағайындалған Чесапик және Делавэр канал компаниясы құрылды. Одан кейін бірнеше зерттеулер жүргізілді және 1804 жылы Бенджамин Латроуб басшылығымен канал құрылысы басталды. Бұл сол кездегі ең қымбат жобалардың біріне айналды. 1825 жылы Бенджамин Райттың күш-жігерінің нәтижесінде компания каналдың бас инженері Джон Ренделді қызметтен босатып, оның жолын зерттеген және қиын шығыс бөлігін салған инженерді жұмыстан шығарды. Рендел компанияға келісімшартты бұзғаны үшін сотқа жүгінді және 1834 жылы сот шешімімен Ренделге сол кездегі үлкен сома – 226 885,84 доллар төленді. Канал компаниясының шағымдары АҚШ Жоғарғы Сотына дейін жетті, ол төлем туралы шешімді растады. Компания сот үкімін орындаудан жалтарды, бірақ Мэриленд және Делавэр штаттарының заң шығарушы органдары канал компаниясының бес жыл ішінде қарызын өтеуін талап ететін заң қабылдады. Бұл үлкен сома компанияны банкроттыққа жеткізуге айналды.
In the mid‑17th century, Augustine Herman, a mapmaker and Prague native who had served as an envoy for the Dutch, observed that two great bodies of water, the Delaware River and Chesapeake Bay, were separated only by a narrow strip of land. Herman proposed that a waterway be built to connect the two. More than a century passed before any action was taken. In 1764, a survey of possible water routes across the Delmarva Peninsula was made. One was proposed by Thomas Gilpin, Sr., a Quaker from Philadelphia, Pennsylvania, who, along with other members of the American Philosophical Society, sought a waterway to shorten the shipping distance from the Chesapeake Bay to Philadelphia. He proposed a canal across the Delmarva Peninsula to connect the Chester River at modern day Millington, Maryland, to the Delaware River. He even bought of land, largely in and around Millington, but the canal would not become a reality for decades. The idea was raised again in 1788 by regional business leaders, including noted Philadelphians Benjamin Franklin and Benjamin Rush. The canal would reduce, by nearly 300 miles (500 km), the water routes between Philadelphia and Baltimore. In 1802, following actions by the legislatures of Maryland, Delaware, and Pennsylvania, the Chesapeake & Delaware Canal Company was incorporated, with merchant and banker Joseph Tatnall as president. More surveys followed, and in 1804, construction of the canal began under Benjamin Latrobe. made it one of the most expensive canal projects of its time. In 1825, due to the efforts of Benjamin Wright, the company fired the canal's chief engineer, John Randel Jr., who had surveyed its route and built the difficult eastern section. Randel sued the company for breach of contract, and in 1834 a jury returned an award to Randel of $226,885.84 , a tremendous amount for the time. The canal company's appeals went as high as the United States Supreme Court, which affirmed the award. The company attempted to avoid paying the judgment, but the state legislatures of both Maryland and Delaware passed bills requiring the canal company to pay off its debts within five years. The huge award almost bankrupted the company.
1829 жылдан 1919 жылға дейін
Чесапик шығанағы мен Делавэр өзені енді 23 шақырымға жуық ұзындықтағы, 3 метр тереңдіктегі, 20 метр ендегі және 11 метр ені бар кеме жүзе алатын арнамен байланыстырылды. Делавэр штатындағы Саммит қаласындағы "Deep Cut" арқылы өтетін жабық ағаш көпір салынды, оның тіректері арасындағы қашықтық 76 метрді құрады. Көпір едені канал түбінен 27 метр (90 фут) биік болды. Канал арқылы үш айналмалы ағаш көпір де салынды. Кемелерді су жолының әртүрлі деңгейлерінен өткізу үшін шлюздер Делавэр қаласында (Делавэр штаты), Сент-Жорж (Делавэр штаты) және Чесапик қаласында екеуі салынды. Олардың әрқайсысының ұзындығы 30 метр, ені 7 метр болды, кейін ұзындығы 67 метрге, ені 7 метрге дейін кеңейтілді. Мұздай суға тартылған айғырлар мен жылқылар канал арқылы жүк және жолаушылар баржаларын, шхуналарын және шлюптарын сүйреп жүрді. Жүктерге күнделікті өмірге қажетті барлық нәрсе кірді: ағаш, астық, шаруашылық өнімдері, балық, мақта, көмір, темір және виски. Кейіннен жүк тасымалдау үшін кемелер пайда болды. Мұндай кәсіптердің бірі – Балтимор мен Филадельфия арасында жүретін және 1940 жылдарға дейін канал арқылы жолаушылар мен жүк тасымалдауды жалғастырған Эрикссон желісі. 1872 жылы жүк көлемі рекордтық деңгейге жетті – канал арқылы 1,3 миллион тоннадан астам жүк өтті. Делмарва түбегінің үстінен өтетін бағытта кем дегенде алты маяк баржалар мен басқа да кемелерге көпірлер мен шлюздерге жақындап келе жатқанда ескерту берді. Бұл кішкентай ағаш маяктардың үстіне қызыл шамдар орнатылған. Эрикссон желісі бастапқыда тек жүк тасымалы үшін салынған бу кемелерінен құралды; алайда, 1876 жылы Филадельфиядағы жүз жылдық көрменің кезінде саяхатқа сұраныс артқандықтан, желі жолаушылар кемелеріне айналды. Балтимор мен Филадельфия параход компаниялары Эрикссон желісін басқарды, жүк бөлімшесімен қатар жетпіс-сексен кабинасы бар кемелерді жасап, жабдықтады. Бұл кемелер 100 тоннадан астамнан 600 тоннаға дейін өсіп, Балтимордан Филадельфияға саяхаттық қашықтықты ұлғайтты. Эрикссон желісі алғашқы кемесінің – Джон Эрикссонның есімімен аталып, ол Чесапик және Делавэр каналы үшін арнайы жасалған винтті бұралағышты ойлап тапқан Джон Эрикссонның құрметіне аталды. Эрикссон 1843 жылы Филадельфиядағы Reanie & Neafie кеме жасау шеберханасында Энтони Гроувз-мүсінші жасаған. 1844 жылы капитан Ноа Ф. Ирландия басшылығымен жұмысын бастаған кеменің ұзындығы 24 метр, салмағы 80 тонна болды. Эрикссон желісі 75 жыл бойы Балтимордың No. 1 Light Street Pier портынан жұмыс істеді, канал бойындағы жолаушылар мен жүк тасымалын қамтамасыз етіп, тіркелген тридцать бу кемесімен қызмет көрсетті. Эрикссон желісінің табысы каналға пайдалылық пен өркендеу әкелді, сондай-ақ оның өсуі және Чесапик және Делавэр каналының Атлантикалық терең су жолдары қауымдастығымен байланысы арқылы сауданың кеңеюіне ықпал етті. Шлюздердегі судың жоғалуы бастапқыда проблема болды. Кемелер Чесапик қаласынан өтіп бара жатқанда, каналдың төменгі бөлігінде толық шлюз көлеміндегі су жоғалып кетті. Бұл шығын, канал жағалаулары арқылы ағып кету және қалыпты буланумен бірге, суды жобаның жоғарғы бөлігіне көтеру құралын жасауды қажет етті. 1837 жылы Бэк-Крик өзенінен су көтеру үшін бумен жұмыс істейтін сорғы сатып алынды, ал 1852 жылы Чесапик қаласындағы сорғы үйіне бу қозғалтқышы мен үлкен су доңғалағы орнатылды. Диаметрі 12 метр, ені 3 метр болатын темір және ағаштан жасалған су доңғалағы 12 сулы ойықтан тұрды, олар айналғанда сумен толды, содан кейін су доңғалақтың білігінен ағып, каналдың ең жоғарғы деңгейіне құйылды. 1854 жылы екінші бу қозғалтқышы пайдалануға берілді. Екі қозғалтқыш тәулігіне сегіз тонна көмір тұтынды, ал бір минутта 170 тонна суды каналға көтерді. Су доңғалағы мен бу қозғалтқыштары 1920 жылдардың ортасына дейін үздіксіз пайдаланылды. 19 ғасыр бойы каналдың қолданылуы өзгеріп, оның жалғыз басты бәсекелесі болған Жаңа Касл және Френчтаун Turnpike және Rail Road болды. Бу күші ірі және терең суға жүзуге қабілетті кемелерді әкелді, олар шектеулі шлюздерден өте алмады. 20 ғасырдың басында каналдағы көлік ағынының төмендеуі және пайдалану мен жөндеуге кеткен шығындар каналдың кірісін азайтты. Осыған байланысты үлкен, кең және терең су жолы қажет болды. Алайда сол кезде қолданыстағы каналды жақсарту туралы көп ойлар жоқ еді. Оның орнына кем дегенде алты жаңа канал бағыттарын қарастыратын жаңа компаниялар құрылды, бірақ мәселені зерттеу үшін тағайындалған комитеттер мен комиссиялар келісімге келе алмады. 1906 жылы президент Теодор Рузвельт каналды "еркін және ашық су жолына" айналдыру мүмкіндігін бағалау үшін жаңа комиссия тағайындады.
The Chesapeake Bay and Delaware River were now connected by a navigation channel measuring nearly 14 mile (23 km) long, 10 feet (3 m) deep, 66 feet (20 m) wide at the waterline and 36 feet (11 m) wide along the channel bottom. A covered wooden bridge at Summit, Delaware, spanned the canal across the "Deep Cut", measuring 250 feet (76 m) between abutments. The bridge floor was 90 feet (27 m) above the channel bottom. Three wooden swing bridges also crossed the canal. Locks to pass vessels through the waterway's various levels were constructed at Delaware City, Delaware and St. Georges, Delaware, and two at Chesapeake City. Each measured 100 feet (30 m) long and 22 feet (7 m) wide and was eventually enlarged to 220 feet (67 m) in length and 24 feet (7 m) in width. Teams of mules and horses towed freight and passenger barges, schooners and sloops through the canal. Cargoes included practically every useful item of daily life: lumber, grain, farm products, fish, cotton, coal, iron, and whiskey. Packet ships were eventually established to move freight through the waterway. One such enterprise—the Ericsson Line that operated between Baltimore and Philadelphia, and continued to carry passengers and freight through the canal into the 1940s. The cargo tonnage peaked in 1872 with more than 1.3 million tons transiting the canal. Along the route across the top of the Delmarva Peninsula, at least six lighthouses warned barges and other vessels passing through the canal when they were approaching bridges and locks. These small wooden lighthouses had had red lanterns mounted atop them. The Ericsson Line of steamboats originated as steamers built for freight only; however, the line converted to passenger boats during 1876 at the time of the Centennial Exposition in Philadelphia as the demand for travel increased. The Baltimore and Philadelphia Steamship Companies, which operated the Ericsson line, built and furnished ships with seventy to eighty staterooms in addition to the freight facilities. In turn, these ships grew from less than one hundred to more than six hundred tons and greatly increased travel from Baltimore to Philadelphia. The Ericsson Line was named after its first ship, Ericsson, which was named after John Ericsson who developed the screw propeller that was installed on the vessel specifically designed for the Chesapeake & Delaware Canal. Ericsson was built at Reanie & Neafie's shipyard in Philadelphia by Anthony Groves, Jr. The ship, finished in 1843, was 78 feet (24 m) in length and weighed eighty tons. It began operations in 1844 under the direction of Captain Noah F. Ireland. The Ericsson Line operated out of Baltimore's No. 1 Light Street Pier for 75 years, serving passenger and freight demands throughout the waterway with thirty registered steamers. The Ericsson Line's success brought utility and prosperity to the canal and promoted an expansion of trade by means of its growth and connection to the Atlantic Deeper Waterways Association of the Chesapeake & Delaware Canal. Loss of water in the locks was a problem from early on. As boats passed through at Chesapeake City, the equivalent of a full lock of water was lost to the lower lying portion of the canal. This loss, compounded by leakage through the canal banks and normal evaporation, made it necessary to devise a means of lifting water into the project's upper part. A steam operated pump was purchased in 1837 to raise water from Back Creek, and in 1852 a steam engine and large waterwheel were installed at the pumphouse in Chesapeake City. Measuring 39 feet (12 m) in diameter and 10 feet (3 m) wide, the iron and wood waterwheel had 12 troughs which filled with water as it turned; the water then spilled over the hub into the raceway and into the uppermost canal level. By 1854 a second steam engine was in use. The two engines consumed eight tons of coal daily while lifting 170 tons of water per minute into the canal. The waterwheel and steam engines remained in continuous use through the mid‑1920s. Throughout the 19th century, the canal's use continued to change with the New Castle and Frenchtown Turnpike and Rail Road being its only major competitor. Steam power brought larger and deeper draft vessels that could not pass through the restricting locks. By the turn of the 20th century the decline in canal traffic and cost of operation and repairs reduced canal profits. Clearly a larger, wider, and deeper waterway was needed. At the time, however, little thought was given to improving the existing canal. New companies were formed instead, considering at least six new canal routes, but committees and commissions appointed to study the issue failed to agree on a plan. In 1906 President Theodore Roosevelt appointed a new commission to report on the feasibility of converting the canal to a "free and open waterway."
1920-1970 жылдар
1919 жылы федералды үкімет каналды 2,5 миллион долларға сатып алып, оны "Делавэр өзенінен Чесапик шығанағына дейінгі ішкі жағалау су жолы, Делавэр және Мэриленд" деп атады. Сатып алуға алты көпір және Пенсильвания темір жолына тиесілі теміржол көпірі кірді. 1920 жылдары бұл көпірлер төрт тік көтеру көпірімен және жаңа теміржол көпірімен ауыстырылды. Су жолын пайдалану, күтіп ұстау және жақсарту жауапкершілігі Уилмингтон округінің инженерлік корпусына жүктелді. 1920 жылдардың ортасында Делавэр-Ситидегі шығыс кіреберіс Рееди-Пойнт, Делавэрге бірнеше шақырым оңтүстікке көшіріле бастады. Барлық шлюздер (Делавэр-Ситидегі шлюзден басқа) алынып тасталды, ал су жолы 12 фут (4 метр) тереңдікте және 90 фут (27 метр) енде теңіз деңгейінде жұмыс істеуге бейімделді. Бұл жақсартуларға 10 миллион доллар жұмсалды. Жаңа шығыс кіреберістегі екі тас жағалау 1926 жылы аяқталды. Делавэр-Ситидегі жалғыз қалған шлюз – ағаш негізде тұрған, ағаш едені бар тас құрылым – кейін сақталды және 1975 жылы Ұлттық тарихи орындар тізіміне енгізілді. Канал арқылы өтетін автомобиль жолдарының қажеттілігіне байланысты каналды тереңдету және кеңейту кезінде жаңа көпірлер салу қажет болды. Сент-Жорж және Чесапик-Ситидегі екі механикалық көпір кемелердің соқтығысуынан құлап, 1940 жылдары жоғары деңгейдегі автомобиль көпірлерімен ауыстырылды (бұрынғы Сент-Жорж көпірінің орнына 1995 жылы ашылған сенатор Уильям В. Ротт-младший атындағы жаңа көпір салынды). 1954 жылғы жақсарту бағдарламасының аясында тағы екі жоғары деңгейлі автомобиль көпірі – 1960 жылы Саммит көпірі және 1968 жылы Риди-Пойнт көпірі салынды. 1966 жылы Корпус жаңа теміржол көпірін (Чесапик және Делавэр каналының теміржол көпірін) аяқтады және оны жүк тасымалдау үшін Пенсильвания темір жолына тапсырды. Теміржол және Саммит көпірлері Америкалық болат құрылыс институтымен аяқталған жылы өз түрлерінің ең әдемі көпірлері деп танылды. 1927 жылы қазіргі заманғы теңіз деңгейіндегі канал ашылғаннан кейін, Армия инженерлік корпусы басқаратын пилоттық қайықтар су жолының екі шетінде жұмыс істеді, біреуі Делавэр өзеніндегі Рееди-Пойнтке, ал екіншісі Мэриленд штатындағы Елк өзеніндегі Таун-Пойнтке тағайындалды. Бұл қайықтар кемелерді қарсы алып, қозғалысты бақылап, қарауылдап, қажет болған жағдайда құтқару жұмыстарын жүргізді. Бірақ Каналға жаңа технология келді, жабық схемалы теледидар, радар және радиобайланыстың жетілуі кемелерді қарсы алу және басқа да міндеттерді ескірді. 1968 жылдың 19 қарашасында патрульдік қайықтардың жұмысы тоқтатылды және заманауи, орталықтандырылған технология міндеттерді өз мойнына алды.
In 1919 the federal government bought the canal for $2.5 million and designated it the "Intra coastal Waterway Delaware River to Chesapeake Bay, Delaware and Maryland." The purchase included six bridges and a railroad span owned by the Pennsylvania Railroad. These were replaced during the 1920s by four vertical lift spans and a new railroad bridge. Responsibility for operating, maintaining, and improving the waterway was assigned to the U. S. Army Corps of Engineers, Wilmington District. In the mid 1920s, work began to move the eastern entrance at Delaware City several miles south to Reedy Point, Delaware. All locks (except the one at Delaware City) were removed, and the waterway was converted to a sea level operation at 12 feet (4 m) deep and 90 feet (27 m) wide. These improvements cost $10 million. Two stone jetties at the new eastern entrance were completed in 1926. The sole remaining lock at Delaware City — a stone structure, resting on wooden underpinnings, with a wooden floor — would eventually be preserved and, in 1975, listed on the National Register of Historic Places. New bridges to accommodate highway traffic crossing the canal also became necessary as deepening and widening progressed. Two mechanical lift bridges at St. Georges and Chesapeake City were toppled by ship collisions and replaced in the 1940s with high level highway spans (the former, the St. Georges Bridge, has largely been bypassed by the new Senator William V. Roth Jr. Bridge, opened in 1995). Two other high level vehicular traffic bridges, Summit Bridge in 1960 and Reedy Point Bridge in 1968, were constructed as part of the 1954 improvement authorization. In 1966, a new railroad lift bridge (the Chesapeake & Delaware Canal Lift Bridge) was also completed by the Corps and turned over to the Pennsylvania Railroad to carry freight across the canal. The railroad and Summit spans were recognized by the American Institute of Steel Construction as the most beautiful bridges of their types in the years they were completed. After the modern sea level canal opened in 1927, pilot boats operated by the Army Corps of Engineers worked at each end of the waterway, one assigned to Reedy Point on the Delaware River and the other stationed at Town Point on the Elk River in Maryland. These patrol boats met incoming ships, checked traffic, did patrols, and sometimes made rescues. But modernization had arrived on Canal as closed circuit televisions, radar, and advanced in radio communications made the work of meeting incoming boats and other tasks obsolete. On Nov. 19, 1968, the work of the patrol boats was retired, and modern, centralized technology took over the tasks.
1970-жылдардан кейінгі
Қазіргі кездегі канал – заманауи теңіз деңгейіндегі, электрондық басқару жүйесімен жабдықталған коммерциялық су жолы. Балтимор портына кіретін және шығатын барлық кемелердің 40 пайызы осы канал арқылы жүзеді. 1933 жылдан бері Корпустың Филадельфия ауданы Мэриленд штатының Чесапик қаласындағы каналдың оңтүстік жағалауында орналасқан екі қабатты ақ ғимараттан канал мен автомобиль көпірлерін басқарып келеді. Жүк тасымалдайтын кемелер, танкерлер, контейнер тасымалдайтын кемелер (барлығы Seawaymax класына дейін), буксирлермен бірге жүретін баржалар және көптеген демалыс қайықтары үздіксіз қозғалыс құрайды. Заманауи оптикалық талшық және микротолқын байланыс желілері арқылы диспетчерлер жабық телеарна және радио жүйелерін пайдаланып, су жолындағы кемелердің қауіпсіз қозғалысын бақылайды және реттейді. Теңіз кемелерін жүргізу үшін теңізшілік дағдысының жоғары деңгейде болуы қажет, ал күшті ағыстар мен қолайсыз ауа райы жағдайлары тәуекелді арттырады. Шет елдік саудамен айналысатын кемелер каналдан, Делавэр өзені мен шығанағынан, сондай-ақ Чесапик шығанағынан өту үшін АҚШ Жағалау күзетінің сертификатталған пилоты міндетті түрде болуы керек. Көптеген кеме компаниялары Делавэр өзені мен шығанағының немесе Мэриленд пилоттар қауымдастығының пилоттарын пайдаланады. Делавэр өзені мен шығанағының пилоты кемеге Делавэр шығанағына кіре бергенде, Левес, Делавэр қаласынан жақын жерде кемеге көтеріліп, кемені шығанақ бойымен және каналға, Чесапик қаласына дейін бағыттайды. Содан кейін Мэриленд пилоты басқаруды өз қолына алып, кеменің Чесапик шығанағы арқылы Балтимор немесе Мэриленд штатының Аннаполис қаласына қарай қозғалысын жалғастырады. Шығысқа бағытталған кемелер үшін бұл процедура кері тәртіппен орындалады. Чесапик қаласында "пилоттардың ауысуы" жүзеге асады, ал пилоттар кемесі тоқтамай-ақ кеменің қасында маневр жасайды. Пилоттар кемеге көтерілу немесе түсу үшін кеме жолағын, пилоттық баспалдақты немесе порттың кіреберісін пайдаланады.
Today's canal is a modern sea level, electronically controlled commercial waterway, carrying 40 percent of all ship traffic in and out of the Port of Baltimore. Since 1933 the Corps' Philadelphia District has managed canal and highway bridge operations from a two story white frame building on the canal's southern bank at Chesapeake City, Maryland. Cargo ships, tankers, container carrying vessels (all up to Seawaymax classification), barges accompanied by tugboats, and countless recreational boats create a steady flow of traffic. Through state of the art fiber optic and microwave links, dispatchers use closed circuit television and radio systems to monitor and safely move commercial traffic through the waterway. Navigating oceangoing vessels requires extensive maritime skills, with strong currents or bad weather conditions adding to the risks. A United States Coast Guard certified pilot is required for vessels engaged in foreign trade transiting the canal, the Delaware River and Bay, and Chesapeake Bay. Many shipping firms use pilots from the Delaware River and Bay or Maryland pilots' associations. Typically a Delaware River and Bay pilot boards a ship as it passes Lewes, Delaware, entering the Delaware Bay, and guides the vessel up the bay and into the canal to Chesapeake City. A Maryland pilot then takes over and continues the ship's transit into the Chesapeake Bay to Baltimore or Annapolis, Maryland. The procedure is reversed for eastbound ships. At Chesapeake City a "changing of the pilots" takes place, while the pilot launch maneuvers alongside a vessel as it continues its journey without stopping. The pilots use the ship's gangway, pilot ladder, or port entrance to climb aboard or leave the vessel.
C&D каналы мұражайы
АҚШ Армиясының Инженерлер корпусы Мэриленд штатының Чесапик қаласында C&D Canal мұражайын басқарады. Мұражай су дөңгелегі мен сорғылау қозғалтқыштары бар бастапқы каналдың сорғы үйінде орналасқан. Мұражай каналдың тарихы мен жұмыс істеуі туралы көрсетеді. Канал арқылы өтетін кемелердің мезгіл-мезгіл орналасқан жерін теледидар мониторы арқылы көруге болады. Мұражайға кіру тегін, және мемлекеттік мерекелерден басқа, жыл бойы дүйсенбіден жұмаға дейін ашық. Мұражайдан қысқа қашықтықта 9 метрлік (30 фут) Бейтел көпірінің толық көлемді маяк мүсіні орналасқан. Алғашқы маяк 1927 жылғы канал өзгерістерінен бұрын кемелерді құлыптар мен көпірлерден ескерту үшін пайдаланылған.
The U. S. Army Corps of Engineers operates the C&D Canal Museum at Chesapeake City, Maryland, housed in the original canal pumphouse with a waterwheel and pumping engines. The museum illustrates the canal's history and operations. Current operations can be viewed through a television monitor affording visitors up to the minute locations on ships traveling through the canal. Admission is free, and the museum is open Monday Friday year round except for government holidays. A full sized replica of the 30 feet (9 m) Bethel Bridge Lighthouse is located on Corps property, a short walk from the museum. The original lighthouse was used to warn vessels of locks and bridges in the days before the 1927 canal changes made it sea level.