Кіріспе

Нью-Йорктегі су жолы, АҚШ. Эри каналы – Нью-Йорк штатының солтүстігінде орналасқан тарихи канал. Ол Гудзон өзені мен Эри көлі арасында шығыстан батысқа қарай созылады. 1825 жылы құрылысы аяқталған бұл канал, Атлант мұхитын Ұлы көлдермен байланыстырған алғашқы кеме жүретін су жолы болды. Бұл Аппалач таулары арқылы адамдар мен тауарларды тасымалдау құнын айтарлықтай төмендетті. Канал Ұлы көлдер аймағының дамуына, АҚШ-тың батысқа қарай кеңеюіне және Нью-Йорк штатының экономикалық өркендеуіне үлкен үлес қосты. Оны «Ұлттың бірінші супертрассасы» деп атайды. Гудзоннан Ұлы көлдерге дейінгі канал туралы алғашқы ұсыныс 1780 жылдарда жасалған, бірақ ресми сараптама 1808 жылға дейін жүргізілген жоқ. Нью-Йорк штатының заң шығару органы 1817 жылы құрылысқа рұқсат берді. Каналға қарсы саяси оппозиция және оның негізгі қолдаушысы, Нью-Йорк штатының губернаторы Девитт Клинтон жобаны «Клинтонның ақымақтығы» және «Клинтонның үлкен каналы» деп сынайтын. Бірақ 1825 жылдың 26 қазанында ашылғаннан кейін канал тез табысқа ие болды. Жол ақысынан түскен кіріс алғашқы жыл ішінде мемлекеттің құрылыс қарызын толығымен өтеді. Батысқа қарайғы байланыс Нью-Йорк қаласына АҚШ-тың басқа порттарынан үлкен артықшылық берді және Олбани, Ютика, Сиракуз, Рочестер және Буффало сияқты канал қалаларының өсуіне ықпал етті. Эри каналының құрылысы – АҚШ тарихының ерте кезеңіндегі маңызды инженерлік жетістік. Салынған кезде 584 шақырымдық бұл канал әлемдегі екінші ең ұзын канал болды (Қытайдағы Ұлы каналдан кейін). Бастапқыда ені 12 метр, тереңдігі 1 метр болған канал бірнеше рет кеңейтілді. Ең ірі кеңейту 1905-1918 жылдар аралығында жүзеге асты, сол кезде «Барж каналы» салынды және бастапқы бағыттың жартысынан астамы қолданыстан шығарылды. Қазіргі Барж каналының ұзындығы 565 шақырым, ені 37 метр, тереңдігі 4 метр. Онда 34 шлюз бар, оның ішінде Уотерфорд шлюзі – АҚШ-тағы ең тік шлюздердің бірі. Каналдан шығу кезінде кемелер Эри көліне жету үшін Блэк Рок шлюзінен, ал Гудзонға жету үшін Троя федералды шлюзінен өтуі керек. Каналдың жалпы биіктік айырмашылығы шамамен 172 метрді құрайды. Эри каналының ең табысты жылы 1855 жыл болды, сол жылы 33 000 коммерциялық тасымал жүзеге асырылды. 1902 жылға дейін теміржолмен бәсекелесе білді, содан кейін жол ақысы алынып тасталды. XX ғасырдың екінші жартысында жүк тасымалы көлемі жүк көлігінің бәсекесі және 1959 жылы іске қосылған Сент-Лоуренс теңіз жолының ашылуына байланысты күрт төмендеді. Каналдың соңғы тұрақты жүк тасушысы «Дэй Пеккинпау» 1994 жылы қызметін тоқтатты. Бүгінде Эри каналын негізінен демалыс мақсатында пайдаланатын су кемелері пайдаланады. Ол Нью-Йорк штатының каналдар жүйесіндегі Шамплейн, Освего және Кайуга-Сенека каналдарымен байланысты. Кейбір кеме жүргізушілер Эриді Ұлы петляның бөлігі ретінде пайдаланады. Канал өзінің туристік тартымдылығына айналды. Оның тарихына арналған бірнеше саябақтар мен мұражайлар бар. Нью-Йорк штатының канал жолы – штаттың бойымен каналды бойлай өтетін танымал велосипед жолы. 2000 жылы Конгресс жүйені қорғау және дамыту мақсатында Эри каналының ұлттық мұрасы дәлізін белгіледі.

Атауының түсініксіздігі

Бүгінгі күні Эри каналы деп аталатын су жолы, тоғызыншы ғасырдағы Эри каналынан едәуір өзгеше. Нью-Йорк штатының баржа каналын салу кезінде, 20 ғасырдың басында, түпнұсқа Эри каналының жартысынан астамы жойылды немесе қолданудан шығарылды. Қолданыста қалған бастапқы бағыттың бөліктері, көбінесе Сиракузаның батысында, айтарлықтай кеңейтілді, көпірлер қайта салынды және шлюздер жаңаланды. Ол кезде бұл канал Баржа каналы деп аталды, бірақ коммерциялық тасымалдың тоқтауымен және 20 ғасырдың соңында ойын-саяхаттың көбеюімен бұл атау қолданыстан түсіп қалды.

Өмірбаян

Темір жолға дейін су көлігі ірі жүктерді тасымалдаудың ең тиімді тәсілі болды. Есек шамалы жүк көтере алады, бірақ бір жолмен жүретін баржаны, салмағы талай болатын, тарта алады. Жалпы алғанда, канал көлік шығындарын шамамен 95 пайызға төмендетуге мүмкіндік берді. АҚШ-тың алғашқы жылдарында жағалау порттары мен ішкі аймақтар арасындағы тауар тасымалы баяу және қиын болды. Теңіз жағалауына жақын жерлерде өзендер құлау сызығына дейін ішкі көліктің оңай болуын қамтамасыз етті, себебі суға жүзетін кемелер құрлықтағы көлік құралдарына қарағанда әлдеқайда аз кедергіге ұшырайды. Дегенмен, Аппалачи таулары одан әрі тасымалдау немесе қоныстану үшін үлкен тосқауыл болды, олар Мэннен Алабамаға дейін 1500 мильге (2414 км) созылып жатты, тек бес жерде ғана есек арбалары немесе көлік жолдары салынған. Батысқа баратын жолаушылар мен жүктерді жермен жүруге тура келді, бұл сапар жолдың нашар жағдайынан оңай болмады. 1800 жылы Нью-Йорктан Кливлендке (Огайо штаты) жер арқылы саяхаттауға 2 ½ апта, ал Детройтке (612 миль (985 км)) 4 апта уақыт кетті. Огайо алқабының негізгі экспорттық тауары – астық болды, ол жағалаудан қосымша жеткізілімдермен қамтамасыз етілді және төмен бағалы, көп көлемді тауар саналды. Көбінесе оны алысқа тасымалдаудың құны өте жоғары болды. Осы фактор батыстағы фермерлердің астығын оңай тасымалдау және қымбат сату үшін вискиге айналдыруына және кейіннен Виски көтерілісіне әкелді. 18 және 19 ғасырларда жағалаудағы тұрғындарға батысқа арзан және сенімді жол ашқан қала немесе штат экономикалық өркендеуге жететіні, ал мұндай жолдың теңізге қарай орналасқан порты бизнестің өркендеуіне мүмкіндік беретіні анық болды. Бірте-бірте Виргиния, Мэриленд, Пенсильвания және жағалау штаттарында жобалар жасалды.

Топография

Мохок өзені (Гадсон өзенінің саласы) Онтарио көліне жақын жерден басталып, Аппалачи тауларының Катскилл тауларының солтүстігіндегі мұздық судың ерігенінен пайдалған арнамен ағып өтеді, оларды геологиялық тұрғыдан ерекше Адриондак тауларынан бөліп тұрады. Мохок және Гудзон аңғарлары Алабамадан солтүстікке қарай Аппалачи тауларын кесіп өтетін жалғыз жол болып табылады. Мохок аңғары арқылы салынған кеме жүретін канал оңтүстіктегі Нью-Йорк қаласынан батыстағы Онтарио және Эри көлдеріне дейін толыққанды су жолын құруға мүмкіндік береді. Осы канал мен көлдер, сондай-ақ басқа Ұлы көлдер және олармен байланысты өзендер арқылы континенттің ішкі аймағының көп бөлігі (және көптеген елді мекендер) Шығыс жағалаумен тығыз байланысады.

Ұсыныстар

Шығыс жағалауды жаңа батыс елді мекендерімен байланыстыратын канал идеясы 1724 жылдан бері талқыланды: Нью-Йорк провинциялық шенеунігі Кадвалладер Колден батыс Нью-Йорктің табиғи су жолдарын жақсарту туралы (жүн саудасы жөніндегі есепте) қысқаша айтқан. Губернатор Моррис және Элкана Уотсон Мохок өзені бойындағы каналды жақтаушылардың алғашқылары болды. Олардың күш-жігері 1792 жылы «Батыс және Солтүстік ішкі шлюздік кеме жүргізу компанияларын» құруға әкелді, олар Мохок өзенінде кеме жүргізуді жақсарту және Мохок пен Онтарио көлі арасында канал салудың алғашқы қадамдарын жасады, бірақ жеке қаржыландыру жеткіліксіз екені тез анықталды. Кристофер Коллс (Бриджуотер каналын білген) Мохок аңғарын зерттеп, 1784 жылы Нью-Йорк штатының заң шығарушы органына Онтарио көлінен қысқа канал салу туралы ұсыныс жасады. Ұсыныс назар аударды және бірқатар шаралар қабылданды, бірақ оны іске асыру жолына қойылмады. Джесси Хоули батыс Нью-Йорк жазықтарында (сол кезде көбінесе қоныстанбаған) шығыс жағалауда сату үшін көп мөлшерде астық өсіруді ынталандыруды жоспарлаған. Алайда, ол астықты жағалауға тасымалдауға тырысып банкрот болды. Канандайгуадағы борышкерлер түрмесінде отырғанда Хоули Жозеф Элликотттың (Батавиядағы Голландия жер компаниясының өкілі) қолдауымен 90 миль (145 км) ұзындығындағы Мохок өзені аңғары бойында канал салуды талап ете бастады. Элликотт каналдың штаттың батыс бөлігіндегі жерді сату құнын арттыратынын түсінді. Кейін ол алғашқы канал комиссары болды. Нью-Йорк заң шығарушылары 19 ғасырдың басында Нью-Йорк арқылы канал салу мүмкіндігіне қызығушылық танытты. Олбаниден батысқа жүк тасымалдау қымбат әрі қиын болды; теміржол болған жоқ, ал Буффалодан Нью-Йорк қаласына дейінгі қашықтықты дилижанспен жүріп өтуге екі апта уақыт кетті. Проблема мынада: жердің Гудзоннан Эри көліне дейін шамамен 183 метрге көтерілуі. Сол кездегі шлюздар 4 метрге дейін көтерілуге қабілетті болды, сондықтан тіпті ең күрделі кесулер мен виадуктармен де 579 шақырымдық канал бойында елу шлюз қажет болады. Мұндай каналды салу тіпті қазіргі заманғы технологиямен де қымбатқа түсер еді; 1800 жылы мұндай шығынды көзге елестету мүмкін емес еді. Президент Томас Джефферсон оны «ақылға сыймас нәрсе» деп атап, қабылдамады. Ақырында Хоули Нью-Йорк губернаторы Девитт Клинтонды жобаға қызықтырды. Жобаға қарсы көптеген пікірлер айтылып, оны «Клинтонның ақымақтығы» және «Клинтонның каналы» деп қысым жасады. Бірақ 1817 жылы Клинтон заң шығарушылардан құрылысқа 7 миллион доллар бөлуге рұқсат алды.

Құрылыс

Бастапқы каналдың ұзындығы 584 шақырымды құрады, ол Гудзон өзеніндегі Олбаниден Эри көліндегі Буффалоға дейін созылды. Каналдың ені 12 метр, тереңдігі 1 метр болды. Жер қазу барысында алынған топырақ төмен қарай жиналып, «жол» деп аталатын жүріп өтуге арналған жол жасады. Канал құрылысындағы барлық жұмыс адам және жануар күшіне немесе судың күшіне тәуелді болды. Құрылысы кезінде суды басқа бағытқа бұру үшін су құбырларын салу сияқты инженерлік техникалар пайда болды; бір су құбырының ұзындығы 290 метрге жететін, ал өзеннің аралығы 244 метрді құрады. Канал құрылысы барысында жұмысшылар мен инженерлер тәжірибе жинап, білікті кадрларға айналды. Құрылысты жоспарлаған және бақылаған адамдар бұрынғыда геодезия және инженерлік істе тәжірибелі болған жоқ. Америка Құрама Штаттарында инженер-құрылысшылар болған жоқ. Жолды дайындаған Джеймс Геддес және Бенджамин Райт – шекаралық дауларды шешу тәжірибесі бар судьялар еді. Геддес каналға жұмыс істегенге дейін геодезиялық құралды бірнеше сағат ғана қолданған. Қалған мәселе – жұмыс күші табу еді; көші-қонның артуы бұл қажеттілікті қанағаттандыруға көмектесті. Канал құрылысында жұмыс істегендердің көп бөлігі ирландиялықтар еді. Олардың көпшілігі Рим католиктері болды, бұл дін ерте Америкадағы иерархиялық құрылымынан күдік тудырды, сонымен қатар каналдағы көптеген жұмысшылар дұрыс емес бағалау мен шетелге деген жеккөрудің салдарынан зорлық-зомбылыққа ұшырады. Алайда, соңғы зерттеулер өлім санының күрт төмен болғанын көрсетті, өйткені замандас баяндамаларында жұмысшылардың өлімі туралы айтылмаған, ал сол кезеңдегі жаппай зираттар аймақта табылған жоқ. Жұмыс Гудзонға қарай жалғасты, ал жұмысшылар қыста мұз батқан батпақты жерлерде жұмыс істеді. 1820 жылы Утикадан Сиракузаға (Салина) дейінгі бөлік аяқталып, сол учаскеде бірден қозғалыс басталды. Шығыс және батысқа қарай кеңейту бірдей уақытта жүргізілді, ал 1823 жылдың 10 қыркүйегінде Брокпорттан Олбаниге дейінгі 402 шақырымдық шығыс бөлігі зор той-думанмен ашылды. Гудзон өзеніндегі Уотервлиттен Шамплен көліне дейінгі 103 шақырымдық солтүстік-оңтүстік бағытты біріктіретін Шамплен каналы да сол күні ашылды. Монтесума батпағынан кейін келесі қиындықтар Рочестер маңындағы Айрондекуит және Геннеси өзендерін кесіп өту болды. Біріншісі үшін, ақырында, каналды өзен деңгейінен 23 метр биіктікте алып жүру үшін «Ұлы жағалау» құрылысын салу қажет болды, ол 75 метрлік жер астына өтетін құбыр арқылы өтті. Канал өзенді 244 метрлік, 5 метрлік тас су құбыры арқылы кесіп өтті, ол 11 аркамен тіреліп тұрды. 1823 жылы құрылыс 24 метрлік биіктіктегі қатты доломит тастан тұратын Ниагара жартасына жетті. Жол өзен арнасын бойлай өтіп, жартасты тік жардан төмен қарай ойысқа түсті. 5 шақырымдық дәліз бойында екі қатар бес шлюздің құрылысы мен жұмыс істеуі көп ұзамай Локпорт қаласының пайда болуына себеп болды. 4 метрлік көтергіш шлюздердің жалпы биіктігі 18 метрді құрады, олар терең ойылған каналға шықты. Соңғы бөлігі Онондага жотасынан тағы 9 метр тереңдікте кесілді. Бұл бөлігінің көп бөлігі қара ұнтақпен жарылды, ал жұмысшылардың тәжірибесіздігі жиі апаттарға әкелді, кейде жақын жердегі үйлерге тас құлап жатты. Аяқталу нүктесі болу үшін екі ауыл бәсекелестікке түсті: Ниагара өзенінің бойындағы Блэк-Рок және Эри көлінің шығыс жағындағы Буффало. Буффало өзенді кеңейтіп, тереңдету үшін, оны кеме жүзуге жарамды ету және аузында порт құру үшін көп күш жұмсады. Буффало Блэк-Рокті жеңіп, үлкен қалаға айналды, соңында бұрынғы қарсыласын өз ішіне қосты.

Аяқтау

1824 жылы, канал толыққанға дейін, туристер мен саяхатшыларға арналған егжей-тегжейлі қалталық нұсқаулық, каналдар бойымен және Нью-Йорк штатының ішкі саудасы жарияланды, бұл саяхатшылар мен жерді сатып алушыларға арналған еді. Бүкіл канал 1825 жылдың 26 қазанында ресми түрде аяқталды. Бұл оқиға штат бойынша «Ұлы той» ретінде аталып өтті, оның мәні канал мен Гудзонның бойымен жасалған артиллериялық оқтарда болды – Буффалодан Нью-Йоркке дейін 90 минут бойы оқтар атылды. Губернатор Девитт Клинтон басқарған «Сенека Шеф» кемесі Буффалодан Нью-Йоркке он күн ішінде жүзіп келді. Содан кейін Клинтон «Судың үйлену тойы» ретінде Эри көлінің суын Нью-Йорк портына құйды. Қайтып келгенде «Сенека Шеф» Атлант мұхитының суын әкелді, оны кейіннен мэр болған Буффало судьясы Сэмюэл Уилкесон Эри көліне құйды. Осылайша Эри каналы сегіз жылдың ішінде аяқталды, жалпы ұзындығы және құны 7,143 миллион долларды құрады (1825 жылғы 7,143 доллар қазіргі уақытта шамамен миллион долларға тең). Ол елді біріктірген және Нью-Йорк қаласын халықаралық сауда орталығы ретінде дамытуға көмектескен инженерлік шедевр деп саналды. 1905 жылы Барж каналын салу басталды, ол 1918 жылы 96,7 миллион долларға аяқталды. 2000 жылы Конгресс Эри каналының ұлттық мұралық дәлізін белгіледі, ол Шамплейн көлінен Капитал аймағына және батысқа Буффалоға дейін 524 миль (843 км) су жолын қамтиды. Бұл аймақта 2,7 миллион адам тұрады; Орталық және Батыс Нью-Йорк халқының шамамен 75% Эри каналынан 25 миль (40 км) қашықтықта тұрады. 2008 жылы канал арқылы 42 коммерциялық жөнелтілім жасалды, ал 2007 жылы 15 жөнелтілім болды, ал каналдың ең гүлденген жылы 1855 жылы 33 000-нан астам жөнелтілім тіркелді. Коммерциялық тасымалдың өсуі дизель отынының бағасының өсуіне байланысты. Канал баржалары бір галлон дизель отынымен 514 миль (827 км) қашықтыққа бір тонна жүк тасымалдай алады, ал бір галлон теміржолға 202 миль (325 км) және жүк көлігіне 59 миль (95 км) жүк тасымалдауға мүмкіндік береді. Канал баржалары үлкен жүктерді тасымалдай алады, олар автомобиль және теміржол тасымалы үшін тым үлкен. 2006 жылдың маусым айының соңы мен шілде айының басындағы су тасқыны каналдың орталық бөлігінде (әсіресе Мохок аңғарында) саяхатты қатты қиындатты. Су тасқынынан канал мен оның инфрақұрылымына келтірілген зиян кем дегенде 15 миллион долларға бағаланды.

Бастапқы арна

Эри Нью-Йорктің ерекше топографиясының тиімді жағдайларын пайдаланды, бұл аймақты Сент-Лоуренс өзенінен оңтүстікке қарай Аппалач тауларындағы жалғыз жарылыммен қамтамасыз етті. Гудзон өзені Трой қаласына дейін теңіздік сипатта, ал Албани Аппалач тауларының батысында орналасқан. Бұл АҚШ аумағында жағалаудан Ұлы көлдерге дейін шығыстан батысқа қарай кеме жүруге мүмкіндік берді. Канал Албанидегі Гудзон өзенінің батыс жағында басталып, солтүстікке қарай Уотервлиетке дейін созылды, онда Шамплейн каналы тармақталды. Кохус қаласында ол Гудзон өзенінің батыс жағындағы тік жарға көтерілді – 16 шлюз, олардың биіктігі 140 фут (43 метр) – содан кейін Мохок өзенінің оңтүстік жағалауымен батысқа бұрылып, Крессентте солтүстік жағына, ал Рексфордта оңтүстік жағына өтті. Канал Мохок өзенінің оңтүстік жағалауы бойымен Рим қаласына дейін батысқа қарай жалғасты, онда Мохок өзені солтүстікке бұрылады.

Жолаушылар қайықтары

Пакеттік қайықтар, жолаушыларға ғана қызмет көрсетіп, тығыз, соқпақты вагондарға қарағанда жоғары жылдамдыққа (шамамен 500 км/сағ дейін) ие болып, көбірек жүйтіп тұратын. Ұзындығы 24 метр, ені 4 метр болатын бұл қайықтар кеңістікті тиімді пайдаланып, түнде 40-қа дейін, ал күндіз үш есе көп жолаушыны сыйымды ететін. Канал сонымен қатар Нью-Йорк қаласының, Буффалоның және Нью-Йорк штатының байлығы мен маңыздылығына зор үлес қосты. Оның ықпалы одан да артық болды, шығыс және шетел нарықтарын Орта Батыс өнімдеріне ашып, сондай-ақ Батысқа көші-қонды жеңілдету арқылы еліміздің саудасын дамытты. Нью-Йорк порты Орта Батыстың Атлантика мұхитындағы негізгі портына айналды. Бұған қоса, Нью-Йорк штатының алғашқы каналына алған қарызы 1837 жылға дейін толығымен өтелді.

Көші-қон әсері

Жаңа этникалық ирландтық қауымдастықтар құрылысы аяқталғаннан кейін оның бойындағы кейбір қалаларда пайда болды, себебі ирланд иммигранттары құрылыс жұмыс күшінің көп бөлігін құрады. Канал құрылысына арналған тақташа Манхэттеннің оңтүстігіндегі Батери Паркте орналасқан. Көптеген иммигранттар осы канал арқылы сапарлағандықтан, көптеген шежірешілер канал жолаушыларының тізімін іздестіреді. 1827–1829 жылдардан басқа, канал қайықтарының операторлары жолаушылардың есімдерін тіркеуге немесе Нью-Йорк үкіметіне хабарлауға міндетті болған жоқ. Кейбір жолаушылар тізімдері бүгінде Нью-Йорк штатының мұрағатында сақтаулы, ал саяхатшы туралы ақпараттың басқа да көздері кейде қолжетімді. Каналдың арқасында Буффало 1820 жылы 200-ден астам тұрғыннан 1840 жылы 18 000-нан астам адамға дейін өсті. Жаңа салынған Эри каналына қатысты істер айыптау теориясын кеңейтіп, канал салушыларға жеке меншік жерді иеленуге мүмкіндік берді және АҚШ Конституциясының 5-ші түзетуіндегі «қоғамдық пайдалану» ұғымын кеңейтті. Канал жыл сайын мамырдан қарашаға дейін шағын және кейбір ірі кемелерге ашық. Қыс айларында каналдың бөліктері күтім жұмыстары үшін судан босатылады. Шамплейн каналы, Шамплейн көлі, Канададағы Шамбли каналы және Ришелье өзені көлдер мен шлюздерден өтетін жолды құрайды, бұл бұрынғы су жолын Шығыс Канаданы Эри каналымен байланыстыратын туристік орынға айналдырады. 2006 жылы демалыс кемелері үшін алым алынуы тоқтатылды, бұл көбірек келушілерді тарту үшін жасалды. Эри каналы – әлемнің түкпір-түкпірінен келген туристердің бағытталған жері және су жолын зерттеуге арналған нұсқаулықтарға шабыттандырды. Геркимерде орналасқан Эри каналы круиздік компаниясы мамырдың ортасынан қазанның ортасына дейін күнделікті круиздер ұйымдастырады. Круиз барысында каналдың тарихы айтылады және жолаушылар 18-ші шлюзден өтеді. Көлікпен қатар, көптеген кәсіпорындар, фермалар, фабрикалар және жағалау бойындағы қауымдастар канал суын басқа мақсаттар үшін пайдаланады, мысалы, егістік жерді суару, гидроэлектр энергиясын өндіру, зерттеулер жүргізу, өнеркәсіп және тіпті ауыз су алу. Канал жүйесін пайдаланудың жалпы экономикалық әсері жылына 6,2 миллиард долларға бағаланады. 1918 жылдан кейін пайдаланылмаған Ескі Эри каналының бөліктері Нью-Йорк штатына тиесілі, немесе округтерге немесе муниципалитеттерге берілді немесе сатып алынды. Ескі каналдың көптеген бөліктері Сиракуза мен Шенеқтадидегі Эри бульвары, Рочестердегі Брод-стрит және Рочестер метрополитені сияқты жолдар салу үшін толтырылды. Ескі каналдың Сиракузаның шығысындағы ДеУит қаласынан Римге дейінгі 58 шақырымдық бөлігі Ескі Эри каналы мемлекеттік тарихи паркі ретінде сақталған. 1960 жылы Монтгомери округінде орналасқан Шохари Кроссинг мемлекеттік тарихи орны Ұлттық тарихи ескерткіш ретінде танылған алғашқы орындардың бірі болды. Кейбір муниципалитеттер бөліктерін қалалық немесе округтік канал парктері ретінде сақтап келеді немесе оны жоспарлап отыр. Камилла Эри каналы паркі 11 шақырымдық бөлікті сақтап, 1841 жылы каналдың бірінші кеңейтуінің бөлігі ретінде салынған Nine Mile Creek акведугін қалпына келтірді. Кейбір аудандарда ескі канал өсімдіктер мен қоқыстармен толып кеткен. Рочестер немесе Сиракуза қаласының орталығы арқылы ескі каналды туристік орын ретінде қайта суландыру туралы ұсыныстар жасалды. Сиракузада ескі каналдың орны орталықтағы Клинтон алаңындағы суреттелетін бассейнмен белгіленген, ал қала орталығында канал баржасы мен салмақты шлюз құрылысы орналасқан, қазір ол құрғақ. Буффалоның Коммерциялық сырғаны – «Батыс терминалын» құраған каналдың қалпына келтірілген және қайта суланған бөлігі. 2004 жылы Нью-Йорк губернаторы Джордж Патакидің әкімшілігі Нью-Йорк штатының канал корпорациясының шенеуніктердің Ескі Эри каналының үлкен бөліктеріне жеке даму құқығын бір ғана дамытушыға 30 000 долларға сатуға тырысқанда сынға ұшырады, бұл баға нарықтағы құнынан әлдеқайда төмен болды. Сиракуз Пост Стандарт газетінің тергеуінен кейін Патаки әкімшілігі келісімді жойды.