Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Иллинойс штатындағы канал жүйесі (1848–1933)
Canal system in Illinois (1848–1933)
Иллинойс және Мичиган каналы Ұлы көлдерді Миссисипи өзені мен Мексика шығанағына байланыстырды. Иллинойс штатында Чикаго қаласындағы Бриджпорттағы Чикаго өзенінен ЛаСалле-Перудегі Иллинойс өзеніне дейін 96 миль (154 км) созылды. Канал Чикаго порты арқылы өтіп, теміржол дәуірінен бұрын Чикагоның Америка Құрама Штаттарының көліктік торабы болып қалыптасуына көмектесті. Ол 1848 жылы ашылды. Оның функциясы 1900 жылы кеңірек және тереңдеу Чикаго санитарлық және кемелік каналымен ішінара алмастырылды, ал 1933 жылы Иллинойс су жолының құрылысы аяқталғаннан кейін көлік жұмыстары тоқтатылды. Локпорт пен ЛаСалле-Перу арасындағы сегіз инженерлік құрылымдар мен каналдың бөліктерін қамтитын Иллинойс және Мичиган каналының шлюздері мен Towpath 1964 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды. Каналдың кейбір бөліктері толтырылған. Бірнеше құлдар ұсталатын штаттар Одаққа қабылданған кезде Натаниел Поуп пен Ниниан Эдвардс Иллинойсты штат ретінде құру мүмкіндігін көріп, канал бір штаттың ішінде болуы үшін шекараны Мичиган көлінің оңтүстік жағынан солтүстікке жылжытуды ұсынды. Олар Иллинойс штатының еркін штаттармен тығыз байланысатынына сенді, сондықтан Конгресс Иллинойс штаты халық санының талаптарына сай келмесе де, оларға штат мәртебесін берді.
The Illinois and Michigan Canal connected the Great Lakes to the Mississippi River and the Gulf of Mexico. In Illinois, it ran 96 mile (154 km) from the Chicago River in Bridgeport, Chicago to the Illinois River at LaSalle Peru. The canal crossed the Chicago Portage, and helped establish Chicago as the transportation hub of the United States, before the railroad era. It was opened in 1848. Its function was partially replaced by the wider and deeper Chicago Sanitary and Ship Canal in 1900, and it ceased transportation operations with the completion of the Illinois Waterway in 1933. Illinois and Michigan Canal Locks and Towpath, a collection of eight engineering structures and segments of the canal between Lockport and LaSalle Peru, was designated a National Historic Landmark in 1964. Portions of the canal have been filled in. With several slave states recently admitted to the Union, Nathaniel Pope and Ninian Edwards saw the opportunity to make Illinois a state. They proposed moving the border northward from the southern tip of Lake Michigan to allow the canal to be within a single state. They believed that the canal would firmly align Illinois with the free states and so Congress granted them statehood even though Illinois did not meet the population requirements.
Құрылыс
1824 жылы каналдың алғашқы комиссарларының бірі Сэмюэл Д. Локвудқа каналдың бағытын зерттеу үшін мердігерлерді жалдауға уәкілеттік берілді. Канал құрылысы 1836 жылы басталды, бірақ 1837 жылғы экономикалық дағдарысқа байланысты бірнеше жылға тоқтатылды. Канал комиссиясы құрылысты қаржыландыру үшін федералды жер грантын сатты. Дегенмен, каналды аяқтау үшін АҚШ-тың шығыс жағынан және британдық инвесторлардан қарыз алу қажет болды. Канал жұмыстарының көп бөлігін бұрын Эри каналында жұмыс істеген ирланд иммигранттары жасады. Бұл жұмыс қауіпті деп есептелді және көптеген жұмысшылар қаза тапты, бірақ олардың санына қатысты ресми жазбалар жоқ. Каналды салуға еңбек еткен ирланд иммигранттары көбінесе төменгі тап ретінде қысымға ұшырады және қала тұрғындарымен нашар қарым-қатынаста болды. Канал 1848 жылы 6 170 226 долларлық жалпы құнмен аяқталды. Чикаго қаласының мэрі Джеймс Хатчинсон Вудворт ашылу рәсіміне төрағалық етті. Чикагоның жанындағы каналды сумен толтыру үшін сорғылар қолданылды, олар жақын арада Калумет қосымша каналынан сумен толықтырылды. Қосымша канал Калумет өзенінен сумен жабдықталды және Иллинойс штатындағы Блю Айленд қаласынан бастау алды. Дупейдж өзені оңтүстік жағынан сумен қамтамасыз етті. 1871 жылы ағынды жылдамдату және канализацияны жақсарту үшін канал тереңдетілді.
In 1824, Samuel D. Lockwood, one of the first commissioners of the canal, was given the authorization to hire contractors to survey a route for the canal to follow. Construction on the canal began in 1836, although it was stopped for several years due to an Illinois state financial crisis related to the Panic of 1837. The Canal Commission had a grant of of federal land which it sold at to finance the construction. Still, money had to be borrowed from Eastern United States and British investors to finish the canal. Most of the canal work was done by Irish immigrants who previously worked on the Erie Canal. The work was considered dangerous and many workers died, although no official records exist to indicate how many. The Irish immigrants who toiled to build the canal were often derided as a sub class and were treated very poorly by other citizens of the city. The canal was finished in 1848 at a total cost of $6,170,226. Chicago Mayor James Hutchinson Woodworth presided over the opening ceremony. Pumps were used to draw water to fill the canal near Chicago, which was soon supplemented by water from the Calumet Feeder Canal. The feeder was supplied by water from the Calumet River and originated in Blue Island, Il. The DuPage River provided water farther south. In 1871 the canal was deepened to speed up the current and to improve sewage disposal.
Аяқтау
Ақырында каналдың ені 18 метрге, ал тереңдігі 2 метрге жетті. Каналдың екі жағасында мұлдарулар салынды, олар арқылы баржаларды сүйреу үшін есектері жегуге болатын. Қалалар канал бойында, есектің баржаларды тарта алатын қашықтыққа сәйкес аралықта жоспарланды. Каналда 17 шлюз және 4 су құбыры болды, олар Мичиган көлі мен Иллинойс өзені арасындағы 43 метрлік биіктік айырмасын жеңуге мүмкіндік берді. 1848 жылдан 1852 жылға дейін канал жолаушылар үшін танымал бағыт болды, бірақ 1853 жылы Чикаго, Рок-Айленд және Тынық мұхиты темір жолының ашылуымен, ол каналға параллель жүргендіктен, жолаушылар тасымалы тоқтатылды. Канал 1882 жылы ең көп жүк тасылған жылы болды және 1933 жылға дейін қолданыста болды. 1871 жылғы қасіретті Ұлы Чикаго өртінен керемет қалпына келген Чикаго, Чикаго өзенінің жағалауында тез жаңадан салынды. Өзен қаланың дамуы үшін өте маңызды болды, өйткені үйлердің, фермалардың, мал өсіру орындарының және басқа да өнеркәсіптердің барлық қалдықтарын өзенге тастап, Мичиган көліне ағызуға болатын.
The canal was eventually 60 feet (18 m) wide and 6 feet (2 m) deep, with towpaths constructed along each edge to permit mules to be harnessed to tow barges along the canal. Towns were planned out along the path of the canal spaced at intervals corresponding to the length that the mules could haul the barges. It had seventeen locks and four aqueducts to cover the 140 feet (43 m) height difference between Lake Michigan and the Illinois River. From 1848 to 1852 the canal was a popular passenger route, but passenger service ended in 1853 with the opening of the Chicago, Rock Island and Pacific Railroad that ran parallel to the canal. The canal had its peak shipping year in 1882 and remained in use until 1933. Experiencing a remarkable recovery from the devastating Great Chicago Fire of 1871, Chicago rebuilt rapidly along the shores of the Chicago River. The river was especially important to the development of the city since all wastes from houses, farms, the stockyards, and other industries could be dumped into the river and carried out into Lake Michigan.
Төмендеу және ауыстыру
Алайда көл ауыз суының да көзі болатын. 1885 жылы болған қатты дауыл кезінде жаңбыр өзендегі қоқыстарды, әсіресе өте ластанған Bubbly Creek-тен көлге дейін жуып жіберді (қаланың су тарту пункттері жағалаудан 2 миль (3 км) қашықтықта орналасқан). Эпидемиялар болмаса да, Иллинойс штатының заң шығарушы органы 1889 жылы осы қауіпті жағдайға жауап ретінде Чикаго санитарлық округін (қазіргі Митрополиттік суды тазарту округі) құрды. Бұл жаңа мекеме Мичиган көлінен өзендердің ағысын кері бұрып, ластанған суды төмен ағызуға, оны Де-Плейнс және соңында Миссисипи өзендеріне құйып, сұйытуға арналған арналар мен каналдар салу жоспарын жасады. 1892 жылы Армия инженерлік корпусы Чикаго өзенінің бір бөлігінің бағытын өзгертті, нәтижесінде өзен мен Чикагоның көп бөлігінің сарқынды сулары Мичиган көліне емес, каналға ағып кетті. Өзен ағысының толыққанды кері бұрылуы 1900 жылы Санитарлық және кеме арнасы ашылғанда орындалды. 1933 жылы ол Иллинойс су жолымен ауыстырылды, ол бүгінге дейін қолданыста.
The lake, however, was also the source of drinking water. During a tremendous storm in 1885, the rainfall washed refuse from the river, especially from the highly polluted Bubbly Creek, far out into the lake (the city water intakes are located 2 mile (3 km) offshore). Although no epidemics occurred, the Chicago Sanitary District (now The Metropolitan Water Reclamation District) was created by the Illinois legislature in 1889 in response to this close call. This new agency devised a plan to construct channels and canals to reverse the flow of the rivers away from Lake Michigan and divert the contaminated water downstream where it could be diluted as it flowed into the Des Plaines River and eventually the Mississippi. In 1892, the direction of part of the Chicago River was reversed by the Army Corps of Engineers with the result that the river and much of Chicago's sewage flowed into the canal instead of into Lake Michigan. The complete reversal of the river's flow was accomplished when the Sanitary and Ship Canal was opened in 1900. It was replaced in 1933 by the Illinois Waterway, which remains in use.
Жасақтау
Иллинойс және Мичиган каналының бастапқы орны Чикагоның дамуындағы каналдың маңыздылығын көрсету үшін тарих, экология және өнерді үйлестіретін табиғат паркіне айналдырылды. 2003 жылы Чикаго саябақтар басқармасы, I & M Canal Association ұйымымен бірлесіп, Conservation Design Forum компаниясын бұрынғы өнеркәсіптік аймақты жергілікті өсімдіктермен толықтырылған ландшафтта демалысқа арналған жағдай жасау үшін жоспар жасауға шақырды. Веложол бойындағы қабырғаға орнатылған ақпараттық тақталарды жергілікті жоғары мектеп оқушылары – суретшілер жасады. Жоспарларда ландшафтты бекіту технологияларын қолданып, күрт бүлінген жағалауды қалпына келтіру де көзделген (су деңгейі 5 футқа дейін өзгеруі мүмкін). Бүгінде каналдың көп бөлігі – қайықпен жүзуге, сондай-ақ 62,5 миль (101 км) қашықтықтағы жаяу және велосипед жолдары бар (бұрынғы жылқы жолдарының орнында салынған) ұзын, тар сызықтық парк. Сондай-ақ, мұнда мұражайлар мен тарихи канал ғимараттары бар. 1984 жылы АҚШ Конгресі оны алғашқы Ұлттық мұра дәлізі деп жариялады.
The actual origin site of the Illinois and Michigan Canal has been converted into a nature park that integrates history, ecology and art to communicate the Canal's importance in the development of Chicago. In 2003 the Chicago Park District, in cooperation with the I & M Canal Association, hired Conservation Design Forum to develop plans to convert the brownfield site into a landscape that provided for passive recreational uses in a landscape setting with native plant species. Interpretive panels built into a wall along a bike trail were designed by local high school art students. The plans also called on landscape stabilization techniques to repair a significantly degraded shoreline (water levels can fluctuate as much as 5 feet). Today much of the canal is a long, thin linear park with canoeing and a 62.5 mile (101 km) hiking and biking trail (constructed on the alignment of the mule tow paths). It also includes museums and historical canal buildings. It was designated the first National Heritage Corridor by US Congress in 1984.