Саванна, Джорджиядағы Bonaventure бейіштемесі – табиғаты әдемі, тарихи мақбара. 1850 ж. ашылған, Джон Мюирдің естеліктері сақталған. Саяхатшыларға тартымды!
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Саванна, Джорджиядағы жерлеу орны
Burial ground in Savannah, Georgia
Бонавенчур қорымы – Саванна, Джорджияның шығысында, Уилмингтон өзенінің әдемі жартасында орналасқан ауылдық қорым. Бұл қаладағы ең ірі қалалық зират, онда шамамен алғашқы жерлеулер 1850 жылы болды, ал үш жылдан кейін Питер Вильтбергер өзінің отбасылық мазартасына жерленді. 1867 жылы Джон Мьюр Флорида мен Мексика шығанағына мың мильдік саяхатын бастады. Қазан айында ол алты күн мен түнді Бонавентура зиратында өткізді, түні бойы қабірлерде ұйықтады, бұл үйден ақша келгенше күтіп отыру үшін ең қауіпсіз және арзан баспана болды. Ол сол кездегі зиратты тым әдемі және әсерлі деп тапты және оған «Қабірлердегі кемпинг» деген ұзын тарау жазды. Жердің бір бөлігі шамамен жүз жыл бұрын, осында шаруашылығы болған бай адаммен тірі емен (Quercus virginiana) отырғызылып, күтімге алынған, бірақ оның көп бөлігі бұзылмаған күйде сақталған. Тіпті өнермен бұзылған жерлерде де Табиғат оларды қалпына келтіру үшін жұмыс істейді, адам аяғы оларды білмегендей етіп жасайды. Жердің аз бөлігі ғана қабірлермен толған, ал ескі үй қираған күйде. Бонавентураның ең көрнекті сұлулығы – оның тірі емендерден тұратын әсем аллеясы. Мен көрген ең тамаша отырғызылған ағаштар осылар, биіктігі шамамен 15 метр, диаметрі үш-төрт метр, кең жапырақты бастары бар. Басты бұтақтары көлденеңге қарай созылып, жолдың үстін жауып, оны толығымен көлеңкелейді, ал әр бұтақ папоротниктермен, гүлдермен, шөптермен және аласа пальмалармен әшекейленген. Бірақ осы ерекше бақтардың барлық өсімдіктерінің ішіндегі ең таңғажайыпы және ерекшесі – «Ұзын мүк» (Tillandsia usneoides) деп аталатын өсімдік. Ол барлық бұтақтарды жоғарыдан төменге дейін, ұзын күміс сұр жіптермен жабады, ұзындығы кемінде сегіз немесе он метрге жетеді, және желде баяу желбірегенде ерекше әсерлі, салтанатты көрініс тудырады. Сондай-ақ, өзінің жарқырауымен көзге көрінбейтін мыңдаған кішігірім ағаштар мен бұталар да бар. Бұл жерді жартылай тұзды батпақтар мен өзен аралдары қоршап тұр, олардың қамысы мен саздары әдемі жиек құрайды. Көптеген аққабақ бүркіттер батпақтың бойындағы ағаштар арасында қонақтайды. Олардың айқайлары әр таңертең естіледі, қарғалардың шуы мен сансыз құстардың әндерімен бірге, олар жапырақты бұталардың арасында жасырынып тұрады. Көптеген көбелектер, шыбықтар, барлық түрлі қуаншақ жәндіктер қуаныш пен ойнақылықтың кемелді қызуында сияқты. Бұл жер өмірдің орталығы сияқты. Өлгендер мұнда жалғыз билік жүргізбейді. Бонавентура мен үшін жануарлар мен өсімдіктердің ең таңғажайып жиынтығы. Мен батыс далаларынан, Висконсиннің бақша тәрізді ашық кеңістіктерінен, Индиана мен Кентуккидің бук, клен және емен ормандарынан, Саваннаның қараңғы, құпия кипарис ормандарынан жаңа ғана келдім, бірақ орманды аралағаннан бері Бонавентураның мүкке оранылған емендерінен гөрі осындай әсерлі ағаштар тобын таба алмадым. Мен басқа әлемнен жаңа келген адамдай таң қалдым. Бонавентура зират, өлілер қаласы деп аталады, бірақ осындай терең өмірде бірнеше қабірлер әлсіз. Өмір суының толқыны, құстардың әндері, гүлдердің қуанышты ырғағы, емендердің тыныш, бейтарап ұлылығы, қабірлердің осы жерін Иеміздің өмір мен жарықтың ең сүйікті мекендерінің бірі ретінде белгілейді. – «Қабірлердегі кемпинг», «Мың мильдік саяхат» кітабынан
Bonaventure Cemetery is a rural cemetery located on a scenic bluff of the Wilmington River, east of Savannah, Georgia. It is the largest of the city's municipal cemeteries, containing nearly The first burials took place in 1850, and three years later, Peter Wiltberger himself was entombed in a family vault. In 1867, John Muir began his Thousand Mile Walk to Florida and the Gulf. In October he sojourned for six days and nights in the Bonaventure cemetery, sleeping upon graves overnight, this being the safest and cheapest accommodation that he could find while he waited for money to be expressed from home. He found the cemetery even then breathtakingly beautiful and inspiring and wrote a lengthy chapter upon it, "Camping in the Tombs." Part of the grounds was cultivated and planted with live oak (Quercus virginiana), about a hundred years ago, by a wealthy gentleman who had his country residence here But much the greater part is undisturbed. Even those spots which are disordered by art, Nature is ever at work to reclaim, and to make them look as if the foot of man had never known them. Only a small plot of ground is occupied with graves and the old mansion is in ruins. The most conspicuous glory of Bonaventure is its noble avenue of live oaks. They are the most magnificent planted trees I have ever seen, about fifty feet high and perhaps three or four feet in diameter, with broad spreading leafy heads. The main branches reach out horizontally until they come together over the driveway, embowering it throughout its entire length, while each branch is adorned like a garden with ferns, flowers, grasses, and dwarf palmettos. But of all the plants of these curious tree gardens the most striking and characteristic is the so called Long Moss (Tillandsia usneoides). It drapes all the branches from top to bottom, hanging in long silvery gray skeins, reaching a length of not less than eight or ten feet, and when slowly waving in the wind they produce a solemn funereal effect singularly impressive. There are also thousands of smaller trees and clustered bushes, covered almost from sight in the glorious brightness of their own light. The place is half surrounded by the salt marshes and islands of the river, their reeds and sedges making a delightful fringe. Many bald eagles roost among the trees along the side of the marsh. Their screams are heard every morning, joined with the noise of crows and the songs of countless warblers, hidden deep in their dwellings of leafy bowers. Large flocks of butterflies, flies, all kinds of happy insects, seem to be in a perfect fever of joy and sportive gladness. The whole place seems like a center of life. The dead do not reign there alone. Bonaventure to me is one of the most impressive assemblages of animal and plant creatures I ever met. I was fresh from the Western prairies, the garden like openings of Wisconsin, the beech and maple and oak woods of Indiana and Kentucky, the dark mysterious Savannah cypress forests; but never since I was allowed to walk the woods have I found so impressive a company of trees as the tillandsia draped oaks of Bonaventure. I gazed awe stricken as one new arrived from another world. Bonaventure is called a graveyard, a town of the dead, but the few graves are powerless in such a depth of life. The rippling of living waters, the song of birds, the joyous confidence of flowers, the calm, undisturbable grandeur of the oaks, mark this place of graves as one of the Lord’s most favored abodes of life and light. – "Camping in the Tombs," from A Thousand Mile Walk
1933 жылы Гринвич қорымы Бонавентураға қосылды.
Greenwich Cemetery became an addition to Bonaventure in 1933.
Операциялар
Саванна қаласының тұрғындары және өзге де адамдар Бонавентурада жерлеу орынына құқық сатып ала алады.
Citizens of Savannah and others may purchase interment rights in Bonaventure.
Бонавентура тарихи қоғамы
1997 жылы мамыр айында Bonaventure Historical Society атты коммерциялық емес ұйым зиратқа қызығушылық танытты. Ұйым зираттағы жерлеулердің каталогын құрастырды.
The cemetery became the subject of a non profit group, the Bonaventure Historical Society, in May 1997. The group has compiled an index of the burials at the cemetery.
Құс қыз
Жақсылық пен зұлымдық бағында түн ортасы атты бестселлер кітаптың мұқабасындағы суретін Джек Ли түсірген. Суретте 50 жылдан астам уақыт бойы зиратта көзге түспей жатқан, «Құс қыз» деп аталатын жас қыздың әсерлі мүсіні бейнеленген. Кітап жарық көргеннен кейін, мүсін 1997 жылы Саваннадағы Тельфэр мұражайларында көрсету үшін зираттан көшірілді. 2014 жылдың соңында мүсін Саваннадағы Вест-Йорк көшесіндегі Тельфэр мұражайларының Джепсон өнер орталығындағы арнайы орынға көшірілді.
The cover photograph for the best selling book Midnight in the Garden of Good and Evil, taken by Jack Leigh, featured an evocative sculpture of a young girl, the so called Bird Girl, that had been in the cemetery, essentially unnoticed, for over 50 years. After the publication of the book, the sculpture was relocated from the cemetery in 1997 for display in Telfair Museums in Savannah. In late 2014, the statue was moved to a dedicated space in the Telfair Museums' Jepson Center for the Arts on West York Street, in Savannah.