Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Американдық джаз музыканты
American jazz musician
Теодор Джоанс (4 шілде 1928 – 25 сәуір 2003) – американдық джаз ақыны, сюрреалист, трубашы және суретші, ол 1960 жылдардан бастап Еуропа мен Африкада белгілі бір кезеңдерде саяхаттап жүрді. Оның туындылары бірнеше авангардтық бағыттардың тоғысқан жерінде тұр, ал кейбіреулер оны ауызша поэзия қозғалысының алға басушысы деп санайды. Дегенмен, ол "слам" поэзиясының бәсекелестік жағын сынады. Джоанс «Джаз – менің дінім, ал сюрреализм – менің көзқарасым» деген ұранымен белгілі. Ол 30-дан астам поэзия, проза және коллаж кітаптарының авторы, олардың ішінде «Black Pow Wow», «Beat Funky Jazz Poems», «Afrodisia», «Jazz is Our Religion», «Double Trouble», «WOW» және «Teducation» кітаптары бар.
Theodore Joans (July 4, 1928 – April 25, 2003) was an American jazz poet, surrealist, trumpeter, and painter, who from the 1960s spent periods of time travelling in Europe and Africa. His work stands at the intersection of several avant garde streams and some have seen in it a precursor to the orality of the spoken word movement. However, he criticized the competitive aspect of "slam" poetry. Joans is known for his motto: "Jazz is my religion, and Surrealism is my point of view". He was the author of more than 30 books of poetry, prose, and collage, among them Black Pow Wow, Beat Funky Jazz Poems, Afrodisia, Jazz is Our Religion, Double Trouble, WOW and Teducation.
Өмірбаян
Джоанс Иллинойс штатының Каир қаласында Теодор Джонс ретінде дүниеге келген. Оның ата-анасы Огайо және Миссисипи өзендеріндегі кемелерде жұмыс істеген. Ол трубада ойнаған және жарықтандырылған джаздың жанкүйері болған, боптың дамуын қадағалап, өмірінің соңына дейін барлық стильдегі және дәуірдегі джазды қолдады. Форт-Уэйн (Индиана штаты) және Луисвилл (Кентукки штаты) қалаларында өскен ол 1951 жылы Нью-Йорк қаласына көшер алдында Индиана университетінде көркем өнер саласында білім алды. Нью-Йоркте ол «Джаз әрекеті» деп атаған стильде сурет салды және өзінің поэзиясын оқыды, сондай-ақ ауызша жеткізудің жеке стилін дамытты. Ол Гринвич-Виллидждегі Бит буынының қатысушысы болды. Ол Джек Керуак пен Аллен Гинзберг, Лерой Джонс (кейіннен Амири Барака ретінде танылған), Грегори Корсо, Дайан Ди Прима, Боб Кауфман, Лоуренс Ферлингетти және тағы басқалармен бірге болды. Джоанс бір кезде ұлы джаз музыканты Чарли Паркермен бір бөлмеде тұрды. Баспагер Джон Кальдер атап өткендей, «Джоанс Гарлем мен Гринвич-Виллидждегі, 1950 және 60-шы жылдардағы Лондон, 60-шы жылдар мен 90-шы жылдардағы Париж, сондай-ақ басқа да еуропалық қалалар мен Малидегі Тимбуктудағы суретшілердің өмір салтына бейімделді, ол көптеген қыстарды өткізді». 1960 жылдардан бастап Джоанстың Мароккодағы Танжерде, содан кейін Тимбуктуда үйі болды. Ол сонымен қатар 1955 жылдың наурыз айында Чарли Паркер қайтыс болғаннан кейін Нью-Йоркте «Құс тірі» деген аңызды және граффитиді құрастырушы болды. 1990 жылдардың соңында Джоанс Сиэтлге көшіп, сол жерде және Ванкуверде, саяхаттары арасында, қайтыс болғанға дейін өмір сүрді. Ол 2001 жылы Before Columbus Foundation-нан американдық кітап сыйлығының өмір бойы жетістіктері үшін марапат алды. Тед Джоанс Британдық Колумбиядағы Ванкуверде қант диабетінің асқынуынан қайтыс болды. Оның 10 баласы болды және ол қыздарының бірін Сальвадор Далидің құрметіне Далин деп атады.
Joans was born in Cairo, Illinois, as Theodore Jones. His parents worked on the riverboats that plied the Ohio and Mississippi rivers. He played the trumpet and was an avid jazz aficionado, following Bop as it developed, and continued to espouse jazz of all styles and eras throughout his life. Growing up in Fort Wayne, Indiana, and Louisville, Kentucky, he earned a degree in fine arts from Indiana University, before moving in 1951 to New York City. In New York, he painted in a style he dubbed Jazz Action and read his poetry, developing a personal style of oral delivery called Jazz Poetry. He was a participant in the Beat Generation in Greenwich Village. He was a contemporary and friend of Jack Kerouac and Allen Ginsberg, Leroi Jones (later known as Amiri Baraka), Gregory Corso, Diane Di Prima, Bob Kaufman, Lawrence Ferlinghetti and others. Joans shared a room for a time with the great jazz musician Charlie Parker. As publisher John Calder noted, "Joans adapted himself to the lifestyles of artists in Harlem and Greenwich Village, the London of the 1950s and 60s, the Paris of the 60s to the 90s, as well as to those of other European cities and Timbuktu, in Mali, where he spent many winters." From the 1960s onward, Joans had a house in Tangier, Morocco, and then in Timbuktu. He was also the originator of the "Bird Lives" legend and graffiti in New York City after the death of Charlie Parker in March 1955. In the late 1990s Joans relocated to Seattle and resided there and in Vancouver, between travels, until his death. He was the recipient of the American Book Awards Lifetime Achievement Award in 2001, from the Before Columbus Foundation. Ted Joans died in Vancouver, British Columbia, due to complications from diabetes. He had 10 children and named one of his daughters Daline, after Salvador Dalí.
Тед Джоанс туралы эсселер
Мишель Фабр, "Тед Джоанс: Сюрреалистік гриот", "Харлемнен Парижде: Франциядағы афроамерикандық жазушылар 1840–1980", Иллинойс университеті, 1991. Роберт Эллиот Фокс, "Тед Джоанс және афроамерикандық әдеби канонның (b) бұзуы", MELUS, 29 том, 3/4 нөмірлер (2004 жылғы күз/қыс), Гейл әдебиет ресурстық орталығы. Амор Коли, "Қала бойынша дыбыстау: Тед Джоанстың «Құс тірі!» джаздық өнерлеу ретінде", "Бит драма: «Ұлы ойлау» буынының драматургтері мен қойылымдары", Блумсбери Метхен драма, 2016. Джоанна Паулик, "Тед Джоанстың сюрреалистік тарих сабағы", International Journal of Francophone Studies, 14 том, 1 және 2 нөмірлер (2011). doi: 10.1386/ijfs.14.1&2.221 1
Michel Fabre, "Ted Joans: the Surrealist Griot", in From Harlem to Paris: Black American Writers in France 1840–1980, University of Illinois, 1991. Robert Elliot Fox, "Ted Joans and the (b)reach of the African American literary canon", in MELUS, Vol. 29, nos 3/4 (Fall/Winter 2004), Gale Literature Resource Center. Amor Kohli, "Sounding Across the City: Ted Joans’s Bird Lives! as Jazz Performance", in Beat Drama: Playwrights and Performances of the "Howl" Generation, Bloomsbury Methuen Drama, 2016. Joanna Pawlik, "Ted Joans' surrealist history lesson", in International Journal of Francophone Studies, Vol. 14, issue 1 & 2 (2011). doi: 10.1386/ijfs.14.1&2.221 1
Тед Джоанс кинода
(1964) Луи ван Гастерен, Амстердам. Тед Джоанс Пит Куайтердің заманауи джаз тобымен бірге өлең оқиды, YouTube-та фрагменті бар. Панафрикалық мәдени фестиваль / Festival panafricain d'Alger (1969) Уильям Клейн, Франция/Алжир. Тед Джоанс Арчи Шепп пен туарег музыканттарымен бірге өлең оқиды. (1971) Джон Джереми режиссерлік еткен, Валь Вилмердің фотосуреттері қолданылған. Тед Джоанстың өзінің танымал "Джаз – менің дінім" өлеңін оқыған фрагменті бар. (1994) Нью-Йорк университетінде Джек Керуак конференциясында. Сент-Луис қаласынан Догон еліне дейін (1999) BBC-нің "Ұлы теміржол саяхаттары" сериясының бір бөлігі. Режиссері Дэвид Хикман, сценарийін Дэнни Гловер жазған. Жоанс, Дэнни Гловер, Клайд Тейлор және басқалар Малиде. Уау! Тед Джоанс тірі! Курт Хеммер мен Том Ноффтың (2010) туындысы. Тед Джоансқа арналған құрмет, оның 2002 жылы Иллинойс штатының Палатин қаласындағы Харпер колледжінде оқыған фрагменті бар.
(1964) by Louis van Gasteren, Amsterdam. Ted Joans reads with Piet Kuiters Modern Jazz Group, excerpt on YouTube. Pan African Cultural Festival / Festival panafricain d'Alger (1969) by William Klein, France/Algeria. Features Ted Joans reading with Archie Shepp and Touareg musicians. (1971), directed by John Jeremy with the photographs of Val Wilmer. Features Ted Joans' voice reading one of his signature poems, "Jazz is My Religion". (1994) at Jack Kerouac conference, New York University. From St. Louis to Dogon Country (1999) part of the BBC series Great Railway Journeys. directed by David Hickman, written by Danny Glover. Features Joans and Danny Glover, Clyde Taylor and others in Mali. WOW! Ted Joans Lives! by Kurt Hemmer and Tom Knoff (2010). An homage to Ted Joans, featuring his reading at Harper College, Palatine, Illinois, in 2002.