Ральф Глисон: Америкалық музыка сыншысының өмірі мен қызметі

Кіріспе

Американдық музыка сыншысы (1917–1975)

Ральф Джозеф Глисон (1 наурыз 1917 – 3 маусым 1975) – американдық музыка сыншысы және колоннист. Ол көп жыл бойы "San Francisco Chronicle" газетіне материалдар жазды, "Rolling Stone" журналының негізін қалаушы редакторы және Монтерей джаз фестивалінің құрылтайшысы болды. Джаз және рок музыкасын зерттеудегі алғашқылердің бірі ретінде, ол "San Francisco Chronicle" газетінің рок дәуіріне өтуіне ықпал етті.

Өмір және мансап

Ральф Джозеф Глисон 1917 жылдың 1 наурызында Нью-Йорк қаласында дүниеге келді. Глисон джазды Нью-Йорк штатының Чаппакуа қаласындағы Хорас Грили орта мектебінде оқып жүргенде, қызылша ауруына шалдыққанда радиодан Луи Армстронг, Эрл Хайнс және Флетчер Хендерсонның ойнағанын естігенде танысты. 1938 жылы Колумбия университетін бітірді (онда ол Columbia Daily Spectator газетінің жаңалықтар редакторы болды). 1939 жылы Глисон Юджин Уильямс, Ральф де Толедано және Жан Рэйбернмен бірге Jazz Information ұйымын құрды, ол 1940 жылы Жан Рэйбернге үйленіп, үш бала сүйді. Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде ол Соғыс ақпарат бюросында жұмыс істеді. Соғыстан кейін Глисон Сан-Францискоға көшті, оны Нью-Йорктан гөрі джаз тыңдауға ыңғайлы қала деп есептеді және San Francisco Chronicle газетіне жазуға кірісті. Глисон джаз туралы колонка жазды, радио бағдарламаларын жүргізді және Джеймс Л. Лайонспен бірге Монтерей джаз фестивалін ұйымдастырды. Ол сондай-ақ Ленни Брюстің комедиялық альбомдарына сыртқы жазбалар жазды және 1962 жылы Сан-Францискодағы Ленни Брюстің әдепсіздікке қатысты сот процесінде қорғау тарапынан куәлік берді. Глисон 1959 жылғы Франк Синатраның "No One Cares" және 1970 жылғы Майлс Дэвистің "Bitches Brew" сияқты көптеген альбомдарға сыртқы жазбалар жазды. 1948 жылдан 1960 жылға дейін DownBeat журналының редакторы және сыншысы болды. Сондай-ақ, ол Калифорния университетінде (1960-1963) және Сонома мемлекеттік университетінде (1965-1967) музыканы бағалау курстарын оқытты. Глисон 1960 жылдардың соңында Джефферсон Эйрплейн және Grateful Dead сияқты Bay Area аймағының бірнеше рок-топтарын қолдағанда кеңінен құрметтелген комментатор болды. Глисонды кейде Лос-Анджелестегі музыканттардың маңыздылығын азайтуы немесе оларды елемеуі үшін сынға алғанмен, басқалары оның шығармашылық күш пен музыка бизнесінің өнімдері арасындағы айырманы дұрыс көрсеткенін айтты. Глисон Сан-Францискодағы солшыл "Ramparts" журналының редакторы болды, бірақ редактор Уоррен Хинкл қаланың өсіп келе жатқан хиппи халқына сын айтқаннан кейін жұмыстан кетті. "Ramparts" журналының тағы бір редакторы Янн Веннермен бірге Глисон екі апта сайын жарық көретін "Rolling Stone" музыка журналын құрды, ол 1975 жылы қайтыс болғанға дейін оған кеңесші редактор ретінде үлес қосты. Ол қайтыс болған кезде Веннермен және журналмен арасы суық болатын. Он жыл бойы ол New York Post және АҚШ пен Еуропаның көптеген газеттерінде жарық көрген джаз және поп-музыка туралы апталық колонка жазды. Глисонның мақалалары басқа да басылымдарда жарияланды, соның ішінде The New York Times, The Guardian, The Times, New Statesman, Evergreen Review, The American Scholar, Saturday Review, New York Herald Tribune, Los Angeles Times, Chicago Sun Times, Sydney Morning Herald, Playboy, Esquire, Variety, The Milwaukee Journal және Hi Fi/Stereo Review. Ұлттық білім беру телеарнасы (қазір PBS) үшін Глисон джаз және блюз туралы жиырма сегіз бағдарламадан тұратын "Jazz Casual" атты телесериясын жасады, онда Диззи Гиллеспи, Б.Б. Кинг, Джон Колтрейн, Дэйв Брубек, Modern Jazz Quartet, Винс Гуаралди Бола Сетемен, Джимми Уизерспун және Сонни Роллинс сияқты музыканттар қатысты. Бұл сериал 1961 жылдан 1968 жылға дейін көрсетілді. Ол сондай-ақ Дьюк Эллингтон туралы екі сағаттық деректі фильм жасады, ол екі рет Эмми сыйлығына ұсынылды. Телевизия үшін түсірілген басқа фильмдерге Монтерей джаз фестивалі туралы төрт бөлімді сериал, эстрадалық музыка туралы алғашқы деректі фильм "Анатомия хитінің" және Сан-Франциско рок-музыкасы туралы бір сағаттық бағдарлама "Go Ride the Music" (Fanfare сериалдың 9-шы бөлімі), Ұлттық білім беру телеарнасы үшін "A Night at the Family Dog" (10-шы бөлім) және "West Pole" кірді. Алайда Глисонның ең маңызды мұрасы – "Rolling Stone" журналындағы жұмысы. Оның есімі, Хантер С. Томпсонның есімімен бірге, ол қайтыс болғаннан кейін 40 жылдан астам уақыт өткеніне қарамастан, журналдың мастхатында әлі де сақталған. 1975 жылдың 3 маусымында Глисон 58 жасында Калифорния штатының Беркли қаласында жүрек талмасынан қайтыс болды.

Ralph Joseph Gleason was born in New York City on March 1, 1917. Gleason discovered jazz when, during a siege of measles while a student at Horace Greeley High School in Chappaqua, New York, he heard Louis Armstrong, Earl Hines and Fletcher Henderson on the radio. He graduated from Columbia University (where he was news editor of the Columbia Daily Spectator) in 1938. In 1939, Gleason co founded Jazz Information with Eugene Williams, Ralph de Toledano, and Jean Rayburn, who Gleason would marry in 1940 and have three children. During World War II, he worked for the Office of War Information. After the war, Gleason settled in San Francisco, which he considered a better town for hearing jazz than New York, and began writing for the San Francisco Chronicle. Gleason wrote a syndicated column on jazz, hosted radio programs, and co founded the Monterey Jazz Festival with James L. Lyons. He also wrote liner notes for Lenny Bruce's comedy albums and testified for the defense at Bruce's San Francisco 1962 obscenity trial. Gleason wrote liner notes for a broad variety of releases, including the 1959 Frank Sinatra album No One Cares and the 1970 Miles Davis album Bitches Brew. From 1948 to 1960, he doubled as an associate editor and critic for DownBeat. He also taught music appreciation courses at University of California Extension (1960 1963) and Sonoma State University (1965 1967). Gleason was a widely respected commentator when he began to support several Bay Area rock bands, including Jefferson Airplane and the Grateful Dead, in the late 1960s. Although Gleason was sometimes criticized for minimizing the importance of or simply ignoring acts from Los Angeles, others judged that he was making a valid distinction between works of creative vitality and music business product. Gleason was a contributing editor to Ramparts, a prominent leftist magazine based in San Francisco, but quit after editor Warren Hinckle criticized the city's growing hippie population. With Jann Wenner, another Ramparts staffer, Gleason founded the bi weekly music magazine Rolling Stone, to which he contributed as a consulting editor until his death in 1975. He was in the midst of an acrimonious split with Wenner and the magazine when he died. For ten years he also wrote a syndicated weekly column on jazz and pop music that ran in the New York Post and many other papers throughout the United States and Europe. Gleason's articles also appeared other publications, including The New York Times, The Guardian, The Times, New Statesman, Evergreen Review, The American Scholar, Saturday Review, the New York Herald Tribune, the Los Angeles Times, the Chicago Sun Times, the Sydney Morning Herald, Playboy, Esquire, Variety, The Milwaukee Journal1 and Hi Fi/Stereo Review. For National Educational Television (now known as PBS), Gleason produced a series of twenty eight programs on jazz and blues, Jazz Casual, featuring Dizzy Gillespie, B. B. King, John Coltrane, Dave Brubeck, the Modern Jazz Quartet, Vince Guaraldi with Bola Sete, Jimmy Witherspoon, and Sonny Rollins, among others. The series ran from 1961 to 1968. He also produced a two hour documentary on Duke Ellington, which was twice nominated for an Emmy. Other films for television included a four part series on the Monterey Jazz Festival, the first documentary for television on pop music, Anatomy of a Hit, and the hour long programs on San Francisco rock, Go Ride the Music, for the series Fanfare, episode 9, for National Educational Television, A Night at the Family Dog, episode 10, for National Educational Television, and West Pole. Gleason's lasting legacy, however, is his work with Rolling Stone. His name, alongside that of Hunter S. Thompson, still remains on the magazine's masthead today, more than four decades after his death. On June 3, 1975, Gleason died of a heart attack at the age of 58 in Berkeley, California.

Цитаталар

Бұл ұрпақ ән жазатын ақындарды өндіріп келеді, және Америкалық эстрадалық музыканың 60 жылдық тарихында бұрын ешқашан осылай болған емес. 1976 жылы Сантананың «Caravanserai» альбомына жазған рецензиясында Глисон альбомның музыканың дыбысы мен әншілік өнерде адамзаттың жалпыға ортақ екендігін бекітіп, тікелей жеткізгенін айтты.