Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Англиялық саясаткер және пэр Дэниел Финч, 2-ші Ноттингем графы, 7-ші Винчилси графы ПК (2 шілде 1647 – 1 қаңтар 1730) – 1714 жылы Ганноверлік мұрагерлікті қолдаған ағылшын тори саясаткері және пэрі.
English politician and peer
Daniel Finch, 2nd Earl of Nottingham, 7th Earl of Winchilsea PC (2 July 16471 January 1730) was an English Tory politician and peer who supported the Hanoverian Succession in 1714.
Шығу тегі
Ол 1647 жылғы 2 шілдеде, Англияның лорд-канцлері, Ноттингемнің 1-ші графы (1620-1682) Хенедж Финч пен оның әйелі, Дэниел Харвидің қызы Элизабет Харвидің ұлы ретінде дүниеге келді. Оның шөбере әжесі – Винчилсияның 1-ші графинясы Элизабет Финч болған.
He was born on 2 July 1647, the son of Heneage Finch, 1st Earl of Nottingham (1620 1682), Lord Chancellor of England, by his wife Elizabeth Harvey, a daughter of Daniel Harvey. His great grandmother was Elizabeth Finch, 1st Countess of Winchilsea.
Білім
Оның балалық шағы туралы көп мәлімет жоқ. Ол 1658 жылы Вестминстер мектебіне түсті, онда үш жыл бойы Оксфордтағы Крайст-Черчтегі директор және әкесінің бұрынғы ұстазы доктор Ричард Басбидің үйінде тұрды. Дэниел де Крайст-Черчке барып, оның оқудағы табысы әкесіне олардың шынайылығына күмән келтірді. 1662 жылдың 26 шілдесінде ол Крайст-Черчте джентльмен-коммонер ретінде тіркелді. 1663 жылдың сәуір айында әкесі оған "еңбекқорлық және адалдық туралы естіген атыңызды жоғалтпаңыз" деп хат жазды. Оксфордқа келгеннен кейін бір ай өткен соң, әкесі оған "Англия шіркеуіне құрметпен қарауға, оны қорғауға және мойынсұнуға тырысу үшін жиі дұға оқыңыз" деп кеңес берді. Ал үйден алғашқы Пасхаға дейін қалғанда ол: "Тек жүрегіңде тұрып, бүкіл өміріңді басқаратын дін ғана сені шынайы дана ете алады" деп жазды. Алайда, Финч ауруға шалдықты және осы себептен Оксфордты бітірмей кетіп қалуы мүмкін. Финч 1665 жылдан 1668 жылға дейін Grand Tour сапарымен Франкфурт, Мюнхен, Венеция, Флоренция, Неаполь, Рим және Париж қалаларын аралады. Англияға оралғаннан кейін ол Корольдік қоғамның мүшесі болып тағайындалды, ал туысы сэр Роджер Твисден Финчтің әкесіне "барлығы оны өте әдепті адам деп айтады, сіз бен әйеліңіз одан үлкен қуаныш аласыз" деп жазды. Кейін 1689 жылы ол Кенсингтондағы Ноттингем үйін Уильям патшасы мен Мэри патшайымына 20 000 фунт стерлингке сатты, содан кейін Кристофер Рен бұл үйді Кенсингтон сарайына айналдырды.
Little is known about his upbringing. He entered Westminster School in 1658, where he boarded for three years at the house of Dr. Richard Busby, the headmaster and his father's former tutor at Christ Church, Oxford. Daniel also went to Christ Church and the excellence of his studies made his father doubt their authenticity. He matriculated at Christ Church as a Gentleman Commoner on 26 July 1662. In April 1663, his father wrote to him, advising that he "loose not the reputation which I am told you have gayn'd of diligence and sobriety". His father also advised him a month after he had arrived in Oxford "to frequent the publique prayers, and study to reverence and defend, as well as to obey, the Church of England" and when his first Easter away from home was approaching, he wrote, "Nothing can make you truly wise but such a religion as dwells upon your heart and governs your whole life". However, Finch suffered from illness and it may be due to this that he left Oxford without graduating. Finch went on his Grand Tour from 1665 to 1668, visiting Frankfurt, Munich, Venice, Florence, Naples, Rome and Paris. After he returned to England he was appointed a Fellow of the Royal Society and his cousin Sir Roger Twysden wrote to Finch's father that "every body speaks him a very gentleman, and one you and your lady are likely to have much comfort in". Later in 1689, he sold Nottingham House in Kensington to King William and Queen Mary for £20,000, the house was then expanded by Christopher Wren into Kensington Palace.
Мансап
1679 жылы Дэниел Финч Личфилдтен парламентке сайланды. 1682 жылы ол әкесінен кейін Ноттингем графы атанды. 1685 жылы Йорк герцогының жариялануына қол қойған құпия кеңесшілердің бірі болды, бірақ Джеймс II патшалығының барлық кезеңінде сарайдан алшақ жүрді. Соңғы сәтте Вильгельм Оранскийға шақыру жіберуге келіспеді, ал Джеймс II қашқаннан кейін, Джеймстің номиналды түрде король болып қалуын, ал Вильгельмнің регент болуын қолдаған партияның жетекшісі болды. Вильгельм мен Мэридің басқару кезеңінде Лорд-канцлер лауазымын қабылдамады, бірақ Мемлекеттік хатшы лауазымын қабылдап, 1693 жылдың желтоқсанына дейін сақтап қалды. 1702 жылы Анна патшайым тұсында Лорд Годольфиннің министрлігіне қайтадан кірісті, бірақ 1704 жылы зейнетке шықты. 1711 жылы Испания мұрагерлік соғысы кезінде Роберт Харли, Оксфорд графының тори министрлігі Франциямен бейбіт келісімге келуге тырысты. 7 желтоқсанда Финч «Испаниясыз бейбітшілік болмайды» деген түзету ұсынды, ол Испания мен Батыс Индияны Бурбон әулетінің мүшесінің иелігінде қалдырған Франциямен кез келген бейбітшілікті айыптады. Финч бір сағат бойы сөйлеп, «он төрт баласы болса да, осы қараңғы және беймәлім бейбіт шарттарға келісуден гөрі жылына бес жүз фунтпен өмір сүруге дайын екенін» мәлімдеді. Ноттингем Ратлендтегі төбеде Берли сарайын салды, ол өзінің көп бөлігімен сәулетші болды және құрылысының ең ұсақ бөлшектеріне де араласты. Жобаны бастамас бұрын Ноттингем лорды сэр Кристофер Ренмен кеңесті, бірақ оның орнына Генри Дормерді (1727 жылы қайтыс болған) тек құрылысты бақылау үшін жұмысқа алды. Сарай 1705 жылы аяқталды, бірақ ол және оның үлкен отбасы оны толық аяқтамас бұрын көшіп келді. Георг I патша таққа отырғаннан кейін ол Кеңестің Лорд-президенті болды, бірақ 1716 жылы ол қызметтен толығымен шеттеді. 1729 жылдың 9 қыркүйегінде ол екінші туысы Джон Финч, 6-шы Винчилси графының үйленбеген күйінде қайтысынан кейін Винчилси графы атағына ие болды. Ноттингем Ноттингем атағына деген отбасылық мақтанышының арқасында жоғарырақ атақ алуға құлшынбады, сондықтан ол екі атақты біріктірді (одан әрі аталық атағы Ноттингем графымен біріктірілді). Ол 1730 жылдың 1 қаңтарында Берлидегі төбеде қайтыс болды.
Daniel Finch entered parliament for Lichfield in 1679. In 1682 he succeeded his father as Earl of Nottingham. He was one of the privy councillors who in 1685 signed the order for the proclamation of the Duke of York, but during the whole of the reign of James II, he kept away from the court. At the last moment, he hesitated to join in the invitation to William of Orange and after the flight of James II, he was the leader of the party who were in favour of James being King in name and William being regent. He declined the office of Lord Chancellor under William and Mary, but accepted that of Secretary of State, retaining it until December 1693. Under Queen Anne in 1702, he again accepted the same office in the ministry of Lord Godolphin, but finally retired in 1704. In 1711, during the War of the Spanish Succession, the Tory ministry of Robert Harley, 1st Earl of Oxford was attempting to negotiate peace with France. On 7 December Finch moved the 'No peace without Spain' amendment to the vote of thanks, which condemned any peace with France that left Spain and the West Indies in possession of a member of the House of Bourbon. Finch spoke for one hour and declared that "though he had fourteen children, he would submit to live upon five hundred pounds a year rather than consent to those dark and unknown conditions of peace". Nottingham built Burley on the hill mansion in Rutland, he was to a large extent his own architect and involved himself in the minutiae of its construction, before embarking on the project, Lord Nottingham consulted Sir Christopher Wren, but instead employed Henry Dormer (died 1727) just to supervise its building. It was completed in 1705, but he and his large family moved in before its completion. On the accession of King George I he was made Lord President of the Council but in 1716 he finally withdrew from office. On 9 September 1729, he succeeded to the title Earl of Winchilsea after his 2nd cousin John Finch, 6th Earl of Winchilsea died unmarried. Nottingham was reluctant to receive the superior title due to his own familial pride with the Nottingham title, so he combined the title (henceforth became united with his paternal title of Earl of Nottingham). he died on 1 January 1730 on Burley on the hill.