Еуропалық келісімді жұмысшылар және Америкаға көшу шарттары

Кіріспе

Еуропалық келісімшарт бойынша жұмыс істеушілер

Редментьерлер – 18-шы немесе 19-шы ғасырдың басында Америка колонияларына (көбінесе Пенсильванияға) өту үшін өздерін мерзімдік еңбекке сату арқылы Атлантикалық мұхиты арқылы сапар құнын төлеген кеме компаниясына қарызын өтеген еуропалық иммигранттар еді. Ерте колониялық кезеңнен кейін британдық мерзімді еңбекшілер көбінесе редментьерлер ретінде келмеді, себебі оларға заңмен қорғау шаралары қарастырылған. Редментьерлердің жағдайы қиын болды, өйткені олар ұзақ және ауыр сапардан кейін, туған жеріне қайту мүмкіндігі болмағанда, Америкаға келгеннен кейін ғана еңбек шарты бойынша келісімдер жасады.

Тарих

Америка Тәуелсіздік соғысына дейін Ұлыбританиядан Америка колонияларына кейбір сотталғандар жіберілді және ресми түрде кешірім алғанға дейін келісімшарт бойынша жұмыс істеп, мерзімі бітті. Америкада еңбекке сұраныс көп болғандықтан, бос адамдар да жұмысқа тартылды. Өздерін ұстауға қаржысы жетпегендер келісімшартқа бағынды, ол оларға жер және теңіз тасымалы және басқа да шығындар өтелгенге дейін жалақысыз жұмыс істеуді міндеттеді. Жүйенің теріс пайдаланылуы, жалдамалы жұмысшыларды алдау және тіпті оларды мәжбүрлеп жұмысқа алу сияқты жағдайларға байланысты, британдық парламент британдық азаматтарды ең жаман зұлымдықтардан қорғайтын заңдар қабылдады. Заңға сәйкес, құлдықтың нақты шарттары мен талаптары Ұлыбританиядағы судьядан бекітілуі керек еді және судья мөрі жоқ кез келген келісімшарт колонияларда күшін жойды. Бұл британдық келісімшарт бойынша жұмыс істеушілердің потенциалды отар иелері үшін аз қызығушылық тудырды. Ұқсас заң Ирландияда Парламент актісі арқылы қабылданды, онда Америкаға өту үшін жұмысшы келісімшартты сатып алушыға белгілі бір мерзімге, әдетте төрт жылға, еңбегіне барлық құқықтарды берді. Келісімшарт бойынша жұмыс істеуге үміткер анықталғаннан кейін, эмиграциялық агент немесе кеме капитаны шарттар мен артықшылықтарды егжей-тегжейлі сипаттаған міндетті келісімшарт жасасты және келісімшарт жергілікті судьяның алдына ұсынылды. Британдық емес иммигранттар мұндай қорғауға ие болған жоқ. Егер олар құтқару жүйесін пайдаланса, олар болашақ қожайындарымен ең қиын жағдайда келісімшарт жасауға мәжбүр болды, кемеден шығуға рұқсат етілместен бұрын, ұзақ сапардың соңында иіссіз, жәндіктерге толы кемеде. Кейіннен 18 ғасырдың басында неміс тілінде сөйлейтін бірнеше отарлаушылар кеме компанияларымен келісімге келіп, отбасы мүшелерін кемеден "құтқару" үшін, яғни жол ақысын төлеу арқылы жіберді - шартты түрде адамдық жүктің "ақысы". Кеме иелері бұл мүмкіндікті тиімді деп санады. Олар еуропалықтарды алдын ала төлемсіз көшіп кетуге шақырып, Америка колонияларындағы кез келген адамға саяхатшыларды құнын өтеуге рұқсат берді. Кеме компаниясы бағаны белгіледі және болашақ қожайын иммигрантпен жол ақысын төлеу үшін қанша жыл жұмыс істейтінін анықтау үшін тікелей келісті. Бос орынды толтыру үшін кедей еуропалықтар Роттердамдағы кемелерде "Ньюлендерлер" немесе "жаңа келгендер" арқылы жұмысқа алынды, олар Америкада тұрып, бірақ Америкаға қайтып оралу үшін кейбір мүліктерін немесе отбасы мүшелерін алу үшін Еуропаға оралды. Жаңа келгендер кемеге келген әрбір адам үшін комиссия алды, соның ішінде Америкаға қайтып бара жатқан кеме де. Сондықтан олар иммигрант үшін бағдарламаның қалай жұмыс істейтіні туралы сенімді ақпарат көзі бола алмады. Ньюлендерлер шаруаларды таңқалдыру үшін сәнді киім киіп, германдық елдерде саяхаттап, жұмыс іздеушілерді іздеді. Бұл кедейлердің көпшілігі Америкада отбасы мүшелері арқылы құтқарылмады, сондықтан термин шатастырады, өйткені олардың көпшілігі көші-қон үшін өз еңбегімен, көз жасымен және кейде өмірімен төледі. Америкада олардың еңбегі заңмен сатып алынып сатылатын тауар ретінде қарастырылды, олардың келісімшарттары аяқталғанға дейін. Құтқарушылар мен африкалық құлдардың арасындағы басты айырмашылықтар құтқарушылар өз еркімен келгені (қалай болғанда да дұрыс ақпараттандырылмаған) және олардың кейбір заңдық құқықтары мен келісімшарт аяқталу күні болды. Мысалы, 1662 жылғы Вирджиния заңы құл және келісімшарт бойынша жұмыс істейтін әйелдер, олардың қожайындарынан бала туған жағдайда, келісімшарттары аяқталғаннан кейін жергілікті шіркеу қызметкерлері үшін қосымша екі жыл қызмет етуге мәжбүрледі. Оларға жасаған әрекеттері үшін қожайындарына ешқандай жаза қарастырылмады. Алайда, Вирджиния штатының сол жылы қабылданған заңына сәйкес, "қызметшілеріне (шағымдануға негізді себептері болған жағдайда) қатал және жаман қарауға немесе диета немесе қажетті заттар жетіспеуге байланысты шағымданып, қожайындарына хабарлаған қызметшілер өз шағымдарына шешім табуға құқылы". Кемедегі құтқарушыларды зорлық-зомбылыққа салу туралы көптеген деректер бар. Егер адам Атлант мұхитының жартысынан кейін қайтыс болса, оның отбасының аман қалған мүшелері марқұмның жол ақысын төлеуі керек еді. Құтқарушының жүгін де экипаж жиі ұрлаған. Сонымен қатар, көптеген саяхатшылар өздерінің жол ақысын төлеуге жеткілікті қаражатпен сапарды бастады, бірақ оларға артық төлем жасалды, сондықтан олар төлеуге тиіс борышпен келді, сондықтан оларды құтқару қажет болды. Егер кеме барлық жолаушылардың келісімшарттары сатылмастан бұрын Еуропаға қайтуға мәжбүр болса, американдық порттағы агент оларды сатып алушы пайда болғанға дейін қамауда ұстады. Келісімшарт бойынша жұмыс істеуге кеткен құтқарушылар ферма жұмысшылары, үй шаруашылығына көмекшілер, шеберханаларда және тіпті дүкен сатушылары болып жұмыс істеді. Олардың қызмет мерзімі аяқталғанға дейін үйленуіне әдетте тыйым салынды. Көбінесе, ажырасу шарттарында қызметшіге киім жинағы және кейде қазық немесе балта берілуі көзделген. Сондай-ақ, кейбір келісімшарттарда қожайын қызметшіні Библиядан оқуға және жазуға үйретуі талап етілді. Жағдай кейде қиын болды, газеттерде қашқан қызметшілерді қайтару туралы жарияланған хабарламалар мен тізімдер осыны көрсетеді. Роттердамдық кемелер әдетте Ұлыбританияда (әдетте Каус) британдық кеденді өткізіп, колонияларға бару үшін тоқтады. Филадельфиядағы 1772 жылдан 1773 жылға дейінгі келісімшарт тіркеу тізімі сақталған, ол құтқарушылардың көпшілігі өз қожайындарына төлеу үшін бес-жеті жыл жұмыс істегенін көрсетеді. (Библия кез келген келісімшарт мерзімі жеті жылдан аспау керектігін айтты, бұл заң мен қоғамдық пікірге әсер етті.)

Up until the American Revolutionary War, some convicts from the United Kingdom were transported to the American Colonies and served out their time as indentured servants before receiving an official pardon. Labor was in demand in Colonial America, and so free persons were also recruited. Those who could not afford to pay their own way came under indentures which obligated them to work for no wages, until their land and sea transportation and other expenses had been covered. Because of abuse of the system, which included lying to recruits and even shanghaiing them, the British Parliament enacted laws protecting British subjects from the worst abuses. The law required that the specific terms and conditions of servitude be approved by a magistrate in Great Britain, and that any indentures not bearing a magistrate's seal were unenforceable in the colonies. This resulted in British indentured servants becoming less attractive to potential colonial masters. A similar law was passed in Ireland, in an act of Parliament, whereby, in return for passage to America, the servant gave the purchaser of his indenture all rights to his labour for an agreed period of time, usually four years. Once a candidate for indentured servitude was identified, the emigration agent or visiting ship captain negotiated a binding contract detailing the terms and benefits, and the contract was presented before a local magistrate. Non British immigrants had no such protections. If they used the redemptioner system, they were forced to negotiate their indentures with their future master at the worst possible time, before they were allowed to leave a stinking, vermin infested ship, at the end of a long voyage. A few early 18th century German speaking colonists later sent for family members, back in the old world, by agreeing with the shipping companies to "redeem" their loved ones off the arriving vessel by paying the passage —more or less a form of COD for human cargo. Ships' owners soon saw this as a lucrative opportunity. They recruited Europeans to emigrate without payment up front, and allowed anyone in the American Colonies to redeem the travelers. The fare was set by the shipping company and the prospective master bargained directly with the immigrant to determine how many years he or she would work to pay off the "loan" of the fare. To fill empty holds, poor Europeans were recruited onto ships in Rotterdam by “Neulaenders” (aka Neulander), or “newlanders,” who were already living in America, but had returned to Europe to pick up some possessions, or family members, to take back to America. Neulaenders received a commission for each person they brought to the ships at the harbor, including the ship that they were going to return to America on. Therefore, they were not always a trustworthy source of information about how the program would work for the emigrant. The Neulaenders were dressed in fancy clothes, in order to impress the peasants, as they wandered about Germanic countries doing their recruiting. The vast majority of these poor, go now pay later travelers were not redeemed by family members, in America, and so the term is misleading in that most of them paid for their emigration with their own toil, tears, and sometimes their life, as a redemptioner. In America, their labour was considered a good to be lawfully bought and sold until their indentures matured. The main differences between redemptioners and African slaves, were that redemptioners came of their own accord (even if misinformed) and that they had some legal rights and an “out of indenture” date to look forward to. An example of how the indentured servant was viewed is the 1662 Virginia law that forced both slave and indentured servant females, who bore children by their masters, to serve even more time, after their indentures had ended, for an additional two years, for the local churchwardens. No penalty was specified for their masters for what they had done to them. On the other hand, a Virginia law of the same year stipulated that "any servant giving notice to their masters (having just cause of complaint against them) for harsh and bad usage, or else for want of diet or convenient necessaries [shall] have remedy for his grievances." Abuse of redemptioners on board the ships is well documented. If a person died, after half way across the Atlantic, the surviving family members had to pay for the deceased's fare. The redemptioner's baggage was often pilfered by the crew as well. Furthermore, many travelers started their journey with sufficient funds to pay their way, but were overcharged, so that they arrived with a debt to settle, and therefore, they had to be redeemed. If the ship needed to sail back to Europe, before all of the passengers’ indentures had been sold, an agent in the American port kept them confined, until a buyer presented himself. The redemptioners who became indentured servants ended up working as farm laborers, household help, in workshops, and even as store clerks. They were typically prevented from marrying until after their term of service ended. Often, the terms of separation stipulated that the servant receive a suit of clothing and sometimes, a shovel or an axe. Also, some contracts required the master to teach the servant to read and write from the Bible. Conditions were sometimes harsh, as evidenced by the lists and paid announcements for the return of escaped servants in the newspapers. The Rotterdam ships always stopped first in the U. K. (often at Cowes) to clear British customs, before proceeding to the Colonies. A list of indenture registrations in Philadelphia from 1772 to 1773 survives, and it reveals that most redemptioners worked for five to seven years, to pay their masters off. (The Bible allowed no more than seven years term of any contract, and this influenced both the law and public opinion.)

Есептер

Құтқарушылардың тірі қалған екі ғана бірінші тұлға баяны 2006 жылдың қыркүйек айында «Жандар сатылымда: екі неміс құтқарушысы революциялық Америкаға келді» кітабында жарияланды. Таныс жағдай, екеуі де 1772 жылдың күзінде «Салли» кемесімен Филадельфияға келді. Джон Фредерик Уайтхед және Йохан Карл Бюттнер Балтық теңізіндегі қалалардан тартылып, Роттердамға дерлік тұтқындар ретінде жіберілді, бастапқыда Индонезияға аттанатын Голландтың Шығыс Индия компаниясының кемелеріне тапсырылуы тиіс еді. Оларды бақылап отырғандар бұл мүмкіндікті пайдалана алмады, сондықтан оларды Пенсильванияға бағытталған кемеге тапсырды. Уақыт өте келе, келісімшарттарын орындаған немістер неміс-американдық қоғамдар құрды, ал олар үшін маңызды міндеттердің бірі – кеме компанияларының әдепкі ережелерін және қадағалауын жақтап сөйлеу болды. Миссуриге көшіп келген неміс иммигранты Готфрид Дуден, оның 1829 жылы жарияланған хаттары 1800 жылдары неміс тілді эмиграцияны АҚШ-қа ынталандыруға үлкен үлес қосты, құтқарушылар туралы жазды. «Теңіз арқылы сапардың қиындықтарымен өздерінің арман жерін сатып алғандай ойлайтын кедей еуропалықтар бес, жеті немесе одан да көп жылға күллі күндік жұмысшының алты айда табатын сомаға құлдыққа түседі. Әйел күйеуінен, балалар ата-аналарынан айырылып, мүмкін, ешқашан көре алмайды». Бірақ Дуден хаттарын жариялаған кезде құтқарушылар жүйесі дерлік тоқтатылған еді.