Кіріспе
Уильям Ганнауэй "Пастор" Браунлоу (29 тамыз 1805 – 29 сәуір 1877) – американдық газет баспашысы, методист миссионері, кітап авторы, соғыс тұтқыны, лекторы және саясаткер. Ол 1865 жылдан 1869 жылға дейін Теннесси штатының 17-ші губернаторы, ал 1869 жылдан 1875 жылға дейін Теннесси штатынан АҚШ Сенаторы болып қызмет етті. Браунлоу 1830-шы жылдардың соңы мен 1840-шы жылдардың басында Шығыс Теннессидегі "Уиг" газетінің редакторы ретінде танымал болды, ол "Уиг" партиясының идеалдарын насихаттады және Америка Азамат соғысына дейінгі жылдары сецессияға қарсы болды. Браунлоудың келісімсіз және радикалды көзқарастары оны Теннесси саяси тарихындағы ең даулы тұлғалардың біріне және АҚШ-тың реконструкция дәуіріндегі ең әйгілі саясаткерлердің біріне айналдырды. 1820-ші жылдары методист миссионері ретінде мансап бағалаған Браунлоу басқа христиандық ағымдардың миссионерлерімен өткізген пікір таластары үшін жоғары лауазымды тұлғалар тарапынан мақталып, сыналып та бағаланды. Кейіннен газет баспашысы және редакторы ретінде ол діни және саяси қарсыластарына қарсы үздіксіз шабуылдарымен, кейде тіпті физикалық тұрқымен танымал болды. Сонымен қатар, Браунлоу өте көп және адал оқырмандар базасын құрды. Азамат соғысынан кейін көп ұзамай Браунлоу штаттық үкіметті пайдаланып, Теннессидегі бұрынғы африкалық-американдық құлдарға дауыс беру және мемлекеттік лауазымдарға үміткер болу құқығын берді. Бірақ көп ұзамай бұрынғы Конфедерация саяси басшылары мен әскери шенеуніктері Ку-Клукс-Клан және олармен бірдей ойлы жасақтарды пайдаланып африкалық американдықтарды сайлау құқығынан айырды. 1825 жылы Браунлоу Вирджиния штатының Салфур-Спрингс қаласына жақын жердегі діни жиынға қатысып, терең рухани жаңаруды бастан өткізді. Кейін ол есіне алды: "Барлық уайымдарым аяқталды, барлық үміттерім орындалды, бақытым толық болды". 1826 жылы Суль Браунлоуға оның алғашқы миссионерлік тапсырмасын берді – Солтүстік Каролинадағы Блэк-Маунтин аймағы. Осы жерде Браунлоу алғаш рет баптистермен қарым-қатынас жасады – Оңтүстік Аппалачи аймағында жылдам таралып жатқан баптистер – және оларды ұнатпады, оларды "лақты" рәсімдерге қатысатын, көзқарасы тар фанаттар деп санады. Браунлоу көбінесе Вотауга және Холстон өзендерінде саламен саяхаттап, О'Брайен пешінен Ноксвиллге темір құймаларын жеткізді. Браунлоу 1836 жылы үйленгеннен кейін көп ұзамай миссионерлік қызметтен кетіп қалса да, ол газет бағандарында, кітаптарында және сөздерінде мефодизмді және мефодист басшыларын басқа христиандық ағымдардың діни басшылары мен жазушыларының шабуылдарынан қорғауын жалғастырды. Өмірінің соңына дейін және одан кейін Браунлоу достары мен жауы үшін "Жауынгер Пастор" ретінде танылды. Элизабеттон қаласындағы белгілі адвокат Т. А. Р. Нельсон Браунлоуға алдағы сайлауларда "Уиг" партиясының үміткерлерін қолдау үшін газет ашуды ұсынды. Браунлоу Элизабеттон газетінің баспашысы Мейсон Р. Лайонмен серіктестік құрды және олардың серіктестігінде редактор ретінде Браунлоу "Теннесси Уиг" газетінен түскен жаңа пайданың үштен бірін алады деген келісімге келді. Браунлоу мен Лайон 1839 жылдың 16 мамырында бейсенбі күні апталық "Теннесси Уиг" газетін шығарды. Бірнеше аптадан кейін Браунлоу мен Лайон жаңа апталық газетін 1839 жылдың 13 маусымындағы газет басылымынан бастап "Элизабеттон Уиг" деп атады. Браунлоудың өткір редакциялық стилі тез арада Элизабеттон қаласындағы қақтығыстарға себеп болды және ол жергілікті "Уиг" партиясынан демократқа айналған Лэндон Картер Хейнспен дауласа бастады. Хейнс Элизабеттон қаласындағы адвокат Т. А. Р. Нельсонның қолында заң оқыған, кейін Хейнс 1840 жылы Нельсонның соңынан Джонсборо қаласына барды, онда ол Джонсборо газетін редакциялады. Браунлоу мен "Элизабеттон Уиг" газеті де сол жылы Элизабеттоннан Джонсборо қаласына көшіп барды, онда апталық Браунлоу газетінің атауы "Джонсборо Уиг" деп өзгертілді (Теннесси қаласы тарихындағы муниципалды атауды екі түрлі жолмен жазған), екінші томның бірінші басылымын 1840 жылдың 7 мамырында жариялады. Браунлоу сонымен қатар Валентин Гарландты өзінің "Джонсборо Уиг" кәсіпорнында жаңа серіктес ретінде әкелді. Гарланд бұрын "Элизабеттон Уиг" газетінде баспагер болып жұмыс істеген және Лайонның "Элизабеттон Уиг" газетіндегі үлесін 550 долларға сатып алған, бірақ олардың "Джонсборо Уиг" газетіндегі серіктестігі ұзаққа соқпады, өйткені 1840 жылдың 12 тамызында жарияланған хабарламада "Уиг" газетінің оқырмандарына Браунлоу мен Гарландтың серіктестігі таратылғаны туралы хабарланды. Кейін Браунлоу Джонсборо көшесінде Хейнске шабуыл жасап, оны қанжармен ұрып, Хейнстің тапаншасын алып Браунлоуды жамбасына атқылаған. Ол 1844 жылы жарық көрген "Саяси тізілім" кітабында Джексонның жақтастарын, "Локофокстарды" сынаған. Браунлоу 1850 жылы "Тәуелсіздік ұлдарына" қосылып, "Уиг" газетінде тыйым салу саясатын жақтады (оның ең көп таралған шабуылдарының бірі қарсыластарын "мастыққа" ұқсату болды). "Уиг" партиясының 1850-ші жылдардың ортасында құлауынан кейін ол "Білушілер" қозғалысына қосылды, өйткені ол осы қозғалыстың католиктерге қарсы және ұлтшылдық көзқарастарымен ұзақ уақыттан бері келісіп жүрген. Браунлоудың газеттерінде сецессияға қарсы тұрақты қарсылығының (және Конфедерация тараптасы, банкир және Теннесси тарихшысы Дж. Г. М. Рэмсимен ұзақ жылдар бойы соғыс жүргізуінің) нәтижесінде ол 1861 жылдың желтоқсанында Конфедерация әскери билігі тарапынан тұтқынға алынып, кешіріліп, содан кейін Солтүстік Америка Құрама Штаттарына жер аударылды.
William Gannaway "Parson" Brownlow (August 29, 1805April 29, 1877) was an American newspaper publisher, Methodist minister, book author, prisoner of war, lecturer, and politician who served as the 17th governor of Tennessee from 1865 to 1869 and as a United States Senator from Tennessee from 1869 to 1875. Brownlow rose to prominence in the late 1830s and early 1840s as editor of the Whig, a polemical newspaper in East Tennessee that promoted Whig Party ideals and opposed secession in the years leading up to the American Civil War. Brownlow's uncompromising and radical viewpoints made him one of the most divisive figures in Tennessee political history and one of the most controversial Reconstruction Era politicians of the United States. Beginning his career as a Methodist circuit rider in the 1820s, Brownlow was both censured and praised by his superiors for his vicious verbal debates with rival missionaries of other sectarian Christian beliefs. Later, as a newspaper publisher and editor, he was notorious for his relentless personal attacks against his religious and political opponents, sometimes to the point of being physically assaulted. At the same time, Brownlow was successfully building a large base of fiercely loyal subscribers. Soon after the Civil War, Brownlow utilized the state government to enfranchise male African American former slaves with the right to vote and run for public office in Tennessee. Soon after, ex Confederate political leaders and military officers used the Ku Klux Klan and likeminded vigilante groups to disenfranchise African Americans. In 1825, Brownlow attended a camp meeting near Sulphur Springs, Virginia, where he experienced a dramatic spiritual rebirth. He later recalled that, suddenly, "all my anxieties were at an end, all my hopes were realized, my happiness was complete." In 1826, Soule gave Brownlow his first assignment as a circuit rider—the Black Mountain circuit in North Carolina. It was here that Brownlow first ran afoul of the Baptists—who were spreading quickly throughout the Southern Appalachian region—and developed an immediate dislike of them, considering them narrow minded bigots who engaged in "dirty" rituals such as foot washing. Brownlow would often travel by flatboat on both the Watauga River and the Holston River in East Tennessee, bringing shipments of iron castings from the O'Brien Furnance to Knoxville. Although Brownlow left the circuit shortly after his marriage during 1836, he would continue his staunch defense of Methodism and Methodist leaders against the published attacks by religious leaders and writers of other sectarian Christian beliefs within his later newspaper columns, books, and speeches. For the remainder of his life and beyond, Brownlow was to become known to friend and foe alike as the "Fighting Parson".</blockquote>
The rising Elizabethton attorney T. A. R. Nelson suggested that Brownlow should launch a newspaper to support Whig Party candidates in the upcoming elections. Brownlow partnered with the Elizabethton newspaper publisher, Mason R. Lyon, and as the editor within their partnership, with the agreement that Brownlow would receive one third of the new profits from the Tennessee Whig. Brownlow and Lyon launched their weekly Tennessee Whig on Thursday, May 16, 1839, and within several weeks, Brownlow and Lyon would rebrand their new weekly newspaper as the Elizabethton Whig starting with the June 13, 1839 edition of the newspaper. As Brownlow's vituperative editorial style quickly brought bitter division to Elizabethton, and he began quarreling with local Whig turned Democrat Landon Carter Haynes. Haynes had read law under Elizabethton attorney T. A. R. Nelson, and Haynes would later follow Nelson to Jonesborough during 1840, where Haynes would eventually edit a Jonesborough newspaper. Brownlow and the Elizabethton Whig also relocated from Elizabethton and to Jonesborough during the same year, where the weekly Brownlow newspaper was again rebranded as the Jonesboro Whig (the Tennessee town has spelled municipal name two different ways through its history), publishing the first edition of the second volume on May 7, 1840. Brownlow had also brought along Valentine Garland along as a new business partner within his Jonesboro Whig enterprise. Garland had previously worked as a journeyman printer with the Elizabethton Whig and had purchased Lyon's interest in the Elizabethton Whig for $550.00, but their business partnership in the Jonesboro Whig was short lived as an announcement published on August 12, 1840 notified the Whig readers that the Brownlow and Garland business partnership was dissolved. Brownlow would later accost Haynes in a Jonesborough street and then proceeded to beat Haynes with a sword cane, prompting Haynes to draw out his pistol and shoot Brownlow in the thigh. and attacked Jackson's supporters, the Locofocos, in his 1844 book, A Political Register. Brownlow joined the Sons of Temperance in 1850, and promoted temperance policies in the Whig (one of his more common personal attacks was to accuse his opponents of being "drunkards"). Following the collapse of the Whig Party in the mid 1850s, he aligned himself with the Know Nothing movement, as he had long shared this movement's anti Catholic and nativist sentiments. Partially a result of Brownlow's persistent opposition to secession within the pages of his newspapers (and partially due to his long time feud with Confederate sympathizer, banker, and Tennessee historian J. G. M. Ramsey), he was later jailed by Confederate States military authorities (the CSA district attorney in Knoxville, Tennessee being related to J. G. M. Ramsey) in December 1861, pardoned, and subsequently forced into exile in the northern United States.
Сектанттық пікірталастар
Браунлоу 1830 жылдары уағыздау қызметін тастағанмен, Азамат соғысына дейін методисттік сенімді сынағандарға жауап беруді жалғастырды. 1843 жылы Хейнспен болған жанжалдың нәтижесінде Хейнске методист дін қызметкері болуға тыйым салынды. Сол жылы "Абингдон Виргиниан" газетінің редакторы Дж. М. Смит Браунлоуды лагерьде өткен діни жиын кезінде әшекей ұрлады деп айыптады. Браунлоу бұл айыптауды жоққа шығарып, Смитті адалсыздық жасады деп айыптады. Осы жылы методистердің Холстон конференциясында Смит Браунлоуды шіркеуден қууға тырысты, бірақ бұл әрекет сәтсіз аяқталды. 1840 жылдардың басында Браунлоу босатылған құлдарды Либерияға қайта ортауға ұмтылған Америкалық отарлау қоғамын қолдады. Браунлоудың досы және әріптесі Оливер Перри Темпл 1830 жылдары әлеуметтік қысымның көптеген құлдықты жоюшы оңтүстіктерді құлдықты қолдайтын көзқарасқа итергенін айтты. Дегенмен, тарихшы Роберт Маккензи Браунлоудың құлдықты қолдауына 1840 жылдары солтүстік және оңтүстік методистер арасындағы бәсекелестік себеп болуы мүмкін деп санайды. 1850 жылдары Браунлоу құлдықты жақтады, бұл институтты "Құдайдың өзі белгілеген" деп мәлімдеді. Азамат соғысы барысында Браунлоу құлдыққа қарсы ұстанымын қайтадан қабылдап, құлдарды азат етуге шақырды.
During the course of the Civil War, Brownlow would return to an anti slavery stance, calling for emancipation.
Америка Азаматтық соғысы
1861 жылдың 24 қазанында Браунлоу Конфедерация билігі оны тұтқындауға дайындалып жатқанын жариялағаннан кейін «Виг» басылымын шығаруды тоқтатты. Браунлоудың ұлдары Джон Б. Браунлоу мен Джеймс П. Браунлоу да Одақтың ат әскері офицерлері ретінде шайқасқа қатысты, осылайша оның штаты Оңтүстік штаттарының арасында Конфедерациядан алғашқы болып шықты. Әскери губернатор Эндрю Джонсон бұрынғы Конфедерация мүшелерінің дауыс беруіне кедергі келтіретін бірқатар шаралар қабылдады, ал 4 наурызда Браунлоу 23 352 дауысқа 35 дауыспен сайланды, ал түзетулер де сол сияқты үлкен айырмамен қабылданды. 5 сәуірде ол ант берді және келесі күні 13-ші түзетуді ратификациялауға ұсынды. Радикалдар 1867 жылдың ақпан айында Браунлоуды губернаторлыққа екінші мерзімге ұсынды. Оның қарсыласы Эмерсон Этеридж болды, ол Браунлоу әкімшілігінің жиі сынаушысы еді. Сол айда заң шығарушы орган штаттың афроамерикандық тұрғындарына дауыс беру құқығын беретін заң жобасын қабылдады, ал бостандыққа шыққан құлдарға осы процесте көмектесу үшін Одақ лигасы ұйымдастырылды. Бұл лигалардың мүшелері жиі сайлау құқығынан айырылған бұрынғы конфедераттармен, соның ішінде өркендеп келе жатқан Ку-Клукс-Клан мүшелерімен қақтығысты. Браунлоу сайлаушыларды қорғау (және оппозицияны мазақтау) үшін генерал Джозеф Александр Купер басқаратын штаттық гвардияны ұйымдастырды. Теннесси штатының хатшысы мұрағаттаған Уильям Г. Браунлоу отбасының құжаттары, 1836-1900 жылдар, 1868 жылдың 4 шілдесінде Ку-Клукс-Кланның Ұлы Циклопы Стелла Мортоннан келген хатты қамтиды, онда Мортон губернатор Браунлоудың өміріне қауіп төндіреді. Цинциннати Коммерциал газетімен сұхбаттасқанда Форрест: «Мен Теннессидегі қазіргі үкіметтің заңдылығын мойындамаймын» деді. Ол губернатор Браунлоудың ополченениеді шақыруына қарсылық білдірді және егер олар «зұлымдық жасаса», «олар да, Браунлоудың үкіметі де құлап кетеді, радикалдардың бірі де тірі қалмайды» деп ескертті. Форрест Кланның Теннессиде 40 000-нан астам мүшесі бар екенін және Оңтүстік штаттарында 550 000-нан асып түсетінін мәлімдеді. Ол Кланның Демократиялық партияны қолдайтынын айтты. Форрест Браунлоудың жариялаған жарлығында Клан мүшелерін ату туралы айтылғанын болжады. Форрест өзінің Клан мүшесі екенін жоққа шығарды. Форрест және басқа он екі Клан мүшесі Браунлоуға петиция тапсырып, конфедераттарға дауыс беру құқығы берілсе, олар өздерінің қызметін тоқтатарын мәлімдеді. «Оңтүстіктегі жетекші адамдар оңтүстіктің Одақтан бөлінуін әлі де үміт дақпысы ретінде қарастырады. Олардың бойында зұлымдық бар, егер сәттілікке қол жеткізе алатын болса, олар тағы да бүлік шығарады. Олар Конгресс ақымақтықпен 30 мыңға дейін қысқарған тұрақты армияны қысқартуды жеке мақтанышпен айтады және олар кез келген уақытта армия ұйымдастыруға жеткілікті қару-жарағы бар екенін мақтанады. Дэвис, Тумбс және Стивенс Оңтүстік халқының сезімдерін білдіреді [жоспар – бұл] сайлау арқылы және заң шығару арқылы Демократиялық партияның көмегімен Ұлттық үкіметті бақылауға алуға тырысып, қайта құрудың барлық жұмыстарын жою және Демократиялық президенттің басшылығымен ұзақ және мұқият дайындықтан кейін Оңтүстік Конфедерациясын қайта құру». – Парсон Браунлоу, 1871 жылдың тамызы. 1869 жылы «Виг» газетін сатқаннан кейін Браунлоу өзінің бұрынғы шәкірті Уильям Рулл шығарған «Knoxville Chronicle» республикалық газетінің үлесін сатып алды. Газеттің атауы «Knoxville Whig and Chronicle» деп өзгертілді. 1877 жылдың 28 сәуір түні Браунлоу үйінде құлап, келесі күні қайтыс болды. Өлімнің себебі «ішек парализі» деп көрсетілді.
Мұра
1870 жылы Уильям Рул, бұрын «Уиг» газетінде журналист болған, «Ноксвилл хроникасын» жариялады, оны «Уигтің» республикалық мұрагері деп есептеді. Рул 1928 жылы қайтыс болғанға дейін осы газетті редакциялауын жалғастырды, ол кейін «Ноксвилл журналы» деп аталды. «Ноксвилл журналы» 1991 жылы жабылып қалғанға дейін Ноксвиллдің күнделікті газеттерінің бірі болып келді. Кейін «Нью-Йорк Таймс» баспасының баспашысы болған Адольф Окс 1870-ші жылдардың басында «Хроникада» мансабын бастады. Уильям Рул Браунлоу туралы: «Браунлоу – өткір сөздер мен қатал сарказмнің шебері, ол мұндай нәрселер қоғамдық журналистен күтілетін дәуірде өркендеді» деп жазды. Азамат соғысынан бұрынғы Ноксвиллдегі Браунлоудың бәсекелес редакторы Дж. Остин Сперри Браунлоудың адам табиғатын жақсы түсінетін білгір екенін мойындады. Браунлоу қайтыс болғаннан кейін де ондаған жылдар бойы даулы тұлға болып қала берді. 1999 жылы тарихшы Стивен Эш: «Оның өлімінен 120 жылдан астам уақыт өткен соң, оның есімін ерікті штатта атағанның өзінде күлкілі күлкіні немесе ащы қарғысты тудыруы мүмкін» деп жазды. 1981 жылы Теннесси штатының 52 тарихшысы арасында өткізілген сауалнамада штат губернаторларының қабілеті, жетістіктері және мемлекеттік саясаты бойынша бағалау жүргізілді, нәтижесінде Браунлоу соңғы орынға шықты. Журналист Стив Хамфри Браунлоудың талантты газет редакторы және тілші болғанын, Мемфистегі «Гайосо» қонақ үйінің ашылуы және Ноксвиллдегі 1854 жылғы холера эпидемиясы сияқты оқиғалар туралы жазған еңбектері дәлелдейді. Теннесси штатының Бас Ассамблеясының Капитолий комитеті Демократтық Теннесси штатының сенаторы Дуглас Генридің ұсынысы бойынша 1987 жылдың сәуірінде штаттық капитолий ғимаратының Заңнамалық кітапханасында қысқа мерзімге орнатылған губернатор Парсон Браунлоудың ресми портретін алып тастады.
Brownlow remained a divisive figure for decades after his death. In 1999, historian Stephen Ash wrote, "more than 120 years after his death, merely mentioning his name in the Volunteer State can evoke raucous laughter or bitter curses." A 1981 poll of fifty two Tennessee historians that ranked the state's governors on ability, accomplishments, and statesmanship, placed Brownlow dead last. Journalist Steve Humphrey argued that Brownlow was a talented newspaper editor and reporter, as evidenced by his reporting on events such as the opening of the Gayoso Hotel in Memphis and Knoxville's 1854 cholera epidemic. The Capitol Committee of the Tennessee General Assembly removed the official portrait of Governor Parson Brownlow that had only been briefly installed during April 1987 within the Legislative Library of state capitol building, upon the recommendation of Democratic Tennessee state Senator Douglas Henry.
Отбасы
Браунлоу 1836 жылы Теннесси штатының Элизабеттон қаласында Элиза О'Брайенге (1819–1914) үйленді. Олардың жеті баласы болды: Сьюзан, Джон Белл, Джеймс Паттон, Мэри, Фанни, Энни және Каледония Темпл. Элиза О'Брайен Браунлоу 1914 жылы 94 жасында қайтыс болғанға дейін Ноксвиллдегі бұрынғы Шығыс Камберленд даңғылында (қазіргі Джеймс Уайт Парквей) отбасылық үйінде тұрды. 1890-шы жылдар мен 1900-шы жылдардың басында көптеген қонақтар, соның ішінде үш президент (Уильям Маккинли, Теодор Рузвельт және Уильям Говард Тафт) Ноксвиллге келген кезде Элиза Браунлоуға сырттай кірді. Браунлоулардың кіші ұлы Джеймс Паттон Браунлоу (1842–1879) Азамат соғысы кезінде Одақ армиясында полковник болды, бірақ кейіннен президент Эндрю Джонсон оны бригадир-генералға өкіметтік түрде жоғарылатты. Ол әкесі губернатор болған кезде штаттық гвардияда генерал-адъютант қызметін атқарды. Уолтер П. Браунлоу (1851–1910), Парсон Браунлоудың туысы, 1897 жылдан өліміне дейін Теннесси штатының 1-ші округінен АҚШ конгрессмені болды. Джеймс Стюарт Мартин (1826–1907), Парсон Браунлоудың тағы бір туысы (оның қарындасы Нэнсидің ұлы), 1870-ші жылдардың ортасында Иллинойс штатынан АҚШ конгрессмені болды. Луис Браунлоу (1879–1963), XX ғасырдың белгілі саясаттанушысы және қала жоспарлаушысы, Парсон Браунлоудың бірінші туыстарының бірінің немересі болды. Ол 1920-ші жылдары Ноксвилл қаласының басқарушысы болып үш жыл қызмет етті.