Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
География
Камаиши Иватэ префектурасының оңтүстік-орталық бөлігінде, шығысында Тынық мұхитымен, Китаками тауларында орналасқан. Камаишидің таңғажайып, тік жартасты жағалауы толығымен Санрику Фукко ұлттық паркінің құрамында. Төрт ірі шығанақ бар: солтүстікте Оцучи шығанағы, ал оңтүстікте Рёиси, Камаиси және Тони шығанақтары. Олардың әрқайсысы Тынық мұхитының ішіне қарай тік жарлы, тасты, қарағайлы түбектермен бөлінген. Жартасты жартастар бірден жағалау бойындағы төбелерге және ішкі аймаққа қарай көтеріледі. Камаишидің ең жоғары нүктесі – оңтүстік-батыстағы Гойозан тауы, оның биіктігі 1341,3 метр. Жердің көп бөлігі таулы болғандықтан, ауыл шаруашылығына мүмкіндік шектеулі. Басты өзендер – Камаиси шығанағына құятын Кассигава және Оцучи шығанағына құятын Уносумай өзендері. Екеуінің де жанында даму мен ауыл шаруашылығы үшін қолайлы шағын жазықтар бар.
Kamaishi is located in the Kitakami Mountains of south central Iwate Prefecture, with the Pacific Ocean to the east. The spectacular, rugged coast of Kamaishi is entirely within the Sanriku Fukkō National Park. There are four large bays, Ōtsuchi Bay in the north, Ryōishi Bay, Kamaishi Bay and Tōni Bay in the south. Each is separated by large, rocky, pine covered peninsulas which jut out into the Pacific Ocean. Immediately the rocky cliffs develop into hills rising to along the coast and farther inland. The highest point in Kamaishi is Mount Goyōzan in the southwest at 1,341.3 meters in elevation. Most of the land is mountainous, allowing for little agriculture. The main rivers are the Kasshigawa River which empties into Kamaishi Bay and the Unosumai River which empties into Ōtsuchi Bay. Both have small floodplains that allow for development and agriculture.
Климат
Камаишиде ылғалды субтропиктік климат (Köppen Cfa) басым, ол жылы жаз және суық қыспен сипатталады. Камаишидегі орташа жылдық температура 10,1 °C құрайды. Жылдық орташа жауын-шашын мөлшері 1453 мм, қыркүйек айы ең көп жауын-шашын жауатын ай, ал ақпан айы – ең құрғақ ай. Орташа температура тамыз айында шамамен 22,5 °C-қа жетеді, ал қаңтар айында шамамен 0,8 °C-қа төмендейді.
Kamaishi has a humid subtropical climate (Köppen Cfa) characterized by mild summers and cold winters. The average annual temperature in Kamaishi is 10.1 °C. The average annual rainfall is 1453 mm with September as the wettest month and February as the driest month. The temperatures are highest on average in August, at around 22.5 °C, and lowest in January, at around 0.8 °C.
Демография
Жапондық санақ деректері бойынша, Камаиши қаласының халқы шамамен 1960 жылы ең көп болған, содан бергі 60 жыл ішінде үздіксіз азайып келеді.
Per Japanese census data, the population of Kamaishi peaked in around the year 1960 has declined steadily over the past 60 years.
Меижиге дейінгі Камаиши
Қазіргі Камаиши ауданы ежелгі Муцу провинциясының бір бөлігі болған және кем дегенде Жомон кезеңінен бері мекенделген. Бұл аймақты эмиси халқы қоныстандырған, ал Хэйан дәуірінің басында Ямато әулетінің бақылауына өткен. Сенгоку дәуірінде аймақта әртүрлі самурай рулары үстемдік құрған, ал Эдо дәуірінде Токугава сёгунатының басшылығымен Мориока доменін басқарған Намбу руы билік еткен. 1727 жылы магнит ашылғанға дейін Камаиши жағалаудағы басқа шағын балықшы елді мекендерінен көп ерекшеленбеген. Дегенмен, нақты өзгерістер 1857 жылы алғашқы шағын доменді пеш салынған кезде байқалды. 1850 жылдары Жапонияның феодалдық биліктері алғашқы батыс үлгісіндегі қару-жарақтарды, әсіресе ірі зеңбіректерді жасау үшін қарулану жарысына қатысты. Нанбу домені әскери инженер Такато Ошиманың жетекшілігімен Камаишиде шетелдік үлгідегі доменді пештерді салдырды. Барлығы он пеш салынды, бірақ олардың кейбіреулері жекеменшік корпорацияларға тиесілі болды. Бұл пештердің біріншісі 1857 жылдың 1 желтоқсанында қосылды; бұл күн Жапониядағы қазіргі темір өндірісінің басталуы ретінде құрметтеледі.
The area of present day Kamaishi was part of ancient Mutsu Province, and has been settled since at least the Jōmon period. The area was inhabited by the Emishi people, and came under the control of the Yamato dynasty during the early Heian period. During the Sengoku period, the area was dominated by various samurai clans before coming under the control of the Nambu clan during the Edo period, who ruled Morioka Domain under the Tokugawa shogunate. Before the discovery of magnetite in 1727, Kamaishi was little different from any of the other small fishing communities along the coast. However, it was not until 1857, and the construction of the first small blast furnace, that any real changes could be seen. In the 1850s, the feudal domains of Japan were engaged in an arms race to develop the first Western style armaments, particularly large guns. The Nanbu Domain constructed blast furnaces of a foreign design in Kamaishi under the direction of military engineer Takatō Ōshima. Ten furnaces were built in all but some were owned by private corporations. The first of these furnaces was lit on December 1, 1857; a day honored as the start of modern iron production in Japan.
Қазіргі заманғы Камаиши
Мэйдзи дәуірінде қазіргі муниципалитеттер жүйесі құрылған кезде, 1889 жылдың 1 сәуірінде Камаиши қаласы Иватэ префектурасының Минамихэй ауданында құрылды. 1896 жылы Минамихэй және Нишихэй аудандары бірігіп, Камихэй ауданын құрды. Камаиши 1937 жылдың 5 мамырында қала мәртебесіне ие болды және 1955 жылы Камихэй ауданындағы Касси, Уносумай, Курихаси және Кесен ауданындағы Тони ауылдарын қосып кеңейді. 1875 жылы жаңадан құрылған Мэйдзи үкіметі барлық пештерді сатып алып, Камаиши темір зауытын құрды. Олар Ошиманы және бір неміс инженерін оны жаңғыртуға жауапты етті. Неміс директоры Ұлыбританиядан ең соңғы үлгідегі екі ірі бумен жұмыс істейтін доменді пештерді импорттады және кенді жеткізу үшін Манчестерден сатып алынған 15 мильдік темір жол және локомотив құрды. Өндіріс 1880 жылы басталды, бірақ көмірдің жетіспеуіне байланысты көп ұзамай тоқтатылды. 1882 жылы көмірді кокспен алмастыру арқылы қайта іске қосу әрекеті сәтсіз аяқталды және зауыт жабылды. 1882 жылдың шілдесінде және 1884 жылдың сәуірінде Камаишиде холера індеті болды. Біріншісі 302 адамның өміне қиындық тудырды және тұтас префектура бойынша ауыз су туралы ескертулер таралды. 1885 жылы Хоккайдодан көмір және Қытайдан темір кенін пайдаланатын жаңа құйма зауыты ашылды. 1896 жылғы Санрику жер сілкінісі 15 маусымда сағат 19:32-де, отбасылар жағажайда Ұлдар күнін тойлап жатқанда болды. Жер сілкінісінің магнитудасы 8,5 баллды құрады, ал Иватэ жағалауындағы цунами кей жерлерде 24 метрге дейін жетті – сол кезде Жапонияда тіркелген ең биік толқын. Камаиши қаласы толығымен қирады. Француз католик миссионері Анри Лиспар да толқынмен теңізге шығарылып, қаза тапты.
In the Meiji period establishment of the modern municipalities system, the town of Kamaishi was established within Minamihei District, Iwate on April 1, 1889. Minamihei and Nishihei Districts merged to form Kamihei District in 1896. Kamaishi attained city status on May 5, 1937, and expanded in 1955 with the absorption of the neighboring villages of Kasshi, Unosumai, Kurihashi from Kamihei District and the village of Tōni from Kesen District. In 1875, the newly established Meiji government bought all of the furnaces and created the Kamaishi Iron Works. They also put Ōshima and a German engineer in charge of its modernization. The German director imported two large steam driven blast furnaces of the latest design from Britain and set up a railway with 15 miles of track and a locomotive purchased from Manchester to deliver the ore. Production began in 1880 but had to be stopped soon after due to a lack of charcoal. An attempt to resume operations in 1882 by replacing charcoal with coke failed and the plant was closed. There were cholera outbreaks in Kamaishi in July 1882 and April 1884. The first left 302 people dead and warnings about the drinking water were posted throughout the prefecture. In 1885, a new foundry was established which used coal from Hokkaido and iron ore from China. The 1896 Sanriku earthquake struck on June 15 at 7:32 pm while families were celebrating Boy's Festival on the beach. The earthquake measured magnitude 8.5 while the tsunami on the Iwate coast reached as high as 24 meters in places – the highest ever recorded in Japan at the time. The city of Kamaishi was completely destroyed. The French Catholic missionary Henri Lispard was also swept out to sea and died when the wave struck.
Камаиши Екінші дүниежүзілік соғыста
Камаиши маңызды құю қалашығы ретінде Жапонияның соғыс күш-жігерінде маңызды рөл атқарды және Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде АҚШ Әскери-теңіз күштерінің нысанасына айналды. 1945 жылғы 14 шілдеде контр-адмирал Джон Ф. Шафроттың басқаруымен «Оңтүстік Дакота», «Индиана», «Массачусетс» және «Алабама» линкорлары, «Чикаго» және «Квинси» ауыр крейсерлері, сондай-ақ тоғыз эсминец Жапония темір зауыттары мен қоймаларын, жақын жердегі мұнай резервуарларын және кемелерді тиімді түрде бомбалады. Бұл Жапонияның құрлық бөлігіне жасалған алғашқы теңіз шабуылы болды. Контр-адмирал Джон Ф. Шафроттың линкорлары мен крейсерлеріне екі британдық жеңіл крейсері қосылып, 9 тамызда тағы шабуыл жасады. Осы зауыт аумағында Сендай әскери тұтқын лагері де орналасқан еді, нәтижесінде шабуылдарда одақтас әскерлерінен 32 тұтқын қаза тапты. 8 тамызда қаланың азаматтық бөлігіне бағытталған екінші теңіз шабуылы болды. Бұл шабуылда барлығы 694 азамат және 30 жапондық әскери қызметкер қаза тапты.
As an important foundry town, Kamaishi played a significant role in the Japanese war effort and was targeted by the U. S. Navy during World War II. On 14 July 1945, under the command of Rear Admiral John F. Shafroth Jr., the battleships South Dakota, Indiana, Massachusetts, and Alabama, the heavy cruisers Chicago and Quincy, and nine destroyers bombarded the Japan Ironworks and warehouses, along with nearby oil tanks and vessels, to great effect. This was the first naval bombardment of the Japanese mainland. Rear Admiral John F. Shafroth Jr.'s battleships and cruisers, joined by two Royal Navy light cruisers, attacked again on 9 August. The mill was also the site of the Sendai Prisoner of War Camp, and 32 Allied prisoners were killed in the raids. A second naval bombardment followed on 8 August, specifically targeting the civilian portion the city. A total of 694 civilians and 30 Japanese military personnel were killed in the bombardment.
Камаиши Екінші дүниежүзілік соғыстан кейін
Камаиши Жапонияның соғыстан кейінгі өрлеуіне үлес қосты, болат қаласы ретіндегі беделін сақтап келді, бұл бедел оның регби командасының – Камаиши Ниппон Стил Регби клубының атында айқын көрінеді. 1960 жылы қала Ұлы Чилилік жер сілкінісінен туған цунамиден қиын жағдайға түсті. Бірақ, 1988 жылы болат зауыттары жабылғаннан кейін қала экономикасы құлдырап, халықтың жартысына жуығы көшіп кетті. Камаиши қазір ауыр өнеркәсіптен гөрі коммерциялық балық аулау саласымен әйгілі. 2010 жылдың 30 қыркүйегінде Foreign Policy журналы Камаишиді "Жоғалған онжылдық" кезеңінде Жапонияның салыстырмалы түрде әлсіреуінің мысалы ретінде келтірді.
Kamaishi played its part in Japan's post war boom, continuing its reputation as a steel town, a reputation reflected in the name of its rugby team the Kamaishi Nippon Steel Rugby Club. In 1960, the town was crippled by a tsunami generated by the Great Chilean Earthquake. However, following the closure of the steel mills in 1988, the economy of the city collapsed, and almost half its population moved away. Kamaishi is now known more for commercial fishing than heavy industry. On September 30, 2010, Foreign Policy magazine used Kamaishi as an example of Japan's relative decline in the "Lost Decade".
2011 жылғы Тохоку жер сілкінісі мен цунами
Камаиши 2011 жылғы Тохоку жер сілкінісі мен цунамиден ауыр зардап шекті, нәтижесінде 1250 қала тұрғыны қаза тапты немесе жоғалып кетті; қаладағы 69 тағайындалған эвакуациялау орындарының кем дегенде 4-і және қаладағы 14 мектептің 3-і суға батты. Қала мектептерінде білім алған 2900 оқушының ішінде 5 бастауыш немесе негізгі мектеп оқушысы қаза тапты немесе із-түссіз жоғалып кетті. 14 футқа (4 метрге) дейін биік болған цунами толқындары 2009 жылдың наурыз айында үш онжылдық құрылыстан кейін аяқталған, құны 1,5 миллиард доллар тұратын Камаиси цунамиден қорғау тоспасынан асып өтті. Кейін тоспаны қайта құру туралы қабылданған шешім, 650 миллион доллардан астам қаржыға түсті және "халық саны қарқынды түрде азайып бара жатқан аумақты қорғауға бағытталған, тиімсіздігі дәлелденген технологияны қолдану арқылы ақшаны ысырап ету" деп сынға ұшырады. Қаланың үлкен жасыл кран арқасында және қала шетіндегі биік ғимараттарға су шағылысып тұрған түрімен танылатын қала туралы көптеген жаңалықтар видеолары көрсетілді.
Kamaishi was heavily damaged by the 2011 Tōhoku earthquake and tsunami, in which 1,250 city residents were killed or are missing; at least 4 of the town's 69 designated evacuation sites and three of the town's 14 schools were inundated. Of the 2,900 students who attended the town's schools, five elementary or junior high school students were killed or are missing. Tsunami waves as tall as 14 feet (4 m) surmounted the long and deep Kamaishi Tsunami Protection Breakwater, which had been completed in March 2009, after three decades of construction, at a cost of $1.5 billion. The subsequent decision to rebuild the breakwater at a cost of over $650 million was criticised as "a waste of money that aims to protect an area of rapidly declining population with technology that is a proven failure". Numerous news videos were broadcast of the city, which can be recognized by a large green crane in the background and water rushing against tall buildings at the edge of the city.
Үкімет
Камаишиде тікелей сайланған әкім және 19 мүшеден тұратын бірпалаталы қалалық кеңес бар. Камаиши және Оцучи қаласы бірлесіп Ивате облыстық мәжілісіне екі орын ұсынады. Ұлттық саясат саласында қала Жапония Парламентінің (Diet) Төменгі палатасының Ивате 2-сайлау округінің құрамына кіреді.
Kamaishi has a mayor council form of government with a directly elected mayor and a unicameral city legislature of 19 members. Kamaishi, together with the town of Ōtsuchi collectively contributes two seats to the Iwate Prefectural legislature. In terms of national politics, the city is part of Iwate 2nd district of the lower house of the Diet of Japan.
Экономика
Камаиши қазіргі заманда болат өндірісімен әйгілі болған, бірақ Nippon Steel Kamaishi Iron and Steel Works зауытындағы домна жабылып, 1989 жылы өндіріс көлемі азайғаннан кейін жергілікті экономика ауыр күй кешті. Қала соңғы кезде экологиялық туризмді дамытуға белсенді күш жұмсап келеді. 2015 жылы Хашино темір кенін өндіру және қорыту орны «Жапонияның Мейдзи кезеңіндегі өнеркәсіптік революция орындары: темір және болат, кеме жасау және көмір өндіру» аясында ЮНЕСКО-ның Дүниежүзілік мұралар тізіміне енгізілді. Коммерциялық балық аулау және моллюскалар өндірісі де маңызды экономикалық салалар болып табылады.
Kamaishi was famous in modern times for its steel production, although after the closure of the blast furnace at Nippon Steel Kamaishi Iron and Steel Works and the scaling down of production in 1989, the local economy suffered greatly. The city has most recently made strong efforts towards promotion of eco tourism. In 2015, the Hashino iron mining and smelting site was accepted as a UNESCO World Heritage Site as part of the Sites of Japan's Meiji Industrial Revolution: Iron and Steel, Shipbuilding and Coal Mining. Commercial fishing and shellfish production are also important economic activities.
Білім
Камаишиде тоғыз мемлекеттік бастауыш мектеп, қалалық білім беру басқармасы басқаратын бес мемлекеттік негізгі мектеп және Иватэ облыстық білім беру басқармасы басқаратын үш мемлекеттік жоғары мектеп бар. Облыс сондай-ақ мүгедектерге арналған бір арнайы білім беру мектебін де ұстап тұрады.
Kamaishi has nine public elementary schools, five public junior high schools operated by the city board of education, and three public high schools operated by the Iwate Prefectural Board of Education. The prefecture also operates one special education school for the handicapped.
Спорт
Камаишиде 1959 жылдан 2001 жылға дейін болған және 1970-ші, 1980-ші жылдары бірнеше ұлттық чемпионаттарды жеңіп алған Жапонияның ең табысты регби клубтарының бірі – Nippon Steel Kamaishi клубы өмір сүрді. Бұл клубтың орнын қазіргі "Камаиси Сиевз" клубы басты. Аймақты апаттан кейін қалпына келтіру жұмыстарының аясында Камаиши 2019 жылғы Регби әлем чемпионатының бір бөлігін 16 000 көрерменге арналған жаңа стадионда қабылдады. Камаиши 2019 жылғы Регби әлем чемпионатының "Рухтық сыйлығын" (Award for Character) жеңіп алды. Қалада сонымен қатар жартылай кәсіби футбол клубы да бар – Nippon Steel Corp. Kamaishi S. C., ол 5-ші дивизиондағы Тохоку футбол лигасының ойындарында бақ сынасады.
Kamaishi was the home to one of Japan's most successful rugby union clubs, Nippon Steel Kamaishi, which existed from 1959 to 2001 and won several national titles during the 1970s and 1980s. The club was succeeded by the modern Kamaishi Seawaves. As part of the post disaster recovery of the region, Kamaishi hosted part of the 2019 Rugby World Cup at a new stadium holding 16,000 spectators. Kamaishi won the "Award for Character" of the Rugby World Cup 2019 awards. The city also has a semi professional association football club, Nippon Steel Corp. Kamaishi S. C., which plays in the 5th division Tohoku Soccer League.