Алкогольге қарсы анонимдік қозғалысының негізін қалаушысы Уилл Уилсон
Bill W.
Уильям Гриффит Уилсон (Bill W.) – Алкоголиктік Анонимдердің (AA) негізқоюшысы. 2 млн мүшелі халықаралық өзара көмек ұйымы, алкоголизмнен құтылуға көмектеседі.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Анонимді алкоголиктердің негізін қалаушы (1895–1971)
Founder of Alcoholics Anonymous (1895–1971)
Уильям Гриффит Уилсон (26 қараша 1895 – 24 қаңтар 1971), сонымен қатар Билл Уилсон немесе Билл У. деп белгілі, Анонимді алкоголиктер (АА) бірлестігінің негізін қосушылардың бірі болды. АА – бүкіл әлем бойынша АА топтарына, қауымдастықтарға, ұйымдарға, кооперативтерге және алкоголизмнен құтылуға және одан сақтануға бір-біріне көмектесетін алкоголиктердің серіктестіктеріне біріккен шамамен екі миллион мүшелі халықаралық өзара көмек серіктестігі. АА-ның он екінші дәстүрі – анонимдік сақтауға сәйкес, Уилсонды көбінесе «Билл В.» немесе «Билл» деп атайды. АА мүшелері бір-бірін тану үшін кейде басқалардан «Биллдің достары» екендерін сұрайды. Уилсонның өлімінен кейін және серіктестік ішіндегі пікір келіспеушіліктер арасында, ұйым ішінде анонимділікті сақтаудың маңыздылығын білмейтін журналистер оның толық атын некрологтарға енгізді. Уилсонның алкогольге тәбеті 1934 жылдың 11 желтоқсанында басталды және ол өмірінің соңына дейін одан бас тартпады. 1955 жылы Уилсон АА басқаруын басқарушы кеңеске жүктеді. Уилсон 1971 жылы темекі шегуден туған эмфизема және пневмония асқынуынан қайтыс болды. 1999 жылы Time журналы оны «Билл У.: Емші» деп «Time 100: Ғасырдың ең маңызды 100 адамы» тізіміне енгізді.
William Griffith Wilson (November 26, 1895 – January 24, 1971), also known as Bill Wilson or Bill W., was the co founder of Alcoholics Anonymous (AA). AA is an international mutual aid fellowship with about two million members worldwide belonging to AA groups, associations, organizations, cooperatives, and fellowships of alcoholics helping other alcoholics achieve and maintain sobriety. Following AA's Twelfth Tradition of anonymity, Wilson is commonly known as "Bill W." or "Bill". To identify each other, members of AA will sometimes ask others if they are "friends of Bill". After Wilson's death, and amidst controversy within the fellowship, his full name was included in obituaries by journalists who were unaware of the significance of maintaining anonymity within the organization. Wilson's sobriety from alcohol, which he maintained until his death, began December 11, 1934. In 1955, Wilson turned over control of AA to a board of trustees. Wilson died in 1971 of emphysema from smoking tobacco complicated by pneumonia. In 1999, Time listed him as "Bill W.: The Healer" in the Time 100: The Most Important People of the Century.
Ерте өмір
Уилсон 1895 жылғы 26 қарашада Вермонт штатының Шығыс Дорсетте Эмили (туған есімі Гриффит) мен Гилман Барроуз Уилсонның ұлы болып дүниеге келді. Ол ата-анасының үйі мен Mount Aeolus Inn and Tavern мейрамханасы болған бизнесінде дүниеге келді. 1898 жылы оның әпкесі Дороти дүниеге келді. Оның әкесінің әкесі Уильям К. Уилсон мейрамхана иесі және мармарды өңдеуші екінші буын өкілі болды, ол да ішімдікке тәуелді болған. Бірнеше апта бұрын көшпелі уағызшының сөзіне ықпалданған Уильям К. Уилсон Эолус тауының шыңына көтеріліп, рухани түйсікке ие болып, ішімдік ішуді тоқтатты. Уилсонның әкесі 1905 жылы Канадаға кетіп, анасы да көп ұзамай Массачусетс штатына остеопатиялық медицинаны оқуға кетті. Ата-анасы тастап кеткен соң, ол мен оның әпкесі анасының ата-анасы Файетт пен Элла Гриффитпен өсті. Жасөспірім шағында Уилсон оқуға қызығушылық танытпады және көңілсіз болды. Оқудан жазғы үзілісте ол бірнеше ай бойы құстарға, егершіктерге және басқа да жергілікті жануарларға лақтыру үшін бумеранг жасап, оған ою жасады. Оның өмірінде көптеген қиын жылдардан кейін, Уилсон мектеп футбол командасының капитаны және оркестрдің бас скрипкашысы болды. Сонымен қатар, он жеті жасында Уилсон операциядан туған асқынулар салдарынан қайтыс болған алғашқы сүйіктісі Берта Бамфордтың өлімінен кейін ауыр депрессияға ұшырады.
Wilson was born on November 26, 1895, in East Dorset, Vermont, the son of Emily (née Griffith) and Gilman Barrows Wilson. He was born at his parents' home and business, the Mount Aeolus Inn and Tavern. His sister, Dorothy, was born in 1898. His paternal grandfather, William C. Wilson, a hotelier and second generation marble worker, was also an alcoholic. Influenced by the preaching of an itinerant evangelist, some weeks before, William C. Wilson climbed to the top of Mount Aeolus, had a spiritual experience and quit drinking. Wilson's father left for Canada in 1905, and his mother left soon after to study osteopathic medicine in Massachusetts. Abandoned by his parents, he and his sister were raised by their maternal grandparents, Fayette and Ella Griffith. As a teen, Wilson showed little interest in his academic studies and was rebellious. During a summer break in high school, he spent months designing and carving a boomerang to throw at birds, raccoons, and other local wildlife. After many difficult years during his early mid teens, Wilson became the captain of his high school's football team, and the principal violinist in its orchestra. Wilson also dealt with a serious bout of depression at the age of seventeen, following the death of his first love, Bertha Bamford, who died of complications from surgery.
Неке, жұмыс және алкоголизм
1913 жылдың жазында Вермонт штатының Эмеральд көлінде қайықпен жүзіп жүргенде Уилсон әйелі Лоис Бернхэммен танысты; екі жылдан кейін олар никелесті. Ол Норвич университетіне түсті, бірақ депрессия мен паникалық шабуылдар оны екінші семестрде оқудан кетуге мәжбүр етті. Келесі жылы ол қайтадан оқуға түсті, бірақ көп ұзамай оны бір топ студентпен бірге оқудан шығарып тастады. Ешкім жауапкершілікті қабыланбады, қылмысты жасағандарды ешкім анықтамады, сондықтан бүкіл сынып жазаланды. 1916 жылдың маусымында Панчо Вилланың АҚШ-қа басып кіруі Вилсонның сыныбының Вермонт Ұлттық гвардиясының құрамына жұмылдырылуына себеп болды, және ол қайтадан қызметке қабылданды. Келесі жылы ол артиллерия офицері болып тағайындалды. Массачусетс штатындағы әскери оқу кезінде жас офицерлерді жергілікті тұрғындар жиі кешкі асқа шақыратын, ал Уилсон алғаш рет ішімдік ішкен, ол аз әсер еткен бір стақан сыра болды. Бірнеше аптадан кейін, тағы бір кешкі ас кезінде ол Бронкс коктейлі ішіп, қонақтармен еркін сезінді және ұяңдығынан арылды. "Мен өмірдің нәрсін таптым", - деп жазды ол. "Сол алғашқы кеште мен қатты мас болдым, ал келесі бір-екі сағат ішінде толыққанды есімнен шығып кеттім. Бірақ барлығы да қатты ішкендіктен, бұл көп назарға ілінбеді". Уилсон Лоисқа 1918 жылдың 24 қаңтарында, Бірінші дүниежүзілік соғыста 2-ші лейтенант ретінде жағалау артиллериясында қызмет етуге кетпес бұрын үйленді. Әскери қызметтен кейін ол әйелімен бірге Нью-Йоркке оралды. Ол заң факультетін бітіре алмады, себебі дипломды алуға тым мас еді. Уилсон қор сатушыға айналды және әйелімен бірге елді аралап, потенциалды инвесторлар үшін компанияларды бағалауда сәттілікке жетті. Осы сапарлар барысында Лоис жасырын мақсат ұстады: ол сапарлар Уилсонды ішімдік ішуден тоқтатуға көмектеседі деп үміттенеді. Алайда Уилсонның үнемі ішіп-жеуі оның бизнесіне кедергі келтіріп, беделін түсірді. 1933 жылы Уилсон Уильям Дункан Силкуорттың бақылауымен Нью-Йорктегі Чарльз Б. Таунс есірткі және алкогольге тәуелділер ауруханасына төрт рет жатты. Силкуорттың теориясы бойынша, алкоголизм физикалық және психикалық бақылау мәселесі еді: құштарлық, физикалық аллергияның көрінісі (ішуді бастағаннан кейін тоқтатуға келмейтін физикалық қабілетсіздік) және сананың мазасыздығы (алғашқы ішімдікке құмарлық). Уилсон Силкуорттың алкоголизм медициналық жағдай екенін айтуынан үміттенді, бірақ тіпті бұл білім оған көмектесе алмады. Соңында оған алкоголизмнен өлуі немесе Вернике энцефалопатиясы (көбінесе "ылғалды ми" деп аталады) салдарынан мәңгілікке қамалуы керектігі айтылды.
Wilson met his wife Lois Burnham during the summer of 1913 while sailing on Vermont's Emerald Lake; two years later, the couple became engaged. He entered Norwich University, but depression and panic attacks forced him to leave during his second semester. The next year he returned, but he was soon suspended with a group of students involved in a hazing incident. No one would take responsibility, and no one would identify the perpetrators, so the entire class was punished. Pancho Villa's incursion into the U. S. in June 1916 resulted in Wilson's class being mobilized as part of the Vermont National Guard, and he was reinstated to serve. The following year he was commissioned as an artillery officer. During military training in Massachusetts, the young officers were often invited to dinner by the locals, and Wilson had his first drink, a glass of beer with little effect. A few weeks later at another dinner party, he drank some Bronx cocktails and felt at ease with the guests and liberated from his awkward shyness. "I had found the elixir of life", he wrote. "Even that first evening I got thoroughly drunk, and within the next time or two I passed out completely. But as everyone drank hard, not too much was made of that." Wilson married Lois on January 24, 1918, just before he left to serve in World War I as a 2nd lieutenant in the Coast Artillery. After his military service, he returned to live with his wife in New York. He failed to graduate from law school because he was too drunk to pick up his diploma. Wilson became a stock speculator and had success traveling the country with his wife, evaluating companies for potential investors. During these trips, Lois had a hidden agenda: she hoped that the travel would keep Wilson from drinking. However, Wilson's constant drinking made business impossible and ruined his reputation. In 1933, Wilson was committed to the Charles B. Towns Hospital for Drug and Alcohol Addictions in New York City four times under the care of William Duncan Silkworth. Silkworth's theory was that alcoholism was a matter of both physical and mental control: a craving, the manifestation of a physical allergy (the physical inability to stop drinking once started), and an obsession of the mind (to take the first drink). Wilson gained hope from Silkworth's assertion that alcoholism was a medical condition, but even that knowledge could not help him. He was eventually told that he would either die from his alcoholism or have to be locked up permanently due to Wernicke encephalopathy (commonly referred to as "wet brain").
Рухани сауығу бағдарламасы
1934 жылдың қараша айында Уилсонға ескі ішімдік әріптесі Эбби Тачер келді. Уилсон Тачердің евангелистік христиандық Оксфорд тобының басшылығымен апталар бойы ішімдік ішпегенін білгенде таң қалды. Уилсон бұл топқа қызығушылық танытты, бірақ Тачер кеткеннен кейін көп ұзамай ол қайтадан Таунс ауруханасына түсті. Бұл Силкворттың күтімінде Таунстағы төртінші және соңғы қамауы болды, және ол делирий тременсінің белгілерін көрсетті. Сол жерде Билл «Ақ нұр» рухани тәжірибесін басынан өткізіп, ішімдік ішуді тоқтатты. Сол кешкі Тачер келіп, оны арақ-шараптан босататын христиандық құдайға тапсыруға көндіруге тырысты. Оған галлюцинация тудыратын белладонна да берілді. Содан кейін ол жарқын жарық сезімін, қуаныш сезімін және жаңа тыныштықты сезінді. Ол қалған өмірі бойы ішімдік ішпеді. Уилсон өзінің тәжірибесін Силквортқа айтты, ол оған: «Сенде мен түсінбейтін бір нәрсе болды. Бірақ оны сақтап қалғаның абзал» деді. Уилсон Оксфорд тобына қосылып, басқа алкоголиктерге көмектесуге тырысты. Олар ішімдікке тәуелділіктен арыла алмады, бірақ Уилсон өзінің тазалығын сақтап қалды. Огайо штатының Акрона қаласына жасаған сәтсіз сапарында Уилсон қайтадан ішімдік ішуге құмар болды және таза болу үшін басқа алкоголикке көмектесуі керек екенін түсінді. Ол шіркеудің телефондық анықтамалығындағы нөмірлерді қоңырау шалып, ақырында алкогольге тәуелді Оксфорд тобының мүшесі Боб Смитпен танысты. Уилсон Силкворттың алкоголиктер физикалық аллергиядан және психикалық құштарлықтан зардап шегеді деген теориясын түсіндірді. Уилсон өзінің ішімдікке қатысты рухани тәжірибесін тек рухани тәжірибе арқылы ғана сақтай алғанын айтты. Смит Оксфорд тобының қағидаларымен таныс еді, ал Уилсонның тәжірибесін естігеннен кейін, «бұрын ешқашан жинап көрмеген ерікпен өзінің ауруына рухани ем іздеуге кірісті. Ұзақ уақыттан кейін ішімдік ішуге қайтадан бой алғаннан кейін, ол тазаланды және енді ішімдік ішпеді». Уилсон мен Смит басқа алкоголиктермен жұмыс істей бастады. Акрондағы сол жаздан кейін Уилсон Нью-Йоркке оралды, онда ол «аты жоқ маскүнемдер тобы» деп аталатын алкоголиктерге көмектесуде сәттілікке қол жеткізе бастады. 1938 жылы Акрона мен Нью-Йоркте шамамен 100 алкоголик тазаланғаннан кейін, «бірлестік» өзінің сауығу бағдарламасын насихаттау үшін кітап шығаруға шешім қабылдады, оның басты авторы ретінде Уилсон таңдалды. Кітап «Анонимді алкоголиктер» деп аталды және онда рухани өсуге қатысты ұсынылатын 12 қадамдардың тізімі жазылды. Бұл қозғалыс кітаптың атын алды. Билл алғашқы басылымның алғы сөзінде Жеке АА топтарының аман қалуын қамтамасыз ететін рухани нұсқаулар жиынтығы болып табылатын Он екі дәстүрдің тоғызын енгізді; кейіннен барлық он екі мәлімдеме жарияланғанда Бірінші, Екінші және Он дәстүрлер нақты көрсетілді. 1955 жылғы АА жалпы қызмет конференциясы Уилсон үшін маңызды оқиға болды, онда ол өсіп келе жатқан ұйымның басшылығын сайланған кеңеске тапсырды. 1939 жылы Уилсон мен Марти Манн Коннектикут штатының Кент қаласындағы Хай Уотч фермасына барды. Олар қазіргі High Watch Recovery Center деп аталатын әлемдегі алғашқы алкоголь және оның тәуелділігінен арылу орталығын құрды.
In November 1934, Wilson was visited by an old drinking companion, Ebby Thacher. Wilson was astounded to find Thacher had been sober for weeks under the guidance of the evangelical Christian Oxford Group. Wilson took some interest in the group, but shortly after Thacher's visit, he was again admitted to Towns Hospital to recover from a bout of drinking. This was his fourth and last stay at Towns under Silkworth's care and he showed signs of delirium tremens. There, Bill W had a "White Light" spiritual experience and quit drinking. Earlier that evening, Thacher had visited and tried to persuade him to turn himself over to the care of a Christian deity who would liberate him from alcohol. He was also given belladonna, which causes hallucinations. He then had the sensation of a bright light, a feeling of ecstasy, and a new serenity. He never drank again for the rest of his life. Wilson described his experience to Silkworth, who told him, "Something has happened to you I don't understand. But you had better hang on to it". Wilson joined the Oxford Group and tried to help other alcoholics. They did not get sober, but Wilson kept sober himself. During a failed business trip to Akron, Ohio, Wilson was tempted to drink again and decided that to remain sober he needed to help another alcoholic. He called phone numbers in a church directory and eventually secured an introduction to Bob Smith, an alcoholic Oxford Group member. Wilson explained Silkworth's theory that alcoholics suffer from a physical allergy and a mental obsession. Wilson shared that the only way he was able to stay sober was through having had a spiritual experience. Smith was familiar with the tenets of the Oxford Group, and upon hearing of Wilson's experience, "began to pursue the spiritual remedy for his malady with a willingness that he had never before been able to muster. After a brief relapse, he sobered, never to drink again " Wilson and Smith began working with other alcoholics. After that summer in Akron, Wilson returned to New York where he began having success helping alcoholics in what they called "a nameless squad of drunks" in an Oxford Group there. In 1938, after about 100 alcoholics in Akron and New York had become sober, the 'fellowship' decided to promote its program of recovery through the publication of a book, for which Wilson was chosen as primary author. The book was given the title Alcoholics Anonymous and included the list of suggested activities for spiritual growth known as the Twelve Steps. The movement itself took on the name of the book. Bill incorporated the principles of nine of the Twelve Traditions, (a set of spiritual guidelines to ensure the survival of individual AA groups) in his foreword to the original edition; later, Traditions One, Two, and Ten were clearly specified when all twelve statements were published. The AA general service conference of 1955 was a landmark event for Wilson in which he turned over the leadership of the maturing organization to an elected board. In 1939, Wilson and Marty Mann visited High Watch Farm in Kent, CT. They would go on to found what is now High Watch Recovery Center, the world's first alcohol and addiction recovery center founded on Twelve Step principles.
Саяси көзқарастары
Уилсон АА топтарының "ешқандай реформалық немесе саяси бағыты" болмауын қатысты түрде қолдады. 1946 жылы ол былай деп жазды: "АА-ның ешбір тобы немесе мүшелері АА-ны жақындатпайынша, сыртқы даулы мәселелер бойынша, әсіресе саясат, алкоголь реформасы немесе секталық дін туралы пікір білдірмеуі керек. Анонимді алкоголиктер тобы ешкімге де қарсы емес. Олар мұндай мәселелерде ешқандай пікір білдіре алмайды". Бұл сөздер АА-ның "Традиция 10" болып қалыптасты.
Wilson strongly advocated that AA groups have not the "slightest reform or political complexion". In 1946, he wrote "No AA group or members should ever, in such a way as to implicate AA, express any opinion on outside controversial issues – particularly those of politics, alcohol reform or sectarian religion. The Alcoholics Anonymous groups oppose no one. Concerning such matters they can express no views whatever." Reworded, this became AA's "Tradition 10".
Соңғы жылдары
Өмірінің соңғы жылдары Уилсон АА жиналыстарына сирек қатысты, себебі оны негізін қалаушы ретінде сөйлеуге шақырудан қашыңқы болды, алкоголик ретінде емес. Ауыр темекі шегуші болғандықтан, Уилсон ақырында эмфиземамен, содан кейін пневмониямен ауырады. 1960 жылдардың соңында оттегі баллонына тәуелді болған күйінде де темекі шегуін тоқтатпады. Медбике Джеймс Данненбергтің жазбаларында Билл Уилсон өмірінің соңғы айында төрт рет (1970 жылдың 25 желтоқсаны, 1971 жылдың 2 қаңтары, 1971 жылдың 8 қаңтары және 1971 жылдың 14 қаңтары) виски сұрағаны көрсетілсе де, өмірінің соңғы 36 жылында ол алкоголь ішпеді.
During the last years of his life, Wilson rarely attended AA meetings to avoid being asked to speak as the co founder rather than as an alcoholic. A heavy smoker, Wilson eventually suffered from emphysema and later pneumonia. He continued to smoke while dependent on an oxygen tank in the late 1960s. While notes written by nurse James Dannenberg say that Bill Wilson asked for whiskey four times (December 25, 1970, January 2, 1971, January 8, 1971, and January 14, 1971) in his final month of living, he drank no alcohol for the final 36 years of his life.
Некеде опасыздық жасады
Фрэнсис Хартиган, Билл Уилсонның өмірбаясын жазған және оның соңғы жылдары Лоис Уилсонның жеке хатшысы болған, 1950-ші жылдардың ортасында Биллдің АА арқылы танысқан, өзінен 18 жас кіші Хелен Уиннмен 15 жылға созылған қарым-қатынас бастағанын жазды. Хартиган сонымен қатар бұл қарым-қатынасқа дейін басқа да некелік адалдыққа қиянат жасаулар болғанын мәлімдейді. Уилсон 1963 жылы кітаптан түскен авторлық гонорарының 10 пайызын Хелен Уиннге, ал қалғанын әйелі Лоиске беруге келісім берді. Тарихшы Эрнест Курц Уилсонның әйелдерге құмарлығы туралы хабарлардың дұрыстығына күдікпен қарады. Ол бұл хабарлардың бастауы бір адамда, Том Пауэрсте, Уилсонның бұрынғы жақын досы, 1950-ші жылдардың ортасында аралары суыған адамда екенін айтты.
Francis Hartigan, biographer of Bill Wilson and personal secretary to Lois Wilson in her later years, wrote that in the mid 1950s Bill began a fifteen year affair with Helen Wynn, a woman 18 years his junior whom he met through AA. Hartigan also asserts that this relationship was preceded by other marital infidelities. Wilson arranged in 1963 to leave 10% of his book royalties to Helen Wynn, and the rest to his wife Lois. Historian Ernest Kurtz was skeptical of the veracity of the reports of Wilson's womanizing. He judged that the reports were traceable to a single person, Tom Powers, a formerly close friend of Wilson's with whom he had a falling out in the mid 1950s.
Архивтер - қадамдар
Уилсон мен Лоис арасындағы 60 жылдан астам кезеңді қамтитын жеке хаттар Нью-Йорк штатының Катона қаласындағы бұрынғы үйлері «Степпинг Стоунс» мұражайында және Нью-Йорктегі АА Бас кеңсесінің мұрағаттарында сақтаулы.
Personal letters between Wilson and Lois spanning a period of more than 60 years are kept in the archives at Stepping Stones, their former home in Katonah, New York, and in AA's General Service Office archives in New York.
Баламалы емдер мен спиритизм
1950 жылдары Уилсон Бетти Эйснермен, Джеральд Хёрдпен және Алдус Хакслимен медициналық бақылаудағы тәжірибелерде ЛСД қолданды, алғаш рет 1956 жылғы 29 тамызда ЛСД қабылдады. Уилсонның шақыруымен оның әйелі Лоис, рухани кеңесшісі Эд Даулинг және Нелл Уинг та осы препаратты сынауға қатысты. Кейін Уилсон Карл Юнгке хат жазып, нәтижелерін мақтап, Юнгтің рухани тәжірибесін растау ретінде ұсынды. (Юнг қайтыс болғандықтан хат жіберілмеді.) Уилсонның айтуынша, бұл сеанс оған бірнеше жыл бұрын басынан өткен спонтанды рухани тәжірибесін қайта сезінуге мүмкіндік берді, бұл оған өзінің алкоголизмнен арылуға көмектескен. Билл өзінің тәжірибесіне қуанды; ол өзінің және эгоның көптеген кедергілерін жоюға көмектесетінін сезінді, бұл адамның ғалам мен Құдайды тікелей сезінуіне кедергі келтіреді. Ол әлі де қиындық көріп жүргендердің өміріне үлкен өзгеріс әкелуі мүмкін нәрсені тапқан шығар деп ойлады. Билл былай деді: "Рухани дамуда эгоның төмендеуі Құдайдың инаятын мүмкін ететіні жалпыға мәлім. Егер ЛСД арқылы біз уақытша төмендеп, өзімізді және қайда бара жатқанымызды жақсырақ көре алсақ, бұл бізге көмектеседі. Мақсат нақтырақ болуы мүмкін. Сондықтан ЛСД-ді кейбір адамдар үшін пайдалы деп санаймын, ал ешкімге зиян келтірмейді. Ол эгоны азайтуға және оны азайтып ұстауға көмектесетін қазіргі құралдардың орнын алмастырмайды". Уилсон ЛСД-ні мұқият бақыланатын және жүйелі ортада жүйелі түрде қолдану көптеген алкоголиктерге пайдалы болады деп ойлады. Алайда, ол бұл әдісті жақсы дамыған супер-эгосы бар адамдар ғана қолдануы керек деп санады. 1957 жылы Уилсон Хирдке хат жазып былай деді: "Мен ЛСД тәжірибесі маған көп көмектесті деп сенемін. Мен өзімді түрлі-түсті жақсы сезінетін және әдемілікті бағалайтын адам ретінде сезінемін, бұл менің жылдар бойы күйзелісте болуымнан жойылды". Көптеген АА мүшелері оның миды өзгертетін заттарды қолдануына қарсы болды. Уилсон 1960 жылдарға дейін ЛСД-ні қолдануын жалғастырды, әйелін, хатшысын және рухани кеңесшісін оны өзімен бірге сынап көруге көндірді. Ол тіпті Карл Юнг пен Тимоти Лириге оның пайдасы туралы хаттар жазды. Уилсон Абрам Хоффермен кездесіп, ниациннің көңіл-күйді тұрақтандыру әсері туралы білді. Уилсон ниацин берілген алкоголиктердің жазылу көрсеткіші жоғары екенін көрсететін тәжірибелерге таң қалды және ниацинды "көктегі үшінші тірегі, рухани және эмоционалдыны толықтыратын физикалық нәрсе" деп қарастыра бастады. Уилсон сондай-ақ ниациннің оған депрессиядан арылуға көмектескенін сенді және бұл витаминді АА қауымдастығында және Ұлттық психикалық денсаулық институтында шизофренияны емдеу ретінде насихаттады. Алайда, Уилсон АА-да үлкен дау тудырды, өйткені ол АА кеңсесі мен хат қағазын өзінің насихаттауларында пайдаланды. Уилсон үшін спиритизм өмір бойы қызығушылық тудырды. Оның кеңесшісі Доулинг әкеге жазған хатының бірінде Уилсон "Он екі қадам және он екі дәстүр" кітабын жазатын кезде рухтардың, әсіресе XV ғасыр монахы Бонифацийдің оған көмектесіп жатқанын сезінгенін айтқан. Ол рухтар әлемінің бар екеніне дәлелдері бар деп сенгенімен, бұл туралы АА-ға айтпады. Алайда, оның бұл әрекеттері АА мүшелері арасында дау тудырды. Уилсон және оның әйелі көптеген АА мүшелерінің күмәндануына қарамастан, ерекше іс-әрекеттерін жалғастырды. Олардың үйінде "періштелер бөлмесі" болды, онда олар қонақтарды Ouija тақтасын қолданып сеанстарға қатысуға шақыратын.
In the 1950s, Wilson used LSD in medically supervised experiments with Betty Eisner, Gerald Heard, and Aldous Huxley, taking LSD for the first time on August 29, 1956. With Wilson's invitation, his wife Lois, his spiritual adviser Father Ed Dowling, and Nell Wing also participated in experimentation of this drug. Later Wilson wrote to Carl Jung, praising the results and recommending it as validation of Jung's spiritual experience. (The letter was not in fact sent as Jung had died.) According to Wilson, the session allowed him to re experience a spontaneous spiritual experience he had had years before, which had enabled him to overcome his own alcoholism. Bill was enthusiastic about his experience; he felt it helped him eliminate many barriers erected by the self, or ego, that stand in the way of one's direct experience of the cosmos and of God. He thought he might have found something that could make a big difference to the lives of many who still suffered. Bill is quoted as saying: "It is a generally acknowledged fact in spiritual development that ego reduction makes the influx of God's grace possible. If, therefore, under LSD we can have a temporary reduction, so that we can better see what we are and where we are goingwell, that might be of some help. The goal might become clearer. So I consider LSD to be of some value to some people, and practically no damage to anyone. It will never take the place of any of the existing means by which we can reduce the ego, and keep it reduced." Wilson felt that regular usage of LSD in a carefully controlled, structured setting would be beneficial for many recovering alcoholics. However, he felt this method only should be attempted by individuals with well developed super egos. In 1957, Wilson wrote a letter to Heard saying: "I am certain that the LSD experiment has helped me very much. I find myself with a heightened colour perception and an appreciation of beauty almost destroyed by my years of depressions." Most AAs were strongly opposed to his experimenting with a mind altering substance. Wilson continued his use of LSD into the 1960s, convincing his wife, his secretary, and his spiritual advisor to try it with him. He even wrote letters to Carl Jung and Timothy Leary raving of its benefits. Wilson met Abram Hoffer and learned about the potential mood stabilizing effects of niacin. Wilson was impressed with experiments indicating that alcoholics who were given niacin had a better sobriety rate, and he began to see niacin "as completing the third leg in the stool, the physical to complement the spiritual and emotional". Wilson also believed that niacin had given him relief from depression, and he promoted the vitamin within the AA community and with the National Institute of Mental Health as a treatment for schizophrenia. However, Wilson created a major furor in AA because he used the AA office and letterhead in his promotion. For Wilson, spiritualism was a lifelong interest. One of his letters to adviser Father Dowling suggests that while Wilson was working on his book Twelve Steps and Twelve Traditions, he felt that spirits were helping him, in particular a 15th century monk named Boniface. Despite his conviction that he had evidence for the reality of the spirit world, Wilson chose not to share this with AA. However, his practices still created controversy within the AA membership. Wilson and his wife continued with their unusual practices in spite of the misgivings of many AA members. In their house they had a "spook room" where they would invite guests to participate in seances using a Ouija board.
Мұра
2021 жылы Анонимді алкоголиктер 120 000-нан астам тіркелген жергілікті топтар мен бүкіл әлем бойынша 1,9 миллионнан астам белсенді мүшелері бар екенін хабарлады. Уилсонды көбінесе назар орталығында болуды ұнатқан адам деп сипаттаған, бірақ АА-ның анонимділік принципі қалыптасқаннан кейін, ол Йель университетінің құрметті дәрежесінен бас тартты және тіпті арт жағынан түскен суретінің өзі Time журналының мұқабасына басуға рұқсат бермеді. Уилсонның табандылығы, жақсы идеяларды қабылдап, пайдалана білу қабілеті және кәсіпкерлік талпынысы алкогольдік "өлім жазасынан" құтылу жолындағы алғашқы қадамында, рухани өсу бағдарламасын жасаудағы орталық рөлінде және "тәуелсіз, кәсіпкерлік, демократиялық, коммерциялық емес ұйым" АА-ны құру мен дамытудағы басшылығында айқын көрінеді. Уилсон, әсіресе, идеяларды біріктіруші ретінде танымал, психология, теология және демократияның әртүрлі салаларын өмірді сақтап қалатын жүйеге тоғыстырған адам. Олдос Хаксли оны "біздің ғасырымыздың ең ұлы әлеуметтік сәулетшісі" деп атады, ал Time журналы Уилсонды "20 ғасырдың ең маңызды 100 адамы" тізіміне енгізді. Уилсон өзін "ащы тәжірибесінің арқасында, баяу және рухани жаңару арқылы, ішуді тоқтатуды қалайтын алкоголиктерге тиімді болатын мінез-құлық пен іс-қимылдар жүйесін" тапқан адам деп сипаттады. Биограф Сьюзан Чивер "Менің атым Билл" кітабында былай деп жазды: "Билл Уилсон ешқашан өзін үлгі ретінде көрсеткен емес: ол тек өз тәжірибесімен, күшімен және үмітімен бөлісіп, басқа адамдарға көмектесуді мақсат тұтқан. Ол өзінің қарапайым адам екенін қайта-қайта айтты". 1941 жылы Уилсон мен Лоис Нью-Йорк штатының Катона қаласындағы "Көтеріліс тастары" (Stepping Stones) деп аталатын үйді сатып алды, ол онда 1971 жылы қайтыс болғанға дейін Лоиспен бірге тұрды. Лоис 1988 жылы қайтыс болғаннан кейін үй саяхаттар үшін ашылды және қазір Ұлттық тарихи орындар тізімінде; ол 2012 жылы Ұлттық тарихи ескерткіш деп жарияланды.
In 2021, Alcoholics Anonymous reported having over 120,000 registered local groups and over 1.9 million active members worldwide. Wilson has often been described as having loved being the center of attention, but after the AA principle of anonymity had become established, he refused an honorary degree from Yale University and refused to allow his picture, even from the back, on the cover of Time. Wilson's persistence, his ability to take and use good ideas, and his entrepreneurial flair are revealed in his pioneering escape from an alcoholic "death sentence", his central role in the development of a program of spiritual growth, and his leadership in creating and building AA, "an independent, entrepreneurial, maddeningly democratic, non profit organization". Wilson is perhaps best known as a synthesizer of ideas, the man who pulled together various threads of psychology, theology, and democracy into a workable and life saving system. Aldous Huxley called him "the greatest social architect of our century", and Time magazine named Wilson to their "Time 100 List of The Most Important People of the 20th Century". Wilson's self description was a man who, "because of his bitter experience, discovered, slowly and through a conversion experience, a system of behavior and a series of actions that work for alcoholics who want to stop drinking." Biographer Susan Cheever wrote in My Name Is Bill, "Bill Wilson never held himself up as a model: he only hoped to help other people by sharing his own experience, strength and hope. He insisted again and again that he was just an ordinary man". Wilson bought a house that he and Lois called Stepping Stones on an estate in Katonah, New York, in 1941, and he lived there with Lois until he died in 1971. After Lois died in 1988, the house was opened for tours and is now on the National Register of Historic Places; it was designated a National Historic Landmark in 2012.
Танымал мәдениетте
Уилсон, оның әйелі Лоис және АА-ның құрылуы көптеген жобалардың тақырыбы болды, соның ішінде «Менің атым Билл В.» деген 1989 жылғы CBS Hallmark Hall of Fame телефильмі, онда Джеймс Вудс Билл В. рөлінде, ал Джеймс Гарнер Боб Смит рөлінде ойнады. Вудс Уилсонды сомдағаны үшін «Эмми» сыйлығын жеңіп алды. Ол 2010 жылы Лоис өміріне негізделген «When Love Is Not Enough: The Lois Wilson Story» телефильмінде бейнеленді, бұл Уильям Г. Борхерттың 2005 жылғы осы аттас кітабынан бейімделген. Фильмде Лоис Уилсон рөлін Винона Райдер, ал Билл В. рөлін Барри Пеппер ойнады. 2012 жылғы «Bill W.» атты құжаттық фильмін Дэн Каррасино мен Кевин Ханлон түсірді. El Ten Eleven тобының «Thanks Bill» әні Билл В.-ге арналған, себебі вокалшы Кристиан Данннің әйелі АА-ның арқасында тазаланды. Ол былай дейді: «Егер ол ішімдіктен айықпағанда, біз, мүмкін, бірге болмас едік, сондықтан бұл АА-ны ойлап тапқан Билл Уилсонға деген алғысым». Майкл Граубарттың «Асыл әндер» томының 1-ші томындағы «Hey, Hey, AA» әні Биллдің Эбби Тэтчермен болған кездесуін еске алады, ол оны қалпына келтіру жолына бастады және ақырында Анонимді алкоголиктерді құруға әкелді. Әннің мәтіні былай: «Эбби Т. кіріп келеді. Билл: "Жарайды, сен менің досымсың. Мен джин ішсем де ештеңе емес."»
Wilson, his wife Lois, and the formation of AA, have been the subject of numerous projects, including My Name Is Bill W., a 1989 CBS Hallmark Hall of Fame TV movie starring James Woods as Bill W. and James Garner as Bob Smith. Woods won an Emmy for his portrayal of Wilson. He was depicted in a 2010 TV movie based on Lois' life, When Love Is Not Enough: The Lois Wilson Story, adapted from a 2005 book of the same name written by William G. Borchert. The film starred Winona Ryder as Lois Wilson and Barry Pepper as Bill W. A 2012 documentary, Bill W., was directed by Dan Carracino and Kevin Hanlon. The band El Ten Eleven's song "Thanks Bill" is dedicated to Bill W. since lead singer Kristian Dunn's wife got sober due to AA. He states "If she hadn't gotten sober we probably wouldn't be together, so that's my thank you to Bill Wilson who invented AA". In Michael Graubart's Sober Songs Vol. 1, the song "Hey, Hey, AA" references Bill's encounter with Ebby Thatcher which started him on the path to recovery and eventually the creation of Alcoholics Anonymous. The lyric reads, "Ebby T. comes strolling in. Bill says, 'Fine, you're a friend of mine. Don't mind if I drink my gin.