Кіріспе
1-ші арнайы қызмет күштері – Екінші дүниежүзілік соғыста АҚШ операциялық бөлімінің майоры Роберт Т. Фредерик құрған және қалыптастырған америкалық-канадтық элиттік командалық бөлімше. Екінші дүниежүзілік соғыстың Италия кампаниясы кезінде оған Фредерик басшылық етті және ол АҚШ-тың 5-ші армиясына қосылды. Бұл күш кейіннен 1944 жылдың тамызында генерал-майор болған Фредерик басқарған 1-ші әуе шабуылы тобына қосылды, Оңтүстік Франция кампаниясы үшін. Бөлімше 1942 жылы құрылып, Монтана штатының Хелена қаласының жанындағы Форт Уильям Генри Харрисон базасында жаттықты. Күш Алеут аралдарында қызмет етті және 1944 жылдың желтоқсанында таратылғанға дейін Италияда және Оңтүстік Францияда шайқасты. Қазіргі американдық және канадтық арнайы операциялар күштерінің тамыры осы бөлімшеден басталады. 2013 жылы АҚШ Конгресі 1-ші арнайы қызмет күштеріне Конгресс Алтын медалін беру туралы заң қабылдады.
The 1st Special Service Force was an elite joint American–Canadian commando unit in World War II created and formed by Major Robert T. Frederick of the Operations Division of the U. S. General Staff. During the Italian campaign of WWII it was commanded by Frederick and attached to the United States Fifth Army. The Force was later attached to 1st Airborne Task Force which was commanded by then Major General Frederick in August 1944 for the campaign in southern France. The unit was organized in 1942 and trained at Fort William Henry Harrison near Helena, Montana, in the United States. The Force served in the Aleutian Islands, and fought in Italy and southern France before being disbanded in December 1944. The modern American and Canadian special operations forces trace their heritage to this unit. In 2013, the United States Congress passed a bill to award the 1st Special Service Force the Congressional Gold Medal.
Өмірбаян
Джеффри Пайк – ағылшын журналисі, педагог және кейіннен өнертапқыш болды. Оның тапқыр, бірақ дәстүрлі емес идеяларын іске асыру қиынға соғуы мүмкін еді. Өмір салты мен сыртқы келбеті жағынан ол ғалым, инженер-өнертапқыш стереотипіне сай келді: британ тілінде «бофин» деп атайтын. Бұл Ұлыбританияның Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде инновациялық соғыс әдістері мен қару-жарақты дамытуға бағытталған тәсілінің бір бөлігі болды және премьер-министр Уинстон Черчилль оған жеке қолдау көрсетті. "Хобарттың әзілдері" – тағы бір мысал. Британдық Біріккен операциялар бас штабында жұмыс істеген кезде Пайк қысқы жағдайда жау тылында күресуге қабілетті шағын, элиталық күш құру жоспарын жасады. Бұл командалық бөлімше Норвегия, Румыния және/немесе Италия Альпісіндегі гидроэлектр станциялары мен мұнай кен орындарына қарсы саботаждық миссияларды жүзеге асыру үшін теңіз немесе әуе арқылы тасымалдануы мүмкін еді. Норвегиядағы басты өнеркәсіптік қауіп – Риукан қаласындағы неміс атомдық қаруын зерттеуде қолданылатын ауыр су өндірісі болды. Сонымен қатар, Норвегияның 14 гидроэлектр станциясына шабуыл жасау, олар елдің жалпы қуатының 49% -ын қамтамасыз ететін және арнайы күштердің қар көліктеріне осал болатын, Остік державаларды елден ығыстырып, одақтастарға Ресеймен тікелей байланыс орнатуға мүмкіндік беруі мүмкін еді. Румынияда немістердің тұтынуының төрттен бір бөлігін қамтамасыз ететін стратегиялық маңызды Плоешти мұнай кен орындары және Оңтүстік Германия индустриясының көп бөлігін қуатпен қамтамасыз ететін итальяндық гидроэлектр станциялары болды. Пайк Норвегия операциялары үшін арнайы жасалған, қармен қапталған жерлерде адамдар мен жабдықтарын жоғары жылдамдықпен тасымалдай алатын гусеницалық көлікті жасауды сұрады.
"Арба" жобасы
1942 жылдың наурыз айында Пайк Лорд Луи Маунтбеттенге, Біріккен операциялар штабының бастығына (COHQ), «Plough Project» деп атаған идеясын ұсынды. Ол одақтас командаларын Норвегия тауларына парашютпен түсіріп, неміс оккупациялаған Норвегиядағы үлкен мұздық платосы Йостедалсбренде неміс оккупациялық армиясына қарсы партизандық әрекеттер үшін жасырын база құруды ұсынды. Пайк ұсынған қар машинасымен жабдықталған олар стратегиялық нысаналарға, атап айтқанда 14 белгіленген гидроэлектр станцияларына шабуыл жасау жоспарланған. Пайк Маунтбеттенді мұндай күш мұздық бекіністерінде дерлік зардапсыз болады және оны жоюға тырысатын неміс әскерлерінің көп санын байлап қояды деп сендірді. Алайда, Біріккен операцияларға және британдық өнеркәсіпке қатысты талаптарды ескере отырып, 1942 жылдың наурыз айында Чекерс конференциясында оны АҚШ-қа ұсынуға шешім қабылданды. АҚШ армиясының штаб бастығы генерал Джордж Маршалл «Plough» жобасының ұсынысын қабылдады. 1942 жылдың сәуір айында АҚШ үкіметі автомобиль өндірушілерден мұндай конструкцияны қарастыруды сұрады. Кейіннен Studebaker компаниясы T 15 жүк тасушысын жасады, ол кейіннен M29 Weasel деп аталды. Сонымен қатар, Фредерик әскерлерді миссиядан кейін эвакуациялаудың нақты жолы жоқ деген қорытындыға келді. Бұл үшін әскерді көтеру және жауынгерлік эскортты ұшқыштарды қамтамасыз ету қажет болар еді. Барлық көліктер мен жабдықтар тасталып кетуі керек еді. Сонымен қатар, жоспарда әскерлерді әуемен мақсаттарына түсіру көзделген, бірақ Фредериктің айтуынша, қазіргі уақытта бұл мүмкін емес, себебі Норвегияға әскерді жеткізуге арналған ұшақтар жоқ еді. Мысалы, Weasel-ді түсіру және күшті қайта жабдықтау үшін де маңызды ұшақтар қажет болар еді. Нәтижесінде, ол элиталық сарбаздардың шағын тобы шайқасқа жіберу тәуекелін ақтамайтынына және жоспардың мақсаттарына жету үшін стратегиялық бомбалау сериясын ұсынуға келді. (Джонсон 501-ші парашюттік жаяу әскер полкін құрып, оған қолбасшылық етті.) Ол Маунтбеттеннің ұсынысы бойынша Фредерикпен алмастырылды, бұл ұсынысты Эйзенхауэр мақұлдады. Фредерикке «Plough» жобасы үшін жауынгерлік бөлім құру міндеті жүктелді және оны басқару үшін полковник шеніне көтерілді. 1942 жылдың шілдесіне қарай Фредерик Пайктың ықпалын азайтып, жобадан шеттетіп алды. Бірінші арнайы күштер тобы 9 шілдеде 1942 жылы үш шағын полк пен қызметтік батальоннан құралған бірлескен канадтық-американдық күш ретінде құрылды, ол тікелей Біріккен штабтар басшылығына бағынды. АҚШ армиясы. Монтана штатының Хелена қаласындағы Форт Уильям Генри Харрисон әуедегі жаттығулар үшін тегіс жері және тауларға жақын орналасқандығы үшін шаңғы және қысқы жаттығулар үшін негізгі оқу орны ретінде таңдалды.
Канадалық кадрлар
1942 жылдың шілдесінде Канаданың Ұлттық қорғаныс министрі Джеймс Ралстон 697 офицер мен қатардағы әскерден құралған топты Plough жобасына жұмылдыруға келісім берді, бұл ресми түрде Канаданың бірінші әуе десант бөлімі, 1-ші канадалық парашют батальоны (1CPB) құрылып жатқандығы туралы сылтау болды. Канадалық парашют батальоны құру туралы шешімге байланысты, Plough жобасына қатысқан канадалық еріктілер кейде бейресми түрде "2-ші канадалық парашют батальоны" деп аталды. (Канадалықтар 1943 жылдың сәуірінен мамыр айына дейін 1-ші канадалық арнайы қызмет батальоны деген атаумен ресми түрде бөлімге біріктірілген жоқ.) Олардың құрамындағы әскерилер Канада армиясының бір бөлігі болып қала берді, армияның тәртіп ережелеріне бағынды және жалақысын Канада үкіметі төледі, бірақ оларға АҚШ армиясы форма, жабдық, азық-түлік, тұру және жол шығыстарын қамтамасыз етуге міндетті болды. Келісім бойынша, күштің орынбасары канадалық болып тағайындалды және офицерлердің жартысы, ал бастапқыда қатардағы әскерлердің жартысы канадалықтардан құралды. Бұл нәтижеде жалпы саны 1800 адамдық күш құрылды, оның 900-і АҚШ сарбаздары, ал 900-і канадалық сарбаздар болды. Зардап шеккендердің саны күштің мөлшерін азайтумен бірге, канадалық әскерлерді алмастыру мүмкіндігінің шектелуі канадалық контингенттің үлесін жалпы санының шамамен үштен біріне дейін төмендетті. Аға канадалық офицер, подполковник Маккуин парашютпен секіру кезінде аяғын сындырғаннан кейін, күштегі ең жоғары шенді канадалық 2-ші полк командирі, подполковник Дон Уильямсон болды.
АҚШ-қа жұмысқа алу
АҚШ күштеріне еріктілер бастапқыда Белвоар және Беннинг бекіністерінің офицерлерінен құралды. Сарапшылыққа шақыру хаттары Оңтүстік-Батыстағы және Тынық мұхитының жағалауындағы барлық АҚШ әскері бөлімдеріне жіберілді. Хатында 21-35 жас аралығындағы, кемінде үш жыл мектепте оқыған, отбасы жоқ ер адамдар сұранысқа ие болды. Басымдық берілген мамандықтар: рейнджерлер, ағаш кесушілер, солтүстік аймақтардың орманшылары, аңшылар, кеншілер, барлаушылар және егершілер. Үйленген еркектер бұл күшке қабылданбады. Сондай-ақ, тексерушілер батыс лагерьлерін идеалды кандидаттарды іздеу үшін аралады. Міссияның құпиялылығына байланысты, таңдалғандарға көбінесе парашюттік бөлімде оқуға жіберілгендері айтылды. Шындығында, бөлімше соншалықты құпия болғандықтан, көптеген сарбаздар Хеленаға оқуға келгенде қайда екенін білмейтін, себебі әскерді тасымалдаған пойыз вагондарының терезелері қара боялған. Жауынгерлік күш үш полктан тұруға тиіс болды. Әр полк подполковник және 32 офицердің басшылығымен 385 адамнан құралды. Полктер екі батальонға бөлінді, әр батальонда үш рота, әр ротада үш взвод болды. Взводтар екі бөлімге бөлінді. Монтанадағы бастапқы оқу кезеңінен кейін, FSSF 1943 жылдың 15 сәуірінде Вирджиния штатындағы Брэдфорд лагеріне, ал 1943 жылдың 23 мамырында Вермонт штатындағы Этан Аллен бекінісіне көшірілді.
Атауы, белгілері және киім үлгілері
Анциодағы плацдармдық операцияларды жүргізу кезінде, аңыз бойынша, күштің бір мүшесі Герман Геринг дивизиясының неміс лейтенантының күнделігін тапқан. Күнделікте мына жазба болған: «Қара шайтандар бізді әрқашан қоршап тұрады, біз олардың келгенін ешқашан естімейміз». Бұл аңызды бригаданың ешбір мүшесі факт ретінде растамаған; алайда, бұл күш «Қара шайтандар» және «Ібіліс бригадасы» деп танылған. Бригада мүшелері соңғы атауды артық көреді. Генерал Фредерик бөлімнің белгісі және «Das dicke Ende kommt noch!» деген сөздері жазылған карточкаларды басып шығарды, немесе «Ең жаманы әлі алда» деген сөздер оң жақтағы қызыл сиямен жазылған. Бұл күш психологиялық соғыс ретінде осы карточкаларды өлген неміс әскерлерінің денелеріне тастап кететін. Бұл өте тиімді болды, сондықтан сержант Виктор Кайзер неміс әскерінің «Schwarzer Teufel» («Қара шайтан») деп сыбырлағанын естіді, оның мойны жағажайда кесілген кезде. Алайда, соңғы тарихи зерттеулерде Фредерик пен оның бас штабы жауды қорқыту үшін осы лақап атауды өзі ойлап тапқан деген пікірлер айтылуда. Полковник Фредерик екі елдің әскерлерінің бірігіп, үйлесімді күш құруы қиын болады деп бастапқыда уайымдаған. Базалық деңгейде, екі армия қолданған техника мен командалар бір-біріне түсініксіз болды. Мысалы, маршқа қатысты командаларды бірлік далада тиімді жұмыс істеуі үшін біркелкі ету қажет болды. Екі елдің де әскерлерін қанағаттандыру үшін келісімдер жасалды. Канадалық сыбызғы шеберлері әр таңертең «Reveille» әнін орындау үшін американдық әскердің марш-орталықтарына қосылды. Америка және Канада армияларының марш стильдері мен командалары араластырылды, ал формалар бірдей болды. Ақырында, Фредериктің қорқынышы негізсіз болды, өйткені әскерлер оқу-жаттығулар мен күшке деген адалдық арқылы бірікті.
Алеут аралдары, 1943 жыл
Норвегияның немістер атом бомбасын зерттеу үшін қолданған ауыр су және дейтерий зауыттарын жою операциясы тоқтатылды. Бірақ, бұл мақсатты жергілікті норвегиялық коммандостар кейіннен сәтті орындады. ФССФ-ті таратуға жол бермеу үшін Фредерик күшті сақтап, Аляскада жапондарға қарсы күресуге ерікті болды. ФССФ-ті Аляска жағалауындағы аралдарды басып алған жапондық күштерге қарсы пайдалану туралы шешім қабылданды. ФССФ 1943 жылдың 4 шілдесінде Сан-Франциско портына келді. 10 шілдеде "Ібіліс бригадасы" Аляска маңындағы Алеут аралдарына аттанды. 1943 жылдың 15 тамызында 1-ші SSF Киска аралын басып алуға қатысты, бірақ аралдың жапондық күштерден жақында эвакуацияланғанын анықтағаннан кейін, кемеге қайта мініп, Калифорниядағы Стоунман лагерінде кемеден түсіп, Форт-Этан Алленге оралды, 9 қыркүйекте 1943 жылы жетті. Бірақ 1943 жылдың қазанында АҚШ-тың Бесінші армиясының командирі, лейтенант-генерал Марк У. Кларк, 1-ші арнайы қызмет күштерін Италияға әкелді, онда олардың бірегей дағдылары мен жаттығуларының құндылығын көрсетті. "Ібіліс бригадасы" 1943 жылдың қарашасында Француз Мароккосының Касабланка қаласына келді және жылдам түрде Италия майданына жетіп, 19 қарашада Неапольге келді, сонымен бірге АҚШ-тың 36-шы жаяу әскер дивизиясымен бірге майданға шықты.
Монте-ла-Дифенса, 1943 жыл
Күштерге Италия тауларында екі мықты бекітілген неміс позицияларын басып алу міндеті жүктелді: біреуі Монте-Ла-Дифенсада, екіншісі Монте-Ла-Реметанеада. Бұл позицияларды 104-ші танк-гренадер полкі бақылады, ал 1-ші парашюттік-танк дивизиясы Герман Геринг резервте болды (біріншісі – жаяу әскер құрамы, екіншісі – бронетанкті дивизия). Бұл таулардың маңыздылығы Гитлердің Густав желісіне қатысты орналасқандығында еді. Ла-Дифенса мен Реметанеада орналасқан неміс қысқы желісі Густавтың алдындағы соңғы бекінілген желі болып табылды, ал одақтастардың таулар арқылы шабуылы Римге жақындауға мүмкіндік беретін еді. Стратегиялық тұрғыдан алғанда, таулар айналағы жерлерді және тас жолды бақылауға мүмкіндік берді, бұл таудағы неміс артиллериясына аймақты бақылауға мүмкіндік берді. Ла-Дефенсадағы неміс артиллериясы сондай-ақ жаңа қару – Небельверферді қолданды. Ла-Дифенсаға апаратын жолдар шабуыл алдында мұқият зерделенді және лейтенант-полковник Т.С. МакУильямға (Реметанеаға 2-ші полктің шабуылын басқаратын) ең жақсы жолдың төбенің оң жағындағы тік жарға қарай бару екені хабарланды. Осылайша, күштер немістерді дайындықсыз ұстауға үміттенеді, өйткені бұрынғы кең ауқымды одақтастардың тауға жасаған шабуылдары жаумен тікелей соқтығысып, ауыр қазаға ұшыраған. Шабуыл 2 желтоқсанға жоспарланды, ал әскерлер Санта-Мариядағы уақытша казармаларында тау шаруаларына және ұрыс тактикасына оқытылды. Жоспар келесідей болды (барлық батальондар 2-ші полкте болды): 1 желтоқсан күні сағат 16:30-да 2-ші полк таудың іргесінен 6 миль (10 км) қашықтықтағы жерге көлікпен жеткізіліп, Ла-Дифенсаға дейін 6 сағаттық қашықтықты жаяу өтеді. 1-ші полк АҚШ-тың 36-шы жаяу әскер дивизиясымен бірігіп, 2-ші полк үшін резервтік күштер болады. 3-ші полк екіге бөлінеді, жартысы бастапқы шабуылдан кейін 2-ші полкке жабдықтап көмектеседі, ал қалған жартысы 1-ші полк пен 36-шы жаяу әскер дивизиясының резервінде болады. Күштердің барлық танылған белгілері, тек әскери билеттерінен басқа алынып тасталды. Таудың іргесіне жеткеннен кейін және бір түн демалыстан кейін, 2-ші полк (барлығы 600 адам) 2 желтоқсанда қараңғыда, ауыр артиллерия оғының астында Ла-Дифенсаға көтеріле бастады. Бір әскердің бомбалаудың қаттылығы туралы естеліктері: "Біз тозаққа қадам басып бара жатқандай сезіндік. Бүкіл тау оққа толып, өртеніп жатқандай болды". 2-ші полк әскерлері түн ортасында неміс позицияларының қашықтығына жетіп, 1000 фут (305 м) биіктікте тік жарға қарай көтеріле бастады. Генерал Эйзенхауэр 1-ші ССФ Монте-Ла-Дифенсаны сәтті басып алғанын хабарлағанда, премьер-министр Уинстон Черчилль Фредерикті "барлық уақыттағы ең ұлы жауынгер генерал" деп атады. Бұрын американдық және британдық күштер маңызды Камино қырқасын басып алуға жасаған әрекеттерінде көптеген қаза тапқан. 1-ші ССФ Ла-Дефенсадағы бастапқы мақсатына жете алды, бірақ Монте-Ла-Реметанеа (907 төбе) нақты мақсатын алуда кешікті. 907-ге шабуыл 1-ші батальон командирі лейтенант-полковник Т.С. МакУильямның қазасынан кейін тоқтатылды. Ол күштердің қарқыны сақталуын қалағанмен, Фредерик 907-де күш-жабдықтар мен жабдықтау күту үшін шабуылды тоқтатуға бұйрық берді. Күштер Дифенсада бекініп, немістердің қарсы шабуылын күтті. Алайда, одақтастардың ауыр артиллериялық оғы және Рапидо және Гарильяно өзендерінің тасуы немістердің қайта құруына кедергі келтірді. Реметанеяға шабуыл жасау туралы бұйрық күтіліп тұрғанда, 2-ші полк 1-ші және 3-ші полктермен жабдықталды, олар оларға виски және презервативтер әкелді (жаңбырда қаруларының ұңғыларын құрғақ ұстау үшін). Британдық күштер Монте-Каминодағы неміс желісін бұзғаннан кейін, күштерге олардың негізгі мақсатына (907 төбе) шабуыл жасауға бұйрық берілді. Дифенсаға жасалған сәтті шабуыл 1968 жылғы "Жын бригадасы" атты фильмнің негізі болды. Монте-ла-Дифенса кампаниясы кезінде 1-ші ССФ бөлімшелері 77% қаза тапты: барлығы 511 адам, 91 адам қаза тапты, 9 адам жоғалып кетті, 313 адам жараланды, 116 адам шаршады. Оларды 142-ші жаяу әскер бөлімі ауыстырды.
Монте-Махо, 1944 жыл
1-SSF дереу шабуылды жалғастырды, 6-9 желтоқсан аралығында Monte La Remetanea-ға шабуыл жасады. Ол 25 желтоқсанда Монте Саммукродан бастап 720-ші төбені басып алды, ал кейін қиындықтардан кейін 8 қаңтарда Монте Мажо мен Монте Вишиатароға шабуыл жасады. Монте Мажоға жасалған шабуыл күштің кез келген шайқастағы ең көп шығындарын әкелді. Негізгі неміс позициялары Монте Мажо шыңында орналасқан болса, таудың биіктіктері неміс артиллериясы мен пулемет ордаларымен қоршалған және жақын беткейлерде орналасқан қорғаныс қабаттарымен күзетілген. 2-полк подполковнигі Том Гилдей осы қорғаныс қабатынан шабуыл жолын ашу үшін алдын ала түнгі операция жоспарлады. Томми Принс содан кейін өзінің тобымен бірге күштің алдыңғы постына оралып, капитан Рэдклифке есеп берді. Капитан Марк Рэдклиф басқарған негізгі шабуыл Принстің әрекетінен кейін дереу басталды. Рэдклифтің әскері енді үнсіз қалған пулемет бекіністерінен өтіп, бірде-бір оқ атпай шыңға жетті, немістер толығымен ойсырап қалды. Фредерик Монте Мажода үш рет жараланды.
Анцио, 1944 жыл
1943 жылдың тамызында Квебек конференциясының нәтижесі бойынша генерал Дуайт Д. Эйзенхауэр Нормандияға қонуды жоспарлау үшін Лондонға көшті. Жерорта теңізі театрының басқаруы британдық генерал Генри Мэтленд Уилсонға жүктелді. Италиядағы одақтас әскерлеріне қолбасшылық ететін генерал сэр Гарольд Александр одақтас әскерлерін Анциоға қондыру жоспарын жасады. Неміс фельдмаршалы Альберт Кесселринг Анциодағы төрт неміс дивизиясына басшылық етті, олардың ішінде Герман Геринг дивизиясы және 16-шы СС Панцер-гренадерлік дивизиясының 35-ші Панцер-гренадерлік полкі, Райхсфюрер СС дивизиясы болды. Анциодағы неміс және итальяндық күштердің жалпы саны шамамен 70 000 адам деп есептелді. Арнайы күштер бригадасы қаңтар айында таулардан шығарылып, бұрынғы шығындарды толықтырғаннан кейін 1 ақпанда Римнің оңтүстігіндегі Анциодағы «Шингл» операциясы арқылы құрылған плацдармға қонды. Олар Цистерна шайқасында ауыр қатысу салдарынан зардап шеккен 1-ші және 3-ші рейнджерлік батальондарын алмастырды. Рейнджерлік батальондарының қалдықтарымен бірге, Арнайы күштер бригадасының саны шамамен 1200 адамды құрады. Алайда, жаңа келгендерді алғашқы Арнайы күштер сарбаздарының деңгейіне жеткізу үшін жеткіліксіз уақыт болды, және Фредерик Бригаданың қабілеттері арнайы тапсырмаларға толыққанды дайын емес екенін хабарлады. Олардың міндеті – Муссолини каналы және Понтин батпақтарымен белгіленген жағажайдың оң жақ фланкінен ұстап тұру және шабуыл жасау. Осы периметрді қорғаудың ұзындығы шамамен 8 мильді құрады, бұл Анциодағы АҚШ-тың 3-ші дивизиясына берілген қорғаныс шебінің ұзындығынан екі есе көп. Арнайы күштер бригадасы Муссолини каналы секторын басып алғаннан кейін, неміс бөлімшелері олардың агрессивті патрульдерінен қашу үшін 0,5 мильге (1 км) дейін шегінді. Түнгі шабуылдардың үздіксіздігі Кесселрингті олардың аймағындағы неміс позицияларын бастапқы жоспарланғаннан көп күшпен нығайтуға мәжбүр етті. «Жыландардың» барлау миссиялары көбінесе жаудың қатарына 457 метрге дейін жететін. Неміс тұтқындары әскердің өте аз адамнан тұратынына жиі таңғалатын. Тұтқынға алынған неміс лейтенанты күштерді дивизия деп ойлаған. Шындығында, генерал Фредерик жаудың қате пікіріне ие болуы үшін бірнеше жүк көліктерін күштер аймағында қозғалысқа жіберді. Тағы бір тұтқыннан алынған бұйрықта Анциодағы немістер «элиталық америкалық-канадтық күштермен шайқасатыны» айтылды. Олар опасыз, қатал және тапқыр. Сіз демалуға құқығыңыз жоқ. Осы адамдардың біреуін тұтқындаған алғашқы сарбаз немесе сарбаздар тобына 10 күндік демалыс беріледі». Анциода 1-ші Арнайы күштер бригадасы «Қара шайтандар» деген лақап атын алды, бұл лақап атау күштің барлау офицерлерінің туындысы болды. Немістердің күшті «Жыландар бригадасы» деп атаған жазбалары жоқ. Олар «қара» шайтандар деп аталды, өйткені бригада мүшелері түндегі жасырын операциялары үшін беттерін қара бут полировкасымен бояп алды. Анцио шайқасы кезінде 1-ші Арнайы күштер бригадасы 99 күн бойы үздіксіз шайқасты. Сондай-ақ, Анциода 1-ші Арнайы күштер бригадасы өзінің танымал стикерлерін пайдаланды; түнгі патрульдер кезінде сарбаздар бөлімшенің белгісін және неміс тілінде жазылған слоганды бейнелейтін стикерлерді алып жүрді: «Das dicke Ende kommt noch», бұл сөздің аудармасы шамамен «Ең жаман әлі келеді» дегенді білдіреді. Оның сөзбе-сөз аудармасы «Жуан соңы жақын арада келеді» дегенді білдіреді, бұл үлкен күштердің жақын арада келе жатқанын білдіреді, осы стикерлерді неміс мәйіттеріне және бекіністеріне жабыстырды. Арнайы күштер бригадасының қаза тапқан канадалық және американдық мүшелері Анцио жағажайының жанындағы Анцио қорымында және Неттунодағы Американдық қорымында жерленген. 1944 жылдың 25 мамырында АҚШ-тың 5-ші армиясының шабуылы басталғанда, 1-ші Арнайы күштер бригадасы Монте-Арестинаға қарсы жіберілді және 27 мамырда Рокка-Массимаға шабуыл жасады. 1-ші Арнайы күштер бригадасына қаланың жеті көпірін басып алып, шегініп келе жатқан Вермахттың оларды қиратуына жол бермеу міндеті жүктелді. 4 маусым күні түнде 1-ші Арнайы күштер бригадасының мүшелері Римге кірді, бұл одақтас әскерлерінің алғашқыларының бірі болды. Олар көпірлерді басып алғаннан кейін, кері шегініп бара жатқан немістерді қуа жөнелді. 1944 жылдың тамызында 1-ші Арнайы күштер бригадасы полковник Эдвин Уокердің басқаруына көшті, өйткені күштің алғашқы күндерінен бастап басқарған бригадир генерал Фредерик генерал-майор болып жоғарылатылып, 1-ші Әуе шабуылдық тобына басшылық етуге кетті. Фредерик АҚШ армиясының ең жас генерал-майоры атанды.
Франция, 1944 жыл
1944 жылдың 14 тамызында 1-ші SSF, енді 2000 адамнан тұратын күшке толықтырылып, Францияның оңтүстігіне жасалған Драгун операциясы барысында Порт-Крос және Левант аралдарына түсті. Олар Порт-Крос шайқасында аралдардағы бес бекініс неміс әскерінен басып алды. Тоғыз сарбаз соғыста қаза тапты немесе жараланғаннан көз жұмды. 22 тамызда бұл күш Фредериктің 1-ші әуе десанттық тобына, уақытша Жетінші армияның әуе десанттық дивизиясына қосылды, кейіннен бұл топтың құрамына кірді. Қыркүйектің бірінші аптасында күш Француз Ривьерасы учаскесімен ілгеріледі және 5 қыркүйекте Л'Эскаренге жақын жерде 1000 шамасындағы неміс батальонына шабуыл жасап, оларды жойды немесе тұтқынға алды. 7 қыркүйекте 1-ші әуе десанттық тобымен бірге Франко-Италия шекарасындағы қорғаныс позицияларына орналасты. Соғыс барысында 1800 адамнан тұратын бұл бөлімше 12000 неміс сарбазын жойды, 7000 тұтқынға алды және 600%-дан астам шығынға ұшырады.
Тарату, 1944 жыл
1-ші SSF 1944 жылдың 5 желтоқсанында Францияның оңтүстік-шығыс Жерорта теңізі жағалауындағы Вильнёв-Лубе маңындағы далада таратылды. Вильнёв-Лубе күш тарихында ерекше орын алады, себебі бұл бөлім сол жерде таратылғандықтан ғана емес, сонымен қатар ол 1944 жылдың 26 тамызында оңтүстік Францияда 1-ші SSF-тің басып алуға ең қиындық тудырған ауылдардың бірі болды. Фредерик күш енді артиллерия және танк бөлімшелеріне тәуелді болып қалғанына сенді, себебі оларға берілген тапсырмалардың сипаты арнайы операциялар дағдыларын қолдануды қажет етпейтін болды. Сонымен қатар, АҚШ мүшесі Венделл С. Джонсон (Бесінші рота, Үшінші полк, сериялық нөмірі 37 168 437), өмірін қауіпке тігіп, басқа бір "Қара Шайтанды" құтқару үшін миналауға кіріп, бригадаласының қауіпсіздігін қамтамасыз етті. Оған ерлігі үшін медаль беруге тырысқанда, Венделл: "Бұл медальды аяғын жоғалтқан адамға беріңіз", – деп бас тартты. Бірінші арнайы қызмет күші – осындай қиын тапсырмалардың нәтижесінде ерлік әрекеттерінің жиі кездесетін саласы болды. Күш бригада мүшелері арасында бөліскен көптеген бірлік наградаларымен марапатталды.
Ұрпақ бірліктер
1-ші арнайы қызмет күші екі қазіргі заманғы арнайы операциялар бөлімі тарапынан тікелей ата-тегі ретінде мойындалады; Канада арнайы операциялар күштері бас қолбасшылығының Канадалық арнайы операциялар полкі (CSOR) және АҚШ Армиясы арнайы операциялар бас қолбасшылығының арнайы күштер тобы. 1952 жылы полковник Аарон Банк (Екінші дүниежүзілік соғыс кезінде Стратегиялық қызмет кеңсесінің (OSS) бұрынғы Джедбург және Операциялық топ мүшесі) 10-шы арнайы күштер тобының (Әуеде) командирі болды. 1958 жылы құрылған 1-ші арнайы күштер полкі (1-ші арнайы күштер тобымен (әуеде) шатастырмау керек) FSSF-тен ресми түрде тегін алды. (Арнайы күштер 1952 жылдан 1958 жылға дейін Рейнджерлердің тегін сақтады.) Дәстүрлі емес тактика бойынша оқыту, оның ішінде стратегиялар мен алынған сабақтар, OSS операциялық топтары мен Джедбургтердегі оқытуды қайталады. Канаданың әскери барлау және логистикалық операциялары 1952–1988 жылдары, 1968–1995 жылдарғы Канаданың әуе десанттық полкі, ол 1977–1995 жылдарғы Арнайы қызмет күшінің құрамына кірді, және бүгінгі Канаданың арнайы операциялар полкі, АҚШ Армиясының арнайы күштері сияқты, олардың тамыры FSSF-ке жетеді. Екінші дүниежүзілік соғыстағыдай, Канаданың элиталық JTF2 және АҚШ-тың элиталық SFOD D операторлары 2001 жылы Ауғанстанға басып кіру үшін тағы да арнайы мақсаттағы күшке біріктірілді.
Басқа ескерткіштер
1996 жылы Монтана штатындағы Хелена мен Свит-Грасс аралығындағы 15-ші тас жол "Бірінші арнайы күштер ескереу тас жолы" деп атау өзгертілді. Бұл тас жол 1942 жылы Форт-Харрисонға американдық әріптестерімен бірге оқуға келген канадалық еріктілердің жолы болғандықтан таңдалды.
БАҚ-тағы бейнелеулер
"Жұрттың бригадасы" – 1968 жылы Уильям Холден, Клифф Робертсон және Винс Эдвардс ойнаған фильм, бұл фильм күштің жаттығуларына және Италияға жөнелтілуіне баса назар аударады. 1968 жылғы "Анцио" фильмінде Питер Фолк Джек Рабинов рөлінде ойнады, ол өзін Роберт Митчемге америкалық-канадтық 1-ші арнайы қызмет күшінің мүшесі ретінде таныстырды. Бұл күш туралы үш деректі фильм түсірілді: 2000 жылғы "Қара шайтандар", Дарил Рехр сценарийін жазған және режиссерлік еткен History Channel-дің "Қауіпті миссиялар" сериясының бір бөлімі; Грег Хэнкок пен Уэйн Эбботтың сценарийін жазған және режиссерлік еткен "Daring to Die: The Story of the Black Devils" және 2006 жылы Frantic Films компаниясы түсірген "Devil's Brigade" телесериалы. 2019 жылдың қараша айында "Қарудағы батырлық" деректі фильмі Бірінші арнайы қызмет күшінің Монте-Мажоға жасаған шабуылы туралы түсірілді. Деректі фильмде шайқас болған нақты орын көрсетілді. Квентин Тарантиноның 2009 жылғы "Бесұйқы жебелер" фильмінде Брэд Питт ойнаған лейтенант Алдо Рейн, сондай-ақ "Апач Алдо" деп аталған кейіпкер, бөлімнің бағаналы жебелермен безендірілген жаға белгісін және қызыл жебе басының иыққа ілгішін тағады. Тарантино 1SSF күшін әсер еткен фактор ретінде атады. Роберт Х. Адлеман мен Джордж Х. Уолтонның "Жұрттың бригадасы" кітабы – Бірінші арнайы қызмет күшінің өмірбаяны және тарихи анықтамасы. Marvel Comics кейіпкері Wolverine соғыс кезінде бірнеше рет "Жұрттың бригадасының" мүшесі болғанын айтты – ол Виктория патшайымның билігінің соңғы жылдарында Канадада туғандықтан, бұл оған сәйкес келеді. Ол сондай-ақ Анцио және Кассино шайқастарына қатысқанын мәлімдеді.