Уилко Джонсон: Англиялық музыканттың өмірі мен шығармашылығы

Кіріспе

Ағылшын музыканты (1947–2022)

Джон Эндрю Уилкинсон (12 шілде 1947 – 21 қараша 2022), көбінесе Вилко Джонсон ретінде танымал, – ағылшын гитарисі, әнші, әнші-жазушы және кейде актер. Ол 1970-ші жылдары Dr. Feelgood паб-рок/ритм-энд-блюз тобының мүшесі болды. Джонсон өзінің ерекше гитара ойнау стилімен танымал болды, ол медиаторды пайдаланбай, саусақпен ойнау арқылы қол жеткізді. Бұл оған ритм-гитарада ойнау және бір уақытта рифтер мен сололарды орындауға мүмкіндік берді, нәтижесінде өте дыбысты гитара тудырды. Джонсон мен Dr. Feelgood ағылшын панк қозғалысына әсер етті. Пол Веллер Джонсон туралы: «Вилко басқа гитаристтердей танымал болмауы мүмкін, бірақ ол олардың қатарында. Көптеген адамдар да осылай дейді. Мен Вилконы көп жерде естимін. Бұл үлкен мұра» деді. Оның бакалавриат курстарына англосаксон және ежелгі исланд сагалары кірді. Бітіргеннен кейін ол Эссекске оралғанға дейін Үндістанға жер арқылы сапар шекті. Топ 1970-ші жылдардағы паб-рок қозғалысының маңызды бөлігі болған Dr. Feelgood болып дамыды. Сол кезде ол Джон Уилкинсонның жақын анаграммасы болған Вилко Джонсон сахналық есімін қабылдады. Кейін ол 1974 жылы, Dr. Feelgood алғашқы жазба келісімшартына қол қойғаннан кейін сатып алған 1962 жылғы роза ағашы бар Fender Telecaster гитарасын алды. Джонсон сахнадағы икемсіз қозғалыстарды, оның «қаз жүрісін» жарқыраған гитара стилімен, кейде гитарын иығына тапаншадай көтеріп, ерекше киім кию стилін дамытты: ол қара костюм мен пудинг тәрізді шашты ұнатты. Ол медиаторды пайдаланбай, саусақпен ойнауға сүйенгендіктен, осы ойын стиліне қол жеткізді. Бұл оған ритм-гитарада ойнау және рифтер мен сололарды бір уақытта орындауға мүмкіндік берді, нәтижесінде өте дыбысты гитара тудырды. Бұл Джонсон қатты бағалаған Джонни Кидд және Пираттардың Мик Гринін көшіру әрекетінен туындады. Бо Диддлидің ықпалымен жазылған стилі Dr. Feelgood-тың алғашқы жылдарындағы маңызды күш болды, соның ішінде топтың алғашқы төрт альбомы: Down by the Jetty, Malpractice, Stupidity және Sneakin' Suspicion, барлығы 1975 және 1977 жылдар аралығында шығарылды. Тірі альбом Stupidity Ұлыбритания альбомдар тізімінде бірінші орынға жетті, бірақ Джонсон Dr. Feelgood-тың алғашқы бес синглінде ойнағанмен, соның ішінде «Roxette» және «Back in the Night», оның топ мүшесі болған кезінде хит-парадқа ілескен жалғыз сингл «Sneakin' Suspicion» болды. Ол 1977 жылдың сәуір айында Sneakin' Suspicion альбомына кіретін тректерге қатысты келіспеушіліктерден кейін топтан кетіп қалды. Қалған топ мүшелері Джонсон өз еркімен кеткенін мәлімдеді. The Wilko Johnson Band 1977 жылдың қараша айының соңы мен желтоқсан айының басында Ислингтонның Hope and Anchor-да өткен үш апталық «Front Row Festival» фестивалінде өнер көрсетті. Бұл фестивальдің екі трегі («Dr. Feelgood» және «Twenty Yards Behind») фестивальдің екі альбомдарына енді. The Hope & Anchor Front Row Festival жинақ альбомы (1978 жылдың наурызы) Ұлыбритания альбомдар тізімінде 28-орынға жетті. 1980 жылы Джонсон Иан Дюридің The Blockheads тобына қосылды. 1984 жыл шамасында ол The Wilko Johnson Band тобын қайта құрды, оған Blockhead бас гитарисі Норман Уотт Рой және итальяндық барабаншы Сальваторе Рамундо қосылды. «Sav» Рамундо 1999 жылдың маусымында топтан кетіп, оның орнына Стив Монти (болашақтағы Curve және Jesus and Mary Chain барабаншысы) келді. Джонсонның екінші альбомы «Ice on the Motorway» 1981 жылы жарық көрді, ал оның «Bottle Up and Go!» EP-і Лью Льюиспен бірге 1983 жылы шықты. Келесі он жылда бірнеше альбомдар еуропалық лейблдерде жарық көрді. 1992 жылы Джонсон Eurockéennes музыка фестивалінде, ал келесі жылы GuilFest-те өнер көрсетті. 1998 жылы Chess лейблінде Going Back Home альбомы жарық көрді. 1999 жылы ол концерттік өнер көрсетулерін азайтты және келесі жылы «Don't Let Your Daddy Know (Live in Japan 2000)» альбомын шығарды. 2005 және 2006 жылдары топ Хамстерлер мен Джон Отуэймен бірге «The Mad, the Bad & the Dangerous» гастроліне қатысты. Джонсон Джулиен Темплдің «Oil City Confidential» (2009) режиссерлік құжаттық фильмінде пайда болды, онда ол Канви аралы мен Dr. Feelgood туралы естеліктерін айтып берді. Фильмді сынға алған Филип Френч Джонсонды «сахнада да, сахнадан тыс та, қатыгез адам, қызықты, сөзді және тартымды» деп сипаттады. The Guardian үшін фильмді сынға алған Питер Брэдшоу оны «көрінген ең жақсы рок-кументаль» деп атады және «бұл өте тартымды фильмнің ең жақсы нәрсесі – Вилко Джонсонды 100:1 ең жақсы ағылшын атағына ұсыну» деді. 2010 жылдың 2 қазанында Джонсонның 2011 жылдың наурызынан басталатын Ұлыбританиядағы «Black & Blue» турнесінде Stranglers тобын қолдайтыны жарияланды. 2011 жылдың сәуірінде ол Ирландиядағы Килкенни Ритм және Тамырлар фестивалінің аясында бірнеше сатылып кеткен концерттерде өнер көрсетті. Джонсон...

John Andrew Wilkinson (12 July 1947 – 21 November 2022), better known by the stage name Wilko Johnson, was an English guitarist, singer, songwriter and occasional actor. He was a member of the pub rock/rhythm and blues band Dr. Feelgood in the 1970s. Johnson was known for his distinctive guitar playing style, which he achieved by not using a plectrum but playing fingerstyle. This enabled him to play rhythm guitar and riffs or solos at the same time creating a highly percussive guitar sound. Johnson and Dr. Feelgood were an influence on the English punk movement. Paul Weller said of Johnson: "Wilko may not be as famous as some other guitarists, but he's right up there. And there are a lot of people who'll say the same. I can hear Wilko in lots of places. It's some legacy." His undergraduate courses included Anglo Saxon and ancient Icelandic sagas. After graduating, he travelled overland to India before returning to Essex to play with the Pigboy Charlie Band. The band evolved into Dr. Feelgood – a mainstay of the 1970s pub rock movement. It was then that he adopted the stage name Wilko Johnson, a close anagram of John Wilkinson. He later played a vintage 1962 Fender Telecaster with rosewood fingerboard which he bought in 1974, shortly after Dr. Feelgood signed their first record deal. Johnson developed his own image, coupling jerky movements on stage, his so called "duck walk", with a choppy guitar style, occasionally raising his guitar to his shoulder like a gun, and a novel dress sense: he favoured a black suit and a pudding bowl haircut. He achieved his playing style by not using a pick but instead relying on fingerstyle. This enabled him to play rhythm guitar and riffs or solos at the same time creating a highly percussive guitar sound. It evolved from a failed attempt to copy Mick Green of Johnny Kidd & the Pirates, a guitarist whom Johnson greatly admired. His Bo Diddley influenced style formed the essential driving force behind Dr. Feelgood during their initial years, including the band's first four albums, Down by the Jetty, Malpractice, Stupidity, and Sneakin' Suspicion, all released between 1975 and 1977. The live album, Stupidity, reached number one in the UK Albums Chart, but although Johnson played on Dr. Feelgood's first five single releases, including "Roxette" and "Back in the Night", the only single to chart during his membership of the band was "Sneakin' Suspicion". He left the band in April 1977, following disagreements over the tracks to be included in the Sneakin' Suspicion album. The remaining band members claimed that Johnson had left voluntarily. The Wilko Johnson Band played at the 'Front Row Festival', a three week event at the Hope and Anchor, Islington in late November and early December 1977, featuring many early punk rock acts. This resulted in the inclusion of two tracks by The Wilko Johnson Band ("Dr. Feelgood" and "Twenty Yards Behind"), on a hit double album of recordings from the festival. The Hope & Anchor Front Row Festival compilation album (March 1978) which reached number 28 in the UK Albums Chart. In 1980, Johnson joined Ian Dury's band, the Blockheads. Around 1984 he then re formed The Wilko Johnson Band, joined by Blockhead bassist Norman Watt Roy and Italian born drummer Salvatore Ramundo. 'Sav' Ramundo left the band in June 1999 and was replaced by Steve Monti (future Curve and the Jesus and Mary Chain drummer). Johnson's second album, Ice on the Motorway, was released in 1981, and his EP "Bottle Up and Go!" with Lew Lewis followed in 1983. Several albums were released on European labels over the next decade. In 1992, Johnson appeared at the Eurockéennes music festival, and the following year at GuilFest. The album Going Back Home appeared on the Chess label in 1998. He began to cut back on his concert appearances in 1999, and released the album Don't Let Your Daddy Know (Live in Japan 2000) the following year. Throughout 2005 and 2006 the band teamed up with the Hamsters and John Otway to take part in 'The Mad, the Bad & the Dangerous' tour. Johnson appeared in the Julien Temple directed documentary film Oil City Confidential (2009), where he related his memories of Canvey Island and Dr. Feelgood. The reviewer Philip French described Johnson as "a wild man, off stage and on, funny, eloquent and charismatic", Reviewing the film for The Guardian, Peter Bradshaw called it "the best rockumentary yet" and said that "the most likeable thing about this very likeable film is the way it promotes Wilko Johnson as a 100–1 shot for the title of Greatest Living Englishman". On 2 October 2010, it was announced that Johnson was to support the Stranglers on their 'Black & Blue' UK tour starting in March 2011. In April 2011, he played several sold out shows as part of the Kilkenny Rhythm & Roots Festival in Ireland. Johnson published his autobiography, co authored with Zoe Howe and titled Looking Back at Me, at the end of May 2012. Johnson stated in early 2013 that he had terminal cancer, and announced he was going on a farewell tour. On 22 March 2013, he played what was announced as his final show guesting with Madness on the television programme Madness Live: Goodbye Television Centre which was broadcast on BBC Four. Afterwards he stated that he would not be able to perform his two final homecoming shows at Canvey Island due to ill health and would not be performing again. However, on 13 July 2013, he performed an unannounced hour long live set with Norman Watt Roy and Dylan Howe at the Village Green Festival in his home town of Westcliff on Sea. In addition, he occasionally performed informal unannounced sets at his local pub, the Railway Hotel in Southend. In July 2013, the pub replaced their sign with a portrait of him painted by local artist Jack Melville, in honour of his long term support of the south east Essex music scene. Johnson also played a set on the final night at Wickham Festival in Hampshire on Sunday 4 August 2013, where he was invited by the Blockheads on stage to play a song. Johnson announced a further tour with Howe and Watt Roy during the spring of 2014. In March and April 2014, Wilko, together with Watt Roy and Howe, appeared on several UK dates as support to the "Frantic Four" (the classic line up of Status Quo on what was billed as their last ever tour). In September 2014, after a meeting in Southend on Sea with Alan McGee, who described Wilko as "one of his all time heroes, and a national treasure", Wilko signed to Creation Management. He performed "All Through the City" and "Going Back Home", with his classic duckwalk, at Jools Holland's annual Hootenanny for New Year, 2014–15.

Кейінгі мансабы, қатерлі ісік пен өлім

Джонсон 2012 жылғы қарашада белгісіз ауруға байланысты ауруханаға түскен кезде концерттің бірін тоқтатуға мәжбүр болды. 2013 жылғы қаңтарда оған панкреатит қатерлі ісігінің соңғы сатысы диагнозы қойылды және ол ешқандай химиотерапиядан өтуден бас тартты. 2013 жылғы 25 қаңтарда ол BBC Radio 4 арнасының «Front Row» өнер бағдарламасында Джон Уилсонға сұхбат берді. Ол қатерлі ісігі туралы айтты және дәрігерлердің өміріне 9-10 ай қалғанын айтқандарын жеткізді. Сондай-ақ наурыз айында Ұлыбритания бойынша жоспарланған «қоштасу туры» және диагнозының оны «күшті сезінуіне» қалай әсер еткені туралы айтты. Тур аяқталғаннан кейін ол The Who тобының әншісі Роджер Далтримен бірге қоштасу альбомын жазуға соңғы күндерін арнауға ниеттенгенін мәлімдеді. «Going Back Home» альбомы 2014 жылғы наурызда шықты. «Мен бұл менің соңғы ісім болады деп ойладым», - деді ол кейіннен 2014 жылғы қазан айында BBC News тілшісі Колин Патерсонға. Variety журналының мәліметінше, «Альбом, таң қалдыратынындай, екі серіктес үшін де 30 жылдан астам уақыт ішіндегі ең табысты жазба болып шықты». Джонсон ауруын емдеу үшін күрделі операция жасады, және дәрігерлер оның жағдайы жақсарады деп үміттенеді. 2014 жылғы 22 қазанда өткен Q Awards марапаттау салтанатында Джонсон «Icon Award» сыйлығын қабылдап, «бауыр асты безін, көкбауырды, асқазанның бір бөлігін, жіңішке және ірі ішекті алып тастаумен қатар, бауырға қатысты қан тамырларын қалпына келтіру» операциясынан кейін «қатерлі ісіктен құтылғанын» мәлімдеді. Джонсон: «Бұл операция 11 сағатқа созылды. Осы ісіктің салмағы 3 келіге жетеді – шала туған баланың салмағындай! Дегенмен, оны толығымен алып тастады. Мені емдеді. Бұл қаншалықты ғажап және ерекше екеніне ақылға сыймайды. Қазір мен өлімнің жақын емес екенін, мен өмір сүре беретінім туралы ойға ден қойып, біртіндеп келісудемін». Ол операциядан әлі толық жазылғанын айтып, алдағы жоспарлары туралы сұраққа: «Шын мәнінде білмеймін», - деп жауап берді. 2016 жылы ол Кембридж қаласындағы Anglia Ruskin университетіндегі салтанатты шарада Құрметті өнер докторы атағын алды. Джонсон 2022 жылғы 21 қарашада 75 жасында Уэстклифф-он-Сидегі үйінде қайтыс болды. Джонсонның қазасы туралы хабар тарағаннан кейін Билли Брэгг: «Оның гитарада ойнауы ашулы және бұрышты болды, бірақ оның сыртқы келбеті – қысылған, қарсыласуға дайын, бақылаудан шыққан – бұрын Ұлыбритания поп-музыкасында ешкімде болмаған еді. Роттен, Строммер және Уэллер оның өткір мінез-құлқынан көп нәрсе үйренді» деді. Franz Ferdinand тобының әншісі Алекс Капранос: «Оның ерекше, сыммен байланысты ойнауы және сахнадағы келбеті көптеген гитаристтерді, соның ішінде мені де, қуантты және шабыттандырды». Теледидар жүргізушісі Боб Харрис: «Уилко мүлдем ерекше болды. Оның энергиясы мен рухы таңғаларлық еді». Ол «Oil City Confidential» фильмінде түскеннен кейін осылай айтты. Ол: «Олар біреуді өте зұлым, адамдарды өлтіруден бұрын оларға ашумен қарап тұратын адамды іздеді. Мен үшін бұл оңай болды. Адамдарға ашумен қарау – менің үнемі істейтін ісім, бұл мен үшін екінші табиғат» деді. Ол төрт эпизодта пайда болды. Оның кейіпкерінің аты кейінірек Арья Старк аузынан, оның өлтіруге ниеттенген адамдардың тізімін оқығанда жиі айтылды, себебі ол оның әкесі Нед Старктің басын шапқан атқарушы болғандықтан.

Johnson was forced to cancel a show in November 2012 when he was rushed to hospital with an undisclosed ailment. He was diagnosed in January 2013 with late stage pancreatic cancer, and elected not to receive any chemotherapy. On 25 January 2013, he gave an interview to John Wilson on the BBC Radio 4 arts programme Front Row. He discussed his cancer and said doctors had told him he had nine or ten months to live. He also talked about his "farewell tour" of the UK set for March and how his diagnosis had made him feel "vividly alive". After the tour was over, he announced he would spend his final days recording a farewell album with The Who's lead singer Roger Daltrey. The album, Going Back Home, was released in March 2014. "I thought that was going to be the last thing I ever did", he later told BBC News entertainment correspondent Colin Paterson in October 2014. According to Variety, "The album, rather shockingly, proved the most commercially successful recording for either collaborator in more than 30 years." Johnson underwent radical surgery to treat his illness, and the doctors were hopeful that his prognosis would be good. At the Q Awards on 22 October 2014, Johnson accepted the "Icon Award" and announced that he was "cancer free" having undergone "removal of his pancreas, spleen, part of his stomach, small and large intestines and the removal and reconstruction of blood vessels relating to the liver". Johnson said: "It was an 11 hour operation This tumour weighed 3kg – that's the size of a baby! Anyway, they got it all. They cured me. It's so weird and so strange that it's kind of hard to come to terms with it in my mind. Now, I'm spending my time gradually coming to terms with the idea that my death is not imminent, that I am going to live on". He added that he was still recovering from the operation and when asked what he would do next replied: "I don't know really". In 2016 he received an Honorary Doctor of Arts award at Anglia Ruskin University in a ceremony at Cambridge Corn Exchange. Johnson died on 21 November 2022, at his home in Westcliff on Sea, at the age of 75. Following the announcement of Johnson's death, Billy Bragg said, "His guitar playing was angry and angular, but his presence – twitchy, confrontational, out of control – was something we'd never beheld before in UK pop. Rotten, Strummer and Weller learned a lot from his edgy demeanour." Alex Kapranos, lead singer of Franz Ferdinand said, "His unique, wired playing & stage presence thrilled & inspired many guitarists, myself included." Broadcaster Bob Harris said "Wilko was absolutely unique. His energy and spirit were incredible." after the producers had seen him in Oil City Confidential. He related that "'They said they wanted somebody really sinister who went around looking daggers at people before killing them. That made it easy. Looking daggers at people is what I do all the time, it's like second nature to me'." He appeared in four episodes. His character name was mentioned often in future episodes by Arya Stark as she recited her list of people she wanted to kill, because he was the executioner that beheaded her father, Ned Stark.

Жеке өмір

Джонсон Эссекс графтығының Вестклифф-он-Си қаласында тұрды. Ол бала кезіндегі сүйіктісі Айрин Найтқа жасөспірім шағында үйленді, және олардың Мэтью мен Саймон деген екі ұлы болды. Джонсон 2004 жылы әйелінің қатерлі ісіктен қайтыс болуынан кейін жесір қалды. Ол астрономиямен, сурет салумен және поэзиямен қызығушылық танытты. Ол Ньюкасл университетінде оқып жүргенде саясатқа қатысты, ал университетке дейін Жас коммунистер лигасының мүшесі болған.

Мұра

Джонсонның музыкалық стилі Dr. Feelgood тобының алғашқы жылдарының негізін құрады. Бұл стиль британдық панк қозғалысының пайда болуына ықпал еткен маңызды факторлардың бірі ретінде жиі айтылады. The Stranglers тобының мүшесі Жан Жак Бернел: "Журналистерге жиі айтамын, ескі дәуір мен панк арасында көпір бар. Ол көпір – Feelgoods тобы, олар бізге бір нәрседен екіншісіне өтуге жол ашты. Міне, байланыс, ДНК", – дейді.

Роджер Далтримен бірге

Үйге қайту (2014) Ұлыбритания No. 3