Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
1940 жылдары мыңдаған толық метражды фильмдер түсірілді. Ұлы актер Хамфри Богарт осы онжылдықта ең есте қаларлық фильмдерін жасады. Фрэнк Капраның "Бұл керемет өмір" және Орсон Уэллстің "Азамат Кейн" шедеврлері экранға шықты. "Азамат Кейн" фильмінде маттты бояу, миниатюралар және оптикалық басу техникалары қолданылды. Фильм-нуар жанры өркендеген шағында болды. Альфред Хичкок "Ребекка" фильмімен американдық дебютін жасады және 1940 жылдары көптеген классикалық фильмдер түсірді. Онжылдықтың ең табысты фильмі – Сэмюэл Голдвиннің "Өміріміздің ең жақсы жылдары" фильмі; осы фильмді Уильям Уайлер режиссерлік етті, ал Фредерик Марч, Мирна Лой, Дана Эндрюс, Тереза Райт, Вирджиния Мейо және Гарольд Рассел бас рөлдерде ойнады. Фильм тоғыз "Оскар" сыйлығына ие болды.
Thousands of full length films were produced during the decade of the 1940s. The great actor Humphrey Bogart made his most memorable films in this decade. Frank Capra's masterpiece It's a Wonderful Life and Orson Welles's masterpiece Citizen Kane were released. Citizen Kane made use of matte paintings, miniatures and optical printing techniques. The film noir genre was at its height. Alfred Hitchcock made his American debut with the film Rebecca, and made many classics throughout the 1940s. The most successful film of the decade was Samuel Goldwyn's The Best Years of Our Lives; the film was directed by William Wyler, and starred Fredric March, Myrna Loy, Dana Andrews, Teresa Wright, Virginia Mayo, and Harold Russell. The film won nine Academy Awards.
Техникалық бояу
1940 жылдары Голливудтың арнайы эффектілер жасаушылары он жылдан астам студиялық тәжірибе жинақтаған еді. Техникалор түсіру әсіресе қиындық тудырды, бірақ 1939 жылы пайда болған жаңа, тез түсірілетін пленка Техникалорды студиялық өндіріс үшін қолдануға ыңғайлырақ жасады. Түсті артқы проекция 1940 жылдары Paramount компаниясы жаңа проекция жүйесін енгізгенге дейін мүмкін болмады. Түспен жұмыс істеуге бейімделген жаңа матт техникасы алғаш рет 1940 жылғы британдық «Бағдад ұрысы» фильмінде қолданылды. Дегенмен, 1940 жылдары түсті фильмдерді түсірудің жоғары құны көптеген фильмдердің қара-ақ түспен түсірілуіне себеп болды.
By the 1940s, Hollywood's effects specialists had over a decade of studio experience. Technicolor had been especially challenging but faster film introduced in 1939 began to make Technicolor a viable option for studio production. Rear projection in color remained out of reach until Paramount introduced a new projection system in the 1940s. New matte techniques, modified for use with color, were for the first time used in the British film The Thief of Bagdad(1940). However, the high cost of color production in the 1940s meant most films were black and white.
Екінші дүниежүзілік соғыс
1940-шы жылдардағы Голливуд фильмдеріне Екінші дүниежүзілік соғыста қызмет ететін жауынгерлер мен олардың отбасыларына арналған көтеріңкі рухты фильмдер кірді. Соғыс фильмдерінде модельдер мен миниатюралық түсірілім кеңінен пайдаланылды. Теңіз шайқастарын шынайы бейнелеу үшін жаңа техникалар «Токио үстінен отыз секунд» (1944) және «Қанатты кемелер» (1942) сияқты фильмдерде қолданылды. «Миссис Минивер» (1942) фильмінде екі ондаған модельдік ұшақтың нақты формациямен ұшып кетуін көрсету үшін сымдар жүйесі қолданылды. Модельдерді қирату үшін кішкентай жарылыстар қажет болды.
Hollywood films in the 1940s included morale films for those serving in World War II and their families. War films made extensive use of models and miniature photography. New techniques developed to realistically depict naval battles were used in films like Thirty Seconds Over Tokyo (1944) and Ships with Wings (1942). In Mrs. Miniver (1942) a technique using systems of wires was used to depict two dozen model aircraft taking off in precise formation. Miniature explosions were needed for the destruction of models.
Соғыстан кейінгі баяулау
Қалада кинотеатрлар орналасқан, ал соғыстан кейінгі кезеңде қала маңындағы тұрғын үйлердің кеңеюі кассалық түсімдердің төмендеуіне әкелді. Үйлерде теледидардың пайда болуы қала маңындағы отбасыларға қала орталығындағы кинотеатрларға барудың орнына тағы бір мүмкіндік берді. 1948 жылдан 1952 жылға дейін апталық орташа келушілер саны 90 миллионнан 51 миллионға дейін азайды. 1948 жылы Жоғарғы Сот АҚШ-та Paramount Pictures, Inc. компаниясына қарсы істе студиялар мен кинотеатрларды бірге иелену 1890 жылғы Шерман монополияға қарсы заңын бұзатынын шешті. Осы шешімнен кейін киностудиялар өздерінің кинотеатрлар желісін сатуға міндеттелді.
Cinemas were located in the city and the expansion of suburban housing in the post War period meant declining revenues at the box office. The availability of television in homes was another factor that gave families in the suburbs an alternative to traveling to the theaters located in city centers. Between 1948 and 1952 average weekly attendance declined from 90 million to 51 million. The Supreme Court in 1948 decided in United States v. Paramount Pictures, Inc. that owning both studios and theaters violated the Sherman Antitrust Act of 1890. After this decision film studios were forced to sell their theater chains.