Еуропалық әлеуметтік форум: глобалдық қозғалыстар мен әлеуметтік өзгерістер алаңы
European Social Forum
Еуропалық әлеуметтік форум: әлеуметтік қозғалыстар, профсоюздер мен ҮЕҰ-лардың басқосуы. Әлемдік мәселелерді талқылау, стратегия алмасу, ынтымақтастық.
Ағылшыншамен салыстырыңыз: абзацты басыңыз — түпнұсқа терезеде ашылады. Абзац астындағы EN түймесі оны мәтін ішінде көрсетеді.
Мазмұны
Кіріспе
Еуропалық әлеуметтік форум (ЕӘФ) – альтер-глобализация қозғалысының (жаһандық әділдік қозғалысы деп те аталады) мүшелері ұйымдастырған, қайта-қайта өткізілетін конференция. 2002 жылы басталып, алғашқы бірнеше жыл бойы жыл сайын өткізілді, бірақ кейіннен үйінді болу елдерді табу қиындықтарына байланысты екі жылда бір рет ұйымдастырылатын болды. Конференция соңғы рет 2010 жылы өтті. Оның мақсаты – Еуропа мен әлемнің әлеуметтік қозғалыстары, кәсіподақтар, үкіметтік емес ұйымдар, босқындар, бейбітшілік және империализмге қарсы топтар, расизмге қарсы қозғалыстар, экологиялық қозғалыстар, шеттетілгендердің желілері мен қоғамдық науқандардың бірлесіп, Еуропа мен әлемдегі маңызды мәселелерге байланысты тақырыптарды талқылау, науқандарды үйлестіру, идеялармен бөлісу және ұйымдастыру стратегияларын жетілдіру болып табылады. Ол Дүниежүзілік әлеуметтік форумнан туындады және оның қағидалар хартасын ұстанады.
The European Social Forum (ESF) was a recurring conference held by members of the alter globalization movement (also known as the Global Justice Movement). In the first few years after it started in 2002 the conference was held every year, but later it became biannual due to difficulties with finding host countries. The conference was last held in 2010. It aims to allow social movements, trade unions, NGOs, refugees, peace and anti imperial groups, anti racist movements, environmental movements, networks of the excluded and community campaigns from Europe and the world to come together and discuss themes linked to major European and global issues, in order to coordinate campaigns, share ideas and refine organizing strategies. It emerged from the World Social Forum and follows its Charter of Principles.
Бірінші ЭҚҚ
Бірінші форум 2002 жылдың қараша айында Флоренцияда өтті. "Соғысқа, расизмге және неолиберализмге қарсы" деген ұран АҚШ президенті Джордж Буштың Ирактағы билік ауыстыру жоспарына тікелей сілтеме жасады. Еуропалық әлеуметтік форумнан кейін бірден өткен Әлеуметтік қозғалыстар ассамблеясы Ирак соғысының басталуына қарсы Еуропалық әрекет күніне шақыру жасады. Бұл шақыру бірнеше айдан кейін Дүниежүзілік әлеуметтік форумнан кейін өткен Әлеуметтік қозғалыстар ассамблеясымен де қайталанды және нәтижесінде "адамзат тарихындағы ең ірі наразылық акциясына" – 15 ақпандағы соғысқа қарсы жаһандық күшке әкелді. Форум ашылғанға дейін Тоскананың түрлі жергілікті тұлғалары арасында қызу саяси пікірталас болды. Аймақ президенті Клаудио Мартини, кейбір мәселелер бойынша "глобализмге қарсы" белсенділер тарапынан сынға ұшырағанымен, бір жағынан Генуядағы Жеңілтөрттік саммитінде, екінші жағынан оңшыл итальян үкіметінің наразылығында қозғалысты қолдаған болатын. Адамдар ЭҚФ Генуядағы Жеңілтөрттік саммитіндегідей (2001 жылдың 18-22 шілдесінде) тәртіпсіздіктер мен оқиғалар тудыруы мүмкін деп қорқып отырды. Флоренциялық тұлғалар, мысалы, даулы журналист Ориана Фаллачи пікірталасқа араласты. Фаллачи Флоренция тұрғындарына барлық дүкендерді жауып, үйде қалуға шақырды. Ол сондай-ақ ЭҚФ-ты Флоренцияның нацистік оккупациясымен салыстырды. ЭҚФ-қа қарсы шыққандардың арасында Сильвио Берлускони үкіметінің либералды сыншысы, бірақ АҚШ-ты құрметтеген саясаттанушы Джованни Сартори және оңшыл саяси көзқарастары бұрыннан белгілі болған кинорежиссер Франко Зеффирелли де болды. Әртүрлі саяси бағыттардан келген зиялылардың тобы ЭҚФ-ты қорғап, кездесуге қолдау білдірген үндеухатқа қол қойды. Олардың арасында журналист Тициано Терзани және "профессорлар қозғалысының" ұйымдастырушылары (Берлускони саясатына қарсы демонстрациялар мен талқылау топтарын ұйымдастырған университет профессорларының тобы) болды. Шындығында, 60 000 делегатты қабылдаған тарихи Фортецца да Бассо және басқа да конференция ғимараттарында өткен Еуропалық әлеуметтік форум ешқандай оқиға тудырмады. Форум соғысқа қарсы үлкен демонстрациямен аяқталды, ұйымдастырушылар оған 1 000 000-ға жуық адам қатысқан деп мәлімдеді. Форум бағдарламасында көптеген мәселелер (көші-қон, Еуропалық Одақтың конституциясы, Тобин салығы және т.б.) қамтылған болса да, бейбітшілік және пацифизм тақырыбындағы пікірталас сессияның ең маңызды пікірталасы саналды. Қарулы қақтығыстардың құрбандарына көмек көрсететін итальяндық "Emergency" қауымдастығының президенті, пацифистік қозғалыстың жетекшісі Джино Страда ең танымал спикерлердің бірі болды. Amnesty International сияқты ірі үкіметтік емес ұйымдар, сондай-ақ ATTAC және солшыл парламентарийлер сияқты радикалды топтар ЭҚФ-қа қосылды. Форум соңында тіпті Еуропалық комиссияның президенті Романо Проди сияқты глобализмді жақтаушылар да қозғалыстың ұстамдылығы мен пацифистік ұстанымына симпатия білдірді. Іс-шараға қатысушылардың әртүрлі тілдеріне аударма жасау үшін "Babels" деп аталатын ерікті аудармашылар желісі құрылды.
The first forum was held in Florence in November 2002. The slogan was "Against war, racism and neo liberalism," with specific reference to US president George W. Bush's plan for regime change in Iraq. The Assembly of Social Movements held directly after the ESF launched a call for a Europe wide day of action against the incipient Iraq War. The call was echoed by the Assembly of Social Movements held after the World Social Forum a few months later and eventually led to the "largest protest event in human history", the 15 February Global day of action against the war. Before its opening the ESF created a large political debate between different Tuscan local personages. The President of the Region, Claudio Martini, although criticised on some points by no global activists, had been a supporter of the movement since the time of the Genoa Group of Eight Summit protest on one side and the right wing Italian government on the other. People feared that the ESF could provoke riots and accidents such as those of the Genoa Group of Eight Summit protest, from 18 July to 22 July 2001. Florentine individuals, such as the controversial journalist Oriana Fallaci, intervened in the debate. Fallaci invited the people of Florence to shut up every shop and stay in their houses. She also compared the ESF to the nazi occupation of Florence. Other opponents of the ESF included the political scientist Giovanni Sartori, a liberal critic of Silvio Berlusconi's government but an admirer of the United States, and the filmmaker Franco Zeffirelli, whose right wing political views were already well known. Another group of intellectuals from various political strands defended the ESF and signed an appeal favourable to the meeting. Among these were the journalist Tiziano Terzani and the organizers of the "professors' movement" (a group of university professors that had organized both a demonstration and discussion groups against Berlusconi's policies). In fact, the European Social Forum, which occupied the historical Fortezza da Basso and other conference buildings with its 60.000 delegates, did not provoke any incidents. It ended with a huge demonstration against the war, which the organizers claimed included the participation of 1,000,000 people. The debate on peace and pacifism considered the most important debate ion the session, although the program of the Forum included a large spectrum of issues: (immigration, European Union's constitution, the Tobin Tax and many others). Gino Strada, president of Emergency, the Italian association that helps civil victims of armed conflicts, and a leader of the pacifist movement, was one of the most popular orators. Some large NGOs such as Amnesty International joined the ESF, together with more radical groups such as ATTAC and the left wing parliamentarians. At the end of the meeting, even pro globalists such as the then president of the European Commission Romano Prodi showed sympathy for the moderation of the movement and for its pacifist stance. A network of volunteer translators, Babels, was set up to interpret the event into the various languages of the people attending.
Екінші ЭҚҚ
2003 жылдың қараша айында Парижде екінші Еуропалық әлеуметтік форум өтті. Ұйымдастырушылар 50 мыңнан астам адам қатысқанын және соңғы күні 150 мыңға жуық адам шеруге шыққанын хабарлады. Францияда ұйымның ашықтығы жеткіліксіз деп сынға алынды. Француз Социалистік партиясының қатысуы да көп дау тудырды, себебі партия 1990-шы жылдары нарықты либерализациялауды қолдаған болатын. Алайда, іс-шарадағы ең белгілі топ – Революциялық Коммунистік Лигасы болды. Кейбір анархистік топтар сол уақытта қалада қарсы іс-шара ұйымдастырды, ал әлеуметтік форумға дейін әйелдер форумы өтті. Бұл форумға 3000-нан астам әйел қатысқан, бірінші Еуропалық әлеуметтік форумында әйелдердің жеткіліксіз өкілдігін түзету мақсатында ұйымдастырылды.
The second European Social Forum was held in Paris in November 2003. Organizers claim that over 50,000 people attended and that around 150,000 marched in the demonstration held on the last day. In France there has been some criticism of the organization for not being open enough. The participation of the French Socialist Party, the Parti Socialiste, also generated a lot of criticism, because the party was a proponents of market liberalization in the 1990s, but the most prominent group at the event was the Ligue Communiste Revolutionnaire. Some anarchist groups organised a rival event in the city at the same time, while a women's forum was held in the days preceding the social forum, in order to counteract the perceived under representation of women at the first ESF. It is claimed that over 3,000 women attended.
Үшінші ЭҚҚ
Үшінші Еуропалық әлеуметтік форум 2004 жылдың 15-17 қазанында Лондонда, негізінен Александра сарайында, сондай-ақ Лондонның Блумсбери ауданында өтті. Ұйымдастырушылардың мәлімдемесіне сәйкес, 500 пленарлық отырыс, семинар, шеберхана және мәдени шараға шамамен 25 000 адам қатысты, ал оларға 2500-ден астам спикер сөз сөйледі. Қатысушылар континенттің түкпір-түкпірінен және тіпті Еуропалық Одақтың шегінен тыс жерлерден келді. Бұл форумда қара нәсілді, азиялық, мұсылман және босқындар желілері сияқты азшылық топтарының қатысуы айтарлықтай артты. Баяндамашылар трибунасында бұрынғы форумдарға қарағанда әйелдер көп болды. Форумға алғаш рет үш күндік мәдени бағдарлама да қосылды, ол ESF веб-сайты арқылы ашық тілектерді қабылдау арқылы ұйымдастырылды. Белгілі қатысушылар мен спикерлер қатарында француз үстемдігіне қарсы күрескен Алжирдің көшбасшысы Ахмет Бен Белла, Че Гевараның қызы доктор Алеида Гевара, Ұлыбританиядағы соғысқа қарсы қозғалыстың жетекші тұлғасы Джордж Галлоуэй және Палестинадан доктор Мустафа Баргути болды. Сьюзан Джордж, Джон Пилгер және Джордж Монбиот сияқты белсенді жазушылар да көзге түсті, ал Джерри Адамс Ирландиядан келген көптеген тұлғалардың бірі болды. Форум Саутворк соборында митингпен ашылды. Париж форумынан айырмашылығы, Лондонда бастапқыда іс-шараларды қаржыландыруға қаражат қарастырылмады. Қаржыландыру ақырында Ұлы Лондон Әкімдігінен және қала әкімінің кеңсесінен (Кен Ливингстон және оның қызметкерлері, олардың көптегені Социалистік әрекетте қатысады), NATFHE (колледж оқытушыларының кәсіподағы), AMICUS (көбінесе техникалық және өндірістік кәсіподақ), Көлік және жалпы жұмысшылар кәсіподағы (T&G) және UNISON (Ұлыбританияның ең ірі мемлекеттік сектордағы кәсіподағы) сияқты бірнеше кәсіподақтардан түсті. Олар қаржы, кеңсе кеңістігі, жұмыссыз және пана іздеген қатысушылар үшін жеңілдікпен билеттер, сондай-ақ Александра сарайындағы кездесулердің кейбірі үшін төлем жасады. Британдық Социалистік жұмысшылар партиясы, Глобализацияға қарсылық, Тобин салығы желісі және Ядролық қаруды жою науқаны осы іс-шараны Лондонға әкелуде маңызды рөл атқарды. Басқа топтар, мысалы Лондон әлеуметтік форумы, негізгі ұйымдастыру тәсілі тым жоғарыдан төменге қарай деп санады және оның орнына "горизонтальды" ұйымдастырылған шеттік іс-шараларды ұйымдастырды. Бұл іс-шаралар "автономды" немесе "ESF-тен тыс" іс-шаралар деп аталды. Қатысушылар үкіметтік емес ұйымдардан бастап, Жасыл партия сияқты саяси партияларға дейін, бейтарап анархистер мен социалистерге дейін әртүрлі болды. Миллениум кубогы 5000-нан астам қатысушыларға арналған үлкен жатақханаға айналдырылды. Ирак кәсіподақтар федерациясының басшысы Суби аль-Машадани Ирак соғысы туралы кездесуде сөз сөйлеуге тиіс еді, бірақ сөз сөйлеуге мүмкіндік болмады. Ол 2000 адамнан тұратын аудиторияға сөйлеуге тырысқанда, оны билікпен ынтымақтасып жатқанын сезінген көрермендер айқайлап шабуылдады. ESF күзетшілері ешқандай қауіпсіздік шараларын қабылдамады және ашулы Машаданиді өзінің қауіпсіздігі үшін сахнадан сүйреп әкетті. "Оккупацияны тоқтату" сессиясы тоқтатылды, бұл ESF тарихында алғашқы оқиға болды. Кейінірек күні бойы антифашизм туралы кездесуде автономды кеңістіктермен айналысқандардың бірі араласты. Олар Лондон мэрі Кен Ливингстонның (2003 жылы Иракқа басып кіруге қарсы болған, бірақ оны қолдаған Лейбористік партияның мүшесі) сөйлеген сөзі кезінде сахнаға шабуыл жасауды жоспарлаған. Шын мәнінде, Кен Ливингстон бұл іс-шараға қатыспауға шешім қабылдады. Оның шешімі Расизмге қарсы ұлттық ассамблея анархистердің қауіп-қатерлеріне байланысты деп есептеді, бірақ араласу жалғасты. SWP-нің Вейман Беннетт, "Фашизмге қарсы бірігудің" басқару мүшесі және кездесу төрағасы, оған анархист шабуыл жасағанын мәлімдеді. "Кеннің партиясы – соғыс партиясы" деген баннер ілінді, сахна ашық микрофонға айналды, онда ESF-тің "вертикальды" ұйымына, Ирактағы соғысқа және ФБР-дің соңғы кезде сөз бостандығына жасаған шабуылдарына (мысалы, халықаралық мақалалары бар Indymedia серверлерін алып тастауы) қарсы сөздер айтылды. Араласудан кейін антифашизм туралы жоспарланған кездесу өтті, бірақ аудиториясы азайды. Бұл оқиғалар анархистердің Париж форумында француз социалистік партиясының спикерлеріне шабуыл жасауға тырысуына ұқсас болды, бұл шабуылды күзет тоқтатты. Форумның соңында Лондонның орталығы арқылы үлкен халықаралық демонстрация және Трафальгар алаңында митинг өтті. Алайда, қалалық полиция осы оқиғаға бара жатқан бірнеше анархисті тұтқындады. Хавьер Руис митинг кезінде тұтқындалды. Кейін ол Кен Ливингстонға қарсы қауіп-қатерлерге Батыс Эссекс сапатистері жауапты екенін мәлімдеді, бұл неоисттің көрінбейтін театрының мысалы екенін айтты. Митингтің көлемі оның сәттілігінің белгісі ретінде қарастырылды, бірақ көптеген еуропалық сыншылар барлық спикерлер британдық екенін және британдық ұйымдастырушылар таңдағанын атап өтті. Қатысушылардың саны 70 000-нан 100 000-ға дейін бағаланды. Спикерлер соғысқа, расизмге және жекешелендіруге соңғы нүкте қоюға шақырды. Олар Еуропа үшін бейбітшілік пен әлеуметтік әділетті жақтады.
The third European Social Forum was held in London, mostly at Alexandra Palace but also with events throughout the Bloomsbury area of London on the 15–17 October 2004. The organisers claimed that approximately 25,000 people took part in 500 plenaries, seminars, workshops, and cultural events, which were addressed by over 2,500 speakers. Participants came from across the continent and even from beyond the boundaries of European Union. This forum showed a marked increased in participation from minority groups such as black, Asian, Muslim, and refugee networks. More women were represented on the speaker platforms than in previous forums. The forum also included for the first time a three day cultural programme organised through open submission through the ESF website. Well known participants and speakers included Ahmed Ben Bella, the leader of the Algerian resistance to French rule, Dr Aleida Guevara, daughter of Che, George Galloway, a leading figure in the UK anti war movement, and Dr Mustafa Barghouti from Palestine. Activist writers such as Susan George, John Pilger and George Monbiot were prominent, and Gerry Adams was one of many Irish figures speaking. The Forum opened with a rally in Southwark Cathedral. Unlike the Paris forum, in London there was initially no money provided to pay for events. Funding eventually came from the Greater London Authority and the Mayor's office (Ken Livingstone and his officers, many of whom are in Socialist Action), several Trade Unions such as NATFHE (the college lecturer's union), AMICUS (a largely technical and industrial union), the Transport and General Workers Union (T&G) and UNISON (the UK's largest public sector union), which provided funds, office space, subsidised tickets for unemployed and asylum seeker attendees and paid for some of the meeting space at Alexandra Palace. The British Socialist Workers Party, Globalise Resistance, the Tobin Tax Network and the Campaign for Nuclear Disarmament were central to bringing the event to London. Other groups, for instance the London Social Forum, felt that the main organizing approach was too top down and instead set up "horizontally" organised fringe events. These were known as the 'autonomous' or 'beyond' ESF events. Participants ranged from non governmental organisations, to political parties such as the Green Party, to unaligned anarchists and socialists. The Millennium Dome was turned into a giant hostel for over 5,000 participants to sleep in during the course of the event. Subhi al Mashadani, the leader of the Iraqi Federation of Trade Unions, was due to speak in a meeting on the Iraq war, but never got to speak. He was shouted down by some members of the audience who felt he was collaborating with the occupation and who surged towards the stage when he attempted to address the 2,000 strong audience. The ESF's security took no chances and dragged a furious Mashadani from the stage for his own protection. The "End the Occupation" session was stopped, a first in the history of the ESF. Later in the day an intervention was made by some of those who had been involved with the autonomous spaces during a meeting on anti fascism. They intended to invade the stage during the speech of the Mayor of London Ken Livingstone (who opposed the invasion of Iraq in 2003 but is a member of the Labour Party which supported it). In fact, Ken Livingstone had already decided not to speak at the event. His decision has been attributed by the National Assembly Against Racism to threats from anarchists but the intervention went ahead. The SWP's Weyman Bennett, a steering member of Unite Against Fascism and chair of the meeting, claimed that he was assaulted by an anarchist. A banner was hung up stating "Ken's Party War Party" and the stage was turned into an open microphone event with speeches against the 'vertical' organisation of the ESF, the war in Iraq, and recent attacks on freedom of speech by the FBI (such as taking Indymedia servers down with international articles). After the intervention, the originally planned meeting about anti fascism went ahead but with a reduced audience. These events echoed the attempts by anarchists to attack French Socialist Party speakers in the Paris forum, an attack that was stopped by security. The end of the forum saw a massive international demonstration through central London and a rally at Trafalgar Square. However, the Metropolitan Police arrested a number of anarchists on their way to this event. Javier Ruis was arrested at the Rally itself. He subsequently claimed that the West Essex Zapatista were responsible for the threats against Ken Livingstone, claiming that this was an example of Neoist Invisible Theatre. The size of the rally was seen as a sign of its success as an event, though many European critics noted that all of the speakers were British and chosen by the British organisers. Estimations of the numbers present ranged from 70,000 to 100,000 people. Speakers called for an end to war, racism and privatisation. They advocated peace and social justice for Europe.
Төртінші ЭҚҚ
Төртінші Еуропалық әлеуметтік форум 2006 жылдың 4-7 мамырында Грекияның Афина қаласында өтті. Ұйымдастырушылардың мәліметінше, 35 мыңнан астам адам тіркелді. 7 мамыр күні, сенбі күні түстен кейін өткен демонстрацияға бұқаралық ақпарат құралдары 80 мың адам қатысқанын хабарлады, бұл 2003 жылдың 15 ақпанындағы соғысқа қарсы митингіден бері Афинадағы ең көп қатысушы көрсеткіші.
The fourth European Social Forum was held in Athens, Greece on 4–7 May 2006. According to the organizers, more than 35,000 registered. The demonstration on 7 May, Saturday afternoon, was announced by the media to have a participation of 80,000 demonstrators, a record in Athens since the anti war mobilisation on February 15, 2003.
Бесінші ЭҚҚ
2008 жылдың 17-21 қыркүйегінде Швецияның Мальмё қаласында бесінші Еуропалық әлеуметтік форум өтті. Форумға шамамен 20 000 адам қатысуы күтілді.
The fifth European Social Forum was held in Malmö, Sweden on 17–21 September 2008. Approximately 20,000 people were expected to participate in the forum.
Алтыншы ЭҚҚ
2010 жылдың 1-4 шілдесінде Түркияның Стамбул қаласында алтыншы Еуропалық әлеуметтік форум өтті.
The sixth European Social Forum was held in Istanbul, Turkey, on 1–4 July 2010.
Сын
Еуропаның түрлі-түрлі әлеуметтік қозғалыстарын біріктіретін маңызды саяси оқиға ретінде ЭҚҚ-ны форумның ішіндегі де, сыртындағы да түрлі тараптар мақтады және сынға алды. Сырттан бақылаушылар, әсіресе басты ақпарат құралдары, көбінесе "сенсациялық" жеке оқиғаларға, топтарға немесе тұлғаларға назар аударады және оларды ЭҚҚ-ның бүкілдей бейнесі деп түсіндіреді, ал форумның ішіндегілер ЭҚҚ ұйымдастыру процесінің әртүрлі жақтарын сынға түсірді.
As a major political event that brings together highly diverse social movements from across Europe, the ESF has been praised and criticized by various actors, both inside and outside the Forum. While outsiders, especially the mainstream media, tend to focus on "scandalous" singular events, groups, or persons and interpret them as representative for the ESF as a whole, insiders have mainly criticized various aspects of the ESF organizing process.
Бесінші ЭҚҚ-ға қатысты сын (Мальме)
2008 жылы Мальмёде өткен Еуропалық әлеуметтік форумнан кейінгі демонстрацияда кейбір демонстранттар Абдулла Оджалан мен Фидель Кастро сияқты даулы саяси тұлғаларды жоғары бағалады. 300 демонстрант маска киген, бірақ бұған тыйым салынған еді. Кейбір демонстранттар банк терезесін бұзуға тырысып, бөтелкелер мен тастар лақтырды. Либералды шведтік Sydsvenskan газеті 2008 жылғы ЭӘФ-та "Испания, Баск, Колумбия, Грекия, Түркия, Бельгия және Дания" елдеріндегі "бостандық қозғалыстарын, солшыл ұйымдар мен ынтымақтастық топтарын" әлсірету үшін "империализм мен сионизмнің" террористік ұйымдар тізімін қалай пайдаланғаны туралы талқылауды "қорқынышты" деп санады. Осы тізімдерге Басктың ETA, Колумбияның FARC, Күрдтердің PKK және бұрын Палестинаның PLO және PLFP кірген. Семинарды Микаэль "микро" Кромсжо ұйымдастырды, оның блогында "оң және сол экстремизмнің қасиетсіз одақтары" орналасқан. Семинардың қорытындысына сәйкес, құпия элиталық одақ жүзделген, тіпті мыңдаған жылдар бойы бір валюта, үкімет және әскер арқылы жаһандық тәртіпті қамтамасыз етіп келеді.
In the demonstration after the European Social Forum 2008 in Malmö, controversial political figures such as Abdullah Öcalan and Fidel Castro were praised by some demonstrators. 300 of the demonstrators were masked, although it was forbidden. Some demonstrators attempted to break a bank window and threw bottles and stones. The liberal Swedish daily Sydsvenskan considered it "disgusting" that the ESF 2008 hosted a panel discussion on how ”imperialism and zionism” use list of terrorist organizations to weaken "freedom movements, leftist organizations and solidarity groups" in "Palestina, Basque, Colombia, Greekland, Turkey, Belgium and Denmark". These lists contain Basquean ETA, Colombian FARC, Kurdish PKK and previously also Palestinian PLO and PLFP. The seminar was organized by Mikael ”micro” Cromsjö, whose blogs host "unholy alliances of right and left extremism". According to the seminar summary, a secret elite alliance has been pursuing Global Order with a single money, government and army, for hundreds if not thousands of years.